บทที่ 16: รากวิญญาณระดับเก้า ก็งั้นๆแหละ

บทที่ 16: รากวิญญาณระดับเก้า ก็งั้นๆแหละ

ขณะที่เฉินเจิ้งเต้าก้าวเท้าลงสู่พื้น

สวีเจิ้งเหยียนก็นำลู่เจิ้งและสมาชิกตระกูลสวีออกมาคุกเข่าข้างหนึ่งเพื่อทำความเคารพ

"ยินดีต้อนรับท่านปรมาจารย์ผู้ทรงเกียรติแห่งหอความลับสวรรค์ !"

เฉินเจิ้งเต้ายิ้มและพยักหน้าอย่างสุภาพ "ข้าคือรองเจ้าหอแห่งหอความลับสวรรค์  เฉินเจิ้งเต้า"

รองเจ้าหองั้นหรือ?

ทุกคนในที่นั้นต่างตกตะลึง

พวกเขานึกว่าจะเป็นเพียงผู้ดูแลหรือคนในระดับใกล้เคียงกันมารับตัวเสียอีก

ใครจะไปรู้ว่าแท้จริงแล้วคือถึงขั้นรองเจ้าหอ!

ทุกคนต่างทั้งหวาดกลัวและตกใจ

ความสำคัญที่หอความลับสวรรค์ มีต่อรากวิญญาณระดับเก้านั้น เหนือกว่าที่พวกเขาคาดคิดไว้มากนัก!

"ใครในที่นี้คือผู้ครอบครองรากวิญญาณระดับเก้า?"

เฉินเจิ้งเต้าถามอย่างกระตือรือร้น

เพียงแค่หนึ่งชั่วยาม (สองชั่วโมง) กลับทะลวงผ่านได้ถึงสามระดับรวด

นี่มันคือการท้าทายสวรรค์ชัดๆ

สายตาของทุกคนจับจ้องไปที่ลู่เจิ้งเป็นจุดเดียว

ทั้งความอิจฉา ริษยา ความยินดี และอารมณ์อื่นๆต่างประดังประเดเข้ามา ทำให้ลู่เจิ้งรู้สึกภาคภูมิใจอย่างถึงที่สุด

เขาประสานมือแล้วกล่าวว่า "ผู้น้อยลู่เจิ้ง คารวะรองเจ้าหอเฉิน!"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เฉินเจิ้งเต้าก็รีบก้าวไปข้างหน้าและประคองเขาขึ้นด้วยตัวเอง พลางพยักหน้าชื่นชมซ้ำแล้วซ้ำเล่า

"ไม่เลว ไม่เลว ช่างเป็นคนหนุ่มที่ยอดเยี่ยมจริงๆ!"

ลู่เจิ้งรู้สึกปลื้มปีติจนทำตัวไม่ถูก

เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่ารองเจ้าหอเฉินจะเป็นกันเองถึงเพียงนี้ ทำให้เขาลดความเกร็งลงได้บ้าง

เฉินเจิ้งเต้ายิ้มพลางกุมมือลู่เจิ้งไว้ "ไม่ต้องประหม่าไป พวกเราก็นับว่าเป็นคนบ้านเดียวกันได้ครึ่งหนึ่ง"

"ข้ามาจากเมืองปี้หลิวที่อยู่ข้างๆนี่เอง เมื่อสามสิบปีก่อน ตอนที่ตรวจพบว่าข้ามีรากวิญญาณระดับแปด มันทำให้หอความลับสวรรค์ สั่นสะเทือนไปทั้งหอ"

"สามสิบปีต่อมา เจ้าก็ถูกตรวจพบว่ามีรากวิญญาณระดับเก้า ซึ่งสร้างความตกตะลึงให้กับหอความลับสวรรค์ อีกครั้ง"

"นี่คือพรหมลิขิตของเรา"

ทุกคนพลันเข้าใจในทันที

ที่แท้เฉินเจิ้งเต้าก็คืออัจฉริยะผู้มีรากวิญญาณระดับแปดสีดำจากเมืองปี้หลิวในตอนนั้นเอง!

การที่เขาเป็นฝ่ายเริ่มสร้างสายสัมพันธ์และดึงตัวลู่เจิ้งไว้อย่างชัดเจนเช่นนี้ ใครๆก็ดูออก

นั่นหมายความว่าเมื่อลู่เจิ้งไปถึงหอความลับสวรรค์  เฉินเจิ้งเต้าจะคอยหนุนหลังเขาอย่างแน่นอน

อนาคตของลู่เจิ้งช่างสดใสอย่างไร้ขีดจำกัด!

ฉินฉางเซิงกำหมัดด้วยความตื่นเต้น พลางพึมพำกับตัวเอง "ข้าบอกแล้วไงว่าคนอย่างฉินฉางเซิงไม่เคยเลือกทางผิดในชีวิต!"

"การได้เกาะติดลู่เจิ้งไว้ คือการตัดสินใจที่ถูกต้องที่สุดในชีวิตของข้า"

หลังจากพูดคุยและทำความคุ้นเคยกับลู่เจิ้งอยู่พักใหญ่ ในที่สุดเฉินเจิ้งเต้าก็เข้าสู่ประเด็นสำคัญ

เขาเหลือบมองสมาชิกตระกูลสวีที่คุกเข่าอยู่บนพื้นแล้วกล่าวว่า "พวกเจ้าลุกขึ้นเถอะ"

สวีเจิ้งเหยียนเป็นคนแรกที่ลุกขึ้นยืนและกล่าวอย่างนอบน้อม "รองเจ้าหอเฉิน เชิญด้านในก่อนครับ"

จากนั้นทุกคนก็เคลื่อนย้ายไปยังโถงหลัก

เฉินเจิ้งเต้านั่งอยู่เพียงลำพัง ในขณะที่คนอื่นๆยืนอยู่สองข้างโถง ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง

"เสี่ยวลู่ ข้าได้ยินเรื่องพลังของรากวิญญาณระดับเก้าของเจ้าระหว่างทางมาที่นี่"

เฉินเจิ้งเต้าหัวเราะเบาๆ"แม้แต่แม่นางน้อยผู้เย็นชาจากสำนักเมฆาเขียวยังต้องเสียน้ำตาให้กับเจ้าเลยนะ"

หืม?

ลู่เจิ้งงุนงงเล็กน้อย

แม่นางจากสำนักเมฆาเขียว?

นั่นใครกัน?

เฉินเจิ้งเต้ากล่าวต่อ "เจ้าช่วยแสดงให้เห็นที่นี่ได้ไหม ว่าเจ้าเดินลมปราณผ่านรากวิญญาณอย่างไร และมันมีความอัศจรรย์เพียงใด?"

การทะลวงผ่านสามระดับในหนึ่งชั่วยาม ความเร็วในการดูดซับพลังงานวิญญาณคงเปรียบได้กับวาฬที่สูบน้ำทะเล

ลู่เจิ้งพยักหน้า ก้าวไปที่กลางโถง

การที่คนจากหอความลับสวรรค์ ต้องการให้เขาแสดงฝีมือเป็นเรื่องที่คาดไว้อยู่แล้ว

อย่างไรก็ตาม ลำพังแค่การเดินลมปราณผ่านรากวิญญาณคงไม่อาจแสดงอานุภาพของรากวิญญาณระดับเก้าได้อย่างเต็มที่

ดังนั้น เขาจึงมีไอเดียที่ดีกว่านั้น

"รองเจ้าหอเฉิน เราเปลี่ยนเป็นการประลองฝีมือแทนได้ไหมครับ?"

เฉินเจิ้งเต้าพยักหน้าโดยไม่ลังเล "เจ้าต้องการจะประลองกับใครล่ะ?"

ยอดฝีมือที่แท้จริงจะดูออกได้ตั้งแต่กระบวนท่าแรก

ในระหว่างการประลอง ลู่เจิ้งจะสามารถแสดงความพิเศษของรากวิญญาณระดับเก้าออกมาได้ดียิ่งขึ้น

ลู่เจิ้งหัวเราะเยาะอยู่ในใจ พลางชี้ไปทางเจียงฟานที่ยืนสงบนิ่งไขว้มือไว้ในแขนเสื้อ

"เจียงฟาน เจ้ากล้ามาประลองกับข้าอีกครั้งไหม?"

โอ้?

เฉินเจิ้งเต้ามองตามนิ้วของเขาไปจนเห็นเจียงฟาน

เมื่อเห็นว่าเขาพูดไม่ได้และต้องเขียนเพื่อตอบโต้เท่านั้น เขาก็ประหลาดใจ "คนใบ้งั้นหรือ?"

ลู่เจิ้งอธิบายว่า "รองเจ้าหอเฉิน ท่านอาจจะยังไม่ทราบ!"

"หญิงคนรักของข้าถูกเขาแย่งชิงไปพร้อมกับสัญญาการหมั้นหมาย เพื่อจะชิงนางกลับมาข้าจึงได้ประลองกับเขาเพื่อดูว่าใครจะทะลวงระดับได้เร็วกว่ากัน!"

"แต่เขาใช้วิธีการที่สกปรกเพื่อให้ได้ชัยชนะมา"

"ข้าไม่ยอมรับผลในครั้งนั้น ข้าจึงอยากให้รองเจ้าหอเฉินมาเป็นพยานดูว่าข้าจะชิงคนรักกลับมาอย่างมีเกียรติและสง่างามได้อย่างไร"

นี่คือการขอให้รองเจ้าหอช่วยทวงคืนความยุติธรรม

ทว่ารองเจ้าหอกลับขมวดคิ้วเล็กน้อย

คนใบ้... สามารถรังแกลู่เจิ้งผู้มีรากวิญญาณระดับเก้าได้งั้นหรือ?

หวังอิ่งเฟิงรีบก้าวออกมาข้างหน้าแล้วกล่าวว่า "เรียนรองเจ้าหอเฉิน เรื่องนี้เป็นความจริงค่ะ"

"เจียงฟานคนนี้ อาศัยบุญคุณที่เขาเคยมีต่อพวกเรา บังคับให้บุตรสาวคนโตของข้าต้องแต่งงานด้วย"

"ด้วยความสำนึกในบุญคุณ พวกเราจึงต้องกล้ำกลืนความโกรธแค้น ให้บุตรสาวของข้ายอมรับความอัปยศและตกลงแต่งงานไป"

"เมื่อหลานชายของข้าตรวจพบว่ามีรากวิญญาณระดับเก้าและต้องการชิงคนรักคืน เจียงฟานก็ใช้เล่ห์เหลี่ยมจนชนะไป"

ขณะที่นางพูด

นางเหลือบมองสมาชิกตระกูลสวี เป็นเชิงข่มขู่ให้พวกเขาโกหกเพื่อสนับสนุนลู่เจิ้ง

อาจจะด้วยมโนธรรมหรือความเกรงกลัวต่ออำนาจของรองเจ้าหอ จึงไม่มีใครกล้าปริปากพูด

อย่างไรก็ตาม ฉินฉางเซิงรีบกลอกตาไปมาและกล่าวทันทีว่า "รองเจ้าหอเฉิน ข้าขอเอาเกียรติของตระกูลฉินเป็นประกันว่าเรื่องนี้เป็นความจริงครับ!"

เมื่อมีคนยืนยันถึงสองคน สีหน้าของรองเจ้าหอก็เริ่มเย็นชาขึ้นเล็กน้อย

เขามองเจียงฟานด้วยสายตาที่ดุดันแล้วกล่าวว่า "การอ้างบุญคุณเพื่อบังคับแต่งงาน ไม่ต่างอะไรกับการปล้นชิง!"

"เจ้ากล้าประลองกับลู่เจิ้งเพื่อพิสูจน์ความรักที่เจ้าหวงแหนหรือไม่?"

สวีโย่วหรานตกตะลึง

เห็นๆอยู่ว่าเป็นตระกูลสวีที่เป็นฝ่ายอกตัญญูและคิดจะเปลี่ยนข้อตกลงการแต่งงาน

ทำไมมันถึงกลายเป็นว่าเจียงฟานใช้บุญคุณมาข่มขู่ไปได้?

นางอ้าปากจะอธิบาย แต่เจียงฟานห้ามนางไม่ให้พูดอะไรต่อ แล้วเขียนว่า "ไม่ต้องเสียคำพูด!"

"เรื่องที่แก้ได้ด้วยหมัด ไม่จำเป็นต้องโต้เถียง"

จากนั้นเขาก็มองไปที่ลู่เจิ้ง แล้วเขียนว่า "เจ้าต้องการจะประลองยังไง?"

ลู่เจิ้งตอบอย่างโอหัง "ย่อมต้องเป็นการประลองกำลังสิ! เจ้ามีพละกำลังพอจะสู้ไหมล่ะ?"

แทบจะในทันที

เจียงฟานตวัดพู่กันเขียนอย่างรวดเร็ว "ตกลง!"

เมื่อเห็นดังนั้น ลู่เจิ้งก็แสยะยิ้มในใจ

ไอ้คนโง่เง่าที่ไม่เจียมตัว!

ตอนนี้เขาอยู่ที่ขอบเขตกลั่นนลมปราณขั้นที่ห้า และในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมาเขาได้แอบฝึก "วิชากระบี่ตระกูลสวี" มาแล้ว

ส่วนเจียงฟานล่ะ?

เขาก็แค่โชคดีทะลวงเข้าสู่ขั้นที่สามได้โดยบังเอิญเท่านั้น

เขาจะเอาอะไรมาชนะตนได้?

"ถ้าอย่างนั้นก็เริ่มกันเลย!"

ลู่เจิ้งชักกระบี่ออก ชี้ไปที่เจียงฟานจากระยะไกล

วันนี้แหละ!

เขาจะเหยียบหน้าเจียงฟาน แย่งผู้หญิงของมันมา และแสดงให้โลกเห็นถึงพลังของรากวิญญาณระดับเก้า!

และเจียงฟานจะกลายเป็นเพียงบันไดให้เขาเหยียบย่ำเพื่อทะยานขึ้นสู่สรวงสวรรค์!

เจียงฟานยังคงไม่สะทกสะท้าน เดินเข้าสู่ใจกลางโถงอย่างสงบนิ่ง

เขาทำท่ากวักมือเรียกอย่างสบายอารมณ์

ท่าทางอวดดีนี้เรียกเสียงหัวเราะเยาะจากฉินฉางเซิง:

"ต้องโง่เขลาเพียงใดถึงกล้าไปยั่วโมโหคนที่มีรากวิญญาณระดับเก้ากันนะ?"

"มันคอยเอาแต่พูดว่าข้าจะเสียใจ เดี๋ยวเถอะ ตอนที่มันลงไปนอนกองอยู่กับพื้นเหมือนหมาตาย ข้าจะถามมันเองว่าเสียใจไหม!"

เฉินเจิ้งเต้าเองก็ส่ายหน้าเบาๆพลางทอดถอนใจ "ช่างกล้าอวดดีต่อหน้ารากวิญญาณระดับเก้าเสียจริง!"

"เด็กคนนี้ช่างยโสเกินไปแล้ว"

ท่าทางดูแคลนเช่นนั้นยิ่งกระพือไฟแค้นในใจของลู่เจิ้ง

"เจ้าวอนหาเรื่องเองนะ!"

ลู่เจิ้งแค่นเสียงเย็นใช้กระบวนท่า "ขวานยักษ์ผ่าขุนเขา" โคจรพลังวิญญาณอันแข็งแกร่งของขั้นที่ห้าเพื่อฟันลงมาอย่างดุดัน

เจียงฟานยิ้ม

ผ่านไปตั้งนาน ลู่เจิ้งกลับไม่มีความก้าวหน้าเลยแม้แต่นิดเดียว

ขณะที่เงากระบี่ฟันลงมา เจียงฟานก็ปลดปล่อยพลังวิญญาณในระดับขั้นที่หกออกมา!

นิ้วของเขาที่แฝงไปด้วยพลังวิญญาณ ดีดเข้าที่ใบกระบี่เบาๆ

แรงปะทะอันมหาศาลที่เกินกว่าลู่เจิ้งจะรับไหว ส่งผลให้กระบี่หลุดจากมือลอยกระเด็นไปในทันที

ลู่เจิ้งตกตะลึงไปชั่วขณะเขาไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น ขณะที่เจียงฟานเปลี่ยนจากการดีดนิ้วเป็นฝ่ามือ ซัดเข้าใส่หน้าของเขา

ลู่เจิ้งรีบโคจรพลังวิญญาณ คำรามลั่นพลางออกหมัดเข้าปะทะเพื่อหวังจะสวนกลับ

เขาพยายามจะต่อยเจียงฟานให้กระเด็น เพื่อกู้ศักดิ์ศรีกลับมาบ้าง

อย่างไรก็ตาม

ผลของการปะทะกลับกลายเป็นว่าร่างที่หนักกว่าร้อยชั่งของลู่เจิ้งถูกซัดกระเด็นไปด้วยฝ่ามือเดียว ร่างของเขาพุ่งไปชนโต๊ะน้ำชาจนพังพินาศก่อนจะหยุดลง

บรรยากาศในที่นั้นพลันเงียบกริบ

มันเงียบเชียบราวกับป่าช้า!

มีเพียงเสียงของเจียงฟานที่กำลังปัดฝุ่นออกจากแขนเสื้อเบาๆพร้อมกับข้อความที่เขาเขียนทิ้งไว้:

"รากวิญญาณระดับเก้า ก็งั้นๆแหละ"