TXV - 0953 ป้อนอาหารให้สิงโต

TXV - 0953 ป้อนอาหารให้สิงโต

หญิงสาวทั้งสามคนสวมชุดนอน ดูเหมือนจะเพิ่งอาบน้ำกันมาเสร็จใหม่ๆ เพราะบนเส้นผมยังมีร่องรอยของความเปียกชื้นอยู่บ้าง พวกเธอสวมชุดนอนที่ดูหรูหราเป็นพิเศษ สีแดงสดตัดกับผ้าเกาะอกสีขาว ขับเน้นทรวงอกอวบอิ่มที่ดูเหมือนจะล้นทะลักออกมาจากชุด ผิวพรรณที่โผล่พ้นคอเสื้อออกมานั้นขาวเนียนดุจหิมะในต้นฤดูใบไม้ผลิ ความยาวของชุดคลุมถึงเข่า เผยให้เห็นเรียวขาขาวนวลที่เรียบลื่นบวกกับเอวคอดกิ่วภายใต้สายรัด และสะโพกที่งอนงามทำให้ความเซ็กซี่ของพวกเธอดูสมจริงและน่าหลงใหลอย่างยิ่ง

ฟ่านฟาน ดูอ่อนหวานและเย้ายวน เหลียงซือเหยา ดูสง่างามผ่าเผย ส่วน หลงปิง นั้นดูเย็นชาแต่แฝงไว้ด้วยความดิบเถื่อน เป็นผู้หญิงที่ต่างสไตล์แต่ก็เซ็กซี่ไปคนละแบบ

ทว่า ชุดนอนของทั้งสามคนนั้นกลับมีรูปแบบและสีที่เหมือนกันเป๊ะ แม้แต่รองเท้าสลิปเปอร์ที่สวมอยู่ก็ยังเหมือนกัน ดูไปแล้วคล้ายกับชุดยูนิฟอร์มในสถานบันเทิงหรูๆ ซึ่งดูแล้วไม่ค่อยจะเข้าท่านัก

เซี่ยเหล่ยจ้องมองจนตาค้าง ถึงกับลืมไปเลยว่ากำลังคุยโทรศัพท์กับผู้หญิงคนอื่นอยู่

เหลียงซือเหยาก้าวเดินเข้ามาหาช้าๆ “บอกมาซิ แอบไปอ่อยใครอยู่?”

เซี่ยเหล่ย “...”

ในคอมพิวเตอร์มีเสียงของอิซาเบลดังออกมา “ฮัลโหล? คุณคะ แน่ใจนะคะ? ฉันจะได้รับข้อมูลเมื่อไหร่? แล้วฉันจะรับเงินยังไง?”

เซี่ยเหล่ยตอบกลับไปว่า “อีกหนึ่งนาทีเช็คบัญชีกับอีเมลของคุณได้เลย เงินมัดจำหนึ่งหมื่นดอลลาร์ ถ้าสำเร็จแล้วจะให้อีกเก้าหมื่น” พูดจบ เซี่ยเหล่ยก็กดปุ่ม Enter ส่งข้อมูลที่เตรียมไว้ล่วงหน้าออกไปทันที

สามสาวกรูเข้ามาข้างๆ เซี่ยเหล่ยเพื่อขอดูหน้าจอคอมพิวเตอร์

เซี่ยเหล่ยจึงหมุนแล็ปท็อปแฮ็กเกอร์ไปครึ่งรอบ ให้หน้าจอหันไปทางว่าที่คุณแม่ทั้งสาม

บนหน้าจอคือผู้หญิงชาวอเมริกันรูปร่างอ้วนท้วน น้ำหนักอย่างน้อยต้องมี 180 ปอนด์ มีคางสองชั้น หน้าท้องหนาเตอะ ไม่ใกล้เคียงกับคำว่า “หุ่นดี” เลยสักนิด ที่คอของเธอแขวนบัตรพนักงานที่มีชื่อและโลโก้ของ ‘เดอะวอลล์สตรีทเจอร์นัล*’ อยู่

เมื่อเห็นว่าคนที่เซี่ยเหล่ย “อ่อย” อยู่คือผู้หญิงคนนี้ ทั้งสามคนก็ลอบถอนหายใจยาวและเผยรอยยิ้มออกมา

“คุณติดต่อพนักงานข่าวของเดอะวอลล์สตรีทเจอร์นัลทำไมคะ?” เหลียงซือเหยาถามด้วยความสงสัย

“ผมกำลังเรียนรู้เรื่องการเล่นหุ้นน่ะ” เซี่ยเหล่ยตอบพร้อมเปลี่ยนเรื่องทันที “ว่าแต่พวกคุณสามคนเถอะ ไม่หลับไม่นอนวิ่งมาที่นี่ทำไม? มาเรียกผมไปนอนเหรอ? ได้เลย ผมทำงานเสร็จพอดี เราไปนอนกันเถอะ”

“ใครจะไปนอนกับคุณ?” หลงปิงเดินเข้ามาต่อยไหล่เซี่ยเหล่ยเบาๆ “เรื่องทีมรบนักษัตรคุณปิดบังฉันมาตั้งนาน ถ้าซือเหยาไม่บอก ฉันคงยังโดนหลอกอยู่ใช่ไหม?”

เซี่ยเหล่ยกล่าวว่า “บางเรื่องที่ผมไม่บอกคุณก็เพราะหวังดีนะ ลองคิดดูสิ ทีมรบนักษัตรเป็นกลุ่มติดอาวุธที่ผิดกฎหมาย คุณเป็นหัวหน้าแผนกในหน่วย 101 ถ้าคุณรู้ที่มาของพวกเขา คุณก็ควรจะไปจับพวกเขาใช่ไหมล่ะ? แต่พวกเขาเป็นคนของผม แล้วคุณจะทำยังไง?”

หลงปิงถึงกับอึ้งไปทันที

เซี่ยเหล่ยดึงมือเธอมาจับไว้ น้ำเสียงนุ่มนวลมาก “ทุกอย่างที่คุณอยากรู้ เมื่อถึงเวลาที่เหมาะสมผมจะบอกคุณเอง เหมือนอย่างตอนนี้ไง”

“ตอนนี้มันเวลาเหมาะสมตรงไหน?” หลงปิงถาม

เซี่ยเหล่ยตอบว่า “ผมกำลังบีบให้คุณลาออกไง ภารกิจครั้งนี้ของคุณเสี่ยงอันตรายมาก คนของคุณช่วยอะไรคุณไม่ได้หรอก การจะไปญี่ปุ่นคุณต้องมีคนในพื้นที่คอยช่วย และ เคียวโกะในทีมรบนักษัตรเป็นคนญี่ปุ่น เธอจะช่วยคุณได้มาก”

หลงปิงเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดว่า “ถ้าฉันรับความช่วยเหลือจากเคียวโกะที่พูดถึง ฉันก็ทำผิดกฎระเบียบ แบบนี้ฉันก็ต้องลาออกน่ะสิ?”

เซี่ยเหล่ยกล่าวว่า “เห็นแก่ลูกของเราเถอะ ลองคิดถึงตัวเองดูสักครั้ง”

หลงปิงดูลังเลอย่างเห็นได้ชัด

เหลียงซือเหยาเสริมว่า “อาปิง ฉันรู้ว่าคุณรักชาติ แต่การรักชาติไม่จำเป็นต้องยึดติดอยู่กับตำแหน่งเดิมหรอกนะ พวกเราทุกคนต่างก็กำลังสร้างชาติ และอุทิศแรงกายแรงใจในแบบของตัวเอง คนกวาดถนน หมอในโรงพยาบาล เกษตรกร หรือครูสอนหนังสือ พวกเราทุกคนก็เหมือนกันนั่นแหละ”

เซี่ยเหล่ยกล่าวต่อ “ใช่แล้วบริษัท ล็อคฮีด มาร์ติน ยังมีกองกำลังติดอาวุธของตัวเองเลย เรย์มาร์กรุ๊ปที่ต้องเผชิญกับภัยคุกคามจากอเมริกาและญี่ปุ่น ก็จำเป็นต้องมีกองกำลังติดอาวุธเป็นของตัวเองเหมือนกัน ผมจะสร้างกองกำลังของเรย์มาร์กรุ๊ปขึ้นมา และให้คุณเป็นผู้นำ ผมสร้างเรย์มาร์กรุ๊ป คุณปกป้องเรย์มาร์กรุ๊ป สองสามีภรรยาร่วมมือกัน สิ่งที่คุณจะทำให้ประเทศนี้ได้มันไม่ยิ่งกว่าเดิมเหรอ?”

หลงปิงยังคงเงียบ เธอต้องตัดสินใจครั้งสำคัญ ซึ่งมันยากลำบากมาก เพราะหมายถึงการต้องสละความเชื่อที่ยึดถือมาตลอดและงานที่เธอรัก

เซี่ยเหล่ยทาบฝ่ามือลงบนหน้าท้องของหลงปิง ลูบเบาๆ พลางพูดว่า “เจ้าหนูเอ๋ย ช่วยพ่อกล่อมแม่หน่อยสิ ความคิดเขาไม่ยอมเปลี่ยนเลย ช่วยบอกแม่ทีว่าอย่าไปทำเรื่องเสี่ยงๆ แบบนั้นอีก”

หลงปิงหลุดหัวเราะออกมาทันที “บ้าจริง ฉันเพิ่งท้องได้ไม่กี่วัน คุณคุยกับลูกรู้เรื่องแล้วเหรอ? แล้วยังจะมา 'เจ้าหนูเอ๋ย' อีก เดี๋ยวฉันจะคลอดเป็นลูกสาวให้ดู”

เซี่ยเหล่ยหัวเราะตาม คำพูดของเธอแสดงให้เห็นชัดเจนว่าเธอได้ตัดสินใจเลือกแล้ว

ฟ่านฟานยิ้มแล้วพูดว่า “แบบนี้ก็จบเรื่องใช่ไหมล่ะ? ไม่ว่าจะทำงานที่ไหน เราก็กำลังสร้างประเทศนี้ให้แข็งแกร่งขึ้นเหมือนกัน ในอนาคตถ้าฉันทำงานที่เดิมไม่ไหว ฉันก็จะลาออกมาอยู่ที่เรย์มาร์กรุ๊ปด้วย”

เซี่ยเหล่ยรีบขัด “คุณลาออกไม่ได้นะ มีคุณอยู่บางเรื่องมันจะได้ง่ายขึ้นหน่อย”

“จ้าๆ รู้แล้วจ้า” ฟ่านฟานค้อนใส่เซี่ยเหล่ย “แล้วถามหน่อย ทำไมจู่ๆ ถึงนึกอยากไปเล่นหุ้นอเมริกาขึ้นมา?”

เซี่ยเหล่ยตอบว่า “ผมต้องหาเงินค่านมผงน่ะสิ พวกคุณท้องพร้อมกันตั้งสี่คน ถ้าผมไม่ขยันหน่อยจะเลี้ยงไหวได้ยังไง?”

คำพูดนี้เรียกค้อนวงใหญ่จากสามสาวพร้อมกัน เจ้าของเรย์มาร์กรุ๊ปจะหาเงินซื้อนมผงให้ลูกเนี่ยนะ? ต่อให้จะสร้างฟาร์มเลี้ยงวัวบนดาวอังคารเขาก็มีปัญญาทำได้ เขาจะไปเล่นหุ้นอเมริกาเพื่อหาเงินค่านมผงจริงๆ น่ะเหรอ?

เซี่ยเหล่ยยิ้ม “เอาล่ะ คราวนี้ผมไม่ปิดบังพวกคุณ นอกจากหาเงินแล้ว ผมจะไปป่วนพวกนั้นด้วย ที่ผ่านมามีแต่ทุนอเมริกามาขูดรีดเงินจากโลกที่สาม ยังไม่เคยมีทุนจากโลกที่สามไปโกยเงินจากอเมริกาเลย ผมอยากเป็นคนแรก อีกอย่าง พวกนั้นคอยจ้องเล่นงานผมมาตลอด ผมเป็นฝ่ายรับมานานแล้ว ครั้งนี้ผมอยากจะเป็นฝ่ายรุกตอบโต้กลับไปบ้าง แค่นั้นแหละครับ”

“แต่คุณไม่เคยเล่นหุ้นมาก่อนเลยนะ จะไหวเหรอ?” ฟ่านฟานถามด้วยความเป็นห่วง

เซี่ยเหล่ยยักไหล่ “ก็เนี่ยไง ผมกำลังเรียนรู้อยู่นี่ไง”

“เพิ่งมาเริ่มเรียนตอนนี้เนี่ยนะ?” เหลียงซือเหยานึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ “แล้วคุณจ่ายเงินค่าเรียนไปเท่าไหร่ล่ะ?”

เซี่ยเหล่ยตอบหน้านิ่ง “หนึ่งร้อยสี่สิบล้านดอลลาร์ครับ”

เหลียงซือเหยา “...”

หลงปิงและฟ่านฟานมองหน้ากันด้วยสีหน้าปลาบปลื้มปนประหลาดใจ

เซี่ยเหล่ยยิ้ม “วางใจเถอะครับ ผมเคยทำธุรกิจขาดทุนที่ไหนกัน? ลูกของเรามีนมผงกินแน่นอน” เขาหาวหวอดหนึ่งที “ผมง่วงแล้ว เราไปนอนกันเถอะ ถ้าพวกคุณมีคำถามอะไรอีก ไว้คุยกันพรุ่งนี้ดีไหม?”

“พวกเราแค่มาดูคุณน่ะ ดูเสร็จแล้วเราก็ไปกันเถอะ ใช่ไหมคะ?” เหลียงซือเหยาหันไปมองหลงปิงและฟ่านฟาน

“อืม ใช่แล้ว” หลงปิงตอบ

“เรากลับไปนอนกันเถอะ คุณทำงานของคุณไปนะ” ฟ่านฟานพูดพลางเม้มปากเหมือนกลั้นหัวเราะ

สามสาวเดินจากไปทันทีโดยไม่หันกลับมามอง

เซี่ยเหล่ยยืนอึ้งมองที่หน้าประตู เขาโดนเมียๆ ตัวเองปั่นหัวเข้าให้แล้ว รู้สึกพูดไม่ออกจริงๆ

แต่ในขณะที่เขากำลังเซ็งอยู่นั้น มือเรียวสวยข้างหนึ่งก็ยื่นมาจากหลังขอบประตู นั่นคือมือของเหลียงซือเหยา เธอชูนิ้วชี้ขึ้นแล้วกวักเรียกเซี่ยเหล่ยเบาๆ

รหัสลับนี้เข้าใจง่ายเหลือเกิน

เซี่ยเหล่ยยิ้มกว้าง ลุกเดินตามไปทันที

พวกผู้หญิงของเขายังคงไม่ไว้ใจเขา ไม่กล้าปล่อยให้คนที่มีพละกำลังล้นเหลืออย่างเขาได้อยู่อย่างอิสระ ในสายตาของพวกเธอ เขาคือสิงโตหนุ่ม และวิธีเดียวที่จะทำให้สิงโตเชื่องและไม่แอบไปล่าเหยื่อข้างนอก ก็คือการต้องป้อนอาหารให้เขาจนอิ่มแปล้เท่านั้นเอง

เหลียงซือเหยา ฟ่านฟาน และหลงปิงเดินนำหน้า เซี่ยเหล่ยเดินตามหลังไปติดๆ

หลงปิงดูจะเขินอายและประหม่า ทำท่าจะเดินแยกไปอีกทางหนึ่ง แต่ก็ถูกเหลียงซือเหยาคว้ามือไว้ไม่ให้ไป

ในใจของเซี่ยเหล่ยมีกองไฟแห่งความสุขกำลังลุกโชน นี่มันจังหวะ "สามรวมเป็นหนึ่ง" ชัดๆ! ลองนึกถึงความไวต่อสัมผัสของฟ่านฟาน เรียวขาที่งดงามที่สุดในโลกของเหลียงซือเหยา และความดิบเถื่อนของหลงปิงดูสิ หัวใจเขาก็เต้นรัวด้วยความตื่นเต้นที่ไม่อาจยับยั้งได้

หลงปิงเหลียวหลังมามองเห็นเซี่ยเหล่ยเดินตามมาเงียบๆ สายตาเธอดูมีจริตทั้งเขินทั้งโกรธ แต่ก็แฝงไว้ด้วยความปรารถนาและตื่นเต้น เธอ ซือเหยา และฟ่านฟาน ไม่ว่าคนไหนก็คือยอดหญิงระดับแนวหน้า ในสถานการณ์ปกติ ผู้ชายคนไหนได้ครองใจสักคนก็ถือเป็นโชคลาภมหาศาลแล้ว แต่เขากลับได้ครองใจพวกเธอทุกคน แถมยังมีโอกาสแบบนี้อีก โชควาสนานี้ไม่รู้ว่าต้องบำเพ็ญเพียรมากี่ภพกี่ชาติ แต่ก็นะ ในโลกนี้จะมีผู้ชายแบบเซี่ยเหล่ยสักกี่คนกัน? ที่ทำให้ผู้หญิงสามคนนี้ยินยอมพร้อมใจรับใช้เขาพร้อมกันแบบนี้?

ไม่มีคนที่สอง เพราะเขาคือหนึ่งเดียว

และที่สำคัญที่สุด เขาคือ "วีรบุรุษผู้พิชิต" ในใจของชาวจีนทุกคน!

ทั้งสามคนเข้าไปในห้องหนึ่ง ซึ่งเป็นห้องที่เซี่ยเหล่ยหลับตาเดินก็หาเจอ เพราะมันคือห้องของเขานั่นเอง เมื่อพวกเธอเข้าไปแล้วก็ปิดไฟมืดสนิท แต่นั่นไม่ใช่ปัญหาสำหรับเซี่ยเหล่ยเลย ตาซ้ายของเขากระตุกเบาๆ ก็มองเห็นสามสาวกำลังซุบซิบกันอยู่ในห้อง

“แบบนี้... จะดีเหรอคะ?” หลงปิงหน้าแดงฉ่า “ฉันรู้สึกเขินพิกล ฉัน... ฉันกลับไปนอนห้องตัวเองดีกว่า”

เหลียงซือเหยาขวางทางไว้ “ฉันกับพี่ฟ่านฟานก็เคยทำแบบนั้นด้วยกันมาแล้ว ไม่เป็นไรหรอก สนุกดีออก ลองดูแล้วจะรู้ เราเป็นครอบครัวเดียวกันนะ แบบนี้จะช่วยกระชับความสัมพันธ์ในครอบครัวเราด้วย”

ฟ่านฟานเสริม “ใช่แล้ว ความสัมพันธ์ต้องหมั่นเพาะบ่มนะ อีกอย่างพวกเราท้องอยู่ จะทำอะไรรุนแรงและนานเกินไปก็ไม่ได้ คุณก็รู้นี่นาว่าสามีเราน่ะ... อึ้มๆๆ การช่วยกันแบ่งเบาภาระมันก็ปลอดภัยกว่านะจ๊ะ”

หลงปิง “...”

ที่ระเบียงทางเดิน เซี่ยเหล่ยกลั้นหัวเราะไม่ไหวจนหลุดเสียงออกมา ในวินาทีนี้นี้เขารู้สึกว่าตัวเองคือผู้ชายที่มีความสุขที่สุดในโลก

ในขณะที่กำลังจะก้าวเท้าเข้าห้องไป เขาก็ชะงักฝีเท้าแล้วหันกลับไปพูดว่า “ออกมาเถอะ”

เงาดำร่างหนึ่งโผล่หัวออกมาจากชายคา ไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็น เคียวโกะ ในชุดนินจาสีดำมิดชิดตั้งแต่หัวจรดเท้า

“คุณปีนขึ้นไปสูงขนาดนั้นเพื่อไปส่องรังนกหรือไง?” เซี่ยเหล่ยทัก

“ผู้หญิงสองคนนั้นของคุณไม่ใช่คนธรรมดา ฉันกลัวว่าพวกเธอจะเจอตัวน่ะค่ะ” เคียวโกะตอบ

“ตามใจคุณแล้วกัน” เซี่ยเหล่ยกล่าว “คุณพาทีมล่วงหน้าไปญี่ปุ่นก่อน ไปปกป้องหลงปิงอย่างลับๆ และช่วยเธอทำภารกิจให้สำเร็จ คนขององค์กร FA เจอที่ไหน ฆ่าให้เรียบ”

เคียวโกะพยักหน้า “รับทราบค่ะ ฉันจะพาทุกคนไปญี่ปุ่นเดี๋ยวนี้”

เซี่ยเหล่ยโบกมือ “ระวังตัวด้วยนะ”

จู่ๆ เคียวโกะก็โผล่หัวกลับมาอีกรอบ “คุณเองก็ระวังเอวด้วยนะคะ”

เซี่ยเหล่ย “...”

เปิดประตูเข้าไป กลิ่นหอมจางๆ อวลไปทั้งห้อง

ผู้หญิงไม่ใช่เหล้า แต่ก็ทำให้คนเมามายยิ่งกว่าเหล้าเสียอีก

หมายเหตุ:

*เดอะ วอลล์ สตรีท เจอร์นัล [The Wall Street Journal (WSJ)] คือหนังสือพิมพ์ธุรกิจและการเงินชั้นนำของสหรัฐอเมริกา ก่อตั้งเมื่อปี 1889 ตีพิมพ์โดย Dow Jones & Company (News Corp) เน้นข่าวเศรษฐกิจ การลงทุน และการเมืองระดับโลก โดยเฉพาะรายงานข่าวเชิงสืบสวนและบทบรรณาธิการแนวอนุรักษ์นิยม ได้รับการยอมรับว่ามีมาตรฐานสูงและน่าเชื่อถือที่สุดแห่งหนึ่ง