บทที่ 19 วิชายุทธ์ลดกระหน่ำซัมเมอร์เซลล์

"หัวหน้าห้อง ซูหยวน ถ้าวันหน้าได้ดิบได้ดีก็อย่าลืมกันนะเว้ย"

"ใช่ๆ ยังไงพวกเราก็เป็นเพื่อนร่วมชั้นที่เรียนด้วยกันมาตั้งสองปีกว่า วันหน้าก็อย่าลืมช่วยเหลือพวกเราบ้างล่ะ"

"ไปอยู่โรงเรียนมัธยมที่หนึ่งแล้วก็อย่าขาดการติดต่อนะเว้ย อย่าหายหน้าหายตาไปจากกลุ่มแชทห้องล่ะ อย่าลืมพวกพี่ๆ น้องๆ นะ ฮือๆ"

...เพื่อนนักเรียนต่างพากันเข้ามารุมล้อมหลี่ซิงอวี่และซูหยวนอย่างล้นหลาม

น้ำเสียงโอเวอร์แอคติ้งของพวกเขาทำเอาซูหยวนและหลี่ซิงอวี่ถึงกับเหงื่อตก

นี่ไม่ใช่การจากลาแบบไม่ได้เจอกันอีกสักหน่อย ทำไมแต่ละคนถึงได้น้ำตาคลอเบ้ากันขนาดนั้นล่ะ?

"พอๆ เลิกดราม่ากันได้แล้ว"

"ฉันกับซูหยวนไม่ได้จะหนีหายไปไหนสักหน่อย ถึงจะเข้าไปอยู่ห้องหัวกะทิร่วมสองโรงเรียน พวกเราก็ยังมีวันหยุดนะเว้ย"

"ช่วงวันหยุด ฉันจะกลับมาแชร์เคล็ดลับวิถียุทธ์ใหม่ๆ ให้พวกนายฟังก็แล้วกัน"

หลี่ซิงอวี่ลุกขึ้นยืน ตบหน้าอกตัวเองดังป้าบ แล้วเอ่ยออกมาอย่างมาดแมน

ซูหยวนที่อยู่ด้านหลังก็ลุกขึ้นยืนตาม

"วิธีการฝึกฝนของห้องหัวกะทิร่วมสองโรงเรียนกับห้องเราน่าจะต่างกันอยู่บ้างแหละ"

"ถึงตอนนั้น ฉันก็จะมาแชร์ให้ฟังเหมือนกัน"

สิ้นคำพูดของซูหยวน บรรยากาศในห้องเรียนก็ดูคึกคักขึ้นกว่าเดิมอย่างเห็นได้ชัด ความน่าเชื่อถือของคำพูดเขามีมากกว่าหลี่ซิงอวี่เสียอีก

ก็แหงล่ะ ซูหยวนคือไอ้โหดที่คว่ำจวงหานอินได้ในหมัดเดียวนี่นา!

ถ้าเป็นหลี่ซิงอวี่ ก็คงมีแต่จะโดนอัดซะเองมากกว่า

โดยไม่รู้ตัว สถานะของซูหยวนในห้องเรียนก็พุ่งแซงหน้าหลี่ซิงอวี่ผู้เป็นหัวหน้าห้องไปเสียแล้ว

ในยุควิถียุทธ์ระดับสูง ความแข็งแกร่งคือทุกสิ่ง

นี่ก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร

หลังจากนั่งคุยเพ้อฝันถึงอนาคตกับเพื่อนร่วมชั้นต่ออีกครึ่งชั่วโมง ทุกคนก็ทยอยเดินออกจากห้องเรียนไป

"ซูหยวน ถ้านายย้ายไปแล้ว พวกเราคงได้คุยกันน้อยลงแน่ๆ เลย"

หลังจากเดินออกจากโรงเรียน ซูหยวนกับกัวเผิงก็เดินเคียงคู่กันไปตามถนน

กัวเผิงรู้สึกไม่ค่อยชินเท่าไหร่ที่จะไม่มีซูหยวนเป็นเพื่อนร่วมโต๊ะ

ก็นะ เขาเป็นเพื่อนร่วมโต๊ะกับซูหยวนคนก่อนมาตั้งแต่ปีหนึ่งแล้วนี่นา

"ไปเถอะ เดี๋ยวฉันเลี้ยงข้าวเอง อยากกินอะไรบอกมาเลย"

ซูหยวนกอดคอกัวเผิงแล้วเอ่ยอย่างใจป้ำ

"จริงดิ? งั้นฉันอยากกิน..."

...หลังจากเจียดเงินไปกว่าสองร้อยสกุลเงินเซี่ยเลี้ยงข้าวกัวเผิง ซูหยวนก็มาถึงโรงฝึกยุทธ์ซิงเหยียน

ครูฝึกจางได้แจ้งในกลุ่มแชทแล้วว่า ซูหยวนและหลี่ซิงอวี่ไม่ต้องเข้าเรียนในช่วงบ่าย

"พี่ผูครับ ที่โรงฝึกของเรามีวิชายุทธ์อะไรให้ผมเรียนบ้างไหมครับ?"

เมื่อเดินมาถึงเคาน์เตอร์ ซูหยวนก็เอ่ยปากถามผูซานตรงๆ เพราะพวกเขาสนิทกันระดับหนึ่งแล้ว

"วิชายุทธ์งั้นเหรอ?"

นัยน์ตาสวยๆ ของผูซานกลอกไปมาเล็กน้อย ก่อนจะตอบว่า "โรงฝึกเรามีวิชายุทธ์ให้เรียนฟรีอยู่หกวิชานะ อานุภาพก็พอๆ กับหมัดอสนีบาตคำรามของเธอนั่นแหละ"

"ส่วนวิชายุทธ์ที่ร้ายกาจกว่านั้น ต้องใช้สกุลเงินเซี่ยซื้อเอา"

"โดยทั่วไปแล้ว เงินห้าหมื่นสกุลเงินเซี่ยก็สามารถซื้อวิชายุทธ์ที่ผู้ฝึกยุทธ์ระดับหนึ่งใช้ได้แล้วล่ะ"

"หรือก็คือวิชายุทธ์ระดับหนึ่งนั่นเอง"

วิชายุทธ์อย่างหมัดอสนีบาตคำราม ถือเป็นวิชายุทธ์ที่ไม่มีการจัดระดับ

"ห้าหมื่นสกุลเงินเซี่ย"

เมื่อได้ยินตัวเลขนี้ ซูหยวนก็รู้สึกว่าเงินที่เหลืออยู่คงจะอยู่กับเขาได้อีกไม่นานแน่ๆ

"แต่อย่างไรก็ตาม"

จู่ๆ น้ำเสียงของผูซานก็เปลี่ยนไป

"ในเมื่อเธอเป็นเพื่อนกับนายน้อย ถ้าเธอต้องการจะซื้อวิชายุทธ์ล่ะก็ โรงฝึกยุทธ์ซิงเหยียนยินดีลดให้ 90% เลยจ้ะ"

"ลดเท่าไหร่นะครับ?"

ซูหยวนแทบจะไม่เชื่อหูตัวเอง

ลด 90% นี่มันบ้าอะไรกัน?

แบบนี้มันต่างอะไรกับการแจกฟรีล่ะ?

เห็นได้ชัดว่าโรงฝึกยุทธ์ซิงเหยียนจงใจประเคนสิทธิพิเศษให้กับเขาแบบสุดๆ

อันที่จริง ผูซานตั้งใจจะบอกว่าลด 50% แต่เมื่อนึกถึงคำสั่งของท่านเจ้าสำนัก เธอก็เลยกัดฟันพูดออกไปว่าลด 90%

"ใช่จ้ะ ลด 90%"

"เธอฟังไม่ผิดหรอก"

"วิชายุทธ์ใดๆ ก็ตามที่โรงฝึกยุทธ์ซิงเหยียนมีครอบครอง ถ้าเป็นวิชายุทธ์ระดับหนึ่งลด 90% วิชายุทธ์ระดับสองลด 80% และวิชายุทธ์ระดับสามลด 70%"

"แน่นอนว่าโรงฝึกยุทธ์ซิงเหยียนไม่มีวิชายุทธ์ระดับสี่นะจ๊ะ เพราะฉะนั้นเราเลยไม่มีส่วนลดสำหรับวิชายุทธ์ระดับนั้น"

ผูซานพูดติดตลก

บอกตามตรง ผูซานแอบอิจฉาซูหยวนอยู่ลึกๆ

สิทธิพิเศษระดับนี้ รองแค่นายน้อยหลินเจี๋ยเพียงคนเดียวในโรงฝึกยุทธ์ทั้งหมด

ซูหยวน คนแปลกหน้าที่ไม่รู้หัวนอนปลายเท้า กลับได้รับการดูแลเอาใจใส่อย่างดีเยี่ยมจากหลินเจิ้นเหยียน ผู้ฝึกยุทธ์ระดับสามขั้นสูงสุด

ผูซานรู้สึกงุนงงกับการกระทำของท่านเจ้าสำนักไม่น้อยเลยทีเดียว

"มาดูตรงนี้สิ ว่าเธออยากได้วิชายุทธ์ไหน"

ผูซานหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา กดเข้าเว็บไซต์อย่างเป็นทางการของโรงฝึกยุทธ์ซิงเหยียน แล้วคลิกเข้าไปที่คลังวิชายุทธ์

"เลือกเอาเลยจ้ะ โรงฝึกยุทธ์ซิงเหยียนมีวิชายุทธ์ระดับหนึ่งทั้งหมดสามสิบหกวิชา"

ผูซานยื่นโทรศัพท์ให้ซูหยวน แล้วก็นั่งมองเขาเงียบๆ จากที่เคาน์เตอร์

"โอเคครับ ขอบคุณมากครับพี่ผู"

ซูหยวนรับโทรศัพท์มา แล้วเริ่มพิจารณาวิชายุทธ์ในคลังอย่างละเอียด

"หมัดวายุพสุธา, เพลิงหลอมบาทา, ฝ่ามือทลายขุนเขา, ลูกเตะทลายหยก, จู่โจมอสนีบาตตรึงร่าง"

"กระบี่เงาเมฆา, พลองศิลาทมิฬ, หอกไล่ล่าอสนีบาต"

...ซูหยวนไล่กดดูรายละเอียดของวิชายุทธ์แต่ละอัน จากวิชายุทธ์ระดับหนึ่งทั้งหมดสามสิบหกวิชา มีเพียงสองวิชาเท่านั้นที่เข้าตาเขา

จู่โจมอสนีบาตตรึงร่าง

หอกไล่ล่าอสนีบาต

เคล็ดวิชาหายใจของซูหยวนเป็นธาตุสายฟ้า ดังนั้นวิชายุทธ์ที่เขาจะฝึกฝนก็ย่อมต้องเป็นธาตุสายฟ้าด้วยเช่นกันถึงจะเข้ากันได้

จู่โจมอสนีบาตตรึงร่าง: เมื่อฝึกจนถึงขั้นความสำเร็จระดับเล็ก จะสามารถทำให้คู่ต่อสู้ชาหนึบไปชั่วขณะได้ครึ่งวินาที และเมื่อถึงขั้นสมบูรณ์แบบ จะสามารถทำให้คู่ต่อสู้ชาหนึบได้ถึงหนึ่งวินาทีเต็ม

ผลแพ้ชนะมักถูกตัดสินกันในชั่วพริบตา อย่าดูถูกเวลาแค่ครึ่งวินาทีเชียวล่ะ

ในระหว่างการต่อสู้ แค่กะพริบตาผิดจังหวะก็อาจทำให้พ่ายแพ้ได้เลย

หอกไล่ล่าอสนีบาต: การแทงหอกดุจสายฟ้าฟาด รวดเร็วปานสายฟ้าแลบ

วิชายุทธ์นี้เน้นความรวดเร็วว่องไว ชูจุดเด่นที่คำว่า 'เร็ว'

หากมีพละกำลังมากพอ และสามารถผนวกความรุนแรงเข้ากับความเร็วได้ มันจะเป็นการโจมตีที่ปลิดชีพศัตรูได้อย่างชะงัด

ความโลภมักนำไปสู่ความหายนะ

ซูหยวนตั้งใจจะซื้อแค่วิชายุทธ์สองวิชานี้เท่านั้น

ถ้าขืนซื้อมามากกว่านี้ เขาก็คงไม่มีเวลาฝึกจนเชี่ยวชาญหมดทุกวิชาหรอก

"พี่ผูครับ ผมเลือกได้แล้วครับ"

ซูหยวนเพิ่มวิชาจู่โจมอสนีบาตตรึงร่างและหอกไล่ล่าอสนีบาตลงในตะกร้าสินค้าบนเว็บไซต์ ก่อนจะยื่นโทรศัพท์คืนให้ผูซาน

"จู่โจมอสนีบาตตรึงร่าง กับ หอกไล่ล่าอสนีบาต"

"ซูหยวน เธอแน่ใจนะว่าคิดดีแล้วที่จะซื้อแค่วิชายุทธ์สองวิชานี้?"

ผูซานปรายตามองซูหยวนด้วยความประหลาดใจ เดิมทีเธอคิดว่าเขาจะกอบโกยซื้อไปหลายๆ วิชาซะอีก ในเมื่อมีส่วนลดเยอะขนาดนี้

"อืมม สองวิชาก็พอแล้วครับ"

"ยังไงซะ นี่ก็เป็นแค่วิชายุทธ์ระดับหนึ่ง ไว้ผมก้าวขึ้นเป็นผู้ฝึกยุทธ์ระดับหนึ่งเมื่อไหร่ ค่อยหาซื้อวิชายุทธ์ระดับที่สูงกว่านี้มาฝึกต่อก็ยังไม่สายครับ"

ซูหยวนพยักหน้าและส่งยิ้มให้

"โอเคจ้ะ โอนเงินมาให้ฉันหนึ่งแสนสกุลเงินเซี่ย แล้วฉันจะส่งไฟล์ข้อมูลวิชายุทธ์ไปให้เธอทางแอปส่งข้อความนะ"

แอปส่งข้อความคือแอปพลิเคชันโซเชียลมีเดียที่ถูกพัฒนาขึ้นโดยผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดเป็นอันดับหนึ่งของประเทศเซี่ย

"ได้ครับ"

ซูหยวนจัดการอย่างรวดเร็ว เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาแล้วโอนเงินหนึ่งแสนสกุลเงินเซี่ยให้ผูซาน

สามสิบวินาทีต่อมา ผูซานก็ส่งไฟล์ข้อมูลวิธีการฝึกฝนวิชายุทธ์ทั้งสองวิชามาให้

"ขอบคุณครับพี่ผู ผมขอตัวไปฝึกก่อนนะครับ"

ซูหยวนส่งยิ้มบางๆ ให้ผูซาน กล่าวขอบคุณ แล้วเดินมุ่งหน้าไปยังห้องฝึกซ้อม 205

"เชิญจ้ะ"

ผูซานก็ส่งยิ้มตอบกลับไปเช่นกัน

เมื่อเข้ามาในห้องฝึกซ้อม 205 และปิดประตูเรียบร้อยแล้ว ซูหยวนก็นั่งลงบนม้านั่งใกล้ๆ แล้วพึมพำกับตัวเอง

"จะฝึกจู่โจมอสนีบาตตรึงร่างหรือหอกไล่ล่าอสนีบาตก่อนดีล่ะ?"

ซูหยวนเหลือบไปมองชั้นวางอาวุธที่อยู่ข้างๆ

ทั้งดาบ กระบี่ พลอง กระบอง หอก ง้าว อาวุธมากกว่าสิบชนิดถูกจัดวางไว้อย่างเป็นระเบียบ

"ฝึกหอกไล่ล่าอสนีบาตก่อนก็แล้วกัน!"

ซูหยวนตัดสินใจได้อย่างเด็ดขาด เขาเดินไปที่ชั้นวางอาวุธแล้วหยิบหอกยาวเล่มหนึ่งขึ้นมาด้วยมือขวา

หอกยาว 1.8 เมตร เล่มนี้ถูกตีขึ้นจากเหล็กกล้าชั้นดีทั้งเล่ม

ซูหยวนลองชั่งน้ำหนักดู มันน่าจะหนักประมาณยี่สิบชั่งได้

"ถ้ามีโอกาสในวันข้างหน้า คงต้องหาหอกดีๆ สักเล่มมาใช้แล้วล่ะ"

ซูหยวนจ้องมองหอกยาวในมือ นี่มันก็แค่หอกซ้อมธรรมดาๆ ถ้าออกแรงมากไป ตัวหอกคงได้หักสะบั้นแน่ๆ

จากนั้น ซูหยวนก็เปิดโทรศัพท์ ท่องจำวิธีการฝึกฝนหอกไล่ล่าอสนีบาตส่วนแรกจนขึ้นใจ แล้วจึงเริ่มลงมือฝึกซ้อม

สองมือจับหอกยาวมั่น กระตุ้นเคล็ดการหายใจอสนีบาตขั้นพื้นฐานให้สอดประสานกับท่วงท่า ซูหยวนค่อยๆ จับจุดได้ทีละนิด

ทุกครั้งที่แทงหอกออกไป จะเกิดเสียงลมตัดอากาศดังขวับ

สิบนาทีผ่านไป ประกายแสงสีฟ้าจางๆ ก็สว่างวาบขึ้นที่ปลายหอกอย่างกะทันหัน

ข้อมูลบนหน้าต่างระบบอัปเดตทันที:

"【วิชายุทธ์: หอกไล่ล่าอสนีบาต (1%)】"