ตอนที่ 494 ตบหน้าฉาดแล้วฉาดเล่า

"ตงจู๋เสวี่ย เรื่องนี้มันเกี่ยวอันใดกับเจ้าด้วย!"

ผู้อาวุโสเก้ามีสีหน้ามืดครึ้ม เดิมทีอารมณ์ก็ขุ่นมัวอยู่แล้ว ยามนี้ยังมาถูกตงจู๋เสวี่ยด่าทอฉอดๆ ใส่หน้า แน่นอนว่าเขาย่อมไม่มีสีหน้าดีๆ มอบให้นาง

ตงจู๋เสวี่ยแค่นเสียงเย็นเยียบ

"ย่อมต้องเกี่ยวพันกับข้าอยู่แล้ว! เสิ่นเยียนคือผู้ที่ข้าต้องการรับเป็นศิษย์สืบทอด แล้วศิษย์สืบทอดของข้า จะให้ไปเป็นอนุภรรยาของหลานชายสวะของเจ้าได้อย่างไร เจ้ากล้าเอ่ยปากออกมาได้อย่างไร ชักจะหน้าหนาขึ้นทุกวันแล้วกระมัง!"

'ศิษย์สืบทอดอย่างนั้นหรือ!'

สีหน้าของผู้อาวุโสเก้าแปรเปลี่ยนไปเล็กน้อย เขาคิดไม่ถึงเลยว่าตงจู๋เสวี่ยจะถูกตาต้องใจเสิ่นเยียน ถึงขั้นต้องการรับนางเป็นศิษย์สืบทอด

หากเขารู้ล่วงหน้าล่ะก็...

ในขณะนั้นเอง ปู่เฟิงที่ยืนอยู่หน้าประตูโถงใหญ่ก็ประสานมือคารวะพลางเอ่ยขึ้นว่า

"ปู่เฟิงและจู๋เสวี่ยขอเข้าเฝ้าเจ้าสำนักขอรับ"

"เข้ามา"

เจ้าสำนักขมวดคิ้ว สายตาตวัดมองไปยังเสิ่นเยียนชั่วครู่หนึ่ง ภายในใจรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย เขาทราบดีว่าจู๋เสวี่ยไม่เคยรับศิษย์สืบทอดมาก่อน ไม่คิดเลยว่านางจะถูกตาต้องใจเสิ่นเยียนเข้า

"ขอรับ"

ปู่เฟิงพยักหน้ารับคำ

เขาเงยหน้าขึ้นและสบสายตากับเสิ่นเยียนที่อยู่ภายในโถง

วินาทีต่อมาเขาก็ต้องขมวดคิ้วมุ่น เนื่องจากมองเห็นคราบเลือดที่ยังหลงเหลืออยู่ตรงมุมปากของเสิ่นเยียน

นางได้รับบาดเจ็บ

ปู่เฟิงหันขวับไปมองผู้อาวุโสเก้าในทันที "เจ้าเป็นคนทำร้ายนางงั้นหรือ"

"ใช่แล้วจะทำไม"

ผู้อาวุโสเก้าแค่นเสียงเย็น

"ใครใช้ให้นางทำในสิ่งที่ไม่สมควรทำกันเล่า"

"อันหมิง เจ้ารนหาที่ตาย!"

ตงจู๋เสวี่ยได้ยินดังนั้น สีหน้าก็พลันเย็นเยียบลงในพริบตา

สิ้นเสียงคำราม นางก็โคจรพลังวิญญาณในร่างอย่างไม่ลังเล รวบรวมพลังอันแข็งแกร่งไว้ที่กลางฝ่ามืออย่างรวดเร็ว การเคลื่อนไหวนั้นดุดันและเด็ดขาด ปราศจากความลังเลใด

ในตอนนั้นเอง เจ้าสำนักสัมผัสได้ถึงสถานการณ์ที่ไม่สู้ดีนัก จึงรีบตวาดห้ามเสียงหลง

"หยุดมือเดี๋ยวนี้!"

ทว่าการโจมตีของตงจู๋เสวี่ยนั้นเปรียบดั่งลูกธนูที่หลุดจากแล่ง มิอาจรั้งกลับคืนได้อีก

ผู้อาวุโสเก้าสัมผัสได้ถึงแรงกดดันอันมหาศาล สีหน้าก็แปรเปลี่ยนไปเล็กน้อย ทว่าเขาก็ไม่ได้ล่าถอย รีบยกมือขึ้นรวบรวมพลังฝ่ามือขุมหนึ่งเข้าปะทะกับการโจมตีของตงจู๋เสวี่ยอย่างรวดเร็ว

ตูม!

พลังฝ่ามือทั้งสองสายปะทะกันกลางอากาศอย่างรุนแรง ก่อให้เกิดเสียงระเบิดดังกึกก้อง

พลังอันแข็งแกร่งปะทะเข้าหากัน คลื่นกระแทกที่แผ่ขยายออกมาราวกับพายุที่พัดกวาดไปทั่วทั้งโถงใหญ่ แรงอัดกระแทกมหาศาลทำเอาประตูและหน้าต่างของโถงใหญ่สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ราวกับจะถูกบดขยี้จนแหลกละเอียด!

และในบรรดาผู้คนที่อยู่ในเหตุการณ์ มีเพียงเสิ่นเยียนและอันต้าชิ่งเท่านั้นที่มีระดับพลังฝึกปรือต่ำต้อย ทว่าปู่เฟิงกลับรวบรวมพลังปกป้องเพียงแค่เสิ่นเยียนผู้เดียว

อันต้าชิ่งจึงถูกคลื่นกระแทกอันรุนแรงซัดจนปลิวไปกระแทกพื้นอย่างแรง

เขากระอักเลือดคำโตออกมาทันที

เมื่อเห็นว่าตงจู๋เสวี่ยกำลังจะเปิดศึกกับผู้อาวุโสเก้า สีหน้าของเจ้าสำนักก็มืดครึ้มลง รีบปลดปล่อยพลังกดดันออกมากดทับพวกเขาทั้งสองคนในทันที

ครืน!

ผู้อาวุโสเก้าและตงจู๋เสวี่ยถูกบังคับให้แยกย้ายกันไปคนละฝั่ง

ส่วนอันต้าชิ่งนั้นกลับมีสภาพน่าเวทนายิ่งนัก!

พลังกดดันอันรุนแรงบีบรัดร่างของเขา ราวกับจะบดขยี้ให้แหลกละเอียดเป็นเนื้อบด เลือดพุ่งกระฉูดออกจากปากอีกคำ

และในจังหวะที่เจ้าสำนักคิดว่าสามารถควบคุมพวกเขาทั้งสองเอาไว้ได้แล้ว ก็มีคนอีกสองคนพุ่งทะยานเข้ามา

ผู้อาวุโสหกตวาดลั่น

"ผู้ใด! ผู้ใดกล้าให้ลูกศิษย์ของข้าไปเป็นอนุภรรยา!"

ทางด้านจี้หลิวเฟิงนั้นรู้จักอันต้าชิ่งเป็นอย่างดี เขาพุ่งตรงเข้าไปคว้าคอเสื้อของอีกฝ่ายหิ้วขึ้นมาอย่างหยาบคาย เอ่ยด้วยสีหน้าโกรธเกรี้ยวว่า

"ช่างไร้เหตุผลสิ้นดี! กว่าสำนักเฉียนคุนของพวกเราจะมีอัจฉริยะเหนือชั้นโผล่มาสักคน ไม่ได้มีไว้ให้สวะอย่างเจ้ามาย่ำยีหรอกนะ!"

อันต้าชิ่งตกใจจนหน้าซีดเผือด เมื่อเห็นท่าทางดุร้ายราวกับปีศาจของจี้หลิวเฟิง เขาก็ถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ

เมื่อผู้อาวุโสเก้าเห็นเช่นนั้นก็หน้าตึง

"จี้หลิวเฟิง! เจ้าคิดจะทำอะไร"

จี้หลิวเฟิงหัวเราะลั่น

"ข้าต่างหากที่ต้องถามว่าเจ้าคิดจะทำอะไร ถึงกับคิดจะใช้อำนาจเพื่อผลประโยชน์ส่วนตน เจ้าไม่คู่ควรจะเป็นผู้อาวุโสของสำนักเฉียนคุนเลยสักนิด!"

คำพูดนี้ทำเอาผู้อาวุโสเก้าหน้าเขียวคล้ำ โกรธจัดจนแทบจะระเบิด

ผู้อาวุโสหกส่ายหน้าไปมาพลางเอ่ย

"อันหมิง เจ้าทำเกินไปแล้วจริงๆ! เจ้าจะให้อัจฉริยะเหนือชั้นเช่นนี้ไปเป็นอนุภรรยาของหลานชายได้อย่างไร ใครบ้างจะไม่รู้ถึงเจตนาแอบแฝงในใจของเจ้า"

"อัจฉริยะเหนือชั้นงั้นหรือ แค่นางเนี่ยนะ"

ผู้อาวุโสเก้าโมโหจนควันออกหู ชี้หน้าไปทางเสิ่นเยียนแล้วแค่นเสียงเย็น "นางเอายาเสน่ห์อันใดให้พวกเจ้ากินกันแน่ ถึงได้พากันเข้าข้างนางไปเสียหมด!"

ปู่เฟิงเอ่ยแก้ความเข้าใจผิด

"ไม่ใช่ยาเสน่ห์ แต่เป็นพรสวรรค์และความแข็งแกร่งของนางต่างหาก"

ยามนี้สีหน้าของเสิ่นเยียนดูประหลาดใจเป็นอย่างยิ่ง นางได้รับการปกป้องอยู่เบื้องหลังปู่เฟิง ส่วนตงจู๋เสวี่ยและผู้อาวุโสอีกสองท่านก็เห็นได้ชัดว่ายืนอยู่ข้างนาง ริมฝีปากของพวกเขาก็เอาแต่พ่นคำว่า 'ศิษย์สืบทอด' กับ 'อัจฉริยะเหนือชั้น' ออกมาไม่หยุด นี่มันเกิดเรื่องอันใดขึ้นกันแน่

"เจ้าคือเสิ่นเยียนใช่หรือไม่"

หางตาของผู้อาวุโสหกเหลือบไปเห็นเสิ่นเยียน จึงเดินตรงเข้าไปหาด้วยสีหน้าปีติยินดี น้ำเสียงที่เอ่ยออกมานั้นอ่อนโยนจนพานให้คนฟังขนลุกซู่

"ข้าขอรับเจ้าเป็นศิษย์สืบทอด ดีหรือไม่ เช่นนี้ก็จะไม่มีใครมารังแกเจ้าได้อีก"

สีหน้าของตงจู๋เสวี่ยดูไม่สบอารมณ์นัก ขณะที่กำลังจะเอ่ยปากอะไรบางอย่าง น้ำเสียงอันเย็นเยียบของเจ้าสำนักก็ดังมาจากเบื้องบน

"เปิ่นจั้วเห็นว่าพวกเจ้าคงจะเลอะเลือนกันไปหมดแล้ว!"

"พวกเจ้าเห็นที่นี่เป็นสถานที่แบบใด เป็นลานประลองให้พวกเจ้ามาลงมือต่อสู้กันอย่างนั้นหรือ"

น้ำเสียงของเขาทรงพลังและแฝงด้วยความน่าเกรงขาม รังสีอำมหิตแผ่ซ่านจนไม่มีใครกล้าสบตา

เมื่อตงจู๋เสวี่ย ปู่เฟิง จี้หลิวเฟิง ผู้อาวุโสหก และผู้อาวุโสเก้าเห็นดังนั้น ต่างก็สงบเสงี่ยมลง หันไปประสานมือคารวะเจ้าสำนักอย่างพร้อมเพรียง

ในขณะที่เจ้าสำนักกำลังจะเอ่ยปากตำหนิพวกเขา เสียงหนึ่งก็พลันดังขึ้นจากหน้าประตูโถงใหญ่

"ผู้อาวุโสฉีขอเข้าเฝ้าขอรับ"

เมื่อทุกคนได้ยินเช่นนั้นก็ถึงกับชะงักไป

พวกเขามองไปทางเสิ่นเยียนอย่างไม่ได้นัดหมาย ภายในใจต่างคาดเดาว่าผู้อาวุโสฉีคงมาที่นี่เพราะนางเป็นแน่

บนใบหน้าของผู้อาวุโสเก้าปรากฏแววลุกลนขึ้นมาอย่างหาได้ยาก

"เข้ามา"

เจ้าสำนักเอ่ยปาก

เห็นเพียงผู้อาวุโสฉีก้าวเดินเข้ามาจากหน้าโถงใหญ่ เขากวาดสายตามองไปรอบๆ ก่อนจะหัวเราะเบาๆ

"ช่างครึกครื้นเสียนี่กระไร"

จากนั้นจึงประสานมือคารวะ

"คารวะเจ้าสำนัก"

สีหน้าของเจ้าสำนักผ่อนคลายลง ท่าทีไม่ได้แข็งกร้าวเหมือนเมื่อครู่

"ผู้อาวุโสฉีมาที่นี่ มีธุระอันใดหรือ"

"ย่อมต้องมาเพราะเสิ่นเยียน"

สายตาของผู้อาวุโสฉีหยุดอยู่ที่ร่างของเสิ่นเยียนชั่วครู่หนึ่ง ก่อนจะแย้มยิ้มพลางกล่าวว่า

"เสิ่นเยียนคือศิษย์อัจฉริยะที่ข้าเพียรพยายามแย่งชิงมาจากขุมอำนาจต่างๆ ข้าให้ความสำคัญกับนางเป็นอย่างยิ่ง ทว่านางเพิ่งจะเข้ามาในสำนักเฉียนคุนได้เพียงสามสี่วัน ก็มีคนคิดจะแต่ง... อ้อ ไม่สิ คิดจะรับนางไปเป็นอนุภรรยาเสียแล้ว ข้าจึงรู้สึกปวดใจเป็นอย่างยิ่ง ด้วยเหตุนี้ จึงได้เดินทางมาเพื่อสอบถามเสิ่นเยียนว่า นางสมัครใจที่จะลดตัวลงไปเกลือกกลั้วเองหรือไม่"

ลดตัวลงไปเกลือกกลั้ว!

นอกจากผู้อาวุโสเก้าและอันต้าชิ่งแล้ว คนอื่นๆ ล้วนรู้สึกว่าหากเสิ่นเยียนยอมไปเป็นอนุภรรยาของอันต้าชิ่ง นั่นย่อมถือเป็นการลดตัวลงไปเกลือกกลั้วจริงๆ!

สายตาอันเฉียบคมของผู้อาวุโสฉีตวัดมองใบหน้าของเสิ่นเยียน

"เสิ่นเยียน เจ้าสมัครใจใช่หรือไม่"

"ไม่เจ้าค่ะ"

เพียงสองคำที่หลุดรอดออกมา บรรยากาศภายในโถงใหญ่ก็พลันหนักอึ้งลงในพริบตา นั่นเป็นเพราะรังสีอำมหิตที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างของผู้อาวุโสฉี

สีหน้าของผู้อาวุโสเก้าตื่นตระหนก เขารู้ดีว่าผู้อาวุโสฉีโกรธแล้ว ทางด้านอันต้าชิ่งในยามนี้ก็หวาดกลัวจนตัวสั่นงันงก ภายในใจนึกเสียใจว่ารู้อย่างนี้ไม่น่าไปฟังคำสั่งของท่านลุงเลย

ตอนนี้จบสิ้นแล้ว

เรื่องนี้ได้รับความสนใจจากเหล่าผู้อาวุโสมากมาย

แล้วเขาจะมีทางรอดอีกหรือ

เขาเสียใจจนลำไส้แทบจะเขียวคล้ำไปหมดแล้ว!

ผู้อาวุโสฉีแค่นเสียงเยาะ

"ในเมื่อไม่สมัครใจ เช่นนั้นก็ดี"

ในตอนนั้นเอง ผู้อาวุโสหกก็ประสานมือคารวะ สีหน้ายากจะปิดบังความตื่นเต้นเอาไว้ได้

"เจ้าสำนัก ผู้อาวุโสฉี ข้ายังมีอีกเรื่องหนึ่งที่ยังไม่ได้รายงานขอรับ"

เจ้าสำนักเหลือบตาขึ้นพลางเอ่ย

"ว่ามา"