บทที่ 6 พ่อค้าเวลา·ลู่หลี

บทที่ 6 พ่อค้าเวลา·ลู่หลี

ลู่หลีซื้อซิมการ์ดโทรศัพท์แบบไม่ระบุตัวตนที่ข้างทาง แล้วเปลี่ยนใส่เข้าไปในโทรศัพท์ของเขา

เขาเดินเท้าไปตามถนนจ้างจงในเขตหวงผู่ หากเดินต่อไปอีกนิด ก็จะถึงถนนคนเดินจินหลิงที่มีชื่อเสียงของเซี่ยงไฮ้

วันนี้อากาศในเซี่ยงไฮ้ดีมาก ท้องฟ้าสีครามสดใสราวกับถูกชะล้างมาอย่างดี เหมือนกับอารมณ์ของลู่หลีในวันนี้……

ตลอดสี่ปีของการทำงาน ฝีเท้าของเขามักจะรีบเร่งอยู่เสมอ น้อยครั้งนักที่จะเป็นเหมือนตอนนี้ ที่รู้สึกสบายใจและผ่อนคลายจากก้นบึ้งของหัวใจ

สายตาของเขาปัดผ่านเหล่าคนเดินถนนที่สัญจรไปมาอย่างไม่ใส่ใจ……

เขามองดูชุดข้อมูลที่ปรากฏอยู่บนศีรษะของเหล่าคนเดินถนนเหล่านั้น:

‘ชื่อ: จางเหวินเทา’

‘อายุ: 35 ปี’

‘อายุขัยที่เหลือ: 22 ปี 35 วัน 12 ชั่วโมง 56 นาที 18 วินาที’

‘ชื่อ: จางเสี่ยว’

‘อายุ: 27 ปี’

‘อายุขัยที่เหลือ: 52 ปี 32 วัน 8 ชั่วโมง 16 นาที 27 วินาที’

‘ชื่อ: ซือปี้จวิน’

‘อายุ: 24 ปี’

‘อายุขัยที่เหลือ: ……’

……

มันเป็นความรู้สึกที่วิเศษมาก ราวกับเป็นยมทูต หรือเทพเจ้าที่สามารถกุมชะตาชีวิตของสรรพสัตว์ได้

ลู่หลีหยุดฝีเท้า ครุ่นคิดอย่างละเอียด เขาต้องการหาคำนิยามมาบรรยายความรู้สึกในยามนี้

‘ความโชคดี, ความตื่นเต้น, ความเหนือกว่า, ความทะเยอทะยาน…’

ตัวเลขการนับถอยหลังที่แสดงถึงชีวิตบนศีรษะของทุกคนล้วนค่อยๆ ลดลงจนกลายเป็นศูนย์อย่างต่อเนื่อง ช่างเย็นชาและไร้ความปราณี……

ลู่หลีก้าวเดินต่อไป เขาเดินเข้าสู่ถนนคนเดินจินหลิง เพื่อต้องการค้นหา ‘กลุ่มลูกค้าเป้าหมาย’ ของเขา

แม้จะเป็นพฤติกรรมการซื้อขายที่เกิดจากความสมัครใจอย่างสมบูรณ์

แต่ลู่หลีก็ยังหวังว่า ‘ผู้ขายเวลา’ รายแรกของเขาจะมีอายุขัยที่เหลืออยู่ยาวนานที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้

หน้าประตูห้างสรรพสินค้าหย่งอัน ชายหนุ่มคนหนึ่ง หรือจะบอกว่าเป็นร่างที่สวมชุดมาสคอตคุมะมงอยู่ ได้ดึงดูดความสนใจของลู่หลี

ลู่หลีมองดูข้อมูลบนศีรษะของเขา:

‘ชื่อ: เจิ้งป๋อเหวิน’

‘อายุ: 21 ปี’

‘อายุขัยที่เหลือ: 65 ปี 126 วัน 13 ชั่วโมง 49 นาที 17 วินาที’

ลู่หลีรู้สึกว่า เขาได้เจอลูกค้ารายแรกของเขาแล้ว

ประการแรกคือยังหนุ่ม เมื่อรวมกับอายุขัยที่เหลือเขาสามารถอยู่ได้ถึงอายุเหือบแปดสิบเจ็ดปี

ประการต่อมา ด้วยวัยยี่สิบเอ็ดปี หากเป็นนักศึกษา เขาก็ควรจะกำลังเรียนอยู่ในมหาวิทยาลัย

การออกมาทำงานพิเศษในฐานะนักศึกษา แสดงว่าฐานะทางการเงินทั่วไป หรืออย่างน้อยก็มีความจำเป็นต้องใช้เงินจำนวนมากในระยะสั้น

หากไม่ใช่คนเรียนหนังสือ แต่ยังออกมาทำงานพิเศษแบบนี้ หมายความว่าระดับการศึกษาต้องค่อนข้างต่ำ และฐานะทางการเงินค่อนข้างลำบาก

ไม่ว่าจะมองจากมุมไหน ก็ล้วนเป็นกลุ่มลูกค้าเป้าหมายของลู่หลีทั้งสิ้น

ลู่หลียืนสังเกตการณ์ร่างคุมะมงอยู่จากที่ไกลๆ ในจุดไม่เป็นที่สังเกต……

ตลอดช่วงเช้า ชายหนุ่มที่สวมชุดคุมะมงคนนี้แทบจะไม่หยุดพักจากการแจกใบปลิวและทำท่าทางน่ารักเลย

จนกระทั่งเวลาบ่ายโมงสามสิบนาที

ในที่สุดคุมะมงก็เลิกงาน

เขาถอดหัวตุ๊กตาออก เผยให้เห็นใบหน้าสะอาดสะอ้านของชายหนุ่มคนหนึ่ง เส้นผมและแก้มล้วนเปียกโชกไปด้วยเหงื่อ……

ชายวัยกลางคนที่ดูเหมือนผู้จัดการห้างเดินออกมา จ่ายค่าแรงสองร้อยหยวนให้กับชายหนุ่มที่ชื่อเจิ้งป๋อเหวินคนนี้

เจิ้งป๋อเหวินรับเงินมา ใบหน้าปรากฏรอยยิ้มที่สดใสและกล่าวขอบคุณซ้ำๆ

เขาถอดชุดหมีออก เดินจากห้างหย่งอันไป เตรียมหาของกินรองท้องสักร้าน ก่อนจะไปทำงานพิเศษที่ร้านเคเอฟซีเป็นที่ถัดไป

เจิ้งป๋อเหวินเดินเข้าไปนั่งในร้านบะหมี่ราคาถูกร้านหนึ่ง

เขาทันทีที่เขานั่งลง ที่ฝั่งตรงข้ามของโต๊ะ ชายหนุ่มคนหนึ่งก็ตามมานั่งลงทันที

เจิ้งป๋อเหวินเงยหน้าขึ้นมองแวบหนึ่ง บนใบหน้ายังปรากฏรอยยิ้มอยู่บ้าง

ชายหนุ่มคนนี้ก็คือลู่หลีนั่นเอง

“สวัสดี”

ลู่หลีมองไปที่เจิ้งป๋อเหวินแล้วเอ่ยทัก

ในขณะเดียวกัน ความคิดหนึ่งก็เกิดขึ้น

‘โปรดเลือกจำนวนเท่าของเวลา’

‘หนึ่งร้อยเท่า’

ข้อมูลที่ต่อเนื่องกันปรากฏขึ้นในใจของลู่หลี

เขาตอบสนองด้วยการเร่งเวลาหนึ่งร้อยเท่า ซึ่งนี่คือขีดจำกัดสูงสุดที่เขาสามารถทำได้ในตอนนี้ หากจะเพิ่มมากกว่านี้ ลู่หลียังไม่สามารถทำได้

นอกจากนี้ ครั้งนี้ลู่หลีไม่ได้เพียงแค่เร่งเวลาของตัวเองเท่านั้น แต่เขายังขยายขอบเขตของอาณาเขตเวลาออกไป ครอบคลุมเจิ้งป๋อเหวินเข้าไปด้วย

บรรยากาศอันลึกลับแผ่ซ่านออกไปอย่างรวดเร็ว!

ตามขอบเขตเวลาที่ก่อตัวขึ้น พื้นที่ที่ลู่หลีและเจิ้งป๋อเหวินอยู่นั้นถูกแยกออกจากโลกภายนอกในทันที

ทุกสิ่งภายนอก ในสายตาของลู่หลีและเจิ้งป๋อเหวินในยามนี้ ไม่ว่าจะเป็นเสียงหรือการเคลื่อนไหว ล้วนช้าลงไปหนึ่งร้อยเท่า!

แทบจะอยู่ในสภาวะหยุดนิ่ง!

เจิ้งป๋อเหวินพบความผิดปกติอย่างรวดเร็ว เขาเบิกตากว้าง มองไปรอบๆ

เขาพบว่า ลูกค้าคนอื่นๆ รอบตัว และคนเดินถนนนอกร้าน ราวกับถูกกดปุ่มหยุดนิ่งเอาไว้!

เขาหันขวับกลับมา เบิกตากว้าง มองไปที่ ‘ลู่หลี’ ที่กำลังยิ้มบางๆ

“สวัสดี”

ลู่หลีกล่าวอย่างใจเย็นอีกครั้ง

“นี่มันเรื่องอะไรกัน?”

“คุณเป็นคนทำเหรอ?”

“คุณเป็นใครกันแน่?!”

สภาพจิตใจของเจิ้งป๋อเหวินนับว่าเหนือความคาดหมายของลู่หลีอยู่บ้าง แม้จะดูออกว่าเขาตกใจกับภาพประหลาดตรงหน้า แม้ร่างกายจะเกร็งเครียด แต่เขาก็ยังพยายามรักษาความสงบไว้อย่างสุดความสามารถ

ถึงขั้นที่ว่า เขาสามารถคาดเดาสาเหตุของเหตุการณ์เหนือธรรมชาติครั้งนี้ได้อย่างรวดเร็ว ว่าน่าจะมาจากชายหนุ่มที่ดูสงบนิ่งตรงหน้าเขา

ลู่หลีค่อนข้างพอใจกับปฏิกิริยาของเจิ้งป๋อเหวิน เขาใช้ลูกเล่นใหญ่โตขนาดนี้เพื่อแสดงอำนาจออกมา ก็เพื่อสร้างบรรยากาศแบบนี้ขึ้นมานั่นเอง

ไม่อย่างนั้น เขาคิดว่าถ้าอยู่ดีๆ มีคนวิ่งเข้ามาบอกว่าจะขอซื้อเวลาของคุณ มีโอกาสสูงมากที่จะถูกมองว่าเป็นคนบ้า คนเสียสติ หรือคนโง่

“ขออนุญาตแนะนำตัวสักนิด”

ลู่หลีชะงักไปเล็กน้อย เผยรอยยิ้มที่ดูอ่อนโยนออกมา จากนั้นเขาก็กล่าวอย่างไม่รีบร้อนว่า:

“คุณสามารถเรียกผมว่า……”

“พ่อค้าเวลา!”