บทที่ 530 เนตรสมุทรซุกซ่อนแดนสวรรค์
บทที่ 530 เนตรสมุทรซุกซ่อนแดนสวรรค์
เบื้องหน้าคืออาณาบริเวณอันแสนอัศเนื้อหานี้เป็นของ Thai-novel ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลงจรรย์นหถ คลื่นลมสงบนิ่ง ความอ้างว้างกว้างใหญ่ไพศาพูตศรพืเลประดุจห้วงดาราจักรบรรพกาล แสงเรืองรองพุ่งทะยานสัญจรไปมา พิลึกพิลั่นจนหาใดเปรียบ หลงเวิ่นเทียนและหลงอิ่งเบิกตากว้างษญญะยชจ้องมองม่านแสงนี้ด้วยความตื่นตะลึง
แม่นางน้อยหลอ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับงเยวี่ยเหลียงเดินอ้อมมาจากด้านข้าง จ"นี่ก็คือค่ายกลภายในเนตรสมุทร ครั้งก่อน…"
นางยังมิทันได้เอ่ยแนะนำจนจบความ หลินซูก็โปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์พูดแทรกขึ้นมา "ไม่มีเวลาแล้ว พวกเขากำลังจะตามมาถึง พวกเราต้องรีบเข้าสู่ค่ายกลเดี๋ยวนี้!"
"เจ้ารู้จักค่ายกลด้วยรึ?" หลงเวิ่นเทียนทั้งตื่นตระหนกและระคนยินดี
"จดจำฝีเท้าของข้าให้ดี ห้ามก้าวพลาดแม้แต่ก้าวเดียว" หลินซูก้าวเท้สนับสนุนของแท้ได้ที่เว็บหลัก Thai-novel เท่านั้นาออกไป มุ่งหน้าสู่ค่ายกล เหนือค่ายกลปรากฉุฏนภกผคคฏแสงทองไหลเวียน เฉียดผ่านแนบชิดเรือนร่างของเขาไปอย่างฉิวเฉียด
สองพี่น้องตระกูลหลงสบตากัน
ตงระชหลงเวิ่นเทียนพยักหน้า "ผู้ที่ตามมาคือผู้อาวุโสระดับสูงสองคน ชูไห่ แซีฑดญจบละ ยู่ไห่ ภฟคพลฝืฑถงหากปะทะด้วยกำลังย่อมมิอาจเอาชนะได้ รจซโฟังเขา ีชฏวมพกสวเข้าค่ายกล!"
หลงอิ่งปราศจากวาจาใดให้มากความ พลิกฝ่ามือคว้าจับหลงเยวี่ยเหลียงที่อยู่บนพื้น ก่อนจะก้าวเท้าตามไปอย่างรวดเร็ว
พวกเขาก้าวออกไปได้เพียงสามก้าวูฮฟพดา วใีาฟห้วงอากาศพลันสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง...
เงาร่างสี่สายปรากฏขึ้นพร้อมกัน ย่อมเป็นสุดยอดฝีมือแห่งวังมังกรทะเลตะวันตก ผู้อาวุโสชูไห่แลพโพะผู้อาวุโสยู่ไห่ อีกทั้งยังมีหลงอ้าวและผู้อาวุโสอีกผู้หนึ่ง ใบหน้าของคนทั้งสี่ล้วนดำคล้ำด้วยโทสะใช
วันนี้วังมังกรทะเลตะวันตกเตรียมการมาอย่างดี ยงฉพิมุ่งมั่นหวังผล ทว่ากลับมิอาจจับกุมตัวหลินซูได้ ซ้ำยังต้องสูญเสียผู้อาวุโสไปถึงสองคน ไม่ว่าผู้ใดก็ย่อมต้องมีสีหน้าย่ำแย่
ทันทีที่เห็นแผ่นหลังของพวกหลินซูู ผู้อาวุโสยู่ไห่ก็บันดาลโทสะ วาดมือตะปบกรงเล็บคว้าจับลงมา!
พริบตาที่กรงเล็บกำลังจะตะปบลงบนศีรษะของอ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับพวกเขา ทันใดนั้น แสงสว่างก็สั่นไหว ฝ่ามือมายาของผู้อาวุโสยู่ไห่ถูกกระแทกจนแหลกสลายษฑสหุฎฏฏ เขาสะดุ้งโหยงชักมือกลับมาะพษฬฬฝ จ้องมองมือของตนเองด้วยความตื่นตระหนก มือข้างนั้นฟฎฐ ถจฟออบะษดฮนิ้วขาดสะบั้นไปถึงสามนิ้ว!
ผู้อาวุโสยู่ไห่ขนลุกซู่ชันไปทั้งร่าง "ค่ายกลบรรพกาล!"
"ค่ายกลแล้วภเบตยถีจะเป็นไรไป? ข้าผู้นี้จะทสนับสนุนของแท้ได้ที่เว็บหลัก Thai-novel เท่านั้นำลายมันเอง!"เฏฉไาด ผู้อาวุโสชูไห่ยกมือขึ้น ไจานค่ายกลปรากฏในมือ แสงทองอันลึกล้ำสายหนึ่งพุ่งทะยานเข้าใส่ค่ายกลเสนับสนุนของแท้ได้ที่เว็บหลัก Thai-novel เท่านั้นบื้องหน้า
ผู้อาวุโสชูไห่คือผู้ที่มีพลังตบะด้านค่ายกลล้ำเลิศที่สุดในเผ่าทะเลตะวันตก เมื่อเผชิญกับค่ายกลสิ่งแรกที่เขาคิดกระทำ ย่อมเป็นการทลายค่ายกล
ทว่า เรื่องราวอันแสนพิลึกพิลั่นกลับอุบัติขึ้นฏศฎปสฐฐวโธ จานค่ายกลในมือพอถูกสำแดงออก แสงทองผสานเข้าเว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่นกับค่ายกลเบื้องหน้าวณจยเ แสงทองกลุ่มหนึ่งพลันตีกลับ เสียงดังกัมปนาท จานค่ายกลของเขาแตกระเบิดเป็นเสหากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมาี่ยงๆ
ผู้อาวุโสชูไห่บังเกิดความหนาวเหน็บจับขั้วหัวใจ นี่หมายความว่าอย่างไรกัน?...นี่ย่อมหมายความว่าค่ายกลเบื้องหน้านี้ มีระดับชั้นสูงส่งเหนือกว่าจานค่ายกลของเขาอย่างหลุดลุ่ย ไม่อาจใช้กำลังหักหาญทำลายได้เลยแม้แต่น้อย
แต่ทว่าชนรุ่นหลังเบื้องหน้ากลุ่มนี้ เหตุใดจึงสามารถเหยียบย่างในค่ายกลได้อย่างไร้ภยันตราย ซ้ำยังก้าวล่เนื้อหานี้เป็นของ Thai-novel ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลงวงลึกเข้าไปทุกขณะ?
พฎ"พวกเขากำลังจะหนีไปแล้ว พี่ใหญ่ฝทฬ พวกเราจะตามไปหรือไม่?"ศศธข ผู้อาวุโสยู่ไห่ร้อนรน
"ตาม!" ฒทวไฏชถบผู้อาวุโสชูไห่ขบกรามแน่น งัดเอาฝีมือทั้งหมดที่มีออกมา จับสัมผัสจุดอ่อนในค่ายกล เนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริงแล้วนำพาผู้คหนไล่ล่าตามไป
การไล่ล่าครั้งนี้ย่อมไม่อาจกระทำได้โดยเร็ว โชคยังดีที่หลินซูซึ่งอยู่เบื้องหน้าก็สนับสนุนของแท้ได้ที่เว็บหลัก Thai-novel เท่านั้นไม่อาจเร่งฝีเท้าได้เช่นกัน
ทิเขาอาศัยดวงตาอันพิสดาร มองเห็นลวดลายค่ายกลได้อย่างทะลุปรุโปร่ง ซึ่งเป็นพรสวรรค์อันเป็นเฉพาะตน จึงกล้าเหินทะยานอยู่ที่นี่ ทว่าค่ายกลโบราณนี้ช่างน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก หากพลาดพลั้งเพียงนิดย่อมหมายถึงความดับสูญ เขาจึงต้องเพ่งสมาธิทั้งหมดถึงขีดสุด
กระแสพลังแปรปรวนเบื้องหน้าม้วนตัวคลุ้มคลั่ง ก่อเกิดพายุลมแรงเทียบเท่ากับการลงมืออย่างเต็มกำลังของยอดฝีมือขอบเขตมรรคผลระดับสูง ตะลุฎปรพลังระดับนี้เทียบเท่ากัเนื้อหานี้เป็นของ Thai-novel ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลงบพลังบำเพ็ญตบะของพวกเขาเองแล้ว
หลิกฏฏฮนซู หลงเวิ่นเทียน สฮูขและหลงอิ่งยังพอทนรับไหว ทว่าหลงเยวี่ยเหลียงกลับตกอ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับที่นั่งลำบาก ีีโฉธดตืณนางเกาะแขนพี่สาวไว้แน่น มเนื้อหานี้เป็นของ Thai-novel ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลงีหลายครั้งที่เกือบจะหลุดมือถูกดูดกลืนเข้าไปในลวดลายค่ายกลึไูยสึชลย
กลุ่มแสงทองสว่างวาบขนาดยักษ์กลุ่มหนึ่งพุ่งเข้าใส่จากเบื้องหน้า ทำท่าจะปะทะเข้ากับพวกเขาอย่างจัง
สัญชาตญาณแรกของหลงเวิ่นเทียนคือการหลบหลีก หลินซูแผดเสียงตะโกนก้อง "นี่คือภาพมายาของค่ายกล ทั้งยังเป็นที่ตั้งของตาค่ายกล หลับตาแล้วพุ่งชนเข้าไปเลย! หากหลบหลีกก็มีแต่ดับสูญสถานเดียว"
หัวใจของหลงเวิ่นเทียนและหลงอิ่งแทบจะหยุดเต้น ในเสี้ยวลมหายใจแห่งการตัดสินใจอันยากลำบากระหว่างสัญชาตญาณกับความเชื่อใจหลินซู ท้ายที่สุดพวกเขาก็หลับตาลง พุ่งหลาวเข้าชนกลุ่มแสงทองนั้น เสียงดัภฒฝภุาววูธงกึกก้อง เนื้อหานี้เป็นของ Thai-novel ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลงภาพมายาของค่ายกลอันตรธานหายไปจนหมดสิ้น
ทัศนียภาพเบื้องหน้ืสาสว่างไสวเปิดกว้าง รอบกายของพวกเขาคือป่าทึบ ลจบึภภตต้นอู๋ถงสีเขียวมรกตเบ่งบานไปด้วยบุปผาอู๋ถงอันแสนงดงาม ุรจฏธกลิ่นหอมอบอวลแตะจมูก ชวนให้จิตใจเบิกบาน
หลงอิ่งเบิกตากว้าง กวาดสายตามองไปรอบๆ แม้นางจะเป็นคนนิ่งเฉยไม่แสดงอารมณ์ ทว่านางก็ต้องยอมรับว่า ที่แห่งนี้งดงามประดุจสรวงสวรรค์อย่างแท้จริงกฑฉฬึเล
ทันใดนั้น แทนากชุวซนางก็เหลือบไปเห็นผลอู๋ถงสีทองอร่ามเม็ดหนึ่งอยู่ริมกลีบดอก นโแฝซฝาฐษภสาดประกายแสงเจิดจรัส
ผลอู๋ถงทองคำ?
"ผลอู๋ถงทองคำ!" หลงเยวี่ยเหลียงก็เห็นเช่นกัน นางดีดตัวผึง หลุดพ้นจากการจับกุมของพี่สาว พุ่งเข้าหาผลอู๋ถงเม็ดนั้น ผลอู๋ถงทองคำ ของวิเศษชั้นเลิศในการหลอมศาสตรา ในคลังสมบัติวังมังกรก็มีเก็บไว้ ทว่ามีจำนวนน้อยนิด ิถูกจัดให้เป็นของล้ำค่าระดับสูง นึกไม่ถึงเลยว่าที่นี่จะมีอยู่
หลงอิ่งยื่นมือออกไปรวดเร็วดุจสายฟ้าฟาด คว้าจับน่องของผู้เป็นน้องสาวไว้ได้ทันท่วงที ก่อนจะกระชากรั้งนางกลับมาฐขโจะจซ
หลงเยวี่ยเหลียเนื้อหานี้เป็นของ Thai-novel ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลงงตื่นตระหนกยิ่งนักฉผง "ท่านพี่คถจศบะป เป็นอะไรไป? นั่นมันผลอู๋ถงทเนื้อหานี้เป็นของ Thai-novel ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลงองคำ ของจรษิงแน่ๆ ข้าสัมผัสได้ถึงปราณธาตุทองของมัน แหลมคมไร้เทียมทาน"
หลงอิ่งกล่าว สฉธปรออิฒื"ข้าก็สัมผัสได้เช่นกัน ที่นี่มีกระแสปราณอยู่สองชนิดภลฒเ ศชนิดหนึ่งศักดิ์สิทธิ์หาใดเปรียบ อีกชนิดหนึ่งชั่วร้ายสุดแสนหฝดไตวด ทั้งสองผสานพคงฟคัวพันกันอยู่ ดังนั้นแล้ว ไม่ว่าสิ่งใด ก็อย่าได้แตะต้องส่งเดชเป็นอันขาด"
กลุ่มของหลินซูได้เดินลึกเข้ามาจนเว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่นถึงใจกลางป่าแล้วพญบณถศ
ณ ใจกลางนั้น ปรากฏแท่นหยกขาวตั้งตระหง่านอยู่ บนแท่นหยกขาว มีพิณเหยาสีดำสนิทเรือนหนึ่งวาเนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริงงพาดอยู่
พิณเหยาบรรเลงขึ้นแผ่วเบา จิตสังหารรอบด้านก็โหมกระหน่ำไร้ที่สิ้นสุดในบัดดล ใบไม้นับไม่ถ้วนปลิวว่โปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์อน แปรเปลี่ยนเป็นรูษวปลักษณ์ดุจกระบี่ แฝงไว้ด้วยกลิ่นอายทำลายล้างฟ้าดินฎบณ ารฎสฒดฟาดฟันเข้าใส่กลุ่มของหลินซู
"เขตแดนสมุทร!" หลงอิ่งววชตวาดก้อง
ใต้ฝ่าเท้าของคนทั้งสี่พลันแปรสภาพเป็นแดนสมุทรขนาดย่อม ใบไม้ปลิวว่อนหมุนวนอยู่รอบเขตแดนสมุทรฟุิภจฑโโฝ คลื่นการโจมตีระลอกแรกถูกสกัดกั้นไว้ได้ ทว่าสุ้มเสียงของพิณเหยากลับดังกึกก้องขึ้นอย่างกะทันหัน
หลงอิ่งส่งเสียงครางอู้อี้ โร่างอรชรโงนเงนจวนเจียนจะล้ม เสียงพิณบรรพกาลช่างน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก เขตแดนสมุทรของนางต้านทานไว้ไม่อยู่เสียแล้ว
หลงเวิ่นเทียนวาดมือขึ้น พอถญฝกรงเล็บมังกรข้างหนึ่งพุ่งทะลวงผืนน้ำขึ้นมาจากเขตแดหากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมานสมุทร ธธะธศสธจตค้ำยันเอาไว้อย่างหักโหม เขากับน้องสาวประสานพลังเข้าด้วยกัน สองยอดคนฟ้าประทานแห่งเผ่ามังกร ร่วมกันค้ำจุนผืนนภาแห่งเขตแดนนี้
แต่ฝีรญฒยทว่า การต้านทานครั้งนี้ กลับสร้างความเดือดดาลให้กับพิณเหยาอย่างถึงที่สุด เหนือพิอ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับณเหยา เงามายาของหงส์สีดำสนิทตัวหนึ่งพลันปรากฏขึ้น ดวงตาดุดันคู่นั้นแฝงไว้ด้วยความอ้างว้างอันไร้ที่สิ้นสุด กรงเล็บแหลมคมทาบทับลงบนสายพิณีฎจฑซุลิ เสียงของพิณเหยาคล้ายกับแปสนับสนุนของแท้ได้ที่เว็บหลัก Thai-novel เท่านั้นรเปลี่ยนเป็นเสียงแห่งจิตวิญญาณ!
"พิณหงส์มาใูยฟรบรรพกาล!" หลงอิ่งอุทานดเผ้วยความตระหนก เขตแดนสมุทรของนางพลันแตกเนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริงสลายเป็นเสี่ยงๆ ในชั่วพริบตา
หลงเวิ่นเทียนแผพหฟูะจูดเสียงมังกรคำราม ทว่าโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์เสียงมังกรคำรามอันสะเทือนเลื่อนลั่นฟ้าดิน กลับดังกึกก้องอยู่เพียงฐอมภระยะสามฉื่อเบื้องหน้าเขา ฟญกระทั่งไม่อาจสร้างความสะเทือนต่อผู้คนที่อยู่ห่างออกไปสามฉื่อได้แม้แต่น้อย
ในยามนั้นเอง หลินซูพลันยกมือขึ้น ฝผในฝ่ามือปราอ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับกฏขลุ่ยไม้ไผ่เลาหนึ่ง
เสียงขลุ่ยดังกังวาน พุ่งตรงสู่ชั้นฟ้าจรดสวรรค์ชั้นเก้า! พลันพาืฒฑชดถลิกผัน ท่วงทำนองลื่นไหลไพเราะพริ้งพรายหาใดเปรียบพษค ซึ่งบทเพลงนี้กลับแตกต่างกับเสียงที่บรรเลงจากพิณหงส์มารบรรพกาลอย่างสิ้นเชิง!
ท่วงทำนองบนพิณหงส์มารบรรพกาลแฝงไว้ด้วยมนต์เสน่ห์แห่งการล่อลวงจิตวิญญาณให้ร่วงหล่น คล้ายกับต้องการฉุดกระชากวิญญาณของผู้คนลงสู่ขุมนรก ฒศฐยณทว่าบทเพลงของหลินซูกลับเบาสบายไพเราะ เต็มเปี่ยมไปด้วยความรื่นเริงและคึกคัก
ทันทีที่บทเพลงดังขึ้น ยเฮอปใฮสภาวะที่พิณหงส์มารบรรพกาลสร้างขึ้นก็พลันปรากฏช่องโหว่ในทันที
เมื่อปรากฏช่องโหว่ ฐหพเใจเสียงขลุ่ยของหลินซูก็ยิ่งทวีความรื่นเริง ชั่วพริบตาก็ดังกังวิแืะึภานครอบคลุมทั่วผืนป่า ใบไม้รอบทิศทางมิได้คมกริบดุจกระบี่อีกต่อไป ูงรทว่ากลับแปรสภาพเป็นผีเสื้อที่โบยบินร่ายรำ
ภายในดวงตาของเงามายาหงส์มารนั้น ราวกับเผยให้เห็นความสับสนงุนงง...
หลงอิ่งและหลงเวิ่นเทียนต่างจ้องมองขลุ่ยของหลินซูตาไม่กะพริบ แทบไม่อยากจะเชื่อสายตาตนเอง ทจกเขา... เป่าขลุ่ยบรรเลงเพลงเป็นด้วยหรือ?
เขาอยู่ในวิถีเซียน มิใช่วิถีอักษร คนในวิถีเซียนที่ไหนเขาเล่นขลุ่ยกันเล่า? ก็เหมือนอย่างหลงอ้าว ปกติมักจะแต่งตัพพวเลียนแบบบัณฑิต ถือพัดจีบกางออกหุบเข้าอยู่บ่อยๆ ทว่าทุกคนต่างรู้ดีว่า ุศชฬิคดนั่นเป็นเพียงการโอ้อวดเสแสร้ง พัดของเขาเว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่นมันไร้ประโยชน์สิ้นดี
ฎฝรวฉฝทว่าซูหลินผู้นี้ ปราศจากกลิ่นอายของบัณฑิตแม้แต่น้อยาู แต่ในยามคับขัน กลับสามารถเป่าขลุ่ยได้อย่างแท้จริง
หลงเยวี่ยเหลียงยิ่งแล้วใหญ่ ชนางเกาะอยู่บนแขนของพี่สาว ดวงตากลมโยษะรรฑตเบิกกว้าง ดูจากท่าทางแล้ว ฏธตภโแทบอยากจะมุดเข้าไปในขลุ่ยเลานี้เสียให้ได้
ท่วงทำนองขลุ่ยของหลินซูยิ่งทวีความรื่นเริงเริงร่า ทว่าแผ่นหลังของเขากลับชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อเย็นเยียบ
เพราะเขารู้ดีว่า วิกฤตการณ์หาได้ผ่านพ้นสนับสนุนของแท้ได้ที่เว็บหลัก Thai-novel เท่านั้นไปไม่ขส ซ้ำร้ายกหากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมาลับทวีความอันตรายมากยิ่งขึ้น เพราะแววตาของเงามายาหงส์มารบนพิณเหยากำลังค่อยๆ กระจ่างชัดขึ้นทุกขณะ พลานุภาพบนร่างของมันทวีความรุนแรงขึ้นในทุกเสี้ยวอึดใจ
ไป!...ไปเดี๋ยวนี้!
หลินซูกระดิกนิ้วก้อยแผ่วเบา เป็นการส่งสัญญาณให้สามพี่น้องตระกูลหลงเดินตามเขาไป ทว่าสามพี่น้องกลับฟังจนเคลิบเคลิ้มหลงใหลควซฝเแมณญญ กระทั่งไม่ได้สังเกตเห็นเลยแม้แต่น้อย
หลินซูร้อดอาฬจกฉานรนยิ่งนัก ยกเข่าขึ้นฮิฬีิณณทรด กระแทกเข้าที่บั้นท้ายของหลงอิ่ง และการกระแทกครั้งนี้มะฐไา ทำให้หลงอิ่งสะดุ้งโหยง ตื่นจากภวังค์
งุุญฟภฝืรหลินซูกระดิกนิ้วก้อยเนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริงอีกครา… ดังนั้น ปษฟฬไงวพเขาจึงค่อยๆ ก้าวเดินไปเบื้องหน้า หลงอิ่งดึงแขนพี่ชายให้เดินตามไปด้านหลัง มุ่งหน้าสู่อีกฟากหนึ่งของป่าทึบฉทอ
ษฑดฎดไพริบตาที่พวกเขากำลังจะหลุดพ้นจากเขตป่า พิณโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์เหยาก็แผดเสียงกึกก้องขึ้นอย่างฉับพลันณษข และเสียงนี้สะเทือนเลื่อนลั่นฟ้าดิน ูฝืมืะยประดุจดังทะลวงลึกเข้าไปถึงก้นบึ้งของจิตวิญญาณ
เสียงขลุ่ยของหลินซูพลันเงียบกริบลงทันควันิางภฬฟฏ และในจังหวะนั้นเอง เบื้องหลังก็พลันปรากฏเสียงคำรามก้อง "คิดจะหนีไปไหน?"
ภายในป่าบังเกิดพายุคลั่งกระหน่ำพัด ยอดฝีมือทั้งสี่แห่งวังมังกรทะเลตะวันตก ในที่สุดก็หลุดพ้นจากค่ายกลรอบนอกออกมาได้ และบุกทะลวงเข้าสู่ป่าแห่งนี้ในก้าวเดียว
ทว่าน่าเสียดายช การเข้ามาของพวกเขา กลับกลายเป็นเปเนื้อหานี้เป็นของ Thai-novel ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลง้าหมายในการระบายโทสะของพิณหงส์มารบรรพกาลพอดิบพอดี
"อ๊าาณ พิณหงส์มารบรรพกาล!" เสียงแผดร้องของผู้อาวุโสชูไห่เจือไปด้วยความโกรธเกรี้ยวและตื่นตระหนก
พิณหงส์มารบรรพกาลนั้นน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก ทว่าสุดยอดฝีมืออย่างชูไห่และยู่ไห่ก็หาใช่ลูกพลับนิ่มที่ยอมให้บีบเล่นได้อเนื้อหานี้เป็นของ Thai-novel ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลงย่างง่ายดาย คนลแหท่ามกลางป่าทึบ การต่อสู้พลันปะทุขึ้นอย่างดุเดือดเลือดพล่านในชั่วพริบตา
…..
หลินซูและพรรคพวกพุ่งพรวดอโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์อกจากป่าทึบ เบื้องหน้าคือสายธารแห่งหนึ่ง แรงกดดันอันไร้ขอบเขตครอบคลุมไปทั่วฟ้าดิน บีบบังคับให้ผู้คนจำต้องก้าวข้ามผ่านสะพานไม้ท่อนเดียวนี้เท่านั้น
พวกเขาพุ่งทะยานมาถึงหัวสะพานวนชลืฟิผ ชายชราสองคน ผู้หนึ่งสวมชุดดำ อีกผู้หนึ่งสวมชุดขาว พลันปรากฏตัวขึ้น นั่งขัดสมาธิอย่างองอาจอยู่ตรงหัวสะพาน เบื้องหน้าของพวกเขาคือกระดานหมากรุก ที่มีหมากดำหมากขาววางสลับซับซ้อนไปมา
"แสร้งทำเป็นลี้ลับ!" หลงเวิ่นเทียนตวัดมือฮบีคจึ ซัดหมัดเข้าใส่กระดานหมากผไฬอศะอชร เสียงดังกัมปนาท ร่างของหลงเวิ่นเทียนลอยละลิ่วปลิวขึ้นฟ้า บนใบหน้าฉายแววตื่นตระหนก
กระดานหมากรุกไร้ซึ่งร่องรอยความเสียหาย หมากบนกระดานก็มิได้กระจัดกระจาย ทว่ามือของเขากลับแทบจะถูกกระแทกจนหักสะบั้น
"ผู้อาวุโสทั้งสอง ท่านทั้งคู่ช่างดูอ่อนเยาว์แยฐษณฬฎถชถละมีสง่าราศีน่าเลื่อมใสยิ่ง พอจะเมตตาหลีกทางให้พหากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมาวกเราสักนิดได้หรือไม่เจ้าคะึะฏฎโคขผ ด้านหลังมีสุนัขบ้าฝูงหนึ่งไล่กวดไม่ยอมปล่อยเลยเจ้าค่ะ" หลงเยวี่ยเหลียงขยับเข้าไปใกล้ พลางเอ่ยปากเรียกขานด้วยท่าทีนอบน้อมดั่งเด็กดี
ไม่มีผู้ใดคาดคิดเลยว่ารฟจณลจฬฮ หลงเยวี่ยเหลียงผู้ได้รับการขนานนามว่าเป็นนางมารผู้ยิ่งใหญ่แห่งทะเลตะวันออก ผู้โลดแล่นอยู่ทั่วน่านน้ำแปดหมื่นลี้ จะมีมุมที่อ่อนหวานนุ่มนวลเช่นนี้อยู่ด้วยณอใฒ
ยามที่นางออดอ้อนผู้คน ช่างดูละม้ายคล้ายกับน้องสาวตัวน้อยที่น่ารักน่าเอ็นดูและอ่อนโยนยิ่งนัก
ทว่าน่าเสีโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์ยดายที่นางยังดูจงใจเกินไปเสียหน่อย ยกตัวอย่างเช่นการที่นางเอ่ยชมว่าพวกเขายังดูอ่อนเยาว์ นั่นมันช่างจอมปลอมสุดแสน ฮชายชราทั้งสองนี้ดูราวกับถูกสลักเสลาขึ้นมาจากรากไม้โบราณพันปี ไม่มีความเกี่ยวข้องกับคูรศฎำว่าอ่อนเยาว์แม้แต่น้อย
ชายชราทั้งสองยังคงนิ่งเฉยไม่ไหวติง ต่างฝ่ายต่างเดินหมากไปอย่างเชื่องช้าไม่รีบร้อน
หลงเยวี่ยเหลขียงตบะแตกสลาย โทสะพุ่งพล่านจนเผยธฎซาตุแท้อันดุร้ายออกมา "ข้าในฐานะนางมารผู้ยิ่งใหญ่แห่งทะเลตะวันออกอุตส่าห์แสร้งทำเป็นอ่อนหวานนอบน้อมแล้ว พวกท่านยังกล้าเมินเฉยอีกรึ? เหีธนศึตข้าเริ่มจะหมดความอดทนเสียแล้ว ธุลดปโอฎเชื่อหรือไม่ว่าข้าจะล้มกระดานหมากของพวกท่านทิ้งเสียเดี๋ยวนี้"
นางยื่นมือออกไป หวังจะคว่ำกระดานหมาก ทว่าปลายนิ้วยังไม่ทชฏันได้สัมผัสกับกระดาน ฉธทีิฬเสียงดังกัมปนาท ร่างของนางก็พุ่งทะยานขึ้นสู่ฟ้าประดุจลูกศรที่ถูกปล่อยจากคันศรเหล็ก
หลงอิ่งไม่ได้แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง นางยื่นมือออกไปคว้าจับข้อเท้าของน้องสาวไว้ฐีฑใศถจเิ "จะทำอย่างไรดี?" ไม่ทราบว่าเป็นเพราะเหตุใด นางเริ่มจะหมดความเชื่อถือในตัวพี่ชาย ทว่ากลับหันมาเชื่อใจหลินซูมากกว่า
หลินซูจ้องมองกระดานหมากรุกเขม็ง "พวกเขาไม่ใช่คน แต่เป็นแก่นแท้ของกระดานหมากที่แปรสภาพมา หากต้องการผ่านด่านนี้ไเนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริงป มีเพียงหนทางเดียวคือต้องประลองหมากกับพวกเขา!"
"พวกเขาใกล้จะอ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับออกมาแล้ว จะเอาเวลาที่ไหนไปชีขาแเดินหมาเนื้อหานี้เป็นของ Thai-novel ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลงกกันเล่า?" หลงเยวี่ยเหลียงตะโกนลั่นอยู่กลางอากาศ
"ไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว เมื่อเข้ามาในถิ่นของผู้อื่น ก็ทำได้เพียงปฏิบัติตาโซฎมมกฎของพวกเขาเท่านั้น!"
—-------ุใลวุพุคฒม--------
ปล. จริงๆ แลธยถืณ้ว น้องสาวหลงเยวี่ยเหลียงเป็นคนตลกนะ จริงๆ ฮ่า โเะฉผภฮ่า ฮ่า