บทที่ 20 พวกเราดูเหมือนคนโง่ในสายตาท่านงั้นรึ?

บทที่ 20 พวกเราดูเหมือนคนโง่ในสายตาท่านงั้นรึ?

เมื่อได้ยินคำกล่าวของผู้อาวุโสใหญ่ ลู่หมิงและพรรคพวกก็ถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ

ทันใดนั้น น้ำเสียงของผู้อาวุโสใหญ่ก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง

"เอาล่ะ รีบเก็บข้าวเก็บของแล้วออกเดินทางกันได้แล้ว!"

ลู่หมิงเงยหน้าขึ้นมองด้วยความไม่อยากจะเชื่อสายตา พลางทอดสายตามองดวงอาทิตย์ที่กำลังจะลาลับขอบฟ้า

"ผู้อาวุโสใหญ่ เดี๋ยวนี้... พวกเราต้องออกเดินทางกันตอนนี้เลยรึขอรับ?"

"ใช่แล้ว มีปัญหาอะไรงั้นรึ?"

"พวกเราเพิ่งจะตบเท้าเข้าสำนักมาหมาดๆ ข้าวยังไม่ได้กิน น้ำยังไม่ได้ตกถึงท้องสักหยดเลยนะขอรับ"

"โฮ่ง โฮ่ง!!"

"ศิษย์พี่ใหญ่พูดถูกขอรับ"

ทันทีที่ลู่หมิงกล่าวจบ ต้าหวงและหวงเทียนเป่าก็รีบประสานเสียงสนับสนุนทันควัน

"ปัง..."

สิ้นเสียงประท้วงของลู่หมิงและพรรคพวก ถังน้ำใบเขื่องก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าพวกเขาอย่างกะทันหัน

"รีบๆ ซดเข้าไปให้เต็มคราบ แล้วก็ออกเดินทางได้แล้ว"

เมื่อทอดสายตามองดูถังน้ำตรงหน้า

ลู่หมิง: "..."

ต้าหวง: "..."

หวงเทียนเป่า: "..."

เมื่อเห็นสีหน้าของลู่หมิงและพรรคพวก ผู้อาวุโสใหญ่ก็แสยะยิ้มมุมปาก คิดจะมาเล่นแง่กับข้ารึ ไอ้พวกเด็กเมื่อวานซืน

จังหวะนั้นเอง ด้วยเสียง "ซ่า" ลู่หมิงก็ควักจอกน้ำออกมาจากถุงเก็บของ แล้วตักน้ำขึ้นมาจนเต็มปริ่ม

"ปัง..."

ต้าหวงเอาอ่างน้ำใบใหญ่ออกมา แล้วเทน้ำลงไปครึ่งถัง

หวงเทียนเป่าเองก็หยิบชามออกมาตักน้ำจนเต็มเช่นกัน

"อึก อึก..."

"ซู้ด..."

"จั๊บ..."

"จะว่าไปแล้ว น้ำของสำนักชิงซานนี่มันก็รสชาติดีไม่เลวเลยนะเนี่ย..."

"โฮ่ง!!"

ต้าหวงที่กำลังก้มหน้าก้มตาเลียน้ำในอ่างอย่างเมามัน เห่าสนับสนุน

"ศิษย์พี่ใหญ่พูดถูกขอรับ"

หวงเทียนเป่าที่กำลังประคองชามน้ำอยู่ก็เอ่ยสมทบ

เมื่อมองดูหนึ่งคนชรา สองหนุ่มวัยกระทง และอีกหนึ่งตัวหมา กำลังซดน้ำกันอย่างเอร็ดอร่อยอยู่ตรงหน้า

ผู้อาวุโสใหญ่: "..."

พวกมันกินเข้าไปจริงๆ ด้วยเว้ย!

เอาเถอะ ผีเน่ากับโลงผุ ศีลเสมอกันจริงๆ

ช่างเข้ากับนิสัยใจคอของคนในสำนักชิงซานเสียเหลือเกิน ไม่มีใครหน้าไหนยอมเดินตามรอยคนปกติเขาเลยสักคน

"ดื่มเสร็จแล้วก็ไสหัวไปได้แล้ว กว่าพวกเจ้าจะเดินทางไปถึงเทือกเขาเหิงต้วน ก็คงต้องใช้เวลาเกือบครึ่งเดือนโน่นแหละ..."

"อึก อึก..."

ลู่หมิงยกมือขึ้นปาดปาก

"ผู้อาวุโสใหญ่ขอรับ แล้วใครจะเป็นคนพาพวกเราไปล่ะขอรับ?"

เขาแอบหวังอยู่ลึกๆ ว่าคงไม่ใช่ผู้อาวุโสสามหรอกนะ ขืนต้องเดินทางไปกับคนที่ไม่ยอมปริปากพูดอะไรเลย มันคงจะน่าอึดอัดตายชัก

"พวกเจ้าต้องเดินทางไปกันเอง ไม่มีใครพาไปหรอก..."

"อะไรนะ?"

"โฮ่ง?"

"หา?"

สองคนกับอีกหนึ่งหมาต่างก็เงยหน้าขึ้นมองผู้อาวุโสใหญ่ด้วยความตกตะลึง

"ท่านล้อเล่นใช่ไหม? พวกเราเพิ่งจะเข้าสำนักมาเองนะขอรับ!"

ลู่หมิงอดไม่ได้ที่จะร้องอุทานออกมา ตอนแรกเขาคิดว่าผู้อาวุโสใหญ่จะเป็นคนพาพวกเขาไปเสียอีก

ผู้อาวุโสใหญ่ลูบเคราขาวโพลนของตนพลางหัวเราะร่วน

"ถึงแม้จะเพิ่งเข้าสำนักมา แต่พวกเจ้าก็ถือว่าเป็นศิษย์ของสำนักแล้ว ยิ่งไปกว่านั้น เจ้าก็เป็นถึงศิษย์พี่ใหญ่ของสำนัก การรับหน้าที่เป็นผู้นำทีมเดินทางไปเองมันก็เหมาะสมแล้วนี่นา..."

"รีบๆ ไปได้แล้ว อย่ามัวชักช้าเสียเวลา สำนักของเราจะถูกกวาดล้างจนสิ้นซากหรือไม่ มันก็ขึ้นอยู่กับพวกเจ้านี่แหละ"

ขณะที่พูด ผู้อาวุโสใหญ่ก็ยื่นมือออกไป แล้วเรือเหาะลำหนึ่งก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าพวกเขา

เมื่อทอดสายตามองดูเรือเหาะที่คุ้นเคย มุมปากของลู่หมิงและคนอื่นๆ ก็กระตุกยิกๆ ใบหน้าของหวงเทียนเป่าซีดเผือดไร้สีเลือด

ความทรงจำอันเลวร้ายไหลทะลักเข้ามาในหัวของพวกเขาทันที...

"ผู้อาวุโสใหญ่ช พูดกันตามตรงนะขอรับ ท่านพอจะมีเรือเหาะลำอื่นที่มันดูดีกว่านี้ให้พวกเราใช้ไหมขอรับ?"

"ไม่มีทาง นี่คือเรือเหาะเพียงลำเดียวที่ยังพอใช้งานได้ของสำนักชิงซานเรา ถ้าพวกเจ้าไม่เชื่อก็ดูเอาก็แล้วกัน"

ขณะที่พูด ผู้อาวุโสใหญ่ก็สะบัดมือ แล้วเรือเหาะสภาพสับปะรังเคที่ไม่มีแม้แต่ร่องรอยของค่ายกลอักขระหลงเหลืออยู่เลย ก็ปรากฏขึ้นแก่สายตาทุกคน

"ผู้อาวุโสใหญ่ สำนักของเราคงไม่ได้ยากจนข้นแค้นขนาดนั้นหรอกใช่ไหมขอรับ?"

"ใช่แล้ว... มันยากจนข้นแค้นยิ่งกว่าที่พวกเจ้าจินตนาการเอาไว้เสียอีก..."

ลู่หมิงจ้องมองผู้อาวุโสใหญ่ด้วยสายตาเคลือบแคลงสงสัย

"ผู้อาวุโสใหญ่ ท่านเลิกเสแสร้งแกล้งทำได้แล้ว เมื่อครู่นี้ท่านเพิ่งจะแปลงโฉมให้พวกเราดูไปหมาดๆ สำนักชิงซานของเราต้องเป็นสำนักเร้นกายที่ซ่อนตัวอยู่แน่ๆ ท่านเองก็ต้องเป็นยอดฝีมือไร้เทียมทาน และสำนักของเราก็ต้องมีสมบัติล้ำค่าซุกซ่อนอยู่อย่างแน่นอน..."

ต้าหวงและหวงเทียนเป่าต่างก็จ้องมองผู้อาวุโสใหญ่ด้วยความอยากรู้อยากเห็นเช่นกัน

ผู้อาวุโสใหญ่แหงนหน้ามองฟ้าทำมุมสี่สิบห้าองศา แววตาของเขาลึกล้ำยากจะหยั่งถึง

"เจ้าพูดถูกแล้ว สำนักชิงซานของเราเคยเป็นถึงสำนักอันดับหนึ่งแห่งมหาทวีปเทียนเสวียนในอดีตกาล ภายในสำนักเต็มไปด้วยของวิเศษล้ำค่าและหินวิญญาณมากมายก่ายกอง..."

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ลู่หมิงและต้าหวงก็ถึงกับหายใจหอบถี่ สำนักชิงซานมีประวัติศาสตร์ความเป็นมาที่ยิ่งใหญ่ขนาดนี้เชียวหรือ?

หรือว่าพวกเราจะได้เกาะขาทองคำของผู้มีอิทธิพลเข้าให้แล้วจริงๆ?

"พวกเจ้าลองดูถังน้ำใบนี้สิ มันถูกสกัดและสร้างขึ้นมาจากไม้แก่นวิญญาณเซียนโบราณเชียวนะ"

ลู่หมิงรีบหันไปพินิจพิเคราะห์ถังน้ำใบนั้นทันที แต่ไม่ว่าจะมองมุมไหน มันก็ดูเป็นแค่ถังน้ำธรรมดาๆ แถมยังมีรอยชำรุดอยู่นิดหน่อยด้วยซ้ำ

จังหวะนั้นเอง น้ำเสียงของผู้อาวุโสใหญ่ก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง

"ถ้าพวกเจ้านำถังใบนี้ไปขาย รับรองได้เลยว่ามันสามารถขายได้ราคาถึงแปดหมื่นหรือหนึ่งแสนหินวิญญาณอย่างแน่นอน"

"แต่ตอนนี้ ข้าไม่ต้องการหนึ่งแสนหินวิญญาณ และข้าก็ไม่ต้องการแปดหมื่นด้วย ข้าจะยอมปล่อยให้พวกเจ้าในราคาเพียงแค่ 30 หินวิญญาณเท่านั้น ในเมื่อพวกเจ้าคืออนาคตของสำนักชิงซาน ข้าจะยอมให้พวกเจ้าได้รับผลกำไรมหาศาลนี้ไปก็แล้วกัน..."

พูดจบ ผู้อาวุโสใหญ่ก็ถอนหายใจออกมาด้วยท่าทางปวดร้าว ราวกับว่าลู่หมิงและพรรคพวกกำลังจะได้กำไรมหาศาลจากการซื้อขายครั้งนี้จริงๆ

ลู่หมิง: "..."

ต้าหวง: "..."

หวงเทียนเป่า: "..."

"ผู้อาวุโสใหญ่ พวกเราดูเหมือนคนโง่ในสายตาท่านงั้นรึขอรับ?"

ลู่หมิงเอ่ยถามด้วยความเอือมระอาจนพูดไม่ออก

"ใช่สิ... ไม่ใช่... เจ้าพูดเรื่องอะไรของเจ้าเนี่ย? ทุกสิ่งที่ข้าบอกพวกเจ้าล้วนเป็นความจริงทั้งนั้น ข้าคือยอดฝีมือไร้เทียมทาน และทุกสิ่งที่ข้าใช้ล้วนเป็นของวิเศษหาตัวจับยาก นี่..."

ลู่หมิงกลอกตาบน หมุนตัวก้าวขึ้นไปบนเรือเหาะ โดยมีต้าหวงและหวงเทียนเป่าเดินตามหลังไปติดๆ

"เฮ้ย... เฮ้ย... อย่าเพิ่งไปสิ! ข้าไม่เอา 30 หินวิญญาณแล้วก็ได้ 3 หินวิญญาณก็พอ! ถังกลืนสวรรค์ใบนี้จะเป็นของพวกเจ้าทันที..."

"แคร้ง... แคร้ง—ฟี้ด ฟี้ด..."

เรือเหาะที่ลากประกายไฟและสายฟ้าแลบแปลบปลาบ สั่นโคลงเคลงค่อยๆ ลอยห่างออกไป...

เมื่อทอดสายตามองดูแผ่นหลังของลู่หมิงและพรรคพวก ผู้อาวุโสใหญ่ก็ยิ้มกริ่มอย่างพึงพอใจ

"หึหึ... ประหยัดค่าเดินทางไปได้อีกหน่อย"

ในเวลานี้ สำนักบำเพ็ญเพียรมากมายจากแคว้นเหนือได้มารวมตัวกันที่เทือกเขาเหิงต้วนแล้ว

พวกเขาทั้งหมดล้วนเป็นสำนักที่เดินทางมาเพื่อสำรวจดินแดนลี้ลับแห่งเทือกเขาเหิงต้วน

อย่างไรก็ตาม ศิษย์ที่พวกเขาพามาด้วยนั้นไม่ใช่ศิษย์ใหม่ที่เพิ่งรับเข้ามา แต่เป็นศิษย์ระดับหัวกะทิที่มีระดับการบำเพ็ญเพียรต่ำกว่าขั้นแกนทองคำทั้งสิ้น...

ดินแดนลี้ลับแห่งเทือกเขาเหิงต้วนแห่งนี้ จะเปิดขึ้นเพียงครั้งเดียวในรอบหนึ่งพันปี และภายในนั้นก็เต็มไปด้วยของวิเศษล้ำค่ามากมายก่ายกอง...

ที่สำคัญที่สุดคือ ภายในนั้นมีดอกไม้วิญญาณชนิดหนึ่งที่เรียกว่า 'บัวหิมะดารา' ซึ่งมีสรรพคุณในการยืดอายุขัย

สิ่งนี้เองที่ทำให้บรรดาสิบสำนักใหญ่แห่งแคว้นเหนือให้ความสำคัญกับการสำรวจในครั้งนี้เป็นอย่างมาก

อย่างไรก็ตาม มีเพียงผู้ที่มีระดับการบำเพ็ญเพียรต่ำกว่าขั้นแกนทองคำเท่านั้นที่จะสามารถเข้าไปในดินแดนลี้ลับแห่งนี้ได้

ดังนั้น สำนักต่างๆ จึงได้พาศิษย์ระดับหัวกะทิของตนมาเข้าร่วม

ภายในค่ายพักแรมของสำนักฮ่าวหรัน

"เย่ฝาน ข้าได้จัดการส่งคนไปส่งคำเชิญให้กับ... สำนักอะไรนะ... สำนักชิงซาน เป็นที่เรียบร้อยแล้ว..."

เจ้าสำนักฮ่าวหรันเอ่ยขึ้น พลางทอดสายตามองเย่ฝานที่อยู่ตรงหน้า

นับตั้งแต่ที่เขาได้ล่วงรู้ว่าเย่ฝานครอบครองรากวิญญาณระดับสูงสุด เขาก็ได้รับเย่ฝานเข้ามาเป็นศิษย์สายตรงทันที

อันที่จริงแล้ว เขาไม่ได้อยากให้เย่ฝานเดินทางมาเข้าร่วมการสำรวจดินแดนลี้ลับในครั้งนี้เลย

ท้ายที่สุดแล้ว การแข่งขันเพื่อแย่งชิงบัวหิมะดาราที่อยู่ภายในนั้น มันดุเดือดเลือดพล่านและอันตรายเป็นอย่างมาก

หากเย่ฝานต้องมาจบชีวิตลงในนั้น มันคงจะเป็นความสูญเสียครั้งยิ่งใหญ่ของสำนัก

ใครจะไปรู้ล่ะว่า อีกฝ่ายจะยืนกรานดื้อดึงที่จะมาให้ได้ แถมยังขอให้เขามอบโควตาให้กับสำนักเล็กๆ ที่ชื่อว่าสำนักชิงซานอีกต่างหาก

สำหรับสำนักเล็กๆ แบบนั้น หากเขาไม่ยอมมอบโควตาให้ พวกเขาก็จะไม่มีสิทธิ์เข้าร่วมการสำรวจดินแดนลี้ลับเลยแม้แต่น้อย

ทำไมเขาถึงต้องคอยดูแลเอาใจใส่สำนักชิงซานแห่งนี้ด้วย? หรือว่าพวกเขาจะมีความเกี่ยวข้องอะไรกัน?

"ขอบพระคุณ ท่านอาจารย์..."

เย่ฝานเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงเย็นชา

อันที่จริง เย่ฝานก็ไม่ได้อยากจะมาเข้าร่วมการสำรวจดินแดนลี้ลับอะไรนี่หรอก มันเป็นการเสียเวลาเปล่าๆ แต่เขาก็ไม่มีทางเลือกอื่น

เขาจำเป็นต้องหาโอกาสลงมือสังหารลู่หมิงให้จงได้ เพราะไอ้หมอนี่มันได้กลายมาเป็นมารผจญในจิตใจของเขาไปเสียแล้ว

นับตั้งแต่วันที่เขาได้เผชิญหน้ากับลู่หมิงในวันนั้น

ตอนแรกเขากำลังจะทะลวงระดับเข้าสู่ขั้นสร้างรากฐานอยู่แล้วเชียว แต่เขากลับค้นพบว่าทุกครั้งที่เขาพยายามจะบำเพ็ญเพียร เขาก็มักจะถูกรบกวนอยู่เสมอ

เสียงด่าทอของไอ้มนุษย์หน้าโง่นั่นมักจะดังแว่วเข้ามาในหัวของเขาเสมอ:

ไอ้โจรชั่ว... ไอ้หัวขโมยกระจอก...

เขาผู้เป็นถึงจักรพรรดิอมตะ กลับต้องมาถูกรบกวนจิตใจโดยมนุษย์ธรรมดาคนหนึ่งเนี่ยนะ

ถ้าเอาเรื่องนี้ไปเล่าให้ใครฟัง ก็คงไม่มีใครหน้าไหนยอมเชื่อแน่ๆ

หากเขาไม่จัดการเรื่องนี้ให้เด็ดขาด ถึงแม้เขาจะยังสามารถทะลวงระดับเข้าสู่ขั้นสร้างรากฐานได้สำเร็จ แต่เขาก็ต้องการสร้างรากฐานแห่งเต๋าที่สมบูรณ์แบบไร้ที่ติ

เขาไม่อยากให้ความสำเร็จในอนาคตของเขาต้องมามัวหมองเพียงเพราะมนุษย์ธรรมดาคนเดียว

ดังนั้น เย่ฝานจึงได้ไปพบเจ้าสำนักฮ่าวหรัน และขอร้องให้ส่งโควตาไปให้สำนักชิงซาน

เขาตั้งมั่นอย่างแน่วแน่ว่าจะต้องลงมือสังหารไอ้มนุษย์บัดซบนั่นด้วยมือของเขาเองภายในดินแดนลี้ลับแห่งนั้นให้จงได้