TXV - 0984 เหลียงเจิ้นชุนแต่งลูกสาว

TXV - 0984 เหลียงเจิ้นชุนแต่งลูกสาว

เหลียงเจิ้นชุนลงหลักปักฐานอยู่ที่เรือนผิงอันจริงๆ จนเซี่ยเหล่ยก็ไร้หนทางจัดการ เขาจะไล่อาจารย์พ่วงตำแหน่งพ่อตาไปได้ยังไง? เมื่อเซี่ยเหล่ยจนปัญญา เหลียงซือเหยาก็ยิ่งไม่ต้องพูดถึง ต่อหน้าเหลียงเจิ้นชุนเธอไม่กล้าแม้แต่จะเอ่ยปากไล่ให้ตาแก่กลับไปอยู่ที่บ้านเดิม

วันต่อมา ฟ่านฟานไปทำงานตามปกติ เหลียงซือเหยาและเจียงหรูอี้ติดตามเซี่ยเหล่ยไปที่บริษัท ส่วนหลงปิงเดินทางไปที่โบสถ์ของสี่อัศวินสาว เจียงหรูอี้ไปเพื่อปรับตัวกับสภาพแวดล้อมใหม่ หลงปิงไปเพื่อทำความคุ้นเคยกับสี่อัศวินสาวและเหล่าสาวก "คนบ้า" ที่พวกเธอรับสมัครมา ทุกคนต่างมีหน้าที่ของตนเอง

เซี่ยเหล่ยเข้าออฟฟิศไปเพียงครึ่งชั่วโมง เมื่อเดินออกมา รูปลักษณ์ของเขาก็ไม่ใช่เซี่ยเหล่ยอีกต่อไป แต่กลายเป็น ‘หลี่โยวตุ้น’ เขาเดินตรงไปยังห้องปฏิบัติการวัสดุ

"อรุณสวัสดิ์ครับท่านหัวหน้าหลี่" พนักงานในห้องแล็บต่างพากันเดินเข้ามาทักทาย

"อรุณสวัสดิ์ทุกคน" เซี่ยเหล่ยเลียนแบบเสียงของหลี่โยวตุ้นตอบกลับพนักงานอย่างเป็นธรรมชาติ ก่อนจะเดินตรงไปยังห้องทำงานของหลี่โยวตุ้น

ไม่มีใครสงสัย และไม่มีใครมองเห็นจุดบกพร่องแม้แต่น้อย

เขาเลียนแบบหลี่โยวตุ้นได้สมบูรณ์แบบ ทั้งรูปร่าง หน้าตา สีหน้า และเสียง หรือแม้แต่แววตาก็ไม่มีที่ติ จุดบกพร่องเดียวคือหลี่โยวตุ้นสูง 182 เซนติเมตร ส่วนเขาสูง 185 เซนติเมตร ส่วนต่าง 3 เซนติเมตรนี้คนทั่วไปสังเกตได้ยาก แต่เขาก็เตรียมการไว้แล้วด้วยการสวมรองเท้าที่ดูภายนอกเหมือนปกติ แต่พื้นรองเท้าด้านในบางเพียง 1 มิลลิเมตร แทบจะติดกับฝ่าเท้าเหมือนหนังกำพร้าชั้นหนึ่ง ขณะที่หลี่โยวตุ้นตัวจริงต้องสวมรองเท้าปกติที่มีพื้นหนากว่านี้ วิธีนี้ช่วยลดส่วนต่างความสูงจนแทบเป็นศูนย์ จุดบกพร่องจึงกลายเป็นศูนย์อย่างแท้จริง

เมื่อเข้าสู่ห้องทำงาน เซี่ยเหล่ยเปิดคอมพิวเตอร์ของหลี่โยวตุ้นแล้วเริ่มทำงานจริงๆ เขาต้องจัดทำแผนงานสำหรับวัสดุชนิดใหม่ "โลหะลับ X" ให้เสร็จ แม้จะแปลงโฉมมาเพื่อรอตัวแทนจาก CIA ปรากฏตัว แต่เขาไม่ต้องการเสียเวลาไปกับการรอคอยอย่างไร้ค่า

หนึ่งวันผ่านไปท่ามกลางการปลอมตัวและทำงานอย่างหนัก

วันที่สอง เซี่ยเหล่ยยังคงแปลงโฉมเป็นหลี่โยวตุ้นมาทำงานที่ห้องแล็บเพื่อรอการติดต่อ คราวนี้ นอกจากแผนงานวัสดุแล้ว เขายังเพิ่มงานใหม่เข้าไป นั่นคือการเข้าสู่โหมด "ซูเปอร์เบรนอัตโนมัติ" เพื่อวิจัยโดรน จากประสบการณ์ครั้งก่อน เขาไม่ได้จมอยู่กับโหมดนี้นานเกินไป แต่จำกัดเวลาการใช้งานอย่างเคร่งครัด เมื่อรู้สึกล้าเขาก็จะหยุดทันที และเริ่มใหม่เมื่อฟื้นตัว วิธีนี้ไม่เพียงแต่ช่วยหลีกเลี่ยงการสลบ แต่ยังช่วยเพิ่มประสิทธิภาพในการทำงานอย่างมหาศาล

กลางวันแปลงเป็นหลี่โยวตุ้นทำงานที่สำนักงานใหญ่เรย์มาร์ กรุ๊ป สลับไปมาระหว่างตัวตนของหลี่โยวตุ้นและเซี่ยเหล่ย กลางคืนก็เข้าสู่ตลาดหุ้นสหรัฐฯ เพื่อปั้นหิมะต่อไป เวลาของเขาถูกใช้ไปอย่างคุ้มค่ากว่าใครๆ การที่เหลียงเจิ้นชุนมาพักที่เรือนผิงอันกลับส่งผลดีอย่างหนึ่ง คือมันช่วยลดเวลาที่เขาจะมัวคลุกคลีกับสาวๆ จนเสียงานเสียการ และทำให้เขามีสมาธิกับการทำงานมากขึ้น

วันเวลาล่วงเลยไป ยังคงไม่มีใครติดต่อหลี่โยวตุ้นมา สถานีข่าวกรองของ CIA ในปักกิ่งราวกับหายสาบสูญไปในอวกาศ ค้นหาไม่พบร่องรอย ทว่าด้านการทำงานเซี่ยเหล่ยกลับก้าวหน้าอย่างรวดเร็ว ครึ่งเดือนต่อมา แผนงานโลหะลับ X ฉบับสมบูรณ์ก็เสร็จสิ้น ด้วยแผนงานนี้ เรย์มาร์กรุ๊ปสามารถเริ่มลงทุนซื้ออุปกรณ์ รับสมัครบุคลากรด้านเทคนิค และเข้าสู่ช่วงเตรียมการผลิตได้ทันที

และอีกครึ่งเดือนหลังจากเสร็จแผนงานวัสดุ โดรนลำแรกของเรย์มาร์กรุ๊ป ก็ถือกำเนิดขึ้นในสมองของเซี่ยเหล่ย ตั้งแต่ระบบเอวิโอนิกส์ เครื่องยนต์เทอร์โบแก๊ส ไปจนถึงเรดาร์ ระบบอาวุธ และขนาดรูปทรงของชิ้นส่วนทุกชิ้น ทั้งหมดถูกบันทึกไว้ในสมองของเขา!

ส่วนเรื่องวัสดุที่ใช้ทำโดรนนั้นไม่ต้องห่วง เพราะเรย์มาร์กรุ๊ปกำลังจะมีวัสดุการบินที่สมบูรณ์แบบที่สุดในโลก โดรนที่ผลิตจากโลหะลับ X จะมีความสามารถในการล่องหนที่สมบูรณ์แบบ จะไม่มีเรดาร์ตัวไหนในโลกนี้ตรวจจับมันได้!

ในปัจจุบัน โดรนที่ทันสมัยที่สุดคือ Global Hawk, X-47B, Falcon, Predator, Shadow ของสหรัฐฯ, Taranis ของอังกฤษ, Neuron ของฝรั่งเศส รวมถึง Harpy และ Heron ของอิสราเอล ในทำเนียบโดรนระดับท็อป 10 ของโลกไม่มีชื่อของจีนอยู่เลย แต่หน้าประวัติศาสตร์นี้กำลังจะถูกพลิกกลับ ทันทีที่โดรนของเรย์มาร์กรุ๊ปถือกำเนิด มันจะกลายเป็นโดรนที่ล้ำสมัยและน่าสะพรึงกลัวที่สุด เพราะไม่มีใครมองเห็นมัน

"Ghost" คือชื่อที่เซี่ยเหล่ยตั้งให้กับโดรนของเขา

สหรัฐฯ ครองตำแหน่งเจ้าแห่งโดรนเกือบครึ่งหนึ่งของทำเนียบโลก ตำแหน่งราชาแทบไม่มีใครสั่นคลอนได้ Ghost ของเรย์มาร์กรุ๊ปยังไม่ทันถูกสร้างขึ้นจริง แต่มันก็เมินเฉยต่อทำเนียบท็อป 10 เหล่านั้นแล้ว วันที่ Ghost ถือกำเนิด โลกแห่งโดรนจะได้ต้อนรับราชาองค์ใหม่ และทำเนียบโดรนโลกจะต้องจัดทำขึ้นใหม่ ซึ่งในทำเนียบนั้นจะมีเพียงโดรนจากเรย์มาร์กรุ๊ปเท่านั้น!

เวลาเพียงหนึ่งเดือน แผนการผลิตโลหะลับ X และการออกแบบโดรน Ghost เสร็จสมบูรณ์ นี่คือความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่และถูกกำหนดมาให้สั่นสะเทือนคนทั้งโลก แต่เรื่องที่ทำให้เซี่ยเหล่ยหงุดหงิดคือตัวแทน CIA ยังไม่ปรากฏตัวเสียที แผนการแฝงตัวเป็นหลี่โยวตุ้นของเขายังย่ำอยู่กับที่ ไร้ความคืบหน้า

ส่วนองค์กร FA ก็ทำให้เขาประหลาดใจเช่นกัน

แผนการ A ขององค์กร FA ถูกเขาทำลายด้วยมือตัวเอง สำนักงานใหญ่ในเม็กซิโกก็ถูกเขาระเบิดทิ้ง องค์กร FA เริ่มแผน B ต่อทันที แต่การไปญี่ปุ่นของหลงปิงกลับล้มเหลว อย่างไรก็ตาม จนถึงตอนนี้ยังไม่มีร่องรอยว่าคนจาก FA จะจี้เครื่องบินมาโจมตีเรย์มาร์กรุ๊ปเลย เรย์มาร์กรุ๊ปมีกองร้อยป้องกันภัยทางอากาศและระบบ S-400 ประจำการอยู่ หาก FA รู้ข้อมูลนี้จนเลิกใช้แผนจี้เครื่องบิน แต่การปฏิบัติการภาคพื้นดินก็ยังทำได้ ทว่ากลับเงียบสงบราวกับว่าศัตรูทั้งหมดของเขาจำศีลหนีหนาวไปหมดแล้ว

ศัตรูไม่มา แต่เทศกาลตรุษจีนกลับมาถึง

‘วันไหว้’ ซึ่งก็คือวันส่งท้ายปีเก่า เรย์มาร์กรุ๊ปประดับประดาด้วยโคมไฟและริบบิ้นสีสันสดใส มีการแจกของขวัญและโบนัส บรรยากาศเต็มไปด้วยความรื่นเริงและกลิ่นอายของเทศกาล

แต่ภายในเรือนผิงอันกลับมีภาพที่ต่างออกไป

"อุ๊ย ดูคุณสิ" ฉินเซียงยืนอยู่ข้างกระจกแต่งหน้า มองเซี่ยเหล่ยที่กำลังจัดชุดจีนโบราณ ‘ถังจวง’ ให้เข้าที่

หลิวเจิ้งหนานถือหมวกกัวผี ซึ่งมีลักษณะเป็นหมวกทรงกลมมีจุกรอสวมให้กับเซี่ยเหล่ย พลางยิ้มกล่าว "พี่ครับ ผมไม่เคยเห็นพี่ใส่ชุดถังจวงเลย ไม่นึกว่าพี่ใส่แล้วจะดูดีขนาดนี้"

"นายชอบเหรอ?" เซี่ยเหล่ยยิ้ม "รอวันนายแต่งงานกับเซี่ยเสวี่ยเมื่อไหร่ พี่จะจัดให้ชุดหนึ่ง แล้วจัดงานแต่งแบบดั้งเดิมให้พวกนายด้วย"

เจิ้งหนานรีบโบกมือ "พี่ครับ เรื่องนั้นเว้นไว้เถอะ เสวี่ยเอ๋อร์บอกว่าเธออยากใส่ชุดเจ้าสาวที่สวยที่สุดในโลก เธออยากได้งานแต่งแบบตะวันตก ไม่ใช่งานแบบดั้งเดิม เรื่องงานแต่งเธอเป็นคนตัดสินใจ เธอว่าไงผมก็ว่าตามนั้นครับ"

ฉินเซียงค้อนใส่เจิ้งหนาน "ดูนายสิ ช่างไม่มีมาดลูกผู้ชายเอาเสียเลย"

เจิ้งหนานหันไปมองด้วยสายตาแปลกๆ

ฉินเซียงยักไหล่ "มองทำไม? ฉันไม่จำเป็นต้องมีมาดลูกผู้ชายหรอก ฉันแค่สวยก็พอแล้ว"

เจิ้งหนาน: "..."

"พอแล้ว เลิกเถียงกันได้แล้ว สวมหมวกให้พี่ที" เซี่ยเหล่ยจัดชุดเสร็จเรียบร้อย

เจิ้งหนานสวมหมวกกัวผีลงบนศีรษะของเซี่ยเหล่ย

ในกระจกปรากฏภาพชายหนุ่มรูปงาม ผิวพรรณสะอาดสะอ้าน เมื่อบวกกับชุดถังจวงสีแดงสด ทำให้เขาดูเหมือนวีรบุรุษผู้มีความสามารถทั้งบุ๋นและบู๊จากยุคโบราณ

เซี่ยเหล่ยยิ้มให้กระจกพลางถาม "ประตูปิดเรียบร้อยดีไหม?"

ฉินเซียงตอบ "ประตูชั้นนอก กับประตูชั้นในต่างก็ปิดสนิทแล้วครับ โจวานน่ากับเทเรซ่าเฝ้าประตูหน้า โรซ่ากับสเตลล่าเฝ้าประตูหลัง ไม่มีใครเข้ามาได้แน่นอน"

เซี่ยเหล่ยพยักหน้า "ดีมาก"

งานแต่งงานแบบดั้งเดิมครั้งนี้คือสิ่งที่เหลียงเจิ้นชุนต้องการ งานแต่งของเขากับเหลียงซือเหยาจะไม่เปิดเผยต่อสาธารณะ และไม่อนุญาตให้คนนอกเข้าร่วม ปัจจุบันโซเชียลมีเดียรวดเร็วมาก หากเขาให้คนงานมาร่วมงาน ต้องมีคนถ่ายรูปไปลงโซเชียลแน่ เขาคือฮีโร่ในใจชาวจีน งานแต่งงานใหญ่โตขนาดนี้ สื่อต้องเกาะกระแสทำข่าวปั่นกระแสกันยกใหญ่อยู่แล้ว และที่สำคัญ อีก 3 วันข้างหน้า เขาต้องจัดงานแต่งงานกับฟ่านฟาน ซึ่งงานนั้นจะมีแขกผู้ทรงอิทธิพลระดับบิ๊กเนมมาร่วมงานมากมาย หากงานของเขากับเหลียงซือเหยาหลุดออกไป งานของเขากับฟ่านฟานในอีก 3 วันจะดำเนินต่อไปได้อย่างไร?

"สามีคะ คุณพร้อมหรือยัง?" เสียงของฟ่านฟานดังมาจากนอกห้อง

"พร้อมแล้ว ไปเดี๋ยวนี้แหละ" เซี่ยเหล่ยเดินไปเปิดประตูแล้วเดินตามฟ่านฟานไป

ฉินเซียงและหลิวเจิ้งหนานมองหน้ากันอย่างงงๆ

"นายนี่สุดยอดจริงๆ เลยนะ" ฉินเซียงหัวเราะ "ว่าที่เจ้าสาวในอีกสามวันข้างหน้าตอนนี้มาเป็นเพื่อนเจ้าสาว ส่วนเจ้าสาวตอนนี้ อีกสามวันก็จะไปเป็นเพื่อนเจ้าสาวให้เพื่อนเจ้าสาวตอนนี้ เจิ้งหนาน นายควรเรียนรู้จากพี่ชายนะ นี่สิถึงจะเป็นชีวิตที่ลูกผู้ชายควรจะมี"

เจิ้งหนานหันมองที่ประตูทันควัน "เสวี่ยเอ๋อร์ เธอมาแล้วเหรอ"

ฉินเซียงตกใจแทบสิ้นสติ รีบหันไปมองที่ประตูปรากฏว่าว่างเปล่า พอจะหันกลับมาตีเจิ้งหนาน เจ้าตัวก็วิ่งหนีหายไปทางประตูเสียแล้ว

ในห้องโถงหลักของเรือนผิงอัน ประดับด้วยตัวอักษร "ซังฮี้" สีแดงขนาดใหญ่ ซึ่งมีความหมายว่า ‘ความสุข’ แขวนโคมไฟสีแดงสว่างไสว แม้แต่พรมบนพื้นก็เป็นสีแดงสด เหลียงเจิ้นชุนสวมชุดพื้นเมืองนั่งตัวตรงอยู่บนเก้าอี้ไท่ซือด้วยความสง่างาม

เมื่อเซี่ยเหล่ยเดินมาถึงประตู เหลียงซือเหยาก็เดินเยื้องย่างมาจากอีกทางเดินหนึ่งโดยมีหลงปิงและเจียงหรูอี้ประคองมา เธอสวมชุดเจ้าสาวแบบจีนโบราณสีแดงสด มีผ้าคลุมหน้าสีแดงผืนใหญ่ปิดไว้ ก้มหน้าลงเล็กน้อย หน้าท้องของเธอเริ่มนูนเด่นจนปิดบังไม่มิด ร่องรอยการตั้งครรภ์ชัดเจนมาก ทว่ามันไม่ได้ทำลายความงดงามของเธอเลย กลับยิ่งเพิ่มออร่าความเป็นแม่ที่เปี่ยมเสน่ห์ให้กับเธอ

เซี่ยเหล่ยและเหลียงซือเหยาจูงแถบผ้าแพรสีแดงขนาดใหญ่เดินเข้าสู่ห้องโถงหลัก

ภายในห้องโถงว่างเปล่า ไร้แขกเหรื่อ มีเพียงคนสนิทไม่กี่คนเท่านั้น แต่นั่นไม่ได้ทำลายความรู้สึกที่เหลียงเจิ้นชุนได้แต่งลูกสาวออกไปเลย ใบหน้าของท่านเต็มไปด้วยรอยยิ้ม ตั้งแต่สมัยที่ท่านรับเซี่ยเหล่ยเป็นศิษย์ ท่านก็เคยคิดอยากให้ซือเหยาแต่งกับเซี่ยเหล่ย ในที่สุดวันนี้ความปรารถนาก็บรรลุผล สำหรับลูกเขยอย่างเซี่ยเหล่ย ท่านไม่มีสิ่งใดให้ติเตียนเลยแม้แต่น้อย ท่านรักและเอ็นดูเขาจากใจจริง

บ่าวสาวเข้าประจำที่

"หนึ่ง... คำนับฟ้าดิน!" หลู่เซิ่งซึ่งทำหน้าที่เป็นพิธีกรตะโกนก้อง

เซี่ยเหล่ยและเหลียงซือเหยาหันไปคำนับฟ้าดินพร้อมกัน

"สอง... คำนับพ่อแม่" หลู่เซิ่งตะโกนต่อ

เซี่ยเหล่ยและเหลียงซือเหยาคำนับเหลียงเจิ้นชุน

เหลียงเจิ้นชุนหัวเราะร่าด้วยความดีใจ

"สาม... บ่าวสาวคำนับกันและกัน" หลู่เซิ่งกล่าวปิดท้าย

เซี่ยเหล่ยและเหลียงซือเหยาหันมาคำนับกัน แต่ศีรษะกลับชนกันโดยบังเอิญ เรียกเสียงหัวเราะครืนไปทั้งห้องโถง

"คุณเป็นอะไรไหม?" เซี่ยเหล่ยถามด้วยความห่วงใย

"ไม่เป็นไรค่ะ ไม่เป็นไร" ซือเหยาตอบด้วยเสียงนุ่มนวล เต็มไปด้วยความสุขและหวานชื่น

"บ่าวสาวถวายน้ำชา แล้วส่งตัวเข้าห้องหอ" หลู่เซิ่งกล่าว

เซี่ยเหล่ยและเหลียงซือเหยาคุกเข่าลงต่อหน้าเหลียงเจิ้นชุน ทั้งคู่ถือถ้วยน้ำชาคนละถ้วย

เหลียงเจิ้นชุนรับน้ำชาของเซี่ยเหล่ยมาจิบก่อน แล้วจึงรับน้ำชาของซือเหยามาจิบ ท่านดื่มในนามของแม่ของซือเหยาที่ล่วงลับไปด้วย หลังจากดื่มเสร็จ ท่านมอบซองแดงให้เซี่ยเหล่ย แต่กลับมอบ "พุทราแดง" เมล็ดใหญ่ให้ซือเหยาหนึ่งลูก

ซือเหยาอดไม่ได้ที่จะถาม "พ่อคะ พ่อให้ซองแดงเซี่ยเหล่ย แต่ทำไมให้แค่พุทราเม็ดเดียวแก่หนูล่ะคะ?"

"กินซะสิ จะได้มีลูกชายไวๆ ชื่อพุทราในภาษาจีนคือ ‘เจ่าเซิงกุ้ยจื่อ’ จะมีความหมายในทำนองว่า 'เร็ว,ให้กำเนิด, บุตรผู้มีบุญวาสนา'" เหลียงเจิ้นชุนกล่าว

"แต่หนูก็ท้องอยู่แล้วนี่คะ?" ซือเหยาแย้ง

"กินๆ เข้าไปเถอะ กินเสร็จจะได้เข้าห้องหอ" เหลียงเจิ้นชุนเร่ง

ซือเหยาจึงจำใจส่งพุทราเข้าปาก ค่อยๆ เคี้ยว เซี่ยเหล่ยประคองเธอให้ลุกขึ้นแล้วจูงมือเธอเดินเข้าสู่ห้องหอ

เหลียงเจิ้นชุนมองส่งเซี่ยเหล่ยและเหลียงซือเหยาเดินจากไป จู่ๆ ก็นึกอะไรขึ้นมาได้จึงตะโกนลั่น "เหล่ยจื่อ แกเบาๆ หน่อยนะ ซือเหยากำลังท้องกำลังไส้!"

เซี่ยเหล่ย: "..."

เหลียงซือเหยาหันขวับมาถลึงตาใส่พ่อตัวเอง แต่ก็พูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว