บทที่ 33 โพชั่นฟื้นฟูสีฟ้า

บทที่ 33 โพชั่นฟื้นฟูสีฟ้า

ณ ห้องปฏิบัติการ โรงพยาบาลโคโนฮะ

นัตสึเมะจ้องมองสมุนไพรที่ถูกบดละเอียดตรงหน้าด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ก่อนจะยื่นมือออกไป

จักระแผ่ซ่านออกมาจากฝ่ามือของเขา และค่อยๆ โอบล้อมสมุนไพรเหล่านั้นเอาไว้

เศษสมุนไพรเริ่มหมุนวนและคลุกเคล้าเข้าด้วยกัน จักระทำหน้าที่คัดแยกสิ่งเจือปนออก จนเหลือเพียงผงยาสีดำละเอียด

เมื่อเห็นดังนั้น นัตสึเมะก็ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก

หลังจากทุ่มเทเรียนรู้มานานกว่าสามเดือน ในที่สุดทักษะการสกัดตัวยาของเขาก็ผ่านเกณฑ์มาตรฐานเสียที

ขณะนี้เป็นเดือนตุลาคม ภาคเรียนที่สองของนักเรียนชั้นปีสองห้องเอกำลังดำเนินมาถึงช่วงกลางเทอม

ในช่วงเวลาที่ผ่านมา นัตสึเมะมีกิจวัตรประจำวันเพียงสามอย่างเท่านั้น นั่นคือ ทำภารกิจ ไปโรงเรียน และฝึกปรุงยา

เขาและนาวากิได้ออกไปปฏิบัติภารกิจร่วมกับโอโรจิมารุมาแล้วสิบสองครั้ง ในจำนวนนี้เป็นภารกิจระดับบีถึงห้าครั้ง และเขาก็ได้ลงมือสังหารนินจาระดับจูนินไปแล้วถึงเจ็ดคน

เป้าหมายในการปลดล็อกความสามารถที่สองของแม่แบบฟุชิงุโระ เมงุมิ ขาดอีกเพียงแค่นินจาระดับจูนินสองคนและโจนินพิเศษอีกหนึ่งคนเท่านั้น

นัตสึเมะเทผงยาลงในบีกเกอร์ แล้วยื่นมือออกไปอีกครั้ง

ภายใต้การควบคุมของจักระ ผงยาค่อยๆ จับตัวรวมกันจนกลายเป็นก้อนยาสีดำขลับขนาดเล็ก

นี่แหละคือยาเสบียงกรัง

"ใช้เวลาแค่สามเดือนก็สามารถปรุงยาเสบียงกรังได้สำเร็จ พรสวรรค์ของเธอถึงจะไม่ได้โดดเด่นถึงขั้นอัจฉริยะ แต่นับว่าอยู่ในเกณฑ์ที่ดีมากเลยทีเดียว"

ซึนาเดะที่ยืนสังเกตการณ์อยู่ฝั่งตรงข้ามกล่าวชมเชย หลังจากได้เห็นกระบวนการทั้งหมด

"ทั้งหมดเป็นเพราะท่านอาจารย์ซึนาเดะสอนสั่งได้ดีต่างหากล่ะครับ"

นัตสึเมะหยิบยาเสบียงกรังในบีกเกอร์ขึ้นมาโยนเข้าปาก

รสชาติขมเฝื่อนของตัวยาพุ่งตรงขึ้นสมอง ทำเอาเขาต้องนิ่วหน้าด้วยความขยะแขยง

ตอนนี้เขาเข้าใจอย่างถ่องแท้แล้วว่า ทำไมตอนที่อุซึมากิ นารูโตะ และอุจิฮะ ซาสึเกะ ฝืนกินยาเสบียงกรังของฮารุโนะ ซากุระ เข้าไป ถึงได้มีสีหน้ากล้ำกลืนฝืนทนขนาดนั้น

"เอ้านี่"

ซึนาเดะยิ้มพร้อมกับยื่นมือออกมา

บนฝ่ามือขาวผ่องของเธอมีลูกอมเม็ดหนึ่งวางอยู่

"ขอบคุณครับท่านอาจารย์ซึนาเดะ"

นัตสึเมะรับลูกอมเข้าปาก รสชาติหอมหวานช่วยกลบความขมเฝื่อนของยาเสบียงกรังไปจนหมดสิ้น

เขาลองตรวจสอบความเปลี่ยนแปลงภายในร่างกาย และพบว่าปริมาณจักระเพิ่มขึ้นมาเล็กน้อย แต่มันก็น้อยมากจริงๆ

ไม่แปลกใจเลยที่พอเข้าสู่ช่วงท้ายของเรื่อง จะไม่ค่อยมีนินจาคนไหนใช้ยาเสบียงกรังกันแล้ว

เพราะปริมาณจักระที่ฟื้นฟูกลับมาได้จากยาเสบียงกรังนั้น มันน้อยนิดจนแทบไม่ส่งผลอะไรเลยต่อการต่อสู้

แถมในการต่อสู้ระหว่างยอดฝีมือ การเสียเวลาหยิบยาเสบียงกรังขึ้นมากิน อาจจะกลายเป็นการเปิดช่องโหว่ให้ศัตรูฉวยโอกาสโจมตีกลับจนได้รับบาดเจ็บสาหัสก็เป็นได้

นัตสึเมะคิดว่ายาที่ดูมีประโยชน์มากที่สุดในเนื้อเรื่องต้นฉบับ ก็น่าจะเป็นยาสามสีของตระกูลอาคิมิจินั่นแหละ

มันเป็นยาที่สามารถช่วยเพิ่มพลังต่อสู้ได้อย่างมีประสิทธิภาพมากในช่วงต้นและช่วงกลางเรื่อง

"เวลาที่เหลือ เธอก็ฝึกปรุงยาเสบียงกรังต่อไปนะ ทำให้ชินมือเข้าไว้"

ซึนาเดะหันหลังเดินไปที่ประตู "ถ้ามีข้อสงสัยอะไรก็ไปหาฉันที่ห้องทำงานได้เลย"

เสียงประตูถูกปิดลง

นัตสึเมะหันไปมองตู้เก็บยาที่ตั้งอยู่ไม่ไกลนัก

โรงพยาบาลโคโนฮะมีคลังสมุนไพรที่ใช้กันทั่วไปในโลกนินจาเก็บสำรองไว้อย่างครบครัน ซึ่งในจำนวนนั้นก็มีสมุนไพรทั้งเจ็ดชนิดที่เป็นส่วนประกอบของโพชั่นฟื้นฟูสีฟ้ารวมอยู่ด้วย

นัตสึเมะเดินเข้าไปหยิบสมุนไพรทั้งเจ็ดชนิดออกมาอย่างละนิดอย่างละหน่อย

เขาชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะหยิบสมุนไพรเพิ่มมาอีกห้าชนิด

เขาตั้งใจจะจัดฉากให้ดูเหมือนว่าเขาสามารถปรุงโพชั่นฟื้นฟูสีฟ้าขึ้นมาได้ด้วยความบังเอิญ

สมุนไพรสิบสองชนิดที่เขาเลือกมานั้น มีสี่ชนิดที่เป็นส่วนผสมหลักในการทำยาแก้อักเสบ

ยาแก้อักเสบเป็นยาประเภทขี้ผึ้งที่มีใช้อยู่ทั่วไปในโลกนินจา

นัตสึเมะสามารถใช้อ้างได้ว่า เขากำลังพยายามคิดค้นสูตรยาแก้อักเสบอยู่ แต่แล้วก็เกิดความผิดพลาดจนได้โพชั่นฟื้นฟูสีฟ้าออกมาแทน

เวลาค่อยๆ ล่วงเลยไป

หลังจากล้มเหลวไปสองครั้ง ในที่สุดนัตสึเมะก็สามารถปรุงโพชั่นฟื้นฟูสีฟ้าออกมาได้สำเร็จ

การปรุงโพชั่นฟื้นฟูสีฟ้านั้นมีความยากกว่าการทำยาเสบียงกรังอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้ยากเย็นจนเกินความสามารถของเขา

ขอแสดงความยินดี โฮสต์ได้ปลดล็อกความสามารถที่สองของแม่แบบเอ็นฟิเรีย โพชั่นฟื้นฟูสีฟ้า เป็นที่เรียบร้อยแล้ว

ร่างกายของนัตสึเมะสั่นสะท้านเล็กน้อย เขาสัมผัสได้ถึงกระแสความรู้และประสบการณ์จำนวนมหาศาลที่ไหลบ่าเข้ามาในตัว

ถ้าหากก่อนหน้านี้ อัตราความสำเร็จในการปรุงโพชั่นฟื้นฟูสีฟ้าของเขาอยู่ที่หกในสิบส่วน ตอนนี้มันก็พุ่งขึ้นเป็นสิบส่วนเต็มแล้ว

นี่คือผลลัพธ์จากการปลดล็อกความสามารถสินะ?

นัตสึเมะพยักหน้ารับด้วยความพึงพอใจ

ตามปกติแล้ว การปรุงยานั้นแทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่จะมีอัตราความสำเร็จเต็มร้อยเปอร์เซ็นต์ หรือรับประกันได้ว่าคุณภาพยาจะออกมาสมบูรณ์แบบทุกครั้ง

แต่ตอนนี้ เขามีอัตราความสำเร็จเต็มร้อยเปอร์เซ็นต์ ซึ่งหมายความว่าเขาจะสามารถประหยัดต้นทุนในการปรุงยาไปได้อย่างมหาศาล

นัตสึเมะหยิบขวดโพชั่นฟื้นฟูสีฟ้าขึ้นมา เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะล้มเลิกความคิดที่จะทดสอบสรรพคุณยาด้วยตัวเอง

เพราะตอนนี้ร่างกายของเขาไม่ได้มีบาดแผลอะไร ดื่มเข้าไปก็คงไม่เห็นผลลัพธ์ที่ชัดเจนอยู่ดี

นัตสึเมะหันหลังเดินออกจากห้องปฏิบัติการ และมุ่งหน้าไปยังห้องทำงานของซึนาเดะ

เขาเคาะประตูแล้วเดินเข้าไปด้านใน

"ว่าไงนัตสึเมะ"

ซึนาเดะวางเอกสารในมือลงแล้วเอ่ยถาม "ติดขัดปัญหาอะไรตรงไหนหรือเปล่า?"

"หลังจากที่ผมฝึกปรุงยาเสบียงกรังจนชำนาญแล้ว ผมก็เลยลองฝึกปรุงยาแก้อักเสบดูบ้างครับ"

นัตสึเมะอธิบาย "แต่ตอนที่ผมกำลังผสมสมุนไพรหลายๆ ชนิดเข้าด้วยกัน ผมก็บังเอิญได้ตัวยาชนิดใหม่ขึ้นมาครับ"

ใบหน้าของซึนาเดะปรากฏแววสงสัยขึ้นมาทันที

หมายความว่ายังไงที่ว่าบังเอิญได้ยาชนิดใหม่ขึ้นมา?

การคิดค้นยาชนิดใหม่นั้น เป็นเรื่องที่ยุ่งยากและซับซ้อนยิ่งกว่าการคิดค้นวิชานินจาบทใหม่เสียอีก

เพราะมันต้องอาศัยการศึกษาและทดลองนำสมุนไพรหลากหลายชนิดมาผสมผสานเข้าด้วยกัน หากผิดพลาดไปเพียงนิดเดียว มันก็อาจจะกลายเป็นยาพิษร้ายแรงได้เลย

"ท่านอาจารย์ซึนาเดะ ลองดูนี่สิครับ"

นัตสึเมะยื่นขวดโพชั่นฟื้นฟูสีฟ้าส่งให้เธอ

ซึนาเดะรับไปแล้วเริ่มพิจารณาดูอย่างละเอียด

หลังจากสูดดมกลิ่นของมันอยู่ครู่หนึ่ง เธอก็กระดกยาขวดนั้นรวดเดียวหมด

ในฐานะนินจาแพทย์ที่เก่งกาจที่สุด เธอจึงมีความเชี่ยวชาญในการถอนพิษมากที่สุดเช่นกัน

ตราบใดที่โพชั่นฟื้นฟูสีฟ้าขวดนี้ไม่ใช่ยาพิษร้ายแรงระดับเดียวกับพิษของซันโชอุโอะ เธอก็มั่นใจว่าจะสามารถรักษาและถอนพิษมันได้แน่นอน

ยิ่งไปกว่านั้น จากประสบการณ์ของเธอ เธอก็พอจะเดาออกแล้วว่านี่ไม่ใช่ยาพิษ

ซึนาเดะหลับตาลง

เธอค่อยๆ สัมผัสถึงความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นภายในร่างกาย

ไม่กี่อึดใจต่อมา สีหน้าของเธอก็เปลี่ยนเป็นความประหลาดใจ

"สรรพคุณของยาขวดนี้เทียบเท่ากับวิชาฝ่ามือรักษาระดับดีเลยนะ"

ซึนาเดะสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วกล่าว

วิชาฝ่ามือรักษาถือเป็นวิชารองลงมาจากวิชาเซียนฝ่ามือ สามารถใช้รักษาบาดแผลระดับกะทัดรัดได้ ทั้งบาดแผลภายนอกและบาดแผลภายใน

แม้จะไม่สามารถรักษาบาดแผลฉกรรจ์หรือบาดแผลระดับปานกลางให้หายขาดได้ แต่มันก็ช่วยบรรเทาอาการบาดเจ็บและยื้อชีวิตเอาไว้ได้ เพื่อรอการช่วยเหลือในขั้นต่อไป

นัตสึเมะไม่ได้รู้สึกแปลกใจกับคำพูดของเธอเลยแม้แต่น้อย

ก็แหงล่ะ ระบบระบุไว้อย่างชัดเจนว่าโพชั่นฟื้นฟูสีฟ้ามีสรรพคุณในการกระตุ้นการฟื้นฟูร่างกาย และรักษาร่างกายด้วยความเร็วที่ค่อนข้างช้า

"ข้อเสียเพียงอย่างเดียวก็คือ มันต้องใช้เวลาถึงห้าวินาทีกว่าจะออกฤทธิ์ ซึ่งหมายความว่ามันไม่ค่อยเหมาะที่จะนำมาใช้ในระหว่างการต่อสู้"

ซึนาเดะกล่าวเสริม "แต่ถึงอย่างนั้น มันก็นับว่าเป็นผลงานการประดิษฐ์ที่ยอดเยี่ยมและมีประโยชน์มากเลยทีเดียว"

เหตุผลหลักก็เป็นเพราะนินจาแพทย์มีจำนวนจำกัดนั่นเอง

การพกพาโพชั่นฟื้นฟูสีฟ้าติดตัวไว้ ก็เปรียบเสมือนมีนินจาแพทย์ระดับเกะนินที่สามารถใช้วิชาฝ่ามือรักษาคอยติดตามไปด้วย

แล้วถ้าเป็นโพชั่นฟื้นฟูสีแดง โลหิตแห่งเทพ กับโพชั่นฟื้นฟูกำลังล่ะ?

นั่นไม่เท่ากับว่ามีนินจาแพทย์ระดับโจนินคอยติดตามไปด้วยตลอดเวลาเลยเหรอ?

นี่มันเป็นกลยุทธ์ที่มีความสำคัญระดับชาติเลยนะ

นัตสึเมะมั่นใจเลยว่า ถ้าเขายอมมอบสูตรโพชั่นฟื้นฟูสีแดง โลหิตแห่งเทพ และโพชั่นฟื้นฟูกำลังให้ เขาจะต้องกลายเป็นศิษย์รักศิษย์โปรดของซึนาเดะอย่างแน่นอน

ชนิดที่เรียกว่าประคบประหงมยิ่งกว่าไข่ในหิน ยุงไม่ให้ไต่ไรไม่ให้ตอมเลยทีเดียว

แต่การส่งมอบสูตรยาทั้งสองสูตรนี้เป็นสิ่งที่เป็นไปไม่ได้

แค่การเปิดเผยโพชั่นฟื้นฟูสีฟ้าที่ดูจะไม่ค่อยสลักสำคัญเท่าไหร่ก็เพียงพอแล้ว

ถึงแม้มันจะทำให้เขาขาดรายได้ไปบ้าง แต่นี่คือโลกนินจา โลกที่ตัดสินความยิ่งใหญ่ด้วยพลังความแข็งแกร่ง เงินทองเป็นเพียงสิ่งนอกกาย

การเอาชีวิตรอดและการพัฒนาความแข็งแกร่งของตัวเองต่างหากคือสิ่งสำคัญที่สุด

สำหรับโพชั่นฟื้นฟูสีแดง โลหิตแห่งเทพ และโพชั่นฟื้นฟูกำลัง เขาตั้งใจจะหาทางร่วมมือกับโอโรจิมารุหรือซึนาเดะในอนาคต

เหตุผลแรกก็คือ ยาทั้งสองชนิดนี้ไม่สามารถผลิตออกมาเป็นจำนวนมากได้

เหตุผลที่สองก็คือ ลำพังตัวเขาเองไม่สามารถหาวัตถุดิบในการปรุงยาทั้งสองชนิดนี้มาได้

อย่างเช่น เซลล์ของฮาชิรามะ และจักระของสัตว์หาง เป็นต้น

แต่เขาก็ยังไม่สามารถเดินเข้าไปขอความร่วมมือแบบโต้งๆ ได้อยู่ดี

เพราะเขาไม่สามารถอธิบายที่มาที่ไปของสูตรยาเหล่านี้ได้ วิธีที่ดีที่สุดก็คือการทำเหมือนกับวันนี้ สร้างสถานการณ์ให้ดูเหมือนว่าเขาบังเอิญค้นพบสูตรยาพวกนี้เข้าโดยบังเอิญ

ในเมื่อตอนนี้เขาสามารถสร้างภาพลักษณ์ของอัจฉริยะด้านการปรุงยาได้แล้ว ขั้นตอนต่อไปก็แค่รอให้เวลาผ่านไปเท่านั้น

"แม้ในโลกนินจาจะมีตัวยารักษาบาดแผลอยู่มากมาย แต่ยาที่มีสรรพคุณเทียบเท่ากับวิชานินจาแพทย์นั้น แทบจะนับจำนวนได้เลย"

ซึนาเดะมองนัตสึเมะด้วยสายตาชื่นชม "เธอนี่สร้างความประหลาดใจให้ฉันได้ตลอดเวลาเลยจริงๆ"

แค่โพชั่นฟื้นฟูสีฟ้าเพียงอย่างเดียว ก็มากพอที่จะทำให้เธอต้องมองเขาใหม่แล้ว

แม้ว่ามันจะไม่สามารถนำมาใช้งานระหว่างการต่อสู้ได้ แต่มันก็ยังคงมีประโยชน์อย่างมหาศาลหากนำมาใช้รักษาบาดแผลหลังจบการต่อสู้

"แล้วเธอจะเอายังไงกับสูตรยาตัวนี้ดีล่ะ?"

ซึนาเดะเอ่ยถาม

ตามกฎระเบียบของหมู่บ้านโคโนฮะ ใครเป็นผู้ประดิษฐ์หรือคิดค้นสิ่งใดขึ้นมา กรรมสิทธิ์ก็จะตกเป็นของผู้นั้น

แต่ก็สามารถเลือกที่จะส่งมอบผลงานชิ้นนั้นให้กับหมู่บ้าน เพื่อแลกกับผลงานและความดีความชอบได้เช่นกัน

"ยาตัวนี้ ถ้าอยู่ในมือผม มันก็คงไม่สามารถใช้ให้เกิดประโยชน์สูงสุดได้หรอกครับ"

นัตสึเมะกล่าวด้วยความมุ่งมั่น "ผมตั้งใจจะมอบมันให้กับหมู่บ้าน เพื่อให้นำไปผลิตและแจกจ่ายให้ทั่วถึง จะได้ช่วยเหลือชีวิตนินจาได้มากขึ้นครับ"

ซึนาเดะเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง

คำตอบของนัตสึเมะเหนือความคาดหมายของเธอไปไกลลิบเลยทีเดียว

"เธอเข้าใจถึงแก่นแท้ของการเป็นนินจาแพทย์อย่างถ่องแท้แล้วล่ะ"

ซึนาเดะกล่าวชื่นชม "ถ้าเธอไม่ได้เป็นลูกศิษย์ของโอโรจิมารุไปแล้วล่ะก็ ฉันคงต้องบังคับรับเธอมาเป็นลูกศิษย์ของฉันให้ได้เลย"

"ตอนนี้ผมก็เป็นลูกศิษย์ของท่านอาจารย์ซึนาเดะเหมือนกันนี่ครับ"

นัตสึเมะตอบด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"ตามฉันไปพบท่านอาจารย์เถอะ ฉันรับรองว่าจะไม่ยอมให้เธอต้องเสียเปรียบแน่นอน"

ซึนาเดะพยักหน้ารับ ลุกขึ้นยืนแล้วเอ่ยขึ้น

"ขอบคุณครับท่านอาจารย์ซึนาเดะ"

นัตสึเมะเดินตามเธอไปจนถึงห้องทำงานของโฮคาเงะ

"นัตสึเมะ ฉันมองคนไม่ผิดจริงๆ"

ซารุโทบิ ฮิรุเซ็น เอ่ยชมด้วยความปลาบปลื้มใจหลังจากได้รับฟังเรื่องราวทั้งหมด

ช่างเป็นผู้สืบทอดเจตจำนงแห่งไฟที่ยอดเยี่ยมเสียนี่กระไร!

"ท่านอาจารย์คะ หนูขอเสนอให้มอบหมายการผลิตและแจกจ่ายยาสูตรนี้ให้เป็นหน้าที่ของโรงพยาบาลโคโนฮะค่ะ"

ซึนาเดะกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "และให้นัตสึเมะ ในฐานะผู้ประดิษฐ์คิดค้นสูตรยาตัวนี้ ได้รับส่วนแบ่งผลกำไรสามในสิบส่วนค่ะ"

ซารุโทบิ ฮิรุเซ็น ชะงักไปเล็กน้อย

เรื่องการแบ่งผลกำไรให้ เขาก็พอจะเข้าใจได้อยู่

แต่สามในสิบส่วนนี่มันไม่เยอะเกินไปหน่อยเหรอ?

ก็ในเมื่อหมู่บ้านโคโนฮะเป็นฝ่ายออกทั้งทุนค่าวัตถุดิบและค่าแรงในการผลิต นั่นก็เท่ากับว่านัตสึเมะไม่ต้องลงแรงอะไรเลย แต่กลับได้ส่วนแบ่งผลกำไรไปถึงสามส่วนเลยนะ

ซารุโทบิ ฮิรุเซ็น ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจตอบตกลงในท้ายที่สุด

เหตุผลแรกคือ หมู่บ้านโคโนฮะไม่ได้เสียผลประโยชน์อะไรเลย

ในสภาวะที่นินจาแพทย์ขาดแคลนอย่างหนักเช่นนี้ โพชั่นฟื้นฟูสีฟ้าจะต้องกลายเป็นที่ต้องการของตลาดอย่างแน่นอน

และด้วยข้อจำกัดที่ว่ามันไม่สามารถใช้งานได้อย่างทันท่วงทีในระหว่างการต่อสู้ หมู่บ้านโคโนฮะก็สามารถนำมันไปขายโก่งราคาให้กับหมู่บ้านนินจาอื่นๆ ได้อย่างสบายๆ

หมู่บ้านโคโนฮะนับว่าโชคดีที่ยังมีซึนาเดะอยู่ แต่หมู่บ้านนินจาอื่นๆ นั้นขาดแคลนนินจาแพทย์อย่างหนัก ชนิดที่ว่าแทบจะนับจำนวนนินจาแพทย์ทั้งหมู่บ้านได้ด้วยมือข้างเดียวเลยด้วยซ้ำ

เหตุผลที่สองคือ นัตสึเมะถือเป็นคนกันเอง เป็นนินจาสายตรงของโฮคาเงะ

ยิ่งไปกว่านั้น การที่เขาสามารถคิดค้นสูตรยาขึ้นมาได้หนึ่งสูตร ในอนาคตเขาก็อาจจะคิดค้นสูตรยาตัวที่สอง หรือสูตรอื่นๆ ตามมาอีกก็เป็นได้

"ขอบพระคุณท่านโฮคาเงะมากครับ"

ความตื่นเต้นยินดีก่อตัวขึ้นภายในใจของนัตสึเมะอย่างเงียบๆ

ณ ปัจจุบันนี้ สถานะของเขาในหมู่บ้านโคโนฮะนับว่ามีความมั่นคงจนแทบไม่มีใครกล้าแตะต้องแล้ว เพราะเขามีทั้งซารุโทบิ ฮิรุเซ็น, โอโรจิมารุ และซึนาเดะ คอยคุ้มกะลาหัวอยู่

และส่วนแบ่งผลกำไรสามในสิบส่วนจากยอดขายของโพชั่นฟื้นฟูสีฟ้า ก็จะทำให้เขากลายเป็นเศรษฐีเงินล้าน นอนตีพุงรับทรัพย์อยู่ที่บ้านได้สบายๆ

ในอนาคต เขาอาจจะกลายเป็นคนที่ร่ำรวยที่สุดในหมู่บ้านโคโนฮะเลยก็ได้