บทที่ 1672: การฝึกฝนทะลวงอสนีบาต
บทที่ 1672: การฝึกฝนทะลวงอสนีบาต
บทที่ 1672: การฝึกฝนทะลวงอสนีบาต
“นายไม่จำเป็นต้องเข้าไปใกล้เลย” เฉียวซางเอ่ยขึ้น “ขอแค่นายคาดการณ์ตำแหน่งที่สายฟ้าจะฟาดลงมาได้แม่นๆ แล้วก็ใช้ท่าทะลวงเงาย้ายมันออกไปก็พอแล้ว”
“ชิงชิง” ชิงเป่าส่งเสียงอย่างร่าเริง มันรู้สึกว่าเรื่องนี้ง่ายนิดเดียว
“ซุนซุน!” ซุนเป่าโวยวายขึ้นมาทันที “เธอก็พูดว่าง่ายสิ! หน้าที่ของเธอก็แค่ใช้มรสุมอสนีบาตไปตามปกติ! แต่ภาระทั้งหมดน่ะ ตกมาอยู่ที่ฉันคนเดียวเลยนะ!”
ชิงเป่าอ้าปากค้างพะงาบๆ แต่ก็เถียงไม่ออกเลยแม้แต่คำเดียว เพราะมันคือความจริงล้วนๆ
“หัวใจสำคัญของท่าไม้ตายประสานนี้ขึ้นอยู่กับนายเลยนะซุนเป่า สายฟ้าน่ะมันเกิดขึ้นแค่แวบเดียวจริงๆ” เฉียวซางมองไปยังซุนเป่าด้วยแววตาจริงจัง “แต่ฉันเชื่อมั่นในตัวนายนะ ด้วยความเร็วในการตอบสนองของนายแล้วล่ะก็ ต้องทำได้สำเร็จแน่นอน”
เพราะการจะเคลื่อนย้ายสายฟ้าจากมรสุมอสนีบาตให้สำเร็จได้นั้น ไม่ใช่แค่ต้องคาดการณ์ตำแหน่งของสายฟ้าให้แม่นยำเท่านั้น แต่ยังต้องคอยป้องกันการโจมตีจากคู่ต่อสู้ไปพร้อมๆ กับใช้ท่าทะลวงเงาให้ได้ แล้วต้องเคลื่อนย้ายสายฟ้าไปยังจุดที่เป้าหมายไม่ทันได้สังเกตอีกด้วย
เรียกได้ว่าถ้ามีขั้นตอนไหนผิดพลาดไปแม้แต่ก้าวเดียว ท่าไม้ตายประสานสุดอลังการนี้ก็จะล้มเหลวไม่เป็นท่าในทันที
“ซุนซุน…” ถึงแม้จะได้รับสายตาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความเชื่อมั่นจากผู้ฝึกสัตว์อสูรของตัวเอง แต่ซุนเป่าก็ยังอดรู้สึกใจแป้วไม่ได้ มันลังเลอยู่พักหนึ่งก่อนจะส่งเสียงออกมาอย่างไม่ค่อยมั่นใจเท่าไหร่นักว่าจะขอลองดูสักตั้ง
“เริ่มแรก ลองใช้ร่างต้นของนายใช้ท่าทะลวงเงาเพื่อเคลื่อนย้ายสายฟ้าโดยตรงเลยนะ” เฉียวซางกำชับ
“จริงอยู่ที่ท่าทะลวงเงาของเงาปีศาจทมิฬจะครอบคลุมพื้นที่ได้กว้างกว่า แต่การควบคุมมันต้องใช้สมาธิสูงมาก แถมยังกินพลังงานสุดๆ สู้ให้นายใช้ร่างต้นปล่อยท่าโดยตรงจะง่ายและสบายกว่ากันเยอะเลย”
“ถ้าในอนาคตนายเคลื่อนย้ายสายฟ้าได้แม่นยำมากขึ้นแล้ว เราค่อยมาเพิ่มระดับความยากด้วยการลองให้เงาปีศาจทมิฬหรือร่างแยกเป็นคนใช้ท่าแทนก็ได้”
“ซุนซุน~” ซุนเป่าพยักหน้ารับคำอย่างว่าง่าย
พูดจบ มันก็หันไปสบตากับชิงเป่าเป็นสัญญาณ
“ชิงชิง” ชิงเป่าสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อสะกดกลั้นความดีใจและความตื่นเต้นที่กำลังพลุ่งพล่านอยู่ในใจ ก่อนจะส่งเสียงตอบรับ แล้วสลายร่างกลายเป็นสายลมหายวับไปในทันที
ในใจของมันตอนนี้กำลังคิดวนเวียน...
ก่อนหน้านี้ไม่ว่าจะเป็นท่าประสานของมันหรือของลู่เป่าที่ใช้คู่กับทะลวงเงา ล้วนมีรูปแบบการเคลื่อนที่ที่ตายตัว ทำให้การประสานงานค่อนข้างจะตรงไปตรงมา แต่สำหรับท่าทะลวงอสนีบาตในครั้งนี้ แค่ฟังก็นรู้แล้วว่าระดับความยากมันต่างกันลิบลับ คงต้องทุ่มเททั้งเวลาและสมาธิในการฝึกฝนน่าดูเลย
การที่ผู้ฝึกยอมให้มันกับซุนเป่าใช้เวลามากมายไปกับท่าไม้ตายประสานนี้... หรือว่า... ผู้ฝึกอยากจะให้มันลงสนามแข่งจริงๆ กันนะ?
แต่ว่า... ตอนนี้มันยังเป็นแค่ระดับนายพลอยู่เลยนะ...
เอาน่า! ช่างมันก่อน! ตั้งใจฝึกซ้อมดีกว่า!
สายลมที่เปี่ยมไปด้วยความสุขพัดแทรกตัวขึ้นไปบนหมู่เมฆบนฟากฟ้า เพียงชั่วพริบตา ท้องฟ้าที่เคยสดใสก็พลันมืดครึ้มลง พร้อมกับพายุที่เริ่มก่อตัวขึ้นอย่างรุนแรง
“เปรี้ยง! เปรี้ยง! เปรี้ยง!”
สายฟ้าสีเหลืองสาดแสงวาบไปมาอยู่บนท้องฟ้าที่มืดมิด ส่งเสียงคำรามกึกก้องน่าสะพรึงกลัว
“ซุนซุน…” ซุนเป่าที่อยู่ท่ามกลางวงล้อมของพายุค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยสายฟ้าแลบแปลบปลาบ มันอดที่จะกลืนน้ำลายเอื๊อกใหญ่ลงคอไม่ได้
“เปรี้ยง!”
ทันใดนั้นเอง สายฟ้าสีเหลืองเจิดจ้าเส้นหนึ่งก็ฟาดผ่าลงมาเป็นเส้นตรง!
“ซุนซุน!” ซุนเป่าตกใจจนสะดุ้งสุดตัว มันรีบใช้เทเลพอร์ตหนีไปยังจุดที่ห่างออกไปกว่าร้อยเมตรในทันที
“ชิงชิง” ชิงเป่าปรากฏตัวขึ้นกลางใจพายุ มันทำหน้าไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด ก่อนจะส่งเสียงตำหนิว่าอย่ามัวแต่คิดจะหลบสิ ต้องใช้ท่าทะลวงเงาด้วย!
“ชิงเป่าพูดถูกแล้วล่ะ” เฉียวซางตะโกนให้กำลังใจจากข้างสนาม “ไม่ต้องกลัวหรอกน่า เชื่อมั่นในตัวเองหน่อยสิ!”
ซุนเป่าทำท่าจะอ้าปากเถียง แต่แล้วท้องฟ้าก็คำรามลั่น “เปรี้ยงปร้าง” ดังสนั่นขึ้นมาอีกระลอก
“ซุนซุน!”
ด้วยสัญชาตญาณเอาตัวรอด มันจึงเทเลพอร์ตหลบไปด้านข้างอีกครั้งอย่างรวดเร็ว
พอรู้ตัวว่าเผลอทำพลาดโอกาสทองในการใช้ท่าทะลวงเงาไปอีกครั้ง ซุนเป่าก็อดที่จะรู้สึกเศร้าใจและหดหู่ไม่ได้
โดยปกติแล้ว สัตว์อสูรธาตุผีมักจะกลัวสายฟ้าเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ยิ่งมรสุมอสนีบาตที่ชิงเป่าใช้ออกมานั้น ทั้งเสียงทั้งอานุภาพมันรุนแรงกว่าทักษะธาตุไฟฟ้าทั่วไปอยู่หลายขุม ดังนั้นการที่ซุนเป่าจะกลัวก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรเลย แต่ถ้ายังปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไป ก็ไม่รู้ว่าอีกนานแค่ไหนซุนเป่าถึงจะรวบรวมความกล้าจ้องมองสายฟ้าแล้วใช้ท่าทะลวงเงาออกมาได้... ต้องรีบคิดหาวิธีแก้ไขซะแล้ว...
สมองของเฉียวซางทำงานอย่างรวดเร็ว ทันใดนั้นเอง เธอก็นึกแผนเด็ดอย่างหนึ่งขึ้นมาได้ จึงหันไปมองซุนเป่าแล้วพูดขึ้นว่า
“ซุนเป่าเอามือถือของนายมาให้ฉันก่อนสิ”
“ซุนซุน…”
ซุนเป่าชะงักไปเล็กน้อยด้วยความงุนงง แต่มันก็ยังเทเลพอร์ตเข้ามาหาอย่างว่าง่าย ก่อนจะถอดห่วงมิติของตัวเองออกมา แล้วหยิบสมาร์ทโฟนยื่นส่งไปให้
“ซุนซุน?”
หลังจากยื่นมือถือให้แล้ว ซุนเป่าก็เอียงคอทำหน้าสงสัยพลางส่งเสียงถาม “อยู่ดีๆ มาขอมือถือของมันไปทำอะไรกันนะ?”
“ซุนซุน?”
พูดไม่ทันขาดคำ จู่ๆ มันก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ สีหน้าของมันแปรเปลี่ยนเป็นหวาดกลัวในทันที ก่อนจะร้องออกมาอย่างร้อนรน “จะไม่ใช่ว่า... ถ้าผู้ฝึกฝึกไม่สำเร็จ จะยึดมือถือของมันไปเลยใช่ไหม?!”
เอ๊ะ วิธีนี้ก็เข้าท่าเหมือนกันแฮะ ทำไมเมื่อกี้เราคิดไม่ถึงกันนะ... เฉียวซางคิดในใจ ก่อนจะแสร้งทำหน้าขรึมแล้วพูดอย่างหนักแน่นว่า
“ในสายตานาย ฉันเป็นคนแบบนั้นเหรอ”
เธอพูดไปพลางก็นิ้วก็กดสมาร์ทโฟนยิกๆ ไปพลาง
“ฉันแค่อยากจะช่วยเปิดไลฟ์สดให้น่ะ การฝึกท่าทะลวงอสนีบาตของพวกนายมันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย คงต้องใช้เวลาฝึกกันอีกนาน พอฝึกเสร็จในแต่ละวัน ฉันว่านายคงหมดแรงจนไม่มีกะจิตกะใจจะไปเปิดไลฟ์แล้วล่ะ สู้เอาการฝึกซ้อมสุดโหดนี่มาไลฟ์ให้แฟนๆ ดูโดยตรงเลยไม่ดีกว่าเหรอ ฉันเชื่อว่าต้องมีทั้งคนทั้งสัตว์อสูรอีกเยอะแยะที่อยากจะดูการฝึกซ้อมท่าไม้ตายประสานสุดเท่นี้แน่นอน”
เนื่องจากซุนเป่าไม่ได้ตั้งรหัสผ่านอะไรไว้ แอปต่างๆ ก็ยังล็อกอินค้างอยู่ เฉียวซางจึงเปิดไลฟ์สดได้อย่างง่ายดาย
สิ่งที่ซุนเป่าแคร์มากที่สุดในตอนนี้ก็คือเรื่องความนิยมและอยากให้มีคนชอบมันเยอะๆ ไม่อย่างนั้นมันคงไม่ขยันไลฟ์สดแทบทุกวันแบบนี้หรอก
เธอสังเกตเห็นว่าเวลาที่ซุนเป่าไลฟ์สดแล้วได้อ่านคอมเมนต์จากแฟนคลับ มันจะดูมีความสุขและกระตือรือร้นเป็นพิเศษ แถมยังตั้งใจฝึกซ้อมมากกว่าปกติหลายเท่าตัวเลยด้วย
ดังนั้นหากให้มันฝึกท่าทะลวงอสนีบาตไปพร้อมกับการไลฟ์สด เธอเชื่อว่าซุนเป่าจะฮึดสู้รวบรวมความกล้า และผลักดันตัวเองให้ก้าวข้ามขีดจำกัดไปได้อย่างแน่นอน
เฉียวซางคิดพลางหันกล้องของสมาร์ทโฟนไปยังสนามฝึกซ้อมกลางแจ้ง
ชิงเป่าพอเห็นดังนั้นก็รีบจัดท่าทันที มันค่อยๆ ลูบเมฆสีขาวปุยที่อยู่ใต้ร่างเบาๆ ให้เข้าที่เข้าทาง
ท่ามกลางฉากหลังที่พายุพัดคำรามกึกก้องและสายฟ้าฟาดแปลบปลาบ ท่วงท่าที่ดูสง่างามของมันก็ช่างโดดเด่นสะดุดตาผู้ชมเสียเหลือเกิน
เพียงชั่วพริบตาเดียว หน้าจอไลฟ์สดก็เต็มไปด้วยคอมเมนต์เครื่องหมายตกใจ และคำถามที่ว่าสัตว์อสูรแสนสวยตัวนี้คือใครกัน
“ซุนซุน?!”
อะไรนะ? ไลฟ์สดเรอะ?! ซุนเป่าพอเห็นกล้องหันมาทางตัวเองก็ถึงกับสะดุ้งเฮือก มันรีบเก๊กหล่อปรับสีหน้าในทันที ก่อนจะเชิดหน้าขึ้นทำท่าไม่เกรงกลัวอะไรทั้งสิ้น แล้วจ้องมองไปยังสายฟ้าที่อยู่ภายใต้ม่านฟ้าสีดำทมิฬ
“เปรี้ยง!”
ทันใดนั้นเอง ก็มีเสียงฟ้าผ่าดังสนั่นหวั่นไหว
ซุนเป่าเผลอตัวสั่นสะท้านโดยไม่รู้ตัว แต่พอนึกขึ้นได้ว่าตอนนี้กำลังไลฟ์สดให้แฟนๆ ดูอยู่ มันก็รีบข่มความกลัวและความอยากที่จะเทเลพอร์ตหนีเอาไว้สุดชีวิต ก่อนจะสูดหายใจเข้าลึกๆ กำหมัดทั้งสองข้างแน่น แล้วตะโกนปลุกใจตัวเองเสียงดัง
“ซุนซุน!”
จากนั้นก็เทเลพอร์ตตัวเองไปยังตำแหน่งใจกลางของหน้าจอกล้องอย่างองอาจ
“เปรี้ยง!”
ภายใต้ม่านฟ้ายามราตรีอันมืดมิด สายฟ้าสีเหลืองเจิดจ้าราวกับดาบคมกริบ พลันฟาดผ่าลงมาเป็นทางยาว
“ซุนซุน!”
ซุนเป่าเบิกตาโพลงจ้องเขม็งไปยังสายฟ้าที่กำลังฟาดลงมา เกือบจะในเสี้ยววินาทีเดียวกับที่สายฟ้าปรากฏขึ้น ดวงตาของมันก็ส่องประกายแสงสีน้ำเงินเจิดจ้าออกมา
หลุมดำขนาดมหึมาที่มีเส้นผ่านศูนย์กลางถึงสองเมตรได้ปรากฏขึ้นจากความว่างเปล่า ณ ตำแหน่งที่สายฟ้าจะต้องฟาดผ่านพอดิบพอดี
สายฟ้าสีเหลืองพุ่งหายเข้าไปในหลุมดำอย่างไร้ร่องรอย
ไม่น่าเชื่อเลยว่าแผนไลฟ์สดจะได้ผลดีเกินคาดขนาดนี้ ซุนเป่าดันฝึกสำเร็จตั้งแต่ครั้งแรกเลยนี่นา! เฉียวซางเห็นภาพตรงหน้าก็ถึงกับดีใจจนแทบจะเก็บอาการไว้ไม่อยู่
แต่ในขณะเดียวกันนั้นเอง หลุมดำอีกแห่งที่มีขนาดเท่ากันก็ได้ปรากฏขึ้นจากความว่างเปล่า ณ ตำแหน่งที่อยู่เหนือหัวของชิงเป่าขึ้นไปประมาณสามเมตรพอดิบพอดี!
“เปรี้ยง!”
สายฟ้าสีเหลืองเส้นเดิมได้พุ่งออกมาจากหลุมดำ ฟาดลงมาที่ชิงเป่าอย่างจัง
“ชิงชิง!”
ชิงเป่ากรีดร้องออกมาอย่างโหยหวน
พอเฉียวซางได้ยินเสียงร้องจึงรีบหันขวับไปดู ภาพที่เธอเห็นก็คือชิงเป่าในสภาพตัวไหม้เกรียมเป็นตอตะโก ก่อนจะร่วงหล่นลงสู่พื้นและสลบเหมือดไปในที่สุด
(จบตอน)