ตอนที่ 130 โกลนม้าเป็นของดี

ตอนที่ 130 โกลนม้าเป็นของดี

หลังจากคุยกับเหลียงเจาอี๋เรื่องหยางโจวเสร็จ จ้าวเหยาก็ไปเปลี่ยนชุดเป็นชุดขี่ม้า หยิบอานม้ากับโกลนม้า แล้วเดินไปที่ลานฝึก เขาเป็นคนแรกที่ไปถึงเลยล่ะ

พอจ้าวเหยาเดินไปถึงคอกม้า เขาก็ได้ยินเสียงขุ่นเคืองของเลี่ยฮั่วดังมาแต่ไกล [ไอ้เด็กเลี้ยงแกะ!]

"เด็กเลี้ยงแกะ? ข้าเนี่ยนะ?" จ้าวเหยาชี้หน้าตัวเอง ทำหน้างงใส่เลี่ยฮั่วที่เห็นชัดๆ ว่ากำลังโกรธจัด "ข้าไปเป็นเด็กเลี้ยงแกะตอนไหน?"

เลี่ยฮั่วตอบกลับอย่างหงุดหงิด [ก็เจ้าเป็นเด็กเลี้ยงแกะไง ไหนบอกว่าจะมาเยี่ยมข้าบ่อยๆ แล้วจะเอาของอร่อยๆ มาฝากด้วยไง? นี่เจ้าไม่เคยโผล่หัวมาเลยสักครั้งเดียว]

เฮยอวี่กระซิบกับจ้าวเหยาเบาๆ [เหยาเหยา ท่านเลี่ยฮั่วโกรธมากเลยนะ]

จ้าวเหยารู้สึกผิดนิดๆ เพราะเขาดันลืมเรื่องนี้ไปซะสนิทเลยจริงๆ แต่เขาจะยอมรับตรงๆ ไม่ได้หรอก เขาเลยแก้ตัวว่า "ช่วงนี้ข้ายุ่งสุดๆ เลยนะ เจ้าก็รู้นี่นา"

[เจ้าก็แค่เด็กเมื่อวานซืน จะมีเรื่องอะไรให้ยุ่งนักหนาฮะ?] เลี่ยฮั่วถลึงตาโตๆ ใส่จ้าวเหยาอย่างดุดัน [เจ้าก็แค่ลืมข้าไปแล้วนั่นแหละ]

เฮยอวี่เร่งเร้า [เหยาเหยา รีบง้อท่านเลี่ยฮั่วเร็วเข้า]

"ข้าเพิ่งจะกลับมาจากวัดฮู่หลงนะ เจ้าไม่รู้หรือไง?" จ้าวเหยาเดินเข้าไปหาเลี่ยฮั่ว ล้วงแอปเปิ้ลออกมาจากกระเป๋า "ถ้าข้าลืมเจ้าไปแล้ว ข้าคงไม่เอาแอปเปิ้ลลูกนี้มาฝากเจ้าหรอก" พูดจบ เขาก็ยื่นแอปเปิ้ลไปตรงหน้าเลี่ยฮั่ว

พอเห็นแอปเปิ้ลอยู่ตรงหน้า ความโกรธของเลี่ยฮั่วก็ลดลงไปนิดนึง มันก้มมองจ้าวเหยา [จริงเรอะ?]

เลี่ยฮั่วตัวสูงใหญ่มาก ทำให้จ้าวเหยาดูตัวกะเปี๊ยกไปเลยเมื่อไปยืนเทียบ

"จริงแท้แน่นอนเลย" จ้าวเหยาทำหน้าจริงจังสุดๆ "ข้าจะไปลืมเจ้าได้ยังไงล่ะ?"

เลี่ยฮั่วพ่นลมออกจมูกอย่างเย่อหยิ่ง [ก็ได้ ข้าจะยอมเชื่อเจ้าไปก่อนก็แล้วกัน]

จ้าวเหยายื่นแอปเปิ้ลให้อีกรอบ "ท่านเลี่ยฮั่วผู้ยิ่งใหญ่ โปรดให้เกียรติกินแอปเปิ้ลลูกนี้ด้วยเถิด"

เลี่ยฮั่วพอใจกับท่าทีอ่อนน้อมของจ้าวเหยา มันพูดอย่างอวดดีว่า [ก็ได้ ข้าจะให้เกียรติกินมันก็แล้วกัน]

จ้าวเหยาหัวเราะ "เป็นเกียรติอย่างยิ่งเลยที่ท่านเลี่ยฮั่วยอมรับของฝากจากข้า"

เลี่ยฮั่วก้มหัวที่เชิดหยิ่งลงมา แล้วค่อยๆ กัดกินแอปเปิ้ลอย่างช้าๆ มันกินอย่างมีมาดผู้ดีสุดๆ

จ้าวเหยาชูแอปเปิ้ลค้างไว้จนกระทั่งเลี่ยฮั่วกินหมด

พอกินแอปเปิ้ลเสร็จ เลี่ยฮั่วก็แกล้งทำเป็นติเตียน [แอปเปิ้ลนี่ไม่ค่อยหวานเลยนะ]

จ้าวเหยายักไหล่ "ช่วยไม่ได้นี่นา แอปเปิ้ลที่ข้ากินมันก็รสชาติแบบนี้แหละ" ทำยังกับแอปเปิ้ลที่เขากินมันห่วยกว่าแอปเปิ้ลที่เลี่ยฮั่วกินงั้นแหละ จู่ๆ เขาก็รู้สึกน้อยใจขึ้นมาตะหงิดๆ เป็นลูกแท้ๆ แต่ชีวิตดีสู้ม้าทรงไม่ได้ "เจ้าก็ทนๆ กินไปหน่อยก็แล้วกัน"

เลี่ยฮั่วพูดอย่างวางมาด [งั้นเดี๋ยวข้าจะเอาแอปเปิ้ลของข้ามาให้เจ้ากินก็แล้วกัน]

"ได้เลย" จ้าวเหยายิ้ม "ขอบใจนะ เลี่ยฮั่ว"

[เรื่องขี้ปะติ๋ว ข้ามีของอร่อยๆ กินตั้งเยอะแยะทุกวันอยู่แล้ว]

จ้าวเหยาพูดด้วยความอิจฉาตาร้อนเบาๆ "เสด็จพ่อดูแลเจ้าดีกว่าดูแลข้าซะอีกนะเนี่ย"

[ก็ข้าเป็นม้าศึกคู่ใจที่เจ๋งที่สุดของเจ้านายนี่นา] เลี่ยฮั่วพูดด้วยน้ำเสียงภูมิใจสุดขีด [ข้าเคยช่วยชีวิตเจ้านายไว้ด้วยนะ เจ้านายก็ต้องดีกับข้าเป็นธรรมดาสิ]

เห็นหน้าตาภาคภูมิใจของเลี่ยฮั่ว จ้าวเหยาก็เออออห่อหมกไปด้วย "สุดยอดไปเลยลูกพี่!"

เลี่ยฮั่วพอใจกับคำชมของจ้าวเหยามาก ทำหน้าประมาณว่า 'เจ้านี่มันรู้ใจข้าจริงๆ'

จ้าวเหยายกมือขึ้นลูบหน้าเลี่ยฮั่ว เลี่ยฮั่วก็ยอมก้มหัวลงมาให้จ้าวเหยาลูบแต่โดยดี

[เห็นแก่ที่เจ้าเอาแอปเปิ้ลมาให้ ข้าจะฝืนใจยอมให้เจ้าลูบสักหน่อยก็แล้วกัน]

จ้าวเหยาแกล้งแหย่เลี่ยฮั่ว "แค่ครั้งเดียวเองเหรอ?"

[ถ้าเจ้าอยากจะลูบเพิ่มอีกสองสามที ข้าก็พอจะอนุโลมให้ได้นะ] เลี่ยฮั่วพูดอย่างไว้ตัว [ข้าเป็นคนใจกว้างอยู่แล้ว]

จ้าวเหยากลั้นขำ แล้วเอื้อมมือไปลูบหน้าเลี่ยฮั่วต่อ

เลี่ยฮั่วรู้สึกฟินสุดๆ ที่โดนลูบ ทำหน้าเคลิบเคลิ้มเชียว

เฮยอวี่ที่ยืนอยู่ข้างๆ แอบขำในใจ [ท่านเลี่ยฮั่วชอบเหยาเหยาชัดๆ แต่แกล้งทำเป็นเก๊กไปงั้นแหละ]

"ข้าต้องไปหาเฮยอวี่แล้วล่ะ" จ้าวเหยาชักมือกลับ

พอได้ยินแบบนั้น เลี่ยฮั่วก็ไม่พอใจ [ข้าไม่ดีพอหรือไง?]

"เจ้าก็เจ๋งดีนะ แต่ข้าขี่เจ้าไม่ได้นี่นา เพราะเจ้าเป็นม้าของเสด็จพ่อ" จ้าวเหยาอธิบาย "ข้าเคยบอกเจ้าไปแล้วนี่"

เลี่ยฮั่วพ่นลมออกจมูกอย่างเย็นชา [ใครขอให้เจ้ามาขี่ข้าล่ะ?]

จ้าวเหยาหัวเราะคิกคัก แล้วก็เดินไปหาเฮยอวี่ทันที กระซิบเบาๆ "เฮยอวี่ ข้าขอโทษนะ จริงๆ แล้วแอปเปิ้ลลูกนั้นข้าตั้งใจจะเอามาให้เจ้านั่นแหละ แต่เลี่ยฮั่วดันทวงของฝาก ข้าก็เลยต้องยกให้เขาไป"

เฮยอวี่ไม่ได้สนอะไร [ไม่เป็นไรหรอก เหยาเหยา]

"เดี๋ยวเลิกเรียนแล้ว ข้าจะเอาแอปเปิ้ลมาให้ใหม่นะ"

[ตกลง] เฮยอวี่แลบลิ้นเลียแก้มจ้าวเหยา

พอเห็นฉากนั้น เลี่ยฮั่วก็แอบหึงและรู้สึกเสียดายขึ้นมาตงิดๆ จู่ๆ มันก็นึกขึ้นได้ว่าเมื่อกี้ลืมเลียหน้าเหยาเหยาไปซะสนิทเลย

มันคิดในใจ: เหยาเหยาต้องอยากให้ข้าเลียหน้าแน่ๆ เลย ถ้าข้าเลียหน้าเขา เขาต้องดีใจกระโดดโลดเต้น

[เฮ้ มานี่หน่อยสิ] จู่ๆ เลี่ยฮั่วก็เรียก

จ้าวเหยารู้สึกงงๆ แต่ก็เดินกลับไปหาเลี่ยฮั่ว

"มีอะไรหรือ?"

เลี่ยฮั่วก้มหัวลงมา แล้วก็ตวัดลิ้นเลียแก้มจ้าวเหยาแผล็บใหญ่

โดนเลียหน้าแบบไม่ทันตั้งตัว จ้าวเหยาถึงกับอึ้งไปเลย