บทที่ 128 : การดวลรอบสุดท้ายที่ไร้ความตื่นเต้น?

บทที่ 128 : การดวลรอบสุดท้ายที่ไร้ความตื่นเต้น?

อีกด้านหนึ่ง กู่เยว่ซีเพิ่งเดินลงมาจากลานประลอง ลมหายใจของเธอหอบเหนื่อยเล็กน้อย

คู่ต่อสู้ที่เธอเพิ่งเอาชนะมาได้ คืออัจฉริยะอันดับสองของมณฑลเทียนฮั่วอย่าง จ้าวเคอ ซึ่งเป็นจอมยุทธ์ระดับสองขั้นสูงสุด ที่ห่างจากระดับสามเพียงแค่ก้าวเดียวเท่านั้น

ยิ่งไปกว่านั้น เขายังสามารถทำความเข้าใจเค้าโครงของเจตจำนงระดับสมบูรณ์แบบได้ถึงสองชนิด พลังต่อสู้แข็งแกร่งมาก พอที่จะงัดข้อกับจอมยุทธ์ระดับสามขั้นสูงสุดทั่วไปได้เลยทีเดียว

การต่อสู้ในครั้งนี้ เธอชนะมาได้อย่างไม่ยากเย็นนัก

ทว่ามันต้องใช้เวลาแลกเปลี่ยนกระบวนท่ากันหลายสิบครั้ง กว่าจะจับจุดอ่อนของอีกฝ่ายและเอาชนะมาได้

ตอนนี้ การประลองเริ่มตึงมือขึ้นมาบ้างแล้ว...

ข้อเสียเปรียบเรื่องระดับพลัง ในที่สุดก็เริ่มแสดงผลออกมาให้เห็น

กู่เยว่ซีถอนหายใจออกมาอย่างช่วยไม่ได้ เธอเงยหน้าขึ้นโดยสัญชาตญาณ ทอดสายตาข้ามผ่านฝูงชน ไปหยุดอยู่ที่ร่างบนลานประลองกลาง ร่างที่เพิ่งใช้ดาบเดียวเอาชนะมู่หลินหยวนมาได้หมาดๆ

หลินเฟิง

แม้จะอยู่ห่างกันไกลขนาดนี้ แต่กู่เยว่ซีก็ยังคงสัมผัสได้อย่างชัดเจน ถึงเจตจำนงดาบอันแหลมคมที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวอีกฝ่าย ราวกับจะทิ่มแทงทะลุสรวงสวรรค์

กายาดาบต้นกำเนิด...

กู่เยว่ซีเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

ร่างกายพิเศษแบบนี้ ในชาติก่อนเธอเคยเห็นมานักต่อนักแล้ว ทุกคนล้วนมีอนาคตที่ไม่ธรรมดา อย่างต่ำๆก็ต้องไปถึงระดับราชา

คนประเภทนี้ เกิดมาพร้อมกับเจตจำนงดาบขั้นกลางติดตัวมาตั้งแต่เกิด ยิ่งไปกว่านั้น เจตจำนงดาบนี้ยังช่วยเพิ่มพลังต่อสู้ให้กับตัวเองได้มากกว่านักดาบปกติหลายเท่าตัว!

มิน่าล่ะ...มิน่าล่ะ มู่หลินหยวนที่เป็นสุดยอดอัจฉริยะระดับสามขั้นต้นเหมือนกัน ถึงรับการโจมตีของเขาไม่ได้แม้แต่ดาบเดียว

พลังต่อสู้ที่แท้จริงของหลินเฟิงคนนี้ เกรงว่าคงจะเพียงพอที่จะต่อกรกับยอดฝีมือระดับเตาหลอมขั้นหนึ่งทั่วไปได้ตรงๆแล้ว!

น่าสนใจดีนี่

มุมปากของกู่เยว่ซียกขึ้น จิตวิญญาณแห่งการต่อสู้ที่หลับใหลอยู่ก้นบึ้งของหัวใจมาเนิ่นนาน ในที่สุดก็ถูกจุดประกายขึ้นมาอย่างสมบูรณ์แบบในวินาทีนี้

ตั้งแต่กลับชาติมาเกิด คู่ต่อสู้รุ่นราวคราวเดียวกันที่เธอเคยเจอ ล้วนอ่อนแอราวกับไก่ดินสุนัขกระเบื้อง…ทนการโจมตีไม่ได้แม้แต่นิดเดียว

นี่เป็นครั้งแรก ที่ทำให้เธอได้สัมผัสกับความท้าทายที่แท้จริง!

ราวกับจะรับรู้ได้ถึงสายตาของเธอ หลินเฟิงที่อยู่บนลานประลองก็ค่อยๆหันหน้ามาสบตากับเธอจากระยะไกลเช่นกัน

เขาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาแฝงไปด้วยความสนใจอยู่บ้าง

แต่ทว่าลึกๆในแววตานั้น กลับมีความเฉยเมยและดูแคลนอย่างไม่ปิดบัง ราวกับกำลังมองมดปลวกที่แข็งแรงกว่าปกติสักหน่อยเท่านั้น

ในสายตาของหลินเฟิง นอกจากสัตว์ประหลาดตัวจริงไม่กี่คนในเมืองหลวงและจงไห่แล้ว อัจฉริยะจากที่อื่นๆล้วนเป็นแค่พวกบ้านนอกคอกนา ไม่ควรค่าแก่การใส่ใจ

สิ่งที่เรียกว่าวิถีดาบนั้น คือดาบเดียวทำลายหมื่นวิชา!

เจตจำนงขั้นสมบูรณ์แบบสามชนิดอะไรกัน?

เมื่ออยู่ต่อหน้าพลังที่แท้จริง มันก็เป็นแค่ลูกเล่นแพรวพราวไร้สาระเท่านั้นแหละ

ตำแหน่งยอดฝีมืออันดับหนึ่งสามมณฑลนี้ ก็เป็นแค่บันไดขั้นแรกให้เขาก้าวขึ้นไปยืนหยัดเหนือใต้หล้าและเป็นราชาในหมู่คนรุ่นเดียวกันเท่านั้น

ไม่เห็นจะมีค่าให้ใส่ใจเลยสักนิด

...

ภายนอกดินแดนลับ บนที่นั่งชมการประลองระดับสูงสุด

บรรยากาศเริ่มมีความละเอียดอ่อนบางอย่าง

ผู้ว่าการมณฑลชางหลาน หลี่เจี้ยนเย่ ยิ้มแย้มจนแก้มปริ ตื่นเต้นจนหน้าแดงระเรื่อ แต่ปากก็ยังคงถ่อมตัว

"แหมๆโชคช่วยน่ะ โชคช่วยเท่านั้นแหละ! หลินหยวนเด็กคนนั้นก็เก่งมากแล้ว เพียงแต่หลินเฟิงของพวกเรา โชคดีกว่านิดหน่อยเท่านั้นเอง!"

ในขณะที่ผู้ว่าการมณฑลเทียนฮั่ว โจวฉิง กลับมีสีหน้ามืดครึ้มจนแทบจะบีบน้ำออกมาได้

เขาคิดไม่ถึงเลยจริงๆว่า ทั้งๆที่เป็นสุดยอดอัจฉริยะระดับสามขั้นต้นเหมือนกัน แต่สัตว์ประหลาดที่แข็งแกร่งที่สุดในมณฑลของเขากับอีกฝ่าย กลับมีช่องว่างห่างชั้นกันถึงขนาดนี้!

นี่มันคือการบดขยี้อยู่ฝ่ายเดียวชัดๆ!

น่าขายหน้าชะมัด!

นี่น่ะหรือ 'กายาดาบต้นกำเนิด'?

น่ากลัวกว่าข่าวลือที่เคยได้ยินมาเสียอีก...

แม้ในใจของโจวฉิงจะอึดอัดจนแทบกระอักเลือด แต่ด้วยฐานะและหน้าตา เขาก็ทำได้เพียงฝืนยิ้ม แล้วประสานมือคารวะหลี่เจี้ยนเย่

"เหล่าหลี่ ยินดีด้วยนะ ตำแหน่งยอดฝีมืออันดับหนึ่งปีนี้ เป็นของมณฑลชางหลานของพวกคุณแล้ว!"

บรรดาเจ้าหน้าที่จากมณฑลซุยหมิงที่อยู่รอบๆต่างก็ส่งสายตาอิจฉาริษยาไปให้หลี่เจี้ยนเย่

มณฑลเทียนฮั่วถึงกับมีสัตว์ประหลาดระดับนี้โผล่มา แถมยังเป็นคนในพื้นที่อีกต่างหาก!

นี่มัน...มากพอที่จะค้ำจุนมณฑลเทียนฮั่วให้รุ่งเรืองไปได้อีกเป็นร้อยปีเลยทีเดียว!

ในเวลานี้ แทบทุกคนต่างก็คิดว่าการสอบร่วมสามมณฑลในครั้งนี้ได้ข้อสรุปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว และไม่มีอะไรให้ต้องลุ้นอีกต่อไป

แต่ทว่าในตอนนั้นเอง

"ฮ่าๆๆๆๆๆ!"

เสียงหัวเราะอันเบิกบานใจดังขึ้นทำลายบรรยากาศในงานอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

ทุกคนหันไปมองด้วยความตกตะลึง ก่อนจะพบว่าฉีฉงซาน ผู้ว่าการมณฑลซุยหมิง กำลังหัวเราะงอหงายอยู่

"เหล่าโจว เหล่าหลี่ พวกนายอย่าเพิ่งดีใจเร็วเกินไปนักสิ!"

ฉีฉงซานพยายามกลั้นเสียงหัวเราะอย่างยากลำบาก ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงลึกลับว่า

"เรื่องสนุกน่ะ...มันเพิ่งจะเริ่มขึ้นต่างหากล่ะ!"

โจวฉิงและหลี่เจี้ยนเย่ถึงกับชะงักไป

เพิ่งจะเริ่มงั้นเหรอ?

นี่มันไม่ได้จบลงแล้วหรอกหรือ?

หลี่เจี้ยนเย่ขมวดคิ้วมุ่น จู่ๆก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ จึงลองหยั่งเชิงถามดู

"เหล่าฉี ที่นายพูดหมายความว่า...นายคิดว่ากู่เยว่ซีจากมณฑลของนาย ยังมีโอกาสชนะอยู่งั้นเหรอ?"

พูดจบเขาก็ยังรู้สึกว่ามันน่าขันเลย

จะเป็นไปได้ยังไง?!

ขนาดมู่หลินหยวนที่อยู่ระดับสามขั้นต้น ยังโดนหลินเฟิงฟันทีเดียวจอด นั่นก็แสดงให้เห็นแล้วว่าพลังของหลินเฟิง สามารถสังหารจอมยุทธ์ระดับสามขั้นสูงสุดทั่วไปได้อย่างง่ายดาย เผลอๆอาจจะงัดข้อกับยอดฝีมือระดับเตาหลอมขั้นหนึ่งได้ด้วยซ้ำ!

แล้วกู่เยว่ซีคนนั้นล่ะ เป็นแค่จอมยุทธ์ระดับสองขั้นปลาย ต่อให้เธอจะมีพรสวรรค์ในการเรียนรู้ทะลุสวรรค์ หรือมีความสามารถในการต่อสู้ข้ามระดับที่เก่งกาจแค่ไหน แล้วมันจะไปสู้ได้ยังไง?

ช่องว่างระหว่างสองคนนี้มันกว้างเกินไป! ไม่มีทางที่จะชดเชยได้เลย!

แต่ฉีฉงซานกลับทำเพียงส่ายหน้าอย่างมีเลศนัย

"ถ้าให้กู่เยว่ซีสู้เองคนเดียว ก็คงจะเอาชนะหลินเฟิงได้ยากจริงๆนั่นแหละ"

"แต่ว่านะ..."

เขาจงใจลากเสียงยาว ก่อนจะพูดช้าๆท่ามกลางสายตาอยากรู้อยากเห็นของทั้งสองคนว่า

"พวกนายอย่าลืมสิ ว่าเธอเป็นผู้ฝึกสัตว์อสูรนะ!"

ผู้ฝึกสัตว์อสูร?

โจวฉิงและหลี่เจี้ยนเย่มองหน้ากัน ต่างฝ่ายต่างก็เห็นความงุนงงอย่างหนักในแววตาของอีกฝ่าย

แล้วผู้ฝึกสัตว์อสูรมันทำไมล่ะ?

ก่อนหน้านี้พวกเขาก็เคยได้ยินข่าวลือมาบ้างเหมือนกัน ไม่ใช่ว่าสัตว์อสูรที่กู่เยว่ซีทำพันธสัญญาด้วย เป็นแค่ยุงลายธรรมดาๆหรอกเหรอ?

สัตว์อสูรพันธสัญญาขยะแบบนั้น จะไปมีประโยชน์อะไรได้?

"ยุงลายเหรอ?"

เมื่อได้ยินคำนี้ รอยยิ้มบนใบหน้าของฉีฉงซานก็ยิ่งกว้างขึ้น เขาพูดด้วยน้ำเสียงโอ้อวดเล็กน้อยว่า

"พวกนายนี่นะ ข่าวสารล้าหลังซะจริงๆ!

พวกนายไม่รู้เลยสักนิด ว่ายุงตัวนั้นมันร้ายกาจแค่ไหน!"

"เอาแบบนี้แล้วกัน พวกนายรู้เรื่องภัยพิบัติแมลงที่ระบาดในเมืองตูหนานของเราเมื่อช่วงก่อนหน้านี้ใช่ไหม? มันสร้างความเดือดร้อนให้มณฑลของเรามาตั้งสองปีเต็มๆขนาดระดับราชันย์ยังหมดหนทางรับมือ!"

"แต่สุดท้าย ก็เป็นมันนี่แหละ! ที่จัดการแก้ปัญหาได้ด้วยตัวคนเดียว!

“พวกนายว่า...มันเจ๋งพอไหมล่ะ?!”

อะไรนะ?!

มันเป็นคนจัดการภัยพิบัติแมลงกลืนวิญญาณงั้นเหรอ?

จะเป็นไปได้ยังไง?!

รูม่านตาของโจวฉิงและหลี่เจี้ยนเย่หดเกร็งลงอย่างรุนแรง ใบหน้าของทั้งสองฉายแววตื่นตระหนกออกมาเป็นครั้งแรก!

หรือว่า...ยุงตัวนั้น จะเป็นไพ่ตายที่แท้จริงของกู่เยว่ซี?

ภายในใจของทั้งสองเกิดลางสังหรณ์ไม่ดีขึ้นมาทันที

แต่เมื่อลองคิดดูอีกที ก็รู้สึกว่าสิ่งที่ฉีฉงซานพูดมามันเหลือเชื่อเกินไป จนไม่อาจปักใจเชื่อได้!

ยุงแค่ตัวเดียว จัดการภัยพิบัติแมลงที่แม้แต่ระดับราชายังรับมือไม่ได้เนี่ยนะ?

นี่มันกำลังเล่านิทานหลอกเด็กอยู่หรือไงวะ?!

ทั้งคู่ต่างก็คิดว่า นี่ต้องเป็นเรื่องที่ตาแก่ฉีฉงซานจอมกะล่อนแต่งขึ้นมาขู่พวกตน เพื่อกู่หน้าให้ตัวเองแน่ๆ!

ใช่! ต้องเป็นแบบนั้นแหละ!

มันจะมีสัตว์อสูรประเภทยุงที่ร้ายกาจขนาดนั้นได้ยังไง?

พวกเขาที่เป็นถึงผู้ว่าการมณฑล! เป็นถึงระดับราชา! พวกเขายังไม่เคยได้ยินเรื่องแบบนี้มาก่อนเลย!

...

เวลาสิบนาทีผ่านไปอย่างรวดเร็ว

ในที่สุด…การดวลรอบตัดสินที่ทุกคนคิดว่าไม่มีอะไรให้ต้องลุ้นอีกแล้ว ก็ได้เริ่มต้นขึ้น!

หลินเฟิงและกู่เยว่ซี ค่อยๆก้าวเดินขึ้นไปบนลานประลองกลางที่ยิ่งใหญ่ที่สุด

……….