บทที่ 5 การตายอันน่าอัปยศอดสูของจักรพรรดิผู้หวนคืน

บทที่ 5 การตายอันน่าอัปยศอดสูของจักรพรรดิผู้หวนคืน

เมื่อสัมผัสได้ถึงคมกระบี่ที่สั่นเทาอยู่บนบ่า ลู่หมิงก็หวาดกลัวจนขาสั่นพั่บๆ

หัวขโมยคนนี้คงกำลังลังเลอยู่แน่ๆ ว่าจะฆ่าเขาปิดปากดีหรือไม่

"จอมยุทธ์ผู้ยิ่งใหญ่ ไม่เห็นต้องทำถึงขนาดนี้เลย จริงๆ นะ ไม่จำเป็นเลยสักนิด อีกอย่าง ท่านก็ฆ่าข้าไม่ได้หรอก"

เขาคือตัวเอกผู้ทรงเกียรตินะเว้ย จะมาตายน้ำตื้นด้วยน้ำมือของหัวขโมยกระจอกๆ แบบนี้ได้ยังไงกัน?

ในขณะเดียวกัน ลู่หมิงก็พยายามเค้นสมองนึกถึงวิชาป้องกันตัวจากพวกโรคจิตที่เคยดูในคลิปวิดีโอเมื่อชาติก่อนอย่างเอาเป็นเอาตาย

ก้มตัวลง เหยียบเท้าศัตรู แล้วก็คว้าหมับเข้าที่ลูกเตะผ่าหมาก!

ลู่หมิงตัดสินใจที่จะลงมือช่วยชีวิตตัวเอง เกิดหัวขโมยคนนี้ฟาดเขาขึ้นมาล่ะ? เขาอาจจะไม่ตายก็จริง แต่ถ้าพิการขึ้นมาจะทำยังไง? แล้วถ้าเสียโฉมล่ะ?

ส่วนเรื่องอัตราความสำเร็จในการกู้ชีพตัวเองครั้งนี้ ลู่หมิงรู้สึกมั่นใจว่าน่าจะอยู่ที่ราวๆ แปดสิบเปอร์เซ็นต์ ก็แหงล่ะ เขาเป็นถึงตัวเอกเชียวนะ

เย่ฝานได้ยินลู่หมิงพูดท้าทายว่าไม่สามารถฆ่าเขาได้ หัวใจของเขาก็หล่นวูบ แย่แล้ว มนุษย์ธรรมดาคนนี้สามารถสัมผัสได้ถึงสภาพร่างกายที่อ่อนแอของข้าอย่างนั้นรึ

ไม่ได้การ ข้าต้องฆ่ามันทิ้งซะ!

"โฮ่ง!"

จังหวะนั้นเอง ต้าหวงก็สังเกตเห็นสถานการณ์อันเลวร้ายของลู่หมิงเช่นกัน

มันถึงกับพูดไม่ออก ลูกพี่ของมันจะดวงซวยเกินไปหน่อยไหมเนี่ย?

ทันทีที่สิ้นเสียงเห่าของต้าหวง ลู่หมิงที่ตัดสินใจแน่วแน่ว่าจะเอาชีวิตรอด ก็กระชากไหล่หลบไปทางซ้ายอย่างฉับพลัน ย่อตัวลงต่ำ แล้วเอื้อมมือไปคว้าหมับเข้าที่กล่องดวงใจของอีกฝ่าย ทุกท่วงท่าผสานกันอย่างลื่นไหลในรวดเดียว

"อ๊ากก!"

เย่ฝานที่กำลังเตรียมจะใช้วิชาลับเพื่อรีดเร้นพลังแฝงเฮือกสุดท้ายออกมาจากร่างกายนี้ ไม่คาดคิดมาก่อนเลยว่าลู่หมิงจะจู่โจมสวนกลับมาอย่างกะทันหัน แถมยังเป็นกระบวนท่าที่เหี้ยมโหดอำมหิตถึงเพียงนี้

ความเจ็บปวดรวดร้าวที่แล่นจู๊ดมาจากหว่างขา บีบบังคับให้เขาต้องแผดเสียงร้องโหยหวนออกมาราวกับลาโดนเชือด

กระบี่ยาวหลุดร่วงจากมือร่วงหล่นลงสู่พื้น ปราณเฮือกสุดท้ายที่เขาพยายามรวบรวมมาอย่างยากลำบากแตกซ่านสลายไป ก่อนที่ร่างของเขาจะทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น

ในขณะเดียวกัน เย่ฝานก็รู้สึกโกรธแค้นจนแทบกระอักเลือด เขาผู้เป็นถึงจักรพรรดิอมตะผู้สูงส่ง กลับต้องมาถูกมนุษย์ธรรมดาๆ เหยียบย่ำศักดิ์ศรีจนย่อยยับแบบนี้

เมื่อเห็นอีกฝ่ายล้มพับลงไป ดวงตาของลู่หมิงก็เบิกกว้างเป็นประกาย ในเมื่อลงมือทำไปแล้วก็ต้องเอาให้สุด เขารีบกระโจนขึ้นคร่อมร่างของเย่ฝานทันที

จากนั้นก็ระดมปล่อยหมัดพายุทะลวงฟันเข้าใส่อย่างบ้าคลั่ง

"พลั่ก ตุ้บ ตับ!"

"ไอ้เวรเอ๊ย กล้าดียังไงมาบุกรุกบ้านข้า แถมยังบังอาจเอากระบี่มาจ่อคอหอยจะฆ่าข้าอีกรึ? เตรียมตัวไปนอนเน่าตายในคุกได้เลยแก!"

"โฮ่ง!"

ต้าหวงเองก็กระโจนเข้ามาร่วมวงรุมสกรัม ทั้งกัดทั้งเตะเย่ฝานอย่างเมามัน

แกกล้าดียังไงถึงทำตัวเดรัจฉานแบบนี้? บ้านข้ายากจนข้นแค้นขนาดนี้แล้ว แกยังมีหน้ามาขโมยของอีกเหรอ? เป็นโจรที่บัดซบจริงๆ

เย่ฝานที่มีสภาพร่อแร่ใกล้ตายเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ถูกลู่หมิงซ้อมอยู่เพียงไม่กี่หมัดก็สิ้นใจตายอนาถคาที่

หลังจากเย่ฝานสิ้นลมหายใจ ณ เมืองอันห่างไกลออกไป

ชายหนุ่มเพิ่งตายหมาดๆ คนหนึ่ง ซึ่งมีชื่อว่าเย่ฝานเช่นเดียวกัน ก็เบิกตาโพลงขึ้นมาอย่างกะทันหัน

จิตสังหารอันรุนแรงและเย็นเยียบวาบผ่านดวงตาของเขา

"ไอ้มนุษย์หน้าโง่ แกหาที่ตายเองนะ"

ในวินาทีเดียวกันนั้นเอง ลึกลงไปในห้วงทะเลจิตสำนึกของลู่หมิง รัศมีหินรองเท้าตัวเอกก็พลันสว่างวาบขึ้นมา เปล่งประกายเจิดจ้าเสียยิ่งกว่าเดิม

ราวกับแม่ทัพผู้เกรียงไกรที่เพิ่งคว้าชัยชนะจากสมรภูมิรบ

ตัดกลับมาที่ลู่หมิง ตอนนี้เขาก็เริ่มสังเกตเห็นความผิดปกติบางอย่าง ทำไมคนที่อยู่ใต้ร่างเขาถึงไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองหรือดิ้นรนขัดขืนเลยสักนิด!

หรือว่าเขาจะเผลอซ้อมมันจนตายตายไปแล้ว?

"ต้าหวง เดี๋ยวก่อน"

ต้าหวงชะงักฝีเท้าและหยุดการกระทำทันที มันช้อนตาขึ้นมองลู่หมิงด้วยความงุนงง

"นี่ ตื่นสิ พูดอะไรหน่อยสิฟะ!"

ลู่หมิงออกแรงเขย่าร่างไร้วิญญาณนั้น แต่ก็พบว่ายังคงไร้ซึ่งการตอบสนองใดๆ

"เวรเอ๊ย นี่ไม่ได้ตายจริงๆ ใช่ไหมเนี่ย?"

ลู่หมิงสะดุ้งตกใจ เขาลองผลักร่างนั้นอีกครั้ง

"ตื่นดิวะ! อย่ามาแกล้งตายนะเว้ย!"

เมื่อเห็นว่ายังคงแน่นิ่ง ลู่หมิงก็เริ่มลนลาน อาศัยแสงจันทร์สลัวๆ เขายื่นมือสั่นเทาไปอังที่ใต้จมูกของร่างนั้น

"เชี่ยแล้ว ตาย... ตายหงายเก๋งไปแล้วจริงๆ ด้วย"

ลู่หมิงตกใจสุดขีดจนรีบชักมือกลับแทบไม่ทัน

เขาไม่ได้ตั้งใจจะซ้อมหมอนี่ให้ตายจริงๆ เสียหน่อย เขาแค่อยากจะสั่งสอนให้เข็ดหลาบก็เท่านั้นเอง

เขาหันไปมองหน้าต้าหวงด้วยเบ้าตาที่แดงก่ำราวกับคนกำลังจะร้องไห้

"ต้าหวง ข้า ข้าฆ่าคนตาย โฮ ข้าฆ่าคนตายไปแล้ว ข้าจะต้องติดคุกไหมเนี่ย?"

"โฮ่ง"

ต้าหวงจ้องหน้าลู่หมิงนิ่ง แกนี่มันพัฒนาขึ้นจริงๆ ถึงขนาดฆ่าคนตายได้แล้วเนี่ย

ลู่หมิงนั่งอึ้งเป็นไก่ตาแตกอยู่นานสองนาน ก่อนจะดึงสติกลับมาได้

"ไม่ใช่ความผิดข้า ไม่ใช่ความผิดของข้าสักหน่อย นี่มันเป็นการป้องกันตัว ป้องกันตัวโดยชอบด้วยกฎหมายชัดๆ"

"ใช่ ใช่แล้ว นี่คือการป้องกันตัว อีกอย่าง ข้าคือตัวเอกนะเว้ย! ใครก็ตามที่โดนข้าฆ่าตาย มันก็สมควรตายเพราะคิดจะฆ่าข้าก่อนอยู่แล้ว"

หลังจากพยายามพูดจาปลอบประโลมจิตใจตัวเองอยู่นาน ในที่สุดลู่หมิงก็ได้รับความช่วยเหลือจากต้าหวงในการหาฟืนมาจุดไฟจนสว่างไสว

เมื่อแสงไฟสาดส่องจนเห็นใบหน้าของศพได้อย่างชัดเจน ลู่หมิงก็ถึงกับผงะไปทันที

"ต้าหวง แกดูนี่สิ หมอนี่หน้าตาคุ้นๆ ไปหน่อยไหม?"

ต้าหวงเอียงคอชะโงกหน้าเข้ามาดู แล้วก็พบว่ามันคุ้นจริงๆ ด้วย

วินาทีนั้นเอง ลู่หมิงก็ตบฉาดเข้าที่หน้าขาตัวเองอย่างแรงแล้วร้องลั่น

"เชี่ยเอ๊ย นี่มันผู้บำเพ็ญเพียรที่สู้กันอยู่บนฟ้าเมื่อตอนกลางวันไม่ใช่เหรอวะ?"

เพราะลู่หมิงเพิ่งจะตระหนักได้ว่า ศพที่นอนตายอืดอยู่ตรงหน้าคือชายที่กำลังต่อสู้เหาะเหินเดินอากาศเมื่อช่วงกลางวันไม่ผิดแน่

"นี่ข้าเก่งกาจถึงขั้นนี้แล้วเหรอเนี่ย? ขนาดผู้บำเพ็ญเพียรข้ายังฆ่าตายได้เลยรึ?"

ต้าหวงก็มองลู่หมิงด้วยสายตาที่ตื่นตะลึงสุดขีด แกฆ่าผู้บำเพ็ญเพียรตายจริงๆ ด้วยแฮะ

"เห็นไหมล่ะต้าหวง? ข้าบอกแกแล้วว่าข้าคือตัวเอก ขนาดเซียนข้ายังฆ่าทิ้งได้สบายๆ"

ลู่หมิงอดไม่ได้ที่จะยืดอกโอ้อวดสั่งสอนต้าหวง

แต่ในขณะเดียวกัน ลึกๆ ในใจเขาก็รู้ดีแก่ใจว่า ผู้บำเพ็ญเพียรคนนี้ไม่มีทางถูกฆ่าตายง่ายๆ ด้วยหมัดกระหลั่วๆ แค่ไม่กี่หมัดของเขาหรอก

ความจริงต้องเป็นเพราะอีกฝ่ายร่อแร่ใกล้ตายอยู่แล้ว และที่อุตส่าห์มาตายต่อหน้าเขาก็เพื่อมอบวาสนาแห่งโชคลาภให้เขาต่างหาก

คิดได้ดังนั้น ลู่หมิงก็ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก การฆ่าเซียนตายหมายความว่าเขาจะไม่ต้องติดคุก

ท้ายที่สุดแล้ว ในโลกแห่งการบำเพ็ญเพียร กฎเกณฑ์ที่แท้จริงคือการเข่นฆ่าเพื่อแย่งชิงสมบัติ และผู้แข็งแกร่งคือผู้รอดชีวิต

พวกทางการของโลกมนุษย์ไม่มีทางมาใส่ใจ ไม่กล้าเข้ามายุ่ง และถึงอยากจะยุ่งก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดี

อีกอย่าง ต่อให้เขาป่าวประกาศออกไปว่าตัวเองเป็นคนฆ่า ก็คงไม่มีใครหน้าไหนเชื่อหรอก!

เมื่อสงบสติอารมณ์ลงได้ สายตาของลู่หมิงก็ตวัดไปมองกระบี่ที่ตกอยู่บนพื้น มันคือกระบี่วิญญาณที่กำลังส่องประกายเรืองรองอยู่จริงๆ ด้วย

ลู่หมิงรีบคว้ากระบี่เล่มนั้นขึ้นมาด้วยความตื่นเต้น "ต้าหวง แกดูนี่สิ นี่มันกระบี่วิญญาณของแท้เลยนะ!"

ต้าหวงกระดิกหางริกๆ แล้วเดินเข้ามาเคล้าเคลียข้างกายลู่หมิง แววตาของมันเต็มเปี่ยมไปด้วยความตื่นเต้น กระบี่วิญญาณเล่มนี้ดูไม่ธรรมดาจริงๆ แฮะ!

"แหงสิวะ"

ลู่หมิงลองกวัดแกว่งกระบี่วิญญาณในมือไปมาสองสามครั้ง ก่อนจะพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ

เขาคือตัวเอกของแท้และแน่นอน ขนาดกระบี่วิญญาณเล่มนี้พอมาอยู่ในมือเขา ก็ยังดูส่องประกายเจิดจ้าขึ้นกว่าเดิมเสียอีก

แต่หลังจากนั้นไม่นาน ลู่หมิงก็เพิ่งจะตระหนักได้ว่าสิ่งที่สำคัญที่สุดที่เขาควรทำในตอนนี้คือการรีบทำลายหลักฐานให้สิ้นซาก เพื่อป้องกันไม่ให้ผู้อาวุโสในสำนักของคนตายตามมาเช็คบิลเขาถึงที่

"ต้าหวง เรารีบจัดการอำพรางศพหมอนี่กันก่อนเถอะ ขืนปล่อยให้พวกผู้อาวุโสในสำนักมันตามรอยมาเจอ พวกเราได้ซวยแน่ ถ้าโดนจับได้ ข้าคงโดนบีบคอคายคาที่ ส่วนแกก็คงโดนเอาไปทำหม้อไฟเนื้อหมาแหงๆ"

ต้าหวงถึงกับสั่นสะท้านไปทั้งตัว เมื่อจินตนาการถึงภาพที่ตัวเองโดนถลกหนังแล้วเอาไปต้มเปื่อยอยู่ในหม้อไฟ

มันหวาดกลัวจนเริ่มเดินวนไปวนมารอบๆ ศพอย่างลุกลี้ลุกลน

เร็วเข้าสิลูกพี่ เราจะจัดการซากหมอนี่ยังไงดี?

"ก่อนอื่น รูดทรัพย์ของมีค่าบนตัวมันมาก่อนก็แล้วกัน"

ว่าแล้ว ลู่หมิงก็ลูบคลำสำรวจศพตั้งแต่หัวจรดเท้า แต่กลับพบเพียงเครื่องประดับที่มีลักษณะคล้ายถุงผ้าห้อยอยู่ที่เอวเท่านั้น

ดวงตาของลู่หมิงเบิกกว้างเป็นประกาย นี่มันต้องเป็นถุงเก็บของวิเศษแน่ๆ เลยใช่ไหมเนี่ย?

หลังจากปลดถุงเก็บของออกมาได้ ลู่หมิงก็จัดการยัดมันเข้าไปซุกซ่อนไว้ในเป้ากางเกงของตัวเองทันที

ต้าหวงเบิกตากว้างจ้องมองการกระทำอันแสนอุบาทว์ของลู่หมิงด้วยสีหน้าสยดสยอง

มันรับไม่ได้จริงๆ ที่ลู่หมิงเอาถุงเก็บของไปซุกไว้ในเป้ากางเกงแบบนั้น มันไม่เหม็นอับแย่รึไง? แล้วมันไม่เสียดสีจนถลอกหรือไงวะ?

"ต้าหวง แกไม่เข้าใจหรอก ซ่อนไว้ตรงนี้แหละปลอดภัยสุดๆ"

สายตาของหมาอย่างต้าหวงเต็มไปด้วยความพูดไม่ออก ปลอดภัยกับผีสิ

"ตอนนี้พวกเราเป็นแค่มนุษย์ธรรมดาที่ไม่มีพลังบำเพ็ญเพียรใดๆ นะเว้ย เกิดมีใครมาเห็นถุงเก็บของแล้วแย่งชิงไป พวกเราจะทำยังไงล่ะ?"

"โฮ่ง~"

ต้าหวงกระดิกหาง แกก็แค่ยัดถุงเก็บของเข้าไปในเสื้อ แค่นี้ก็ไม่มีใครรู้แล้วป่าววะ!

ลู่หมิงหันไปมองหน้าต้าหวงด้วยสายตาไม่เห็นด้วย

"ต้าหวงเอ๊ย แกนี่ยังไม่เคยโดนความโหดร้ายของสังคมตบสั่งสอนสินะ!"

"ถ้าพวกเราบังเอิญไปเจอผู้บำเพ็ญเพียรเข้า พวกนั้นอาจจะใช้สัมผัสเทวะสแกนตรวจดูตัวเราก็ได้"

"ถ้าเป็นแบบนั้นเราก็ความแตกสิ! แต่ถ้าข้าเอาถุงเก็บของไปซ่อนไว้ตรงเป้ากางเกง พวกนั้นคงหน้าบางเกินกว่าจะเอาสัมผัสเทวะมาสแกนดูเป้าคนอื่นหรอกมั้ง จริงไหมล่ะ?!"

พูดถึงตรงนี้ ลู่หมิงก็ชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนจะเสริมต่อว่า

"โดยเฉพาะพวกผู้บำเพ็ญเพียรหญิงน่ะ"

ต้าหวงทำหน้างุนงง มันเป็นแบบนั้นหรอกเหรอ? ฟังดูไปดูมา มันก็มีเหตุผลดีเหมือนกันแฮะ?

หลังจากโดนลาเตะหัวจนเพี้ยนไป ลูกพี่คนนี้นี่มันไม่ธรรมดาเลยจริงๆ