ตอนที่ 146 พ่อเจ้ารู้เรื่องนี้ไหม?

ตอนที่ 146 พ่อเจ้ารู้เรื่องนี้ไหม?

รูปลักษณ์ของจ้าวเหยานั้นโดดเด่นสะดุดตาเกินไป ทำให้เขากลายเป็นจุดสนใจท่ามกลางฝูงชน คนที่เดินผ่านไปมาอดไม่ได้ที่จะต้องเหลียวมองเขา และเสิ่นเซินก็จำจ้าวเหยาได้ทันทีตั้งแต่แรกเห็น

สำหรับซ่งจี้ฉายและเพื่อนอีกสามคน พวกเขาจำจ้าวเหยาได้ฝังใจเลยล่ะ เมื่อเดือนที่แล้ว พวกเขาบังเอิญเจอจ้าวเหยาที่ร้านขนม จ้าวเหยาเมินสายตาดุดันของพวกเขา แล้วเดินเชิดหน้าผ่านไปอย่างหน้าตาเฉย ซึ่งนั่นถือเป็นการหยามเกียรติพวกเขาอย่างแรง

ตั้งแต่วันนั้น ซ่งจี้ฉายและพรรคพวกก็มักจะมาเดินป้วนเปี้ยนแถวตลาดตะวันตก เพื่อตามหาไอ้เปี๊ยกจอมอวดดีที่กล้าเมินพวกเขา แต่หาอยู่นานก็ไม่เจอ ราวกับว่าไอ้เด็กนั่นหายตัววับไปในอากาศ ไม่นึกเลยว่าวันนี้จะมาบังเอิญเจอเข้าเต็มๆ ที่ตลาดกลางคืนแห่งนี้

ซ่งจี้ฉายและเพื่อนๆ หันไปเห็นจ้าวเหยา สีหน้าของพวกเขาก็เปลี่ยนเป็นรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมแบบ "ในที่สุดก็จับตัวได้สักที"

พ่อค้าขายขนมปังหูรู้จักซ่งจี้ฉายและกลุ่มเพื่อนสี่คนนี้ดี เพราะพวกนี้คือสี่อันธพาลน้อยขาโจ๋ประจำตลาดตะวันตก พอเห็นทั้งสี่คนเดินอาดๆ เข้ามาที่ร้านด้วยท่าทีคุกคาม พ่อค้าก็ใจหล่นวูบด้วยความกลัว

"คุณชายทั้งหลาย..." พ่อค้าเพิ่งจะก้าวออกมาขวางหน้าซ่งจี้ฉายและพวก ก็โดนซ่งจี้ฉายผลักกระเด็นไปด้านข้างทันที

จางเฮ่อถลึงตาใส่พ่อค้าชาวหูอย่างดุดัน ขู่เสียงเหี้ยม "อย่าแส่ไม่เข้าเรื่อง"

"เอ่อ..." ถ้าพูดถึงเรื่องพละกำลัง ซ่งจี้ฉายและพวกเด็กๆ ย่อมสู้พ่อค้าชาวหูที่ตัวใหญ่กว่าไม่ได้อยู่แล้ว แต่พ่อค้าก็ไม่กล้าแตะต้องพวกเขาหรอก เพราะรู้ดีว่าเด็กพวกนี้เป็นลูกชายของท่านแม่ทัพใหญ่ ขืนไปมีเรื่องด้วย มีหวังซวยแน่ๆ

เหลียงรุ่น ถงซี และติงซาน เห็นจางเฮ่อและเพื่อนๆ เดินเข้ามาหาเรื่อง ก็รีบลุกขึ้นยืนจ้องหน้าพวกเขาทันทีด้วยความระแวดระวัง

ส่วนจ้าวเหยายังคงนั่งสบายอยู่ที่โต๊ะ ก้มหน้าก้มตาซดซุปเนื้อแกะอย่างเอร็ดอร่อยต่อไป โดยไม่แม้แต่จะปรายตามองซ่งจี้ฉายและเพื่อนๆ เลยสักนิด

เสิ่นเซินและเพื่อนๆ เห็นจ้าวเหยายังกล้าเมินพวกเขา แล้วนั่งกินข้าวต่อหน้าตาเฉย ก็โกรธจนหน้าดำหน้าแดง

จางเฮ่ออาศัยความที่ตัวเองตัวสูงใหญ่และบึกบึนที่สุดในกลุ่ม ก้าวเข้าไปยืนประจันหน้ากับติงซาน แล้วถามเสียงกร้าว "รู้ไหมว่าพวกข้าเป็นใคร?"

ติงซานตอบกลับไปด้วยความซื่อสัตย์ "ข้าไม่รู้"

ซ่งจี้ฉายและคนอื่นๆ ได้ยินแบบนั้นก็ทำหน้าไม่อยากจะเชื่อ ร้องเสียงหลง "นี่พวกแกไม่รู้จักพวกข้าจริงๆ เรอะ?!"

พวกเขาทั้งสี่คนคือสี่กุมารขาโจ๋แห่งตลาดตะวันตก ที่ใครๆ ตั้งแต่คนแก่แปดสิบยันเด็กสามขวบต่างก็รู้จักและหวาดกลัว พอเห็นหน้าพวกเขาปุ๊บ คนก็แทบจะเดินหลบไปไกลๆ กันหมดแล้ว

แต่ไอ้พวกนี้กลับไม่รู้จักพวกเขาเนี่ยนะ!

เสิ่นเซินมองติงซานและคนอื่นๆ ด้วยสายตาดูถูกเหยียดหยาม พูดเยาะเย้ยว่า "ไอ้พวกบ้านนอกคอกนาเอ๊ย ถึงได้ไม่รู้จักพวกข้า!"

"ข้าเป็นคนบ้านนอกจริงๆ นั่นแหละ" ติงซานตอบอย่างซื่อๆ "ข้ามาจากหมู่บ้านต้าฮวา เพิ่งเคยเข้าเมืองหลวงเป็นครั้งแรก พวกเจ้ารู้ได้ยังไงเนี่ย?"

เสิ่นเซินและเพื่อนๆ: "..." พวกเขาไม่คิดเลยว่าจะเจอการตอบสนองซื่อบื้อแบบนี้กลับมา

ซ่งจี้ฉายเท้าสะเอวหัวเราะลั่น "ไอ้บ้านนอกเอ๊ย มิน่าล่ะถึงไม่รู้จักพวกข้า"

จางเฮ่อเป็นคนแรกที่ดึงสติกลับมาได้ เขาชี้หน้าจ้าวเหยาที่กำลังนั่งโซ้ยซุปเนื้อแกะอย่างมีความสุข แล้วพูดว่า "เมื่อเดือนที่แล้วพวกเราเจอเจ้านี่ มันไม่ใช่คนบ้านนอกแน่ๆ" ถึงไอ้เปี๊ยกนี่จะกล้าเมินพวกเขา แต่หน้าตาผิวพรรณมันขาวจั๊วะน่ารักเหมือนก้อนแป้งเปียก ดูยังไงก็ไม่ใช่คนบ้านนอกแน่นอน

พอติงซานเห็นจางเฮ่อชี้หน้าจ้าวเหยา เขาก็อารมณ์เสียทันที เขาก้าวออกมาขวางหน้าจางเฮ่อไว้มิด ขมวดคิ้ว ทำหน้าซื่อบื้อแต่แฝงความไม่พอใจ พูดว่า "อย่าเอานิ้วมาชี้นายน้อยของข้านะ พ่อแม่เจ้าไม่เคยสอนหรือไงว่าการชี้หน้าคนอื่นมันเสียมารยาท?"

ปู่ผู้ใหญ่บ้านเคยสอนไว้ว่าการชี้หน้าคนอื่นมันเป็นเรื่องไม่ดี

จางเฮ่อรู้สึกว่าไอ้หน้าเหี้ยมตรงหน้ากำลังจงใจกวนประสาท เขาเลยเอื้อมมือไปผลักติงซาน แต่ปรากฏว่าติงซานไม่ขยับเขยื้อนเลยสักนิด จางเฮ่ออึ้งไปเลย ตาเบิกกว้างด้วยความไม่อยากเชื่อ

เมื่อกี้ข้าคงออกแรงน้อยไปมั้ง!

จางเฮ่อลองผลักติงซานอีกรอบ คราวนี้ออกแรงสุดตัวเลย แต่ไอ้หน้าเหี้ยมตรงหน้าก็ยังยืนนิ่งเป็นหินผาเหมือนเดิม

"แก..." จางเฮ่อยังพูดไม่ทันจบ ติงซานก็สวนกลับด้วยการผลักเขาไปเบาๆ

ปึง! จางเฮ่อโดนผลักกระเด็นหงายหลังล้มก้นจ้ำเบ้าอย่างแรง แถมยังไปชนชาวบ้านที่ยืนดูเหตุการณ์อยู่ล้มไปด้วย

ซ่งจี้ฉายและเพื่อนๆ อ้าปากค้าง สีหน้าเต็มไปด้วยความสยดสยองราวกับเห็นผี

ในบรรดาพวกเขาสี่คน จางเฮ่อตัวสูงใหญ่และแข็งแรงที่สุด พละกำลังก็เยอะที่สุดด้วย ปกติพวกเขามีแต่เห็นจางเฮ่อผลักคนอื่นกระเด็น นี่เป็นครั้งแรกเลยที่เห็นจางเฮ่อโดนคนอื่นผลักจนล้ม... ไม่สิ โดนผลักกระเด็นปลิวไปเลยต่างหากล่ะ

จางเฮ่อที่โดนติงซานผลักจนล้มก้นจ้ำเบ้า เจ็บจนจุก ลุกไม่ขึ้นไปพักใหญ่เลยทีเดียว

ซ่งจี้ฉายและเพื่อนๆ ดึงสติกลับมาได้ ก็รีบวิ่งเข้าไปพยุงจางเฮ่อขึ้นมา