บทที่ 24 : 1407 เกรย์มัลคิน เลน

"อีกนานแค่ไหนกว่าจะถึงนิวยอร์ก?" ปิเอโตรถามขณะมองออกไปนอกหน้าต่าง ชมทิวทัศน์ที่ถอยห่างออกไปอย่างรวดเร็ว หัวใจที่เคยตึงเครียดของเขาเริ่มผ่อนคลายลง

"อีกไม่กี่ชั่วโมงเอง จริงๆ แล้วฉันคิดว่านายจะหมดสติไปนานกว่านี้ซะอีก ฉันยังวางแผนไว้เลยว่าถ้านายยังไม่ฟื้นตอนถึง ฉันอาจต้องใช้ 'วิธีทางกายภาพ' เพื่อปลุกนาย" อเล็กซ์พูด

"ฮะๆ ฉันพอนึกออกเลยว่า 'วิธีทางกายภาพ' ของนายจะเป็นยังไง" ปิเอโตรหัวเราะ เขารู้ดีว่าการปลุกแบบนั้นคงไม่ใช่การปลุกอย่างอ่อนโยน โชคดีที่เขาฟื้นทันเวลา

เมื่อเห็นว่าปิเอโตรเริ่มสงบลง อเล็กซ์จึงพูดต่อ "เราควรจะถึงนิวยอร์กตั้งแต่เช้าแล้ว แต่ข่าวการตายของประธานาธิบดี X ดันหลุดออกไป ตอนนี้ทั้งประเทศกำลังวุ่นวาย ฉันต้องเลี่ยงพื้นที่สงครามและใช้เส้นทางเล็กๆ เพื่อมุ่งหน้านิวยอร์กแทน"

"สงคราม?!" ปิเอโตรอึ้ง

"ใช่ สงคราม ตอนแรกมันเริ่มจากแก๊งต่างๆ เข้ายึดเมืองและแบ่งเขตแดนกัน ต่อมามันบานปลายกลายเป็นความขัดแย้งระดับประเทศ แม้แต่รัฐบาลท้องถิ่นและกองทัพยังต้องเข้ามาเกี่ยวข้อง ฉันได้ยินมาว่ามีแก๊งหนึ่งโจมตีฐานวิจัยทางการทหารและค้นพบโครงการที่เรียกว่า 'ฮัลค์'"

"ฮัลค์? นั่นมันอะไร?"

อเล็กซ์ถอนหายใจ "ถ้านายถาม ฉันจะบอกให้จากความทรงจำของฉัน ฮัลค์ในโลกอื่นเป็น 'แอนตี้ฮีโร่' ที่มีพลังทำลายล้างมหาศาลจากการสัมผัสรังสีกัมมันตภาพรังสีแกมมา ตอนแรกเขาเป็นตัวร้าย แต่ต่อมาก็เข้าร่วมทีมอเวนเจอร์ส แต่ในโลกนี้ รังสีแกมมากลับเปลี่ยนเขาให้กลายเป็นสัตว์ประหลาดที่น่าสะพรึงกลัว ร่างกายของเขากลายพันธุ์อย่างน่าสยดสยอง สุดท้ายเขาถูกกองทัพจับกุมและถูกกักตัวในห้องทดลอง จนกระทั่งพวกแก๊งนั่นปล่อยเขาออกมา"

"มันถึงขั้นนี้ได้ยังไง?" ปิเอโตรพึมพำอย่างไม่อยากเชื่อ

"ใครจะไปรู้ ตั้งแต่ฉันเห็นพวกผู้หญิงจากทีม X-Men กลายเป็นบาร์เทนเดอร์ และพวกอเวนเจอร์สกลายเป็นกลุ่มคนที่นำโดยเด็กเสเพล ฉันก็รู้แล้วว่าโลกนี้กำลังมุ่งหน้าไปสู่ความหายนะ" อเล็กซ์พูดพลางเหลือบมองเอกสารปึกหนึ่งข้างๆ ตัวเขา

บางทีเอกสารเหล่านั้นอาจบันทึกต้นกำเนิดของทุกสิ่ง และเป็นจุดเริ่มต้นของโลกที่สิ้นหวังนี้ Fantastic Four มีบทบาทสำคัญในการกำเนิดยุคซูเปอร์ฮีโร่ในโลกนี้ แม้พวกเขาจะไม่ใช่ซูเปอร์ฮีโร่กลุ่มแรกของ Marvel แต่พวกเขาคือทีมซูเปอร์ฮีโร่ทีมแรกที่แท้จริง และเปิดม่านให้กับเรื่องราวในยุคนี้

ในโลกนี้ พวกเขาอาจเป็นส่วนสำคัญที่นำไปสู่ชะตากรรมอันโศกเศร้านี้

เอกสารนั้นรวมถึงหนังสือพิมพ์เก่าและข้อมูลสัมภาษณ์ของอดีตนักบินอวกาศ เบ็น กริมม์ ซึ่งเล่าเหตุการณ์เบื้องหลังหายนะในภารกิจอวกาศ

หลายปีก่อน เขาเข้าร่วมภารกิจสำรวจอวกาศซึ่งพาเขาไปรู้จักกับนักวิทยาศาสตร์อัจฉริยะ รีด ริชาร์ดส์ รวมถึง ซูซาน และ โจนาธาน สตอร์ม

รีดเป็นคนหมกมุ่นกับการสำรวจอวกาศ เขากระหายที่จะเปิดเผยความลึกลับของมัน สำหรับเขา โลกใบนี้เล็กเกินไป และทุกสิ่งในจักรวาลยังคงเป็นเรื่องใหม่และไม่เคยถูกค้นพบโดยมนุษย์

เขาต้องการออกเดินทางครั้งยิ่งใหญ่เพื่อศึกษาความผันผวนของพลังงานจักรวาล แม้จะมีการเตรียมการทุกอย่างแล้ว แต่ยานอวกาศในขณะนั้นยังไม่มั่นคงพอสำหรับภารกิจอันตรายเช่นนี้ แต่รีดไม่อาจรอได้

คืนหนึ่ง รีดมาหาเบ็นถึงหน้าประตูบ้าน ด้วยความหวังว่าเบ็นจะสนับสนุนความฝันของเขาและร่วมเป็นนักบินในภารกิจทดลองครั้งยิ่งใหญ่นี้ แต่เบ็นรู้ดีว่ายานอวกาศนั้นยังไม่เสถียรพอ ด้วยความเชี่ยวชาญด้านเทคโนโลยีอวกาศและดาวเทียม เขาตระหนักถึงอันตราย หากเครื่องจักรล้มเหลว เขาไม่อาจรับประกันความปลอดภัยของใครได้เลย

เบ็นปฏิเสธคำขอของรีดอย่างเด็ดขาด เพราะรู้ว่ามันอันตรายเกินไป แต่สิ่งที่เกิดขึ้นต่อมากลับทำให้เบ็นรู้สึกเสียใจอย่างที่สุด รีดไม่ยอมแพ้และดำเนินแผนต่อไป โดยพาซูซาน โจนาธาน และชายอีกคนชื่อ ดูม ขึ้นไปในอวกาศ ขณะสังเกตการณ์ความผันผวนของพลังงานจักรวาล พวกเขาต้องเผชิญกับพายุรังสีจักรวาล

ข่าวหายนะส่งไปถึงทีมวิศวกร ซึ่งต้องทุ่มทรัพยากรมหาศาลเพื่อค้นหาตำแหน่งของพวกเขา ใกล้กับซากยานอวกาศ ทีมกู้ภัยพบร่างของซูซานและโจนาธาน หนึ่งในนั้นถูกเผาจนไหม้เกรียม อีกคนหนึ่งเซลล์ในร่างกายเปลี่ยนแปลงจากพลังงานจักรวาล

ซูซาน มีความสามารถสะท้อนแสง ทำให้เธอสามารถล่องหนได้ตลอดเวลา แต่การสะท้อนแสงที่ควบคุมไม่ได้ทำให้เธอตาบอด

ดูม ถูกพบเป็นศพในสภาพที่ร่างกายเปลี่ยนแปลงตลอดเวลา สลับไปมาระหว่างเนื้อเยื่อมีชีวิตและแร่ธาตุจากการแผ่รังสีรุนแรง

รีดเป็นคนสุดท้ายที่ถูกพบ ร่างกายของเขายืดขยายออกเหมือนยาง และนอนบิดเบี้ยวอยู่บนพื้นน้ำแข็ง เมื่อพบตัวเขา ร่างกายของเขากลายเป็นโครงกระดูกที่ยาวผิดธรรมชาติ

เบ็นรู้สึกผิดลึกซึ้งต่อเหตุการณ์อวกาศครั้งนี้ หากเพียงเขาโน้มน้าวให้รีดรอ หรือถ้าเขาเป็นคนบังคับยานเอง บางทีพวกเขาอาจจะได้กลายเป็น Fantastic Four ที่แท้จริง

อเล็กซ์ถอนหายใจเงียบๆ โลกนี้อาจจะไม่เป็นแบบนี้ แต่เขาก็รู้ดีว่าสิ่งที่เกิดขึ้นเป็นอดีตไปแล้ว ไม่มีทางย้อนกลับ

เวลาผ่านไป ในที่สุดอเล็กซ์และปิเอโตรก็มาถึงที่หมาย 1407 เกรย์มัลคิน เลน ซึ่งเป็นที่ดินส่วนตัว ในระยะไกล ปราสาทโบราณปรากฏในสายตา โชคดีที่ที่นี่อยู่ในชานเมืองนิวยอร์ก ซึ่งเป็นที่ดินส่วนตัวที่ไม่มีใครอาศัยอยู่ มิฉะนั้นอาคารแห่งนี้อาจถูกทำลายไปแล้วโดยพวกแก๊ง

"ไม่น่าแปลกใจเลยที่ฉันรู้สึกคุ้นกับที่อยู่นี้ นี่คือโรงเรียนของศาสตราจารย์เซเวียร์สำหรับเด็กมิวแทนต์ที่มีพรสวรรค์" อเล็กซ์พูดขณะหยุดรถและมองขึ้นไปยังปราสาทที่มีสถาปัตยกรรมแบบยุโรป

"นายรู้จักที่นี่เหรอ?" ปิเอโตรถาม ขณะนั่งอยู่บนรถเข็นของประธานาธิบดี X

"ก็ประมาณนั้น โรงเรียนนี้เป็นสถานที่ที่ศาสตราจารย์ X ก่อตั้งขึ้นเพื่อให้เด็กมิวแทนต์ได้รับการศึกษาที่ดีขึ้น ครูที่นี่คือกลุ่ม X-Men รุ่นแรก" อเล็กซ์อธิบาย แต่ไม่นานเขาก็หัวเราะเยาะ "แต่จากที่เคยเป็นสถานที่ที่เขาฝันจะสร้างสะพานเชื่อมระหว่างมนุษย์กับมิวแทนต์ ตอนนี้มันกลายเป็นที่เก็บของล้ำค่าที่เขาสะสมมา ช่างน่าขัน"

ทั้งสองเดินไปที่ประตูหน้า ซึ่งมีแป้นล็อกตัวเลข 6 หลักเรืองแสงขึ้นมา

"ปล่อยให้เป็นหน้าที่ฉันเอง" ปิเอโตรพูด พลางขยับรถเข็นเข้าไปใกล้ "ฉันจะลองทุกชุดรหัส"

"ตกลง" อเล็กซ์พยักหน้า รู้ตัวว่าเขาไม่ถนัดเรื่องแบบนี้

นิ้วของปิเอโตรเคลื่อนไหวเร็วเกินกว่าที่ตาเปล่าจะมองเห็น เขาแตะหน้าจออย่างเบามือ เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้พลังความเร็วของเขาทำให้หน้าจอเสียหาย

"ไม่ต้องห่วง ใช้เวลาแค่ไม่กี่วินาทีเท่านั้น"

...