บทที่ 36 เริ่มต้นแล้ว!
บทที่ 36 เริ่มต้นแล้ว!
บทที่ 36 เริ่มต้นแล้ว!
วันที่จางเซียวอดีตทหารหน่วยรบพิเศษมาถึง เขากับเผิงฮ่าวก็เข้าสู่สภาวะการฝึกซ้อมทันที
สนามฝึกตั้งอยู่บริเวณด้านหลังอาคารเก่าแห่งนี้ เป็นสนามขี่ม้าที่มีความยาวประมาณหนึ่งร้อยเมตร……
ลู่หลียืนดูอยู่ข้างๆ ครู่หนึ่ง เมื่อเห็นว่าฟ้าเริ่มมืดลง เขาก็หันหลังเตรียมตัวกลับบ้าน
ในช่วงไม่กี่วันนี้ พวกเขาได้ย้ายจากแถบชานเมืองเข้ามาอยู่ที่กรีนทาวน์หวงผู่เบย์ซึ่งตั้งอยู่ริมแม่น้ำแล้ว
จากคณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยฟู่ตั้น ไปยังกรีนทาวน์หวงผู่เบย์นั้นไม่ไกลนัก ลู่หลีขี่จักรยานคานคู่ทรงโบราณคันหนึ่งที่หาได้จากโรงรถของอาคารเก่า ซึ่งเป็นแบบที่พวกศาสตราจารย์อาวุโสในมหาวิทยาลัยมักจะชอบขี่กัน เขาใช้เวลาประมาณสามสิบนาทีก็กลับถึงหมู่บ้าน
ในลานจอดรถใต้ดิน เขาจอดจักรยานไว้ตรงกลางช่องจอดรถของตัวเอง จากนั้นก็ล็อกกุญแจ ปัดฝุ่นตามเสื้อผ้าที่ยับย่นเล็กน้อย แล้วเดินไปยังโถงลิฟต์ที่อยู่ใกล้ๆ
ในตอนนี้เอง
เบื้องหลังของลู่หลี มีเสียงที่จงใจกดให้ต่ำและดูตื่นเต้นดังแว่วมา
ลู่หลีที่กำลังรอลิฟต์อยู่และไม่มีอะไรทำ จึงกวาดสายตาเรียบเฉยไปตามเสียงนั้น
เป็นเด็กสาวที่ดูมีพลัง มัดผมทรงทวินเทล สวมชุดสไตล์โลลิต้า ในมือถือไม้เซลฟี่ ดูเหมือนเธอกำลังทำไลฟ์สดอยู่
“เพื่อนๆ ชาวเน็ตคะ ยินดีกับฉันด้วยที่ลอบเข้ามาในกรีนทาวน์หวงผู่เบย์ คฤหาสน์หรูชื่อดังของเซี่ยงไฮ้ได้สำเร็จ ตอนนี้ฉันอยู่ในลานจอดรถใต้ดินของหวงผู่เบย์แล้วค่ะ……”
“ฉันจะพาทุกคนไปดูว่า เจ้าของคฤหาสน์หรูที่มีราคาเฉลี่ยสามสิบล้านขึ้นไปเหล่านี้เขาขับรถอะไรกันบ้าง!”
“เบนซ์ เอสคลาส… ปอร์เช่… มาเซราติ……”
วีเจสาวในชุดโลลิต้าส่งเสียงอุทานออกมาไม่หยุดพลางพึมพำ
ทันใดนั้นเอง
เธอดูกับว่าเพิ่งจะค้นพบอะไรบางอย่าง เห็นเพียงดวงตาของเธอเบิกกว้างขึ้นมาทันที แล้วก็ร้อง “ว้าว” ออกมาคำหนึ่ง
“เพื่อนๆ คะ!”
“ทายสิว่าฉันเห็นอะไร!”
วีเจสาวโลลิต้ากล่าวเช่นนั้น จากนั้นก็วิ่งไปที่หน้าช่องจอดรถของลู่หลี แล้วหันเลนส์กล้องไปที่ ‘จักรยานคานคู่’ คันนั้น!
“ฉันเห็นจักรยานค่ะ! แถมยังเป็นยี่ห้อฟีนิกซ์แบบคานคู่ด้วย!”
วีเจสาวเน้นย้ำทีละคำ
บนหน้าจอโทรศัพท์ของเธอถูกถล่มด้วยข้อความแชทในพริบตา……
“นี่อาจจะเป็นรสนิยมเหนือระดับของพวกเศรษฐีตีนโตก็ได้นะ!”
“ฉันลองเช็คดูแล้ว ช่องจอดรถของกรีนทาวน์หวงผู่เบย์ ช่องหนึ่งราคาก็ล้านกว่าหยวนแล้ว……”
“ในช่องจอดรถราคาขนาดนี้ กลับมีจักรยานยี่ห้อฟีนิกซ์คานคู่จอดอยู่คันเดียว ไม่อยากจะเชื่อเลยใช่ไหมล่ะ?”
วีเจสาวโลลิต้ากล่าวด้วยน้ำเสียงทึ่งจัด
……
‘ติ๊ง!’
ในตอนนี้เอง ลิฟต์ได้มาถึงพอดี
ลู่หลีหัวเราะเบาๆ หันหลังเดินเข้าไปในลิฟต์
เขาแตะบัตร ปุ่มกดชั้นยี่สิบสี่ภายในลิฟต์จึงสว่างขึ้น
เมื่อลิฟต์จอดที่ชั้นหนึ่ง มีหญิงสาววัยทำงานที่สวมแว่นตากรอบทอง ดูมีความรู้และมีบุคลิกแบบสาวเย็นชาผู้เคร่งครัดคนหนึ่งเดินเข้ามา
“สวัสดีค่ะ”
หญิงสาวมองมาที่ลู่หลี พยักหน้าเล็กน้อยและเอ่ยทักทาย
“สวัสดีครับ”
ลู่หลีพยักหน้าตอบ
ผู้หญิงคนนี้เป็นเพื่อนบ้านของลู่หลี ชื่อว่าจูเสวี่ยฉิง
ภายในลิฟต์ ทั้งสองคนไม่ได้พูดคุยอะไรกันต่อ
ไม่นานนัก ก็ถึงชั้นยี่สิบสี่
ลู่หลีผายมือเชิญ ให้จูเสวี่ยฉิงออกจากลิฟต์ก่อน
จูเสวี่ยฉิงหยิบกุญแจออกมา ทันทีที่เปิดประตูห้อง ก็ได้ยินเสียงไอถี่ๆ ดังออกมาจากข้างใน สีหน้าของเธอฉายแววลนลานและรีบวิ่งเข้าไปทันที……
ลู่หลีปรายตามองเข้าไปในห้องนั้นแล้วส่ายหน้า
จูเสวี่ยฉิงคนนี้มาจากครอบครัวผู้ดีเก่า ตอนอายุยี่สิบกว่าปีเธอยอมแต่งงานกับผู้ชายที่ไม่เคยเห็นหน้าตามคำสั่งของพ่อ แต่คิดไม่ถึงว่าหลังจากแต่งงานมาแล้ว เธอถึงได้รู้ความจริงว่าสามีของเธอป่วยเป็นโรคประหลาดมานาน มีอาการไอ อ่อนเพลีย ใบหน้าซีดเซียว และผอมจนเหลือแต่กระดูก…… ไม่ว่าจะตรวจในประเทศหรือต่างประเทศก็หาสาเหตุไม่พบ
ลู่หลีเคยเห็นผู้ชายคนนั้น และเห็นข้อมูลบนศีรษะของเขา ซึ่งคงจะมีชีวิตอยู่ได้อีกไม่กี่ปี
น่าเสียดายที่อายุยังน้อย แต่กลับต้องเตรียมตัวเป็นหม้ายเสียแล้ว
ลู่หลีถอนความคิดกลับมา พลางหาวออกมาหนึ่งหวอด แล้วหยิบกุญแจจากกระเป๋ามาเปิดประตูบ้านของตัวเอง
หยางเจินเอ๋อกลับมาแล้ว และกำลังยุ่งอยู่ในห้องครัว
เมื่อได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวที่โถงทางเข้า เธอก็รีบชะโงกหน้าออกมา ส่งยิ้มหวานให้ลู่หลีแล้วตะโกนบอกว่า
“กับข้าวใกล้จะเสร็จแล้ว รออีกแป๊บเดียวนะ!”
ลู่หลีพยักหน้าและตอบรับสั้นๆ ว่า
“รับทราบ”
หยางเจินเอ๋อคนนี้ถือว่าไม่เลวเลยจริงๆ รู้จักประเมินสถานการณ์ได้ดี เธอรู้ว่าตัวตนระดับลู่หลีที่มีต่อเธอนั้น ความปรารถนาในการครอบครองอาจจะมีมากกว่าความรู้สึกรักใคร่จริงๆ
แต่เธอไม่ได้ใส่ใจ และไม่เคยคิดจะผูกมัดลู่หลี
เธอเพียงแค่พยายามทำหน้าที่ที่ควรทำอย่างสุดความสามารถ เช่น ทำความสะอาดบ้าน เตรียมมื้อค่ำ……
เพื่อให้ลู่หลีพอจะนึกถึงเธอได้บ้าง แม้จะเป็นเพียงพื้นที่เล็กๆ เท่าปลายนิ้วก้อยก็ตาม
ลู่หลีนั่งลงที่โต๊ะอาหารโดยไม่มีท่าทีจะขยับไปไหน
ไม่นานนัก หยางเจินเอ๋อก็ยกกับข้าวสามอย่างและซุปสองอย่างมาวาง
เธอตักข้าวให้ลู่หลีก่อน แล้วจึงตักให้ตัวเองหนึ่งชาม
ระหว่างมื้ออาหาร ลู่หลีก็พูดคุยเรื่องสัพเพเหระทั่วไปกับหยางเจินเอ๋อไปเรื่อยๆ……
“จริงด้วย ในนี้มีเงินหนึ่งล้านหยวน เอาไว้ให้เธอใช้จ่ายส่วนตัวนะ”
หลังจากทานเสร็จ หยางเจินเอ๋อลุกขึ้นเก็บถวานชาม ในตอนนี้ลู่หลีก็หยิบบัตรธนาคารใบหนึ่งออกมาจากกระเป๋า ยื่นให้เธอแล้วกล่าวว่า
“รหัสคือหนึ่งสองสามสี่ห้าหก”
พูดจบ ลู่หลีก็ลุกขึ้นเดินไปที่ห้องนั่งเล่น นั่งลงบนโซฟาอย่างสบายอารมณ์
หยางเจินเอ๋อหน้าแดงระเรื่อพลางเก็บรักษาบัตรธนาคารไว้อย่างระมัดระวัง แล้วทำงานบ้านต่อไป
สายตาของลู่หลีมองตามแผ่นหลังของหยางเจินเอ๋อ ไล่จากฝ่าเท้าขาวเนียนขึ้นไปยังข้อเท้าเล็กๆ และรูปร่างที่งดงาม……
นี่คือร่างกายที่เขาสามารถครอบครองได้ทุกเมื่อ ไม่นาน ลู่หลีก็ถอนสายตากลับมา
……
เวลาหนึ่งทุ่มตรงของจีน และเป็นเวลาหกโมงเช้าของนิวยอร์ก สหรัฐอเมริกา
ในห้องเช่าที่ไม่ใหญ่โตนัก ห่างจากมหาวิทยาลัยนิวยอร์กในแมนแฮตตันออกไปสามกิโลเมตร
ภายในห้องมีเสียงหอบหายใจหนักหน่วงดังขึ้น
โรเบิร์ต แทปแพน มอร์ริส ดวงตาเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอย เขารู้สึกว่าในวินาทีนี้ ทุกเซลล์ในร่างกายกำลังตื่นตัว แม้แต่อาการปวดที่ส่งมาไม่ขาดสายก็ดูเหมือนจะบรรเทาลงไปมาก
“เริ่มแล้ว”
มอร์ริสโห่ร้องด้วยความตื่นเต้น