บทที่ 28 หวงอี้อันเปิดฉากโจมตี

ในรอบที่ห้าซึ่งเป็นรอบสุดท้าย ซูหยวนรวบรวมสมาธิและรักษาระดับความเร็ววิ่งตรงไปยังปลายทางเดิน

ค่าพลังปราณโลหิตของเขาพุ่งขึ้นมาถึง 81.2 แล้ว

ภายในเวลาเกือบยี่สิบนาที อัตราการเพิ่มขึ้นของค่าพลังปราณโลหิตของเขากลับรวดเร็วกว่าก่อนหน้านี้หลายเท่านัก

ซูหยวนรู้สึกตื่นเต้นจนแทบเก็บอาการไม่อยู่ ขืนเป็นแบบนี้ต่อไป เขาคงใช้เวลาไม่ถึงสิบวันก็สามารถก้าวขึ้นเป็นผู้ฝึกยุทธ์ระดับหนึ่งได้แล้ว!

ท่ามกลางความตื่นเต้น อารมณ์ของซูหยวนก็ค่อยๆ สงบลง สายตาจับจ้องไปเบื้องหน้า สองเท้าสับไวราวกับเหาะเหินเดินอากาศ

สามนาทีต่อมา ซูหยวนก็มาปรากฏตัวที่ปากทางเดิน เป็นอันเสร็จสิ้นการวอร์มอัพ

แม้จะเหนื่อยล้าแทบขาดใจ แต่เขาก็ไม่เลือกที่จะลงไปนอนแผ่หรากับพื้น กลับฝืนยืนพิงผนังอยู่เงียบๆ

นอกจากครูหวังและครูอีกสองท่านแล้ว ที่หน้าปากทางเดินมีเพียงเยี่ยหลิง, ฉู่เทียนเช่อ, เหลิ่งซิน, ฟางเหยียน และนักเรียนจากโรงเรียนมัธยมที่หนึ่งอีกสองคนเท่านั้น

รวมซูหยวนด้วย ก็มีนักเรียนแค่หกคน

"ความมุ่งมั่นไม่ธรรมดาเลยจริงๆ"

สายตาที่ครูหวังมองซูหยวนเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง หากเด็กคนนี้ไม่ได้พึ่งพาตัวช่วยใดๆ ความมุ่งมั่นของเขาก็ถือว่าน่าสะพรึงกลัวมาก

ในสายตาของครูหวัง ค่าพลังปราณโลหิตของซูหยวนนั้นเรียกได้ว่าอ่อนแอมาก แต่เขากลับสามารถวอร์มอัพเสร็จได้อย่างรวดเร็ว

หวงอี้อันปรายตามองซูหยวนโดยไม่พูดอะไร ในหัวของเขากำลังวางแผนอะไรบางอย่างอยู่

เขาไม่เชื่อเด็ดขาดว่าซูหยวน ที่มีค่าพลังปราณโลหิตต่ำเตี้ยเรี่ยดินขนาดนั้น จะสามารถวิ่งไปกลับห้ารอบได้รวดเร็วขนาดนี้

แม้จะไม่มีกฎบังคับให้นักเรียนต้องทิ้งสัมภาระไว้ก่อนเข้าทางเดิน แต่มันก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้ที่นักเรียนจะแอบพกน้ำยาฟื้นฟูระดับกลางเข้าไปด้วย

ก็ขึ้นอยู่กับว่าใครจะใจกล้าพอที่จะโกงต่อหน้าผู้ฝึกยุทธ์ระดับสี่ถึงสามคน

หลังจากนั้น นักเรียนคนที่แปดที่วอร์มอัพเสร็จก็เดินโซซัดโซเซออกจากทางเดิน

พอเขาเห็นซูหยวนยืนอยู่ข้างนอก นัยน์ตาของเขาก็ว่างเปล่าไปในทันที

เขามองซูหยวนด้วยความงุนงงอยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็ไม่ได้เอ่ยปากถามอะไร

ในเวลานี้ เขาไม่มีแรงจะไปสนใจเรื่องของคนอื่นแล้ว เพราะเขาเองก็เหนื่อยจนแทบจะขาดใจอยู่แล้ว

ในบรรดานักเรียนที่ยืนอยู่ตรงนี้ นอกจากเยี่ยหลิงและฉู่เทียนเช่อที่ดูชิลล์ๆ ไม่สะทกสะท้านแล้ว คนอื่นๆ รวมไปถึงเหลิ่งซินต่างก็มีอาการเหนื่อยล้าให้เห็นบ้าง

เหลิ่งซินนั้นถือว่ายังดูดีอยู่ เธอไม่ได้ออกอาการอะไรมากมายนัก

ส่วนฟางเหยียนและคนอื่นๆ แทบอยากจะทรุดตัวลงนั่งตรงนั้นเลย แต่ก็ไม่มีใครยอมทำ ทุกคนต่างแอบกัดฟันทนกันทั้งนั้น

มีกล่องน้ำยาฟื้นฟูระดับกลางวางอยู่ใกล้ๆ แต่ก็ยังไม่มีใครเดินไปหยิบ

เดิมทีจ้าวซินเซวียนคิดว่า ซูหยวนจะเป็นคนแรกที่พุ่งไปกระดกน้ำยาฟื้นฟูทันทีที่ออกมา แต่เธอก็คิดไม่ถึงว่าซูหยวนจะฝืนยืนพิงผนังอยู่อย่างนั้น

เขาไม่แม้แต่จะปรายตามองน้ำยาฟื้นฟูระดับกลางเลยด้วยซ้ำ

พฤติกรรมนี้ยิ่งตอกย้ำความสงสัยของหวงอี้อันที่มีต่อซูหยวนให้ลึกลงไปอีก

เวลาล่วงเลยไป นักเรียนทยอยกันวอร์มอัพเสร็จทีละคนสองคน

ตั้งแต่นักเรียนคนที่สิบเจ็ดเป็นต้นไป พวกที่ออกมาก็แทบจะคลานไปคว้าน้ำยาฟื้นฟูระดับกลาง ถ้าไม่ติดว่ามีคนอยู่เยอะแยะล่ะก็ พวกเขาคงซดทีเดียวสองสามขวดไปแล้ว

นี่มันวอร์มอัพภาษาอะไรวะเนี่ย? ต่างอะไรกับการฝึกซ้อมจริงวะ?

หลายคนบ่นอุบอิบในใจ แต่ไม่มีใครกล้าปริปากบ่นออกมาตรงๆ

อย่างไรก็ตาม นักเรียนโรงเรียนมัธยมที่หนึ่งทุกคนที่ออกมา นอกจากจะมองหานักเรียนโรงเรียนมัธยมที่สองแล้ว สายตาก็จะไปหยุดอยู่ที่ซูหยวนเป็นคนแรกเสมอ

แปลก แปลกประหลาดเกินไปแล้ว

ทำไมซูหยวนถึงมายืนอยู่ตรงนี้ได้ล่ะ?

หรือว่าเขาจะวิ่งเร็วกว่าพวกนักเรียนระดับหนึ่งที่มีค่าพลังปราณโลหิตเกินร้อยซะอีก?

"หรือว่าซูหยวนจะโกง? โกงหน้าด้านๆ แบบนี้ ครูหวังไม่เอาไว้แน่"

"ไม่รู้สิ ค่าพลังปราณโลหิตเขาน้อยขนาดนั้น จะวอร์มอัพเสร็จเร็วกว่าพวกเราได้ยังไง?"

"ซูหยวนมีพิรุธแฮะ คงไม่ได้แอบวิ่งแค่สี่รอบแล้วเนียนออกมาก่อนหรอกนะ?"

... นักเรียนโรงเรียนมัธยมที่หนึ่งหลายคนซุบซิบนินทากัน การที่ซูหยวนมายืนเสนอหน้าอยู่ตรงนี้มันดูน่าสงสัยเกินไปจริงๆ

มันขัดกับตำแหน่งตัวรั้งท้ายที่นักเรียนโรงเรียนมัธยมที่หนึ่งหลายคนตราหน้าซูหยวนไว้ในใจ

เมื่อหลัวหมิน นักเรียนคนที่สามสิบจากโรงเรียนมัธยมที่สอง เดินโซเซออกจากทางเดิน การวอร์มอัพก็สิ้นสุดลงอย่างเป็นทางการ

ใช้เวลาไปทั้งหมดสี่สิบเจ็ดนาที

หลังจากหลัวหมินดื่มน้ำยาฟื้นฟูระดับกลางเสร็จ ครูหวังก็ส่งสัญญาณให้ทุกคนมายืนรวมกันตรงหน้า

"เป็นไงบ้าง เหนื่อยกันไหมล่ะ?"

ครูหวังยิ้มถามนักเรียนทั้งสามสิบคน

ทุกคนเงียบกริบ คำถามของครูหวังนี่มันตอบยากชะมัด

เหนื่อยไหม?

จะให้ตอบยังไงล่ะ?

ไม่เหนื่อยงั้นเหรอ?

นั่นมันก็โกหกชัดๆ

"ผมไม่รู้สึกอะไรเลยครับ ครูหวัง ให้วิ่งอีกสิบรอบก็ยังไหว"

คำพูดโพล่งของเยี่ยหลิงทำเอาทุกคนถึงกับสะดุ้ง

นักเรียนโรงเรียนมัธยมที่หนึ่งร้อยละเก้าสิบเก้า ไม่เคยเห็นฝีมือที่แท้จริงของเยี่ยหลิงมาก่อน ได้แต่รับรู้ถึงพรสวรรค์และพละกำลังอันมหาศาลของเขาผ่านข่าวลือเท่านั้น

นักเรียนหลายคนในโรงเรียนมัธยมที่หนึ่งเองก็ยังไม่เคยเห็นหน้าเยี่ยหลิงด้วยซ้ำ

สำหรับเยี่ยหลิงแล้ว การวอร์มอัพแค่นี้ก็คือการวอร์มอัพจริงๆ

แต่สำหรับคนอื่น มันแทบไม่ต่างอะไรกับการฝึกซ้อมนรก

"หลิงจื่อ เบาได้เบา"

ฉู่เทียนเช่อเบ้ปาก เอาศอกกระทุ้งเยี่ยหลิงเบาๆ

"เบาเหรอ?"

"ทำไมฉันต้องเบาด้วยล่ะ?"

"ในบรรดานักเรียนที่ยืนอยู่ตรงนี้ มีใครพอจะสู้ฉัน เยี่ยหลิง ได้สักคนไหมล่ะ?"

คำพูดของเยี่ยหลิงเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งจองหอง

แต่ซูหยวนกลับไม่ได้รู้สึกตะขิดตะขวงใจแต่อย่างใด คำพูดของเยี่ยหลิงไม่ได้แฝงไปด้วยการเยาะเย้ยหรือดูถูกใคร

เขาก็แค่แสดงความมั่นใจในฐานะอัจฉริยะอันดับหนึ่งแห่งเขตเฉียนซานออกมาอย่างเปิดเผย

เขา เยี่ยหลิง คือสุดยอดนักเรียนมัธยมปลายอันดับหนึ่งของเขตเฉียนซานตัวจริงเสียงจริง

เมื่อได้ยินคำพูดของเยี่ยหลิง ฉู่เทียนเช่อก็ไม่ยอมน้อยหน้า เอ่ยขึ้นว่า

"ครูหวังครับ ผมเองก็รู้สึกว่าวิ่งอีกแปดรอบก็ยังไหวเหมือนกัน"

มุมปากของคนอื่นๆ กระตุกยิกๆ สองคนนี้มันแข่งกันขี้โม้หรือไงเนี่ย?

"ฮ่าฮ่าฮ่า"

"มีความมั่นใจก็ดีแล้วล่ะ ครูเชื่อที่พวกเธอสองคนพูดนะ"

ครูหวังมองเยี่ยหลิงและฉู่เทียนเช่อด้วยสายตาชื่นชม ยิ่งมองก็ยิ่งถูกใจ

สองคนนี้ ในฐานะสองอัจฉริยะแห่งโรงเรียนมัธยมที่หนึ่ง บดขยี้คนอื่นๆ ซะราบคาบในทุกๆ ด้าน

ท็อปทรีของโรงเรียนมัธยมที่สอง กับสองเทพแห่งโรงเรียนมัธยมที่หนึ่ง

พวกเขาคือตัวแทนของสุดยอดอัจฉริยะจากทั้งสองโรงเรียน

"พวกเธอได้ลองวอร์มอัพกันไปแล้ว คงจะพอเดาออกใช่ไหมว่าบทเรียนต่อไปมันจะเข้มข้นขนาดไหน"

"การวอร์มอัพเมื่อกี้เป็นแค่ออเดิร์ฟ อาหารจานหลักจะเริ่มเสิร์ฟพรุ่งนี้ต่างหาก"

"หวังว่าพวกเธอจะเตรียมตัวมาให้พร้อม และทุ่มเทกันอย่างสุดความสามารถนะ"

"วันนี้พอแค่นี้ก่อน แยกย้ายได้"

หลังจากครูหวังพูดจบ เขาก็เตรียมตัวจะเดินจากไป

"เดี๋ยวก่อน"

หวงอี้อันก้าวพรวดออกมา ขวางหน้าครูหวังไว้

"มีอะไรอีกหรือครับ ครูหวง?"

ครูหวังพอจะเดาออกว่าหวงอี้อันคิดจะทำอะไร นัยน์ตาของเขาฉายแววหนักใจ

วันนี้ยังไม่ได้เริ่มเรียนอย่างเป็นทางการเลย การวอร์มอัพเมื่อกี้ก็เป็นแค่ความสมัครใจของนักเรียนเท่านั้น

หวงอี้อัน คุณจะมาเอาจริงเอาจังอะไรนักหนาเนี่ย?

หัดยืดหยุ่นซะบ้างสิ

คุณก็ไม่ใช่พวกตงฉิน ยอมหักไม่ยอมงอสักหน่อย

ครูหวังอยากจะพูดออกไปตรงๆ ต่อหน้าทุกคน แต่หวงอี้อันก็ชิงพูดแทรกขึ้นมาเสียงดังว่า

"ทุกการกระทำ ต้องถือว่าเป็นการฝึกซ้อมจำลองสถานการณ์จริง"

"ถ้าไม่รู้จักก้าวข้ามขีดจำกัดของตัวเอง แล้วจะเป็นยอดฝีมือที่แท้จริงได้ยังไง?"

หวงอี้อันยกหลักการอันสวยหรูมาอ้าง ก่อนจะเปลี่ยนเรื่องกะทันหัน

"ซูหยวน ความอยากเอาชนะของเธอมันบังตางั้นหรือ?"

"ถึงขนาดยอมใช้วิธีสกปรกเพื่อชิงตำแหน่งลวงตานั่น ตัดหน้าเพื่อนคนอื่นๆ"

"การได้มาซึ่งอันดับที่ไม่ใช่ของตัวเองด้วยวิธีสับปลับ มันน่าสมเพชและน่าละอายที่สุด"

"เธอ แอบกินน้ำยาฟื้นฟูระดับกลางในทางเดินใช่ไหมล่ะ?"

คำพูดของหวงอี้อันทำเอาซูหยวนถึงกับชะงักงัน

เขาทำอะไรนะ?

แอบกินน้ำยาฟื้นฟูระดับกลาง?

ครูหวง อย่ามาปรักปรำกันสิครับ

สิ้นเสียงของเขา นักเรียนโรงเรียนมัธยมที่หนึ่งกว่าสิบคนก็มีสีหน้าเหมือนเพิ่งจะบรรลุธรรม

ว่าแล้วเชียว! ซูหยวนจะวอร์มอัพเสร็จเร็วกว่าพวกเขายังไงล่ะ?

ที่แท้ก็แอบซดน้ำยาฟื้นฟูระดับกลางนี่เอง

ทันใดนั้น สายตาเหยียดหยามมากมายก็พุ่งตรงมาที่ซูหยวนอย่างไม่ปิดบัง

เหลิ่งซินและฟางเหยียนที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็อึ้งไปเหมือนกันกับการโจมตีสายฟ้าแลบของหวงอี้อัน

หลินเจี๋ยถึงกับคิดว่าหวงอี้อันกำลังใส่ร้ายป้ายสีกันชัดๆ

เขาประมือกับซูหยวนมาตั้งนาน ไม่เคยเห็นซูหยวนแตะน้ำยาฟื้นฟูชนิดไหนเลยสักครั้ง

ซูหยวนผู้ซึ่งบริสุทธิ์ใจ จ้องมองหวงอี้อันด้วยสายตาแน่วแน่ และเอ่ยอย่างหนักแน่นว่า

"ครูหวง มีหลักฐานอะไรมากล่าวหาผมครับ?"