TXV - 0906 อยากฆ่าผมก็เอาสิ!!!

TXV - 0906 อยากฆ่าผมก็เอาสิ!!!

คำพูดของคุณนายฟอร์เซนหากจะแปลเป็นอีกสำนวนหนึ่งที่ฟังดูดิบกว่านั้นก็คือ—“เราจะฆ่าคุณ แล้วคุณจะทำไม?”

เปลวไฟแห่งความโกรธแค้นคุกรุ่นอยู่ในใจของเซี่ยเหล่ย แต่สีหน้าของเขายังคงราบเรียบดุจผิวน้ำ

“เซี่ยเหล่ย ลองดูเคสของชายคนนั้นเป็นตัวอย่างสิ” ฮัตโตริ เมย์ แทรกขึ้น “หน่วยข่าวกรองและหน่วยรบพิเศษของอเมริกาตามล่าเขามานานกว่าสิบปี สุดท้ายเขาก็หนีความตายไม่พ้น ฉันว่าคุณควรพิจารณาอนาคตของตัวเองให้ดีนะ ตอนนี้คนของคุณยังปกป้องคุณอยู่ ซึ่งเราก็เชื่ออย่างนั้น แต่คุณเคยคิดไหมว่า ถ้าวันหนึ่งคุณหมดผลประโยชน์ขึ้นมา คนของคุณจะทำยังไงกับคุณ?”

เซี่ยเหล่ยชายตามอง ฮัตโตริ เมย์ “จะเสี้ยมเหรอ? คุณคิดว่ามุกตื้นๆ แบบนี้จะได้ผลกับผมงั้นเหรอ? ผมว่าคุณไม่ใช่คนไร้เดียงสาขนาดนั้นนะ”

ฮัตโตริ เมย์ ไหวไหล่ “คนจีนมีสุภาษิตว่า ‘หวานเป็นลม ขมเป็นยา’ คุณก็น่าจะเข้าใจความหมายนะ การพัฒนาของเรย์มาร์กรุ๊ปย่อมมีจุดสูงสุด และอาวุธที่คุณวิจัยก็อาจจะถึงทางตันในสักวัน คุณไม่มีทางก้าวข้ามขีดจำกัดได้ตลอดไปหรอก ลองคิดดูให้ดีสิว่า เมื่อวันนั้นมาถึง คุณจะเหลือค่าอะไรให้เขาตักตวงอีกล่ะ?”

คุณนายฟอร์เซนเสริม “ถึงตอนนั้น คุณค่าเพียงอย่างเดียวของคุณก็คือร่างกาย คุณจะกลายเป็นหนูตะเภาในห้องทดลอง ยา AE และวิวัฒนาการที่ล้ำสมัย... ขนาดฉันยังใจสั่นเลย นับประสาอะไรกับกลไกของรัฐ สิ่งที่คุณต้องเผชิญไม่ใช่แค่คู่แข่งที่เป็นบุคคล แต่คืออำนาจรัฐทั้งระบบ”

“ผมเข้าใจแล้ว” เซี่ยเหล่ยเหยียดยิ้มเย็น “ที่คุณเชิญผมมา ก็เพื่อจะกล่อมให้ผมทรยศชาติ ใช่ไหมครับ?”

“สังคมมนุษย์จะรวมเป็นหนึ่งเดียวในที่สุด นี่คือผลลัพธ์ที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ของวิวัฒนาการ ถึงตอนนั้นทุกคนอาจจะเป็นเหมือนคุณ แล้วคุณจะไปยึดติดกับคำว่าจีนหรืออเมริกาทำไม? คุณควรยืนอยู่ในระดับมวลมนุษยชาติเพื่อมองอนาคต และเลือกทางที่ถูกต้องที่สุด” คุณนายฟอร์เซนกล่าว

ฮัตโตริ เมย์ เสริมต่อ “ขอแค่คุณมาอเมริกา ไม่ต้องกังวลเรื่องทรัพย์สินจะโอนย้ายไม่ได้ อเมริกาจะมอบเงินให้คุณหนึ่งแสนล้านดอลลาร์เพื่อสร้างเรย์มาร์กรุ๊ปขึ้นมาใหม่ คุณถึงขั้นลงสมัครรับเลือกตั้งเป็นประธานาธิบดีสหรัฐฯ เพื่อนำพาประเทศที่แข็งแกร่งที่สุดในโลกนี้ได้เลยนะ”

“ฮ่าๆๆ...” เซี่ยเหล่ยกลั้นหัวเราะไว้ไม่อยู่

“ขำอะไร?” แววตาของคุณนายฟอร์เซนฉายแววโกรธเคือง

เซี่ยเหล่ยหัวเราะพลางตอบ “พวกคุณวาดวิมานในอากาศเสียใหญ่โตเพื่อล่อให้ผมเคลิบเคลิ้มหลงเชื่อ ในสายตาพวกคุณ ผมดูเหมือนคนที่เห็นแก่ผลประโยชน์ส่วนตัวจนยอมทรยศประเทศและเผ่าพันธุ์ของตัวเองขนาดนั้นเลยเหรอ?”

“ลัทธิรักชาติงั้นเหรอ?” ฮัตโตริ เมย์ แค่นยิ้ม “คุณทำให้ฉันขำนะเนี่ย ลัทธิรักชาติมันก็แค่ไวรัสของมนุษย์ มีผู้ยิ่งใหญ่หลายคนพรรณนาไว้ได้อย่างเฉียบคม อย่าง แอมโบรส เบียร์ซ เคยบอกว่า ‘รักชาติคือขยะพร้อมใช้ที่เหล่านักฉวยโอกาสจะจุดไฟเผาเพื่อสร้างแสงสว่างให้กับชื่อเสียงของตนเอง’ คำพูดแบบนี้ ด้วยไอคิวของคุณคงเข้าใจได้ไม่ยากมั้ง?”

เซี่ยเหล่ยเอ่ยเรียบๆ “สิ่งที่เขาพูดอาจจะถูก แต่ก็มักจะมี ‘คนโง่’ บางกลุ่มที่ยอมอุทิศตนรักชาติรักเผ่าพันธุ์ของตัวเองอยู่เสมอ” เขานึกถึงหลงปิง ผู้หญิงที่เขารักสุดหัวใจ เธอคือคนที่ยอมสละทุกอย่างเพื่อประเทศนี้ ส่วนเขา แม้จะไปไม่ถึงขั้นนั้น แต่เขาจะไม่มีวันทรยศมาตุภูมิหรือขายชาติเด็ดขาด เงินงั้นเหรอ? สำหรับคนที่อาจเหลืออายุขัยอีกแค่สองปีกว่าๆ หนึ่งแสนล้านดอลลาร์กับหนึ่งดอลลาร์มันต่างกันตรงไหน? และมันสำคัญด้วยเหรอ?

“คุณเซี่ย ฉันหวังว่าคุณจะเก็บไปคิดให้ดีนะ” คุณนายฟอร์เซนกล่าว “คุณน่าจะรู้จุดยืนและเป้าหมายของอเมริกาในตอนนี้ดี คุณได้กลายเป็นภัยคุกคามต่อสมดุล และผลประโยชน์ของอเมริกาไปแล้ว ดังนั้น ถ้าคุณไม่มาเป็นพวกเรา ก็ต้องเป็นศัตรู สิ่งที่เกิดขึ้นในรัสเซียและสิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้เป็นเพียงจุดเริ่มต้น ปฏิบัติการหลังจากนี้... คุณรับมือไม่ไหวแน่”

เซี่ยเหล่ยเข้าใจแจ่มแจ้งแล้ว นี่คือเหตุผลที่คุณนายฟอร์เซนยอมเปิดโปงความลับของเขาในงานประชุมโป๋อ๋าวฟอรั่ม รัฐบาลอเมริกาต้องการบีบให้เขาจนมุม แล้วค่อยโยนห่วงยางกู้ชีพมาให้ ซึ่งห่วงยางนี้ประดับประดาด้วยเพชรพลอยล้ำค่า การที่พวกเขาส่ง CEO ล็อกฮีด มาร์ติน มาด้วยตัวเอง คือการส่งสัญญาณว่านี่คือการรุกรานที่แข็งกร้าว!

ตบหัวแล้วลูบหลัง คือมุกเดิมๆ ที่อเมริกาถนัดที่สุด

ฮัตโตริ เมย์ บอก “ไม่ต้องให้คำตอบตอนนี้ก็ได้ เราให้เวลาคุณคิด แต่หวังว่าคงไม่นานเกินไป ทางที่ดีที่สุดคือให้คำตอบที่ชัดเจนกับเราก่อนที่คุณคุณนายฟอร์เซนจะเดินทางออกจากไห่หนาน”

เซี่ยเหล่ยสวนกลับ “ไม่ต้องรอถึงวันนั้นหรอกครับ ผมให้คำตอบพวกคุณได้ตอนนี้เลย”

คุณนายฟอร์เซนและ ฮัตโตริ เมย์ สบตากัน ก่อนจะหันมามองเซี่ยเหล่ย

เซี่ยเหล่ยเอ่ย “คำตอบสั้นๆ ของผมคือ... ‘อยากฆ่าผมก็เอาสิ!!!’ ขนกันมาเท่าไหร่ก็ตายเท่านั้น!”

คุณนายฟอร์เซนแค่นเสียงหึ “คุณนึกว่าตัวเองเป็นใครถึงจะมาต่อกรกับอเมริกาได้?”

เซี่ยเหล่ยกล่าว “พวกคุณอยากฆ่าผม ผมเห็นฝีมือมาแล้ว พวกคุณถึงขั้นสั่งให้กองกำลังป้องกันตนเองทางบกของญี่ปุ่นยิงปืนใหญ่ใส่ผมได้ ในมือคุณอาจจะมีความลับบางอย่างของผมที่ทำให้ผมต้องตกที่นั่งลำบาก แต่เชื่อเถอะ ผมเคยเจอเรื่องที่ยากลำบากกว่านี้มาแล้ว และผมไม่กลัว อีกอย่างที่ผมอยากจะบอกคือ ผมไม่ใช่คนประเภทที่ถูกตบแล้วจะทนเงียบไม่โต้กลับ พวกคุณตีผมทีหนึ่ง ผมก็ตีกลับทีหนึ่ง พวกคุณตีผมสองที ผมก็สวนกลับสองที!”

คุณนายฟอร์เซนกางมือออก “ดูเหมือนเราไม่จำเป็นต้องคุยกันต่อแล้ว”

เซี่ยเหล่ยเอ่ย “ผมก็คิดว่าคุณไม่จำเป็นต้องอยู่ไห่หนานต่อเหมือนกัน อีกอย่าง ผมอยากจะบอกว่า วันนี้ในงานโป๋อ๋าวคุณชกผมมาหมัดหนึ่ง ผมก็ต้องขอกลับคืนบ้างล่ะนะ เรย์มาร์กรุ๊ปจะเริ่มทำวิจัยเรื่องโดรนอย่างจริงจัง ผมจะสร้างโดรนที่ดีที่สุดในโลกขึ้นมา เพื่อทำลายความได้เปรียบทางอากาศของอเมริกา นั่นคือเป้าหมายสูงสุดของผม”

“เหอะ” คุณนายฟอร์เซนไม่อยากฟังเรื่องไร้สาระนี้อีก เธอเหลือบมอง ฮัตโตริ เมย์

ฮัตโตริ เมย์ ผายมือเชิญให้เซี่ยเหล่ยออกจากห้อง

เซี่ยเหล่ยลุกขึ้นเดินไปที่ประตู เมื่อถึงหน้าประตูเขาหันมามองคุณนายฟอร์เซนอีกครั้ง “คุณคุณนายฟอร์เซนครับ คำถามสุดท้าย... องค์กร FA ตอนนี้ทำงานให้อเมริกาแล้วใช่ไหม?”

คุณนายฟอร์เซนตอบเสียงเย็น “ฉันไม่รู้ว่าคุณพูดเรื่องอะไร”

เซี่ยเหล่ยไม่แปลกใจกับคำตอบนี้ แต่เขาจับสังเกตแววตาที่ไม่ปกติของคุณนายฟอร์เซนได้เลือนลาง

“เชิญค่ะ คุณเซี่ย” ฮัตโตริ เมย์ ขวางทางสายตาของเขาไว้

“ดูแลตัวเองด้วยนะ” เซี่ยเหล่ยดึงประตูแล้วเดินออกไป

เมื่อประตูบานนั้นปิดลง คุณนายฟอร์เซนเอ่ยขึ้น “หมอนี่ นึกว่าตัวเองเป็นใคร? ซูเปอร์แมน? หรือคนเล่นเกมส์ที่ใช้บอท? ขนาดจีนเองตอนนี้ยังไม่กล้างัดกับอเมริกาตรงๆ แต่เขากลับไม่เห็นหัวสหรัฐอเมริกา แถมยังกล้าประกาศตัวเป็นศัตรูกับพวกเรา! เขากำลังเต้นรำอยู่บนคมดาบของเพชรฆาตชัดๆ!”

ฮัตโตริ เมย์ รับฟังนิ่งๆ โดยไม่แทรกคำพูดใด

เซี่ยเหล่ยเดินออกมาท่ามกลางกลุ่มบอดี้การ์ด เมื่อถึงทางเข้าบันไดและลงมาได้ชั้นหนึ่ง เขาก็หยุดกะทันหัน “พวกคุณรอผมตรงนี้สักครู่ ผมมีธุระนิดหน่อย”

“คุณเซี่ยครับ คือเรื่องนี้...” บอดี้การ์ดทำท่าลำบากใจ

แต่เซี่ยเหล่ยไม่ได้อธิบายอะไรเพิ่ม เขาเดินกึ่งวิ่งไปทางสุดทางเดิน กลุ่มบอดี้การ์ดได้แต่มองตามไปโดยไม่กล้าตามไปสุ่มสี่สุ่มห้า

เซี่ยเหล่ยเดินมาหยุดที่หน้าห้องห้องหนึ่งแล้วเคาะประตูสองครั้ง

ประตูเปิดออก ชายคนหนึ่งในชุดคลุมอาบน้ำมองเซี่ยเหล่ยด้วยความฉงน “คุณเป็นใคร? ต้องการอะไร?”

เซี่ยเหล่ยผลักเขาเข้าไปในห้องแล้วแทรกตัวตามเข้าไป

“ว้าย!” หญิงเปลือยกายบนเตียงอุทานอย่างตกใจ รีบดึงผ้าห่มมาคลุมร่างไว้

ชายคนนั้นโกรธจัด “แกมัน...!”

เซี่ยเหล่ยผลักเขาลงบนเตียง “อย่าส่งเสียง ผมจะอยู่แค่ไม่กี่นาที แล้วคุณจะได้เงินหนึ่งหมื่นหยวน”

ชายและหญิงคู่นั้นอึ้งไปทันที

เซี่ยเหล่ยควักกระเป๋าสตางค์ออกมา ดึงธนบัตรทั้งหมดในนั้นโยนลงบนเตียง

ทั้งดอลลาร์ หยวน และยูโร เป็นปึกเงินที่คละเคล้ากันไปซึ่งรวมแล้วเกินหนึ่งหมื่นแน่นอน ทั้งคู่สงบลงอย่างรวดเร็วและมองชายแปลกหน้าที่บุกรุกเข้ามาด้วยความสงสัย

เซี่ยเหล่ยเงยหน้ามองเพดาน สายตาจากดวงตาซ้ายขจัดสิ่งกีดขวางในพริบตา ภาพของคุณนายฟอร์เซนและ ฮัตโตริ เมย์ ที่อยู่ชั้นบนปรากฏขึ้นในครรลองสายตา เขาล็อกเป้าหมายไปที่ทั้งคู่ พร้อมกับเปิดใช้งานทักษะการอ่านริมฝีปากทันที

“คุณคุณนายฟอร์เซนคะ ฉันแจ้งกัปตันเครื่องบินแล้วค่ะ เขากำลังเริ่มเตรียมการ เมื่อทุกอย่างพร้อมเราก็จะออกจากจีนได้ทันที” ฮัตโตริ เมย์ กล่าว

คุณนายฟอร์เซนพยักหน้าแล้วถาม “ทำไมเซี่ยเหล่ยถึงคิดว่าองค์กร FA กำลังทำงานให้รัฐบาลสหรัฐฯ?”

“คนฉลาดอย่างเขาเดาเรื่องนี้ได้ก็ไม่แปลกหรอกค่ะ” ฮัตโตริ เมย์ บอก “จากที่ฉันเคยประมือกับเขา เขาดูเหมือนจะ...”

“เหมือนจะอะไร?” คุณนายฟอร์เซนจ้อง ฮัตโตริ เมย์ เขม็ง

ฮัตโตริ เมย์ ลังเลครู่หนึ่งก่อนจะตอบ “เขาดูเหมือนจะมีความสามารถในการหยั่งรู้เหตุการณ์ล่วงหน้า บ่อยครั้งที่เขารู้ตัวก่อนภัยจะมาถึงตัว ฉันว่านี่แหละคือเหตุผลที่พวกเราพยายามจะกำจัดเขาตั้งหลายครั้งแต่เขาก็หนีรอดไปได้เสมอ”

“ยา AE...” น้ำเสียงของคุณนายฟอร์เซนเต็มไปด้วยความตื่นเต้น “มันเคยเป็นความลับสุดยอดของอเมริกา แต่ตอนนี้กลายเป็นความลับที่คนทั้งโลกรู้ เกรงว่าจะมีคนนับไม่ถ้วนที่จ้องจะฮุบยา AE จากตัวเขา รวมถึงคนที่เคยอยู่ข้างเขาด้วย น่าสงสารจริงๆ ที่เขาไม่รู้เลยว่าตัวเองกำลังจะเจอกับปัญหาแบบไหน”

“คุณคุณนายฟอร์เซนคะ ฉันว่าต่อให้เซี่ยเหล่ยยอมทรยศมาตุภูมิและเผ่าพันธุ์มาเป็นคนอเมริกา จุดจบสุดท้ายของเขาก็คงไม่สวยหรูเท่าไหร่หรอกจริงไหมคะ?” ฮัตโตริ เมย์ ถาม

“ตัวตนที่สามารถเปลี่ยนประวัติศาสตร์วิวัฒนาการของมนุษย์ได้แบบนั้น ไม่ว่าเขาจะไปที่ไหน หรือทำงานให้ประเทศอะไร ปลายทางสุดท้ายของเขาก็คือห้องทดลอง และเตียงผ่าตัดที่เย็นเฉียบก็จะเป็นเตียงสุดท้ายที่เขาจะได้นอน” คุณนายฟอร์เซนกล่าวด้วยสายตาที่มองทะลุถึงแก่นแท้ของความจริง

“เขานี่... น่าสงสารจริงๆ นะคะ” ฮัตโตริ เมย์ ถอนหายใจ

“หลังจากออกจากจีนแล้ว ให้โทรหาคนขององค์กร FA ทันที พวกเขาควรจะเริ่มลงมือทำอะไรบางอย่างได้แล้ว” คุณนายฟอร์เซนสั่ง

ฮัตโตริ เมย์ พยักหน้ารับคำ

ชั้นล่าง เซี่ยเหล่ยละสายตาออกมาและเดินออกจากห้องนั้น แววตาของเขาเย็นเยียบและคมกริบดุจใบมีด