บทที่ 29 ไพ่กวินท์

เมื่อเวย์นประคองเกรอลท์ที่แทบยืนไม่อยู่ เดินออกมาจากทางเดินมืดสนิท ทันทีที่พวกเขาปรากฏตัวที่หน้าประตู โตรูแวร์ซึ่งยืนคอยอยู่ก็ก้าวเข้ามาอย่างรวดเร็ว

สีหน้าของเธอเคร่งเครียด ดวงตาสำรวจมองร่างกายของเวย์นอย่างละเอียด เมื่อเห็นว่าเขาไม่มีบาดแผลใด ๆ ชัดเจน เธอจึงถอนหายใจอย่างโล่งอก

แม้พวกเขาจะไม่ได้เห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นด้วยตาตัวเอง แต่เสียงระเบิดของรังผึ้งที่ดังสนั่น รวมถึงเสียงคำรามดุดันของเหล่าสัตว์ประหลาดที่ดังผ่านทางเดินแคบ ๆ ก็เพียงพอที่จะบอกได้ว่าการต่อสู้ครั้งนี้รุนแรงยิ่งกว่าที่พวกเขาคาดคิด

เมื่อเวย์นเห็นโตรูแวร์ เขาไม่ได้รีรอ และเอ่ยกับหัวหน้ากองเอลฟ์หญิงทันทีว่า

“โตรูแวร์ เกรอลท์ได้รับบาดเจ็บนิดหน่อย ฝากส่งเขาไปรักษากับหมอที่ค่ายที”

เขาชี้ไปยังลูกน้องเอลฟ์สองคนที่ยืนอยู่ข้างเธอแล้วเสริมว่า

“นอกจากนี้...”

“ช่วยจัดคนถือคบเพลิงไปกับฉัน ไปยังที่ที่เราสู้กันเมื่อครู่เพื่อขนศพออกมา”

“ที่นั่นเต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือด ถ้าไม่รีบจัดการ มันจะดึงดูดสัตว์ประหลาดเข้ามาอีกในไม่ช้า”

โตรูแวร์พยักหน้าตอบรับ และหันไปพูดเบา ๆ กับนักธนูเอลฟ์ผู้ดูมีความชำนาญข้างกาย ก่อนจะหันมาบอกเวย์นว่า

“ฉันจัดการเรียบร้อยแล้ว เวย์น เราไปดูที่นั่นด้วยกันก่อนเถอะ”

เวย์นไม่พูดอะไรเพิ่มเติม เขาหันกลับไปนำทางพร้อมกับโตรูแวร์และนักรบคนแคระที่สวมชุดเกราะหนัก ผ่านทางเดินกลับไปยังสระน้ำใต้ดิน

แต่คราวนี้ พวกเขาไม่ได้เดินในความมืด โตรูแวร์และคนแคระถือคบเพลิงให้แสงสว่างนำทาง ขณะที่เวย์นถือดาบเงินคอยระวังด้านหน้าเพื่อรับมือกับสิ่งไม่คาดฝัน

เมื่อพวกเขาเดินผ่านซุ้มประตูและมาถึงเฉลียงที่ติดกับสระน้ำ ภาพที่ปรากฏตรงหน้าทำให้โตรูแวร์และนักรบคนแคระถึงกับอ้าปากค้างด้วยความตกใจ

พื้นที่เฉลียงครึ่งวงกลมตรงทางออกเต็มไปด้วยเลือดและชิ้นส่วนอวัยวะนับไม่ถ้วน กลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งในอากาศชวนคลื่นไส้ บนพื้นนั้นเต็มไปด้วยซากศพของปีศาจน้ำมากมายนับสิบตัว

ร่องรอยของบาดแผลจากดาบและไฟเผาบนตัวพวกมันบอกชัดเจนว่าพวกมันถูกเวย์นและเกรอลท์สังหาร

โตรูแวร์ถึงกับยืนอึ้งไปชั่วขณะ แต่เธอก็รีบสงบจิตใจลงอย่างรวดเร็ว แววตาที่มองเวย์นเปลี่ยนไปเป็นจริงจังและให้ความสำคัญมากขึ้น เธอเอ่ยถามว่า

“เวย์น เราจะทำอย่างไรต่อไป?”

เวย์นยังคงระมัดระวังไม่ลดการ์ด แม้จะกำจัดหมอกปีศาจที่โจมตีเกรอลท์ได้แล้ว แต่ด้วยพื้นที่ของสระน้ำที่กว้างใหญ่ เขาไม่อาจมั่นใจได้ว่าจะไม่มีหมอกปีศาจตัวอื่นซ่อนอยู่ในที่อื่น

เมื่อได้ยินคำถามของโตรูแวร์ เขาครุ่นคิดอยู่สักครู่ก่อนตอบว่า

“เก็บซากศพพวกนี้ออกไปก่อน จะเผาทิ้งก็ได้ หรือถ้าจะฝังก็ต้องฝังให้ห่างไกล”

“เพราะไม่อย่างนั้น ซากพวกนี้อาจจะล่อสิ่งมีชีวิตใต้ดินที่กินซากศพให้มาเพิ่ม”

“อีกอย่าง เตรียมเครื่องส่องสว่างมาเพิ่มด้วย ทางเดินอีกด้านของสะพานเชื่อมไปยังพื้นที่ใหม่ เธอควรส่งคนเฝ้าประตูเพื่อป้องกันไม่ให้สัตว์ประหลาดจากอีกฝั่งบุกเข้ามา”

“ฉันต้องตรวจสอบทางเข้าออกทั้งหมดของที่นี่ จะได้แน่ใจว่าไม่มีจุดไหนที่สัตว์ประหลาดจะโผล่ออกมาได้โดยเราไม่รู้ตัว”

โตรูแวร์พยักหน้ารับคำ เธอจดสิ่งที่เวย์นพูดไว้ในใจเพื่อดำเนินการ

ในขณะเดียวกัน เธออดรู้สึกโชคดีไม่ได้ที่ได้พบเวย์นและเกรอลท์โดยบังเอิญ หากพวกเขาไม่อยู่ที่นี่ในตอนนี้ พวกปีศาจน้ำที่อยู่ใกล้เช่นนี้คงสร้างความเสียหายมหาศาลแก่พวกเธอ

เวลาผ่านไปประมาณสิบกว่านาที นักธนูเอลฟ์ที่โตรูแวร์สั่งไว้ก่อนหน้านี้พากลุ่มนักรบอีกสิบกว่าคนเข้ามา พวกเขาประหลาดใจกับซากปีศาจน้ำจำนวนมาก แต่ก็เริ่มขนย้ายศพออกไปอย่างเป็นระเบียบตามคำสั่งของโตรูแวร์

การเผาศพกลายเป็นประเพณีในยุคนี้ ทุกคนในอาณาจักรเหนือรู้ดีว่าหากศพจำนวนมากไม่ได้รับการจัดการ หรือเพียงแค่ฝังลงดิน มันจะไม่นานนักก่อนที่ผีร้ายและสิ่งมีชีวิตกินซากอื่น ๆ เช่น ผีดูดซาก และมารกองฟอนจะปรากฏขึ้นสร้างความวุ่นวาย

ไม่มีใครรู้แน่ชัดว่าใต้พื้นดินที่มนุษย์ไม่อาจสำรวจนั้น มีสัตว์ประหลาดซ่อนอยู่มากมายเพียงใด แต่แสงสว่างและเปลวไฟสามารถช่วยขับไล่พวกมันได้ในระดับหนึ่ง

อาจเป็นเหตุผลว่าทำไมลัทธิไฟนิรันดร์จึงได้รับความนิยมในหมู่คนทั่วไปนัก

อย่างไรก็ตาม ด้วยความกังวลเรื่องควันจากการเผาศพที่จะอาจเปิดเผยตำแหน่งของพวกเขา โตรูแวร์จึงตัดสินใจให้คนงานนำซากศพเหล่านั้นลึกเข้าไปในป่า ปล่อยให้ธรรมชาติจัดการตามวัฏจักร

ทุกคนยุ่งอยู่กับการทำหน้าที่ของตัวเอง แม้การต่อสู้ของเวย์นจะใช้เวลาเพียงไม่ถึงครึ่งชั่วโมง แต่กว่าที่พวกเขาจะจัดการซากศพและร่องรอยเลือด รวมถึงค้นหาทั่วทั้งสระน้ำใต้ดินและแก้ไขปัญหาในพื้นที่ได้หมดสิ้น ก็ผ่านไปแล้วสามถึงสี่ชั่วโมง

เมื่อเสร็จสิ้นภารกิจของวัน เวย์นก็กล่าวลากับโตรูแวร์ที่ยังคงยุ่งอยู่กับการจัดการงาน ก่อนจะเดินกลับค่ายพักด้วยร่างกายที่เหนื่อยล้า เขากำลังจะไปหาเกรอลท์ แต่แล้วกลับเห็นนักล่าปีศาจผู้ช่ำชองกำลังนั่งอยู่ตรงข้ามคนแคระตัวหนึ่ง ทั้งสองกำลังนั่งล้อมกองไฟ และดูเหมือนจะยุ่งกับอะไรบางอย่าง

รอบตัวพวกเขามีเอลฟ์และคนแคระอีกหลายคนที่มุงดูด้วยความสนใจ

ด้วยความอยากรู้ เวย์นจึงเดินเข้าไปใกล้ และพบว่าเกรอลท์ที่พันแผลไว้รอบตัวหลายชั้น พร้อมคลุมด้วยเสื้อคลุมหนาสีดำ กำลังจดจ่อมองไพ่ในมือที่ประณีตงดงาม เขาดูเหมือนจะลังเลว่าควรลงไพ่ใบไหน

ส่วนคนแคระตรงข้ามก็มีสีหน้าตื่นเต้นไม่แพ้กัน ไพ่ของทั้งสองถูกจัดเรียงไว้อย่างเป็นระเบียบหกแถว และตรงกลางมีเหรียญดูคาทเรียงซ้อนกันอยู่ ซึ่งดูเหมือนจะเป็นเดิมพันของพวกเขา

ผู้ชมรอบข้างเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและความคาดหวัง ดูเหมือนว่าเกมไพ่ที่พวกเขากำลังเล่นจะมีเสน่ห์ดึงดูดอย่างมาก

เมื่อเห็นภาพนี้ เวย์นก็เดาได้ทันทีว่าพวกเขากำลังทำอะไร

พวกเขากำลังเล่น “ไพ่กวินท์” นั่นเอง

เขาเคยคิดว่าเกมนี้น่าจะยังไม่เกิดขึ้น หรือแม้จะมีอยู่แล้ว ก็น่าจะเป็นเพียงความบันเทิงในหมู่คนแคระไม่กี่คนเท่านั้น

ไม่นึกเลยว่าเพิ่งจะลงจากเขาเคียร์มอร์เฮน ก็ได้เจอกับเกมไพ่ที่ในภายภาคหน้าจะกลายเป็นที่นิยมอย่างแพร่หลาย

และดูเหมือนว่านี่จะเป็นครั้งแรกที่เกรอลท์ได้สัมผัสกับไพ่กวินท์ เพราะตลอดสองปีที่ผ่านมา เวย์นไม่เคยได้ยินไวท์วูล์ฟพูดถึงเกมนี้เลย

เมื่อเห็นว่าเกรอลท์ยังคงลังเลในการวางไพ่ เวย์นจึงเดินเข้าไปใกล้ด้วยความอยากรู้เพื่อดูว่าในมือของเกรอลท์มีไพ่อะไรบ้าง

เพียงแค่ดูผ่าน ๆ ไม่กี่วินาที เวย์นผู้มีประสบการณ์ในฐานะนักพนันไพ่กวินท์ก็สามารถคิดหาวิธีชนะได้ทันที

อย่างไรก็ตาม นี่คือการเดิมพันระหว่างเกรอลท์และคนแคระ เวย์นจึงเลือกที่จะไม่พูดแทรกหรือรบกวนพวกเขา

แต่ด้วยกลิ่นอายของปีศาจน้ำที่ติดอยู่บนตัวเวย์น เขาเพียงแค่เข้าไปใกล้เล็กน้อยก็ทำให้เกรอลท์รู้ตัว

อย่างไรก็ตาม เกรอลท์ที่กำลังสนุกกับเกมอยู่เพียงแค่หันมามองเวย์นแล้วพยักหน้าให้ ก่อนจะกลับไปสนใจกับเกมต่อ

น่าเสียดายที่การดวลไพ่กวินท์นั้นต้องการทั้งทักษะ โชค และไพ่ที่แข็งแกร่ง ซึ่งเกรอลท์ยังขาดอยู่หลายประการ

ท้ายที่สุด หลังจากพยายามดิ้นรนอยู่ไม่กี่นาที เกรอลท์ก็ต้องพ่ายแพ้ให้กับคนแคระตรงข้าม เพราะขาดทั้งประสบการณ์และไพ่กวินท์ที่ทรงพลัง

เหรียญดูคาทไม่กี่เหรียญที่เขาได้รับจากภารกิจของมิเชอร์ ยังไม่ทันอุ่นมือก็ถูกเสียพนันไปหมดสิ้น

(จบบท)###