ตอนที่ 47 : หนูเข้าใจทุกอย่างค่ะ

ตอนที่ 47 : หนูเข้าใจทุกอย่างค่ะ

ในที่สุดมื้อเช้าก็จบลงเสียที ไป่อี้หยุนรีบลุกขึ้นเก็บถ้วยชามทันที มันช่างน่าอายจริงๆ

“พี่คะ วันนี้พวกหนูนัดกับพี่อี้หยุนไว้แล้วค่ะว่าจะออกไปเที่ยวด้วยกัน พี่เขาจะพาพวกหนูไปเดินเล่นในจินหลิงค่ะ” ฉู่เหมิงเหมิงมองฉู่หลิงด้วยรอยยิ้มพลางบอกแผนการของพวกเธอในวันนี้

ฉู่หลิงเลิกคิ้วขึ้น “ไม่ให้พี่ไปด้วยเหรอ?”

ฉู่เหมิงเหมิงส่ายหน้าเบาๆ แล้วพูดว่า “ไม่เป็นไรค่ะ มีพี่อี้หยุนไปเป็นเพื่อนพวกหนูก็พอแล้วค่ะ”

เธอเป็นเด็กสาวที่รู้จักกาลเทศะ ถึงแม้ตอนนี้พี่ชายจะรวยแล้ว แต่ภาระงานก็น่าจะเพิ่มขึ้นตามไปด้วย ดังนั้นจะให้เขามาเสียงานเสียการเพราะพวกเธอมาเที่ยวไม่ได้

“ก็ได้ เห็นพี่อี้หยุนดีกว่าพี่ชายแล้วสินะ!” ฉู่หลิงเอ่ยหยอกล้อพลางมองดูสาวน้อยตรงหน้า แล้วหันไปพูดกับไป่อี้หยุนว่า “คุณขับรถโรลส์-รอยซ์ แฟนธอม รุ่นฐานล้อยาว พาทุกคนออกไปเที่ยวก็แล้วกันนะครับ”

ฉู่หลิงพิจารณาอย่างรอบด้าน เพราะที่นี่มีแค่ไป่อี้หยุนคนเดียวที่ขับรถเป็น การขับรุ่นฐานล้อยาวไปจึงดีที่สุด เพราะที่นั่งมีเพียงพอและยังนั่งสบายอีกด้วย

ไป่อี้หยุนตอบรับ “ค่ะ ทราบแล้วค่ะ”

หลังจากนั้น ฉู่หลิงก็หันไปมองฉู่เหมิงเหมิงและเอ่ยถามด้วยความห่วงใยว่า “จริงด้วยเหมิงเหมิง เงินติดตัวมีพอไหม? เดี๋ยวพี่โอนเงินเข้าอาลีเพย์ให้ก็แล้วกัน”

ฉู่หลิงพูดไปพลางหยิบโทรศัพท์ออกมาเปิดรายชื่อเพื่อนในอาลีเพย์ “รอเดี๋ยวนะ พี่ขอหาชื่อเธอก่อน”

ฉู่เหมิงเหมิงรีบส่ายหน้าปฏิเสธ “ไม่ต้องหรอกค่ะพี่ หนูมีเงินติดตัวอยู่ค่ะ”

เพื่อที่จะได้มาหาฉู่หลิง ฉู่เหมิงเหมิงถึงกับเตรียมตัวมาไม่น้อย เธอถึงขั้นแอบไปทำงานพิเศษที่แมคโดนัลด์เพื่อเก็บเงินค่าขนม ซึ่งมันก็น่าจะเพียงพอสำหรับค่าใช้จ่ายในการเที่ยวครั้งนี้แล้ว

ทันทีที่เธอพูดจบ ในวินาทีเดียวกันนั้น โทรศัพท์ของฉู่เหมิงเหมิงก็ได้รับข้อความแจ้งเตือนด้วยเสียงจากอาลีเพย์ว่า “อาลีเพย์ได้รับเงินโอนเข้าจำนวน 5 ล้านหยวน”

ในพริบตาเดียว ทุกคนต่างก็พากันอึ้งไปตามๆ กัน

เมื่อกี้พวกเขาได้ยินว่าอะไรนะ เงินเข้าบัญชี 5 ล้านหยวน?

คนรวยสมัยนี้เขาเอาแต่ใจกันขนาดนี้เลยเหรอ ให้ค่าขนมทีเดียวก็เริ่มที่ 5 ล้านหยวนเลยเหรอเนี่ย?

พวกจางเล่ยต่างก็พากันตกตะลึงกับการกระทำที่แสนจะป๋าของฉู่หลิง

นี่มันไม่ใช่แค่ลูกพี่ลูกน้องแล้วนะเนี่ย ถ้าจะสปอยล์กันขนาดนี้ ต่อให้เป็นพี่ชายแท้ๆ ก็คงไม่ทำขนาดนี้!

เด็กสาวสองสามคนมองฉู่หลิงด้วยดวงตาที่เป็นประกาย จางเล่ยถึงกับก้าวเข้าไปข้างหน้าสองก้าวแล้วเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า “พี่ฉู่หลิงคะ ที่บ้านพี่ยังขาดน้องสาวอีกสักคนไหมคะ?”

จะเป็นน้องสาวแท้ๆ น้องสาวห่างๆ หรือน้องสาวบุญธรรม... ก็ได้ทั้งนั้นเลย!

เดิมทีไป่อี้หยุนเองก็ตกตะลึงในความป๋าของฉู่หลิงจนพูดไม่ออกเช่นกัน พอได้ยินคำพูดของจางเล่ยเธอก็หลุดหัวเราะพรวดออกมาทันที

ยัยหนูพวกนี้ ช่างน่ารักน่าเอ็นดูกันจริงๆ

ฉู่เหมิงเหมิงเองก็จ้องมองโทรศัพท์ด้วยความไม่อยากจะเชื่อเช่นกัน นิ้วมือที่สั่นเทาก็กดเปิดแอปพลิเคชันอาลีเพย์ขึ้นมาดู

เมื่อเห็นเลขศูนย์ที่เรียงกันเป็นพรืดในยอดเงินคงเหลือ ฉู่เหมิงเหมิงก็ถึงกับนิ่งเงียบไปทันที

พี่ชายโอนมาให้ 5 ล้านหยวนจริงๆ ด้วย!

ถึงแม้ฉู่เหมิงเหมิงจะรู้ว่าฉู่หลิงรวย แต่เธอก็ไม่คิดเลยว่าพี่ชายจะใจป้ำให้ค่าขนมทีเดียวตั้ง 5 ล้านหยวน นี่เขาดีกับเธอเกินไปแล้ว!

ฉู่เหมิงเหมิงยิ่งคิดก็ยิ่งซาบซึ้งใจ และเมื่อมองดูสายตาที่เต็มไปด้วยความอิจฉาริษยาจากบรรดารูมเมทข้างๆ เธอก็ไม่รู้จะพูดอะไรออกมาดี

“พี่คะ พี่ทำอะไรเนี่ย! พวกหนูก็แค่จะออกไปเที่ยวเล่นกันเองนะ พี่จะให้เงินหนูเยอะแยะขนาดนี้ทำไมกันคะ” ฉู่เหมิงเหมิงเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความแง่งอน

ฉู่หลิงมองฉู่เหมิงเหมิงด้วยความเอ็นดู พลางยื่นมือไปลูบศีรษะเธอเบา ๆ แล้วคิดในใจว่า

“ช่างเป็นเด็กที่ใสซื่อจริงๆ ไม่เข้าใจหัวอกพี่ชายเอาเสียเลย เธอสามารถกระตุ้นทักษะเงินคืนจากเทพธิดาได้นะ ยิ่งเธอใช้เงินมากเท่าไหร่ พี่ชายคนนี้ก็ได้กำไรมากเท่านั้น ธุรกิจที่มีแต่ได้กับได้แบบนี้ เธอต้องช่วยพี่ขยายผลให้เต็มที่สิ!”

แต่ทว่าถึงแม้ฉู่หลิงจะคิดแบบนั้น แต่เขาก็ไม่สามารถพูดออกไปตรงๆ ได้

ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจหลอกล่อแม่สาวน้อยคนนี้ต่อ “เธอพาเพื่อนสนิทมาหาพี่ทั้งที พี่จะไม่จัดการดูแลพวกเธอให้ดีได้ยังไงกันล่ะ? พวกเธอก็เอาไปใช้จ่ายกันเถอะ ถ้าเหลือค่อยเอามาคืนพี่ก็ได้”

เมื่อเห็นฉู่หลิงพูดขนาดนี้ ฉู่เหมิงเหมิงจึงยอมรับไว้ด้วยความเกรงใจ เธอยิ้มให้ฉู่หลิงแล้วพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า “พี่สบายใจได้เลยนะคะ พวกหนูจะไม่ใช้เงินฟุ่มเฟือยแน่นอนค่ะ”

ฉู่หลิงถึงกับพูดไม่ออก เขาอยากจะรู้จริงๆ ว่าต้องพูดอย่างไร ถึงจะทำให้ยัยน้องสาวที่แสนจะใสซื่อคนนี้รู้ว่า พี่ชายอยากให้เธอใช้เงินเยอะๆ ต่างหาก!

ฉู่หลิงกำชับพวกเธออีกสองสามประโยคเรื่องความปลอดภัย จากนั้นก็ส่งพวกเธอออกจากบ้านไป

ไป่อี้หยุนจงใจเดินรั้งท้าย เมื่อเห็นเด็กสาวคนอื่นๆ ก้าวพ้นประตูใหญ่ไปหมดแล้ว เธอจึงส่งเสียงเรียกจางเล่ยเบาๆ

“เล่ยเล่ย พี่มีเรื่องอยากจะอธิบายกับเธอหน่อยน่ะจ่ะ”

จางเล่ยเห็นใบหน้าที่แดงก่ำของไป่อี้หยุน เธอจึงส่ายหน้าเบา ๆ แล้วพูดอย่างเข้าใจความรู้สึกว่า “พี่อี้หยุนคะ พี่ไม่จำเป็นต้องอธิบายอะไรกับหนูหรอกค่ะ หนูเข้าใจทุกอย่างแล้ว พี่สบายใจได้นะคะ เรื่องในวันนี้หนูจะไม่มีวันบอกใครเด็ดขาดเลยค่ะ”

ไป่อี้หยุน “……”

เธอรู้อะไรล่ะนั่น?

ท่าทางแบบนี้... เห็นชัดๆ เลยว่าไม่รู้อะไรเลยสักนิด

ไป่อี้หยุนจ้องมองจางเล่ยที่ทำท่าทางเข้าใจความรู้สึกราวกับรู้ลึกรู้จริง สภาพจิตใจของเธอก็พังทลายลงทันที

นี่เธอไปทำกรรมอะไรไว้กันเนี่ย!

ก็แค่ตอนเช้าตื่นมาเล่นโยคะแล้วเจ็บตัวนิดหน่อยเองไม่ใช่เหรอ ทำไมเรื่องราวมันถึงลุกลามใหญ่โตมาเป็นแบบนี้ได้ล่ะ!

คราวนี้แหละ ยิ่งอธิบายก็เหมือนยิ่งซ้ำเติม จะแก้ตัวยังไงก็ฟังไม่ขึ้นแล้วล่ะ

ไป่อี้หยุนพ่นลมหายใจออกมาเฮือกใหญ่ นี่คงเป็นบทลงโทษจากสวรรค์ที่ต้องการให้เธอต้องเจอกับความตายทางสังคมสินะ!