ตอนที่ 19 เริ่มต้นการฝึก (1)

เช้าวันถัดมา เคนมีแรงจูงใจที่จะลุกจากเตียงมากขึ้นกว่าเดิม การมีคู่ซ้อมดูเหมือนจะช่วยได้อย่างมากในเรื่องนี้

เขาแทบจะกระโดดลงบันไดด้วยความกระตือรือร้น กล่าวลาคุณแม่ก่อนออกจากบ้าน ยูกิได้แต่บอกให้เขาระวังตัวตามปกติ แต่ในใจรู้สึกมึนงงกับการเปลี่ยนแปลงของลูกชาย

ปกติลูกของเธอมักดูเหมือนซอมบี้ที่ถูกปลุกขึ้นมาใหม่ในตอนเช้า บังคับตัวเองออกจากบ้านเพื่อวิ่ง แต่เช้านี้เขากลับดูเหมือนกำลังไปเจอคนรัก

"เขาจะไปเจอสาวหรือเปล่าเนี่ย?" เธอพึมพำเบาๆ พลางจิบกาแฟ

เคนที่ไม่รู้ถึงความคิดของแม่ วอร์มร่างกายด้วยการจ็อกกิ้งไปยังมุมถนน เมื่อเห็นไดจิยืนรออยู่ เขาถอนหายใจด้วยความโล่งอก แม้ว่าอีกฝ่ายจะดูเหมือนยังครึ่งหลับครึ่งตื่น ผมยุ่งเหยิง

"อรุณสวัสดิ์!" เคนทักอย่างสดใส พร้อมจ็อกกิ้งเข้าไปหาเพื่อน

"อ…อรุณสวัสดิ์" ไดจิตอบพลางกลั้นหาว

"โอเค วันนี้เราจะลองวิ่ง 10 กิโลเมตร ฉันจะกำหนดจังหวะวิ่งให้ ถ้าตามไม่ไหวก็บอกได้นะ" เคนพูด พลางจ็อกกิ้งอยู่กับที่เพื่อรักษาความอบอุ่นของกล้ามเนื้อ

หลังจากวิ่งวันละ 10 กิโลเมตรมาเกือบสัปดาห์ เคนรู้สึกมั่นใจขึ้นว่าเขาจะไม่ทำให้ตัวเองขายหน้าต่อหน้าเพื่อนรัก

ไดจิหน้าเปลี่ยนสีซีดทันทีเมื่อได้ยินคำว่า "10 กิโลเมตร" แต่เขาก็พยักหน้าไปตามนั้น

ทั้งคู่เริ่มวิ่งด้วยความเร็วปานกลาง แต่ไม่นานนัก เคนก็เริ่มเหงื่อไหลซึมออกมา เขายังได้ยินเสียงหายใจจังหวะสม่ำเสมอจากด้านหลัง จึงไม่หันกลับไปดู

เมื่อถึงจุด 5 กิโลเมตร เคนลดความเร็วลงเล็กน้อยและหันกลับไปดูเพื่อน เขาเห็นสิ่งที่ดูเหมือนร่างแห้งผากของไดจิที่กำลังลากเท้าเข้ามาหาเขา

มันเป็นภาพที่แปลก เพราะแม้จะดูเหมือนขาดน้ำ แต่ตัวไดจิกลับเปียกโชกไปด้วยเหงื่อ ราวกับเพิ่งขึ้นมาจากแม่น้ำโตเกียว

เคนกลั้นหัวเราะก่อนจะเสนอให้พัก

"อยากดื่มน้ำไหม? ฉันพกเหรียญมาเผื่อซื้อจากตู้กด" เขาถาม ขณะหายใจเข้าออก

ไดจิพยักหน้ารัวอย่างดีใจ

ทั้งคู่ดื่มน้ำจนพอใจ ไดจิดูสดชื่นขึ้นมากหลังจากนั้น

"ฉันต้องวิ่งอีก 5 กิโล แต่นายจะกลับบ้านก่อนก็ได้นะ" เคนเสนอ ขณะจ็อกกิ้งอยู่กับที่เพื่อรักษาอุณหภูมิกล้ามเนื้อ

ทุกส่วนในร่างกายของไดจิร้องบอกให้เขากลับบ้าน แต่สุดท้ายเขาก็ส่ายหัว

"ม…ไม่ ฉันบอกแล้วว่าจะฝึกกับนาย ฉันไม่มีทางกลับกลางทางหรอก" เขาพูดด้วยน้ำเสียงแน่วแน่ แม้ว่าหน้าตาจะดูซีดอยู่ก็ตาม

เคนยิ้มกว้างโดยไม่พูดอะไร เขาไม่อยากล้อเลียนเพื่อนที่พยายามอย่างเต็มที่ เพื่อนแท้ควรสนับสนุนและกระตุ้นกันและกันเพื่อให้บรรลุเป้าหมาย

ทั้งสองวิ่งต่ออีก 5 กิโลเมตร และเมื่อเสร็จแล้ว พวกเขาทั้งคู่ก็หมดแรง แต่ก่อนที่กล้ามเนื้อจะเย็นตัว เคนพาไดจิไปที่สวนสาธารณะใกล้ๆ และฝึกการยืดกล้ามเนื้อและโยคะตามโปรแกรมที่ระบบให้มา

ตอนแรกไดจิดูไม่อยากทำโยคะนัก แต่เมื่อถึงช่วงกลาง เขารู้สึกว่ากล้ามเนื้อที่เมื่อยล้ากลับผ่อนคลายลงจนรู้สึกแปลกใจ

เมื่อพวกเขาเสร็จการฝึก ก็เป็นเวลา 6:45 แล้ว

"กลับไปบ้านแล้วอาบน้ำอุ่นให้สดชื่น เจอกันที่บ้านฉันในอีก 30 นาที" เคนพูดพร้อมรอยยิ้ม

ไดจิพยักหน้า เหนื่อยล้าจนแทบเดินกลับบ้านด้วยสภาพที่หมดแรง

"กลับมาแล้วครับ!" เคนพูดอย่างร่าเริง ขณะทักทายแม่ในครัว

"ว่าไงจ้ะ  วิ่งเป็นยังไงบ้าง?" ยูกิถามพลางหันจากไข่ที่กำลังทอดในกระทะ

"สนุกมากเลยครับ วันนี้ไดจิมาวิ่งกับผมด้วย" เขาตอบ ขณะถอดรองเท้าที่ประตู

"แม่ช่วยทำอาหารเช้าเพิ่มอีกหน่อยได้ไหมครับ? ผมชวนไดจิมาทานอาหารเช้าก่อนไปโรงเรียน อ้อ แล้วแม่เตรียมข้าวกลางวันเพิ่มตามที่ผมขอไว้หรือเปล่า?"

ยูกิส่ายหัวอย่างปลงๆ กับคำขอของลูกชาย แต่รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอก็บ่งบอกว่าเธอไม่ได้ถือสา "จ้ะๆ รีบไปอาบน้ำแล้วเตรียมตัวไปโรงเรียนเถอะ"

"ขอบคุณครับแม่ แม่ดีที่สุดเลย!" เมื่อได้คำยืนยัน เคนแทบจะกระโดดขึ้นบันไดด้วยความดีใจและทำตามที่แม่บอกทันที

ขณะเตรียมตัว เขาหยุดเพื่อเปิดระบบเมเจอร์ลีก ตอนนี้เป็นวันสุดท้ายของภารกิจที่กินเวลาหนึ่งสัปดาห์ ซึ่งหมายความว่าเหลือแค่ซิทอัพและวิดพื้นเท่านั้นที่จะทำให้ภารกิจสำเร็จ

เขาเคยคิดจะทำมันให้เสร็จในตอนเช้านี้ แต่ก็ไม่ได้รีบร้อน เพราะถ้าทำเสร็จ เขาจะมีเวลาน้อยในการสำรวจรางวัลที่ได้รับ ดังนั้นเขาตัดสินใจจะทำหลังเลิกเรียนแทน

ถึงอย่างนั้น การออกกำลังกายตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมาทำให้เขารู้สึกว่าเขามีพัฒนาการด้านความฟิตขึ้นอย่างชัดเจน เขาจึงอยากเช็กดูว่าระบบจะสะท้อนถึงการเปลี่ยนแปลงนี้หรือไม่

>ค่าความฟิตทางกายภาพ: (เฉลี่ย D+)

>การทรงตัวและการประสานงาน: D

>ความคล่องตัว: D

>ความแข็งแรง: C-

>ความอึด: C-