บทที่ 207 - ความได้เปรียบของพรสวรรค์เผ่าพันธุ์

บทที่ 207 - ความได้เปรียบของพรสวรรค์เผ่าพันธุ์

ท่ามกลางเสียงแผดร้องที่ดังขึ้นอย่างกะทันหันนั้นเอง

เศษเดนสองคนที่อวดอ้างว่าตนเองสูงส่งและมีสายเลือดมารอยู่ในกาย ก็ได้หายลับไปภายใต้สายตาที่ตกตะลึงของทุกคน

พวกเขาถูกเสี่ยวจื่อกลืนกินลงไปในคำเดียว และถูกย่อยสลายเป็นสารอาหารในพริบตา

ไม่มีแม้แต่เศษกระดูกหลงเหลือให้เห็น!

'ย่อยสลายสรรพสิ่ง'!

ช่างเป็นพลังที่เผด็จการเหลือเกิน!

เย่หย่งหมิงและซูเหลียงฮุ่ยที่เป็นผู้นำ คงคาดไม่ถึงว่าตนเองจะตายอย่างง่ายดายและกะทันหันเช่นนี้

แน่นอนว่า...

พวกเขายิ่งรู้สึกแปลกใจที่หวังเฉินยังไม่ตาย

เย่หย่งหมิงและซูเหลียงฮุ่ยกล้ายืนยันว่า การโจมตีของพวกเขาในตอนนั้นต้องเข้าเป้าอย่างแน่นอน

นักฝึกอสูรเลเวล 100 ถูกพวกเขาลอบโจมตีจากด้านหลัง แถมยังใช้ทักษะโจมตีที่รุนแรงถึงสองท่าพร้อมกัน

ในสถานการณ์เช่นนี้ ไม่ว่าจะอย่างไรก็ควรจะตายสนิทไปแล้ว

ทว่าหวังเฉินไม่เพียงแต่ไม่ตาย แต่ยังมอบ "เซอร์ไพรส์" ให้กับพวกเขาอีกด้วย

ทำให้คนทั้งสองก่อนตายมีแต่ความสงสัยและไม่อยากจะเชื่อ

อืม...

หากจะถามว่าทำไมหวังเฉินถึงไม่ตาย...

นั่นย่อมเป็นเพราะในเสี้ยววินาทีวิกฤตนั้น เสี่ยวจื่อได้ใช้ร่างกายของมันห่อหุ้มตัวหวังเฉินเอาไว้อย่างมิดชิด

หวังเฉินรู้ตั้งนานแล้วว่าสมาชิกหน่วยปราบมารทีมอื่นมองเขาด้วยสายตาไม่เป็นมิตร

สายตาอันเย็นชาที่พุ่งตรงมาเหล่านั้น ต่อให้เป็นคนโง่ก็เข้าใจได้ว่าคนพวกนี้ไม่ชอบหน้าเขาเอาเสียเลย

ในสถานการณ์แบบนี้...

หวังเฉินจะโง่จนส่งแผ่นหลังของตนเองให้คนพวกนี้ได้อย่างไร?

ดังนั้นเขาจึงระวังตัวไว้อยู่แล้ว

เพียงแต่...

สิ่งที่หวังเฉินคาดไม่ถึงก็คือ กลับดึงดูดปลาตัวใหญ่อย่างเย่หย่งหมิงและซูเหลียงฮุ่ยออกมาได้

เมื่อต้องเผชิญกับการลงมือสังหารอย่างกะทันหันของคนทั้งสอง หวังเฉินย่อมไม่ทะนงตัวถึงขั้นใช้ร่างกายของตนเองไปต้านทาน

เขาจึงให้เสี่ยวจื่อใช้ร่างกายห่อหุ้มเขาไว้ในพริบตานั้น

นั่นหมายความว่า...

การโจมตีอันรุนแรงของเย่หย่งหมิงและซูเหลียงฮุ่ย ทั้งหมดถูกซัดเข้าใส่ร่างของเสี่ยวจื่อแทน

หากเป็นสัตว์อสูรปกติทั่วไป แม้จะเป็นสัตว์กำเนิด ในระดับเลเวลเดียวกับเสี่ยวจื่อ หากโดนการโจมตีสองท่านั้นเข้าไป ย่อมต้องตายในทันที

เพราะเลเวลของเย่หย่งหมิงและซูเหลียงฮุ่ยนำหน้าหวังเฉินไปไกลมาก

นั่นหมายความว่าค่าสถานะสี่มิติก็สูงกว่ามากเช่นกัน

ทว่าโชคดีที่เสี่ยวจื่อไม่ใช่สัตว์อสูรทั่วไป!

มันคือสัตว์เทพระดับจักรวาล จ้าวแห่งการกลืนกิน!

หากต้องสู้กันซึ่งหน้า เสี่ยวจื่ออาจจะสังหารซูเหลียงฮุ่ยและเย่หย่งหมิงไม่ได้

แต่ถ้าพูดถึงความสามารถในการรับดาเมจแล้วละก็ เสี่ยวจื่อย่อมเป็นที่หนึ่งอย่างไร้ข้อกังขา!

ค่าต้านทานกายภาพและเวทมนตร์ที่สูงลิบลิ่ว ทำให้เสี่ยวจื่อสามารถรับการโจมตีอันหนักหน่วงของคนทั้งสองได้อย่างมั่นคง

ยิ่งไปกว่านั้น...

หลังจากที่เสี่ยวจื่อโดนทักษะโจมตีเหล่านั้นเข้าไป พลังชีวิตของมันลดลงไม่ถึง 10% เสียด้วยซ้ำ!

หลังจากนั้น หวังเฉินก็รีบสวมผ้าคลุมทันที

นี่คือรางวัลที่หวังเฉินได้รับจากการเคลียร์ดันเจี้ยนตอนที่เลเวลเพิ่มขึ้นถึง 100

ผ้าคลุมผืนนี้มีชื่อว่า 'ผ้าคลุมรัตติกาล'

ดูเหมือนจะเป็นอุปกรณ์สวมใส่ แต่ความจริงแล้วเป็นไอเทมใช้งาน

เมื่อสวมแล้วจะสามารถปิดบังกลิ่นอายของตนเองได้อย่างสมบูรณ์ และเข้าสู่สภาวะล่องหนได้

ตอนแรกเขาตั้งใจจะขายทิ้ง แต่ความสามารถของไอเทมชิ้นนี้มีประโยชน์มากจริงๆ จึงเก็บเอาไว้

ไม่คิดเลยว่าจะต้องนำมาใช้ที่นี่ในวันนี้

ในการเผชิญหน้ากับซูเหลียงฮุ่ยและเย่หย่งหมิง โดยเฉพาะเมื่ออีกฝ่ายกลายร่างเป็นมาร พลังเลเวลพุ่งสูงขึ้น หวังเฉินจึงไม่กล้าประมาท

เขาเรียกทั้งเสี่ยวชิงและเสี่ยวจื่อออกมาโดยตรง

วินาทีที่เสี่ยวชิงออกมา มันก็ใช้ทักษะ 'ทะยานเมฆา' ระดับ S ทะยานขึ้นสู่ชั้นเมฆทันที

ส่วนเสี่ยวจื่อก็เปลี่ยนร่างกายที่อ่อนนุ่มให้เป็นของเหลว แทรกซึมลงไปใต้ดิน และไปแอบซุ่มอยู่ใต้เท้าของซูเหลียงฮุ่ยและเย่หย่งหมิงโดยที่พวกมันไม่รู้ตัว

ในระหว่างนั้น เพื่อไม่ให้ซูเหลียงฮุ่ยและเย่หย่งหมิงสังเกตเห็นความเคลื่อนไหว หวังเฉินจึงใช้ทักษะ 'ศาสตร์ส่งสาร' สื่อสารกับอาจารย์จางซีไว้ล่วงหน้า

ขอให้เธอช่วยดึงความสนใจของอีกฝ่ายอย่างเต็มที่

จนกระทั่งถึงเวลาที่เหมาะสม

หวังเฉินจึงสั่งให้เสี่ยวจื่อและเสี่ยวชิงลงมือพร้อมกัน

ส่วนตัวเขาเองก็วาร์ปไปที่ด้านหลังของอีกฝ่ายเพื่อทำการจู่โจมปลิดชีพ

หลังจากเสี่ยวชิงใช้ทักษะร่างยักษ์แล้ว มันก็ทิ้งตัวลงมาจากที่สูงทันที

ร่างกายมหึมาที่มีความยาวกว่าร้อยเมตร พร้อมกับใช้เกล็ดอัสนีมังกรเขียว ไม่เพียงแต่มีความถึกทนสูง แต่กระแสไฟฟ้าสีเขียวที่วนเวียนรอบกายยังสร้างความปั่นป่วนให้ซูเหลียงฮุ่ยและเย่หย่งหมิงอย่างมาก ทำให้พวกเขาไม่สามารถกระโดดหลบปากยักษ์ของเสี่ยวจื่อได้

หากวัดกันที่พลังต่อสู้ซึ่งหน้า เสี่ยวชิงยังไม่ใช่คู่ต่อสู้ของคนทั้งสอง อย่างน้อยเสี่ยวชิงก็สังหารพวกเขาไม่ได้

แต่ในสถานการณ์เฉพาะเจาะจงก่อนหน้านี้ เสี่ยวชิงสามารถใช้ความได้เปรียบของสัตว์เทพในการบดขยี้อีกฝ่ายได้

อะไรคือความได้เปรียบของสัตว์เทพ?

ความจริงแล้วมันคือความได้เปรียบตามธรรมชาติของสัตว์เทพ ซึ่งไม่เกี่ยวกับเลเวล พลัง หรือค่าสถานะ

ยกตัวอย่างเช่น เกล็ดของมังกรเขียวทำลายล้าง

แม้ว่ามังกรเขียวทำลายล้างตัวนี้จะเพิ่งเกิด แตเกล็ดของมันก็เป็นเกล็ดที่แข็งแกร่งและมีพลังป้องกันสูงที่สุดในโลกแล้ว

ต่อให้คุณให้ยอดฝีมือเลเวล 200 ใช้พลังทั้งหมดโจมตีใส่เกล็ดที่หลุดมาจากลูกมังกรเขียวทำลายล้าง คาดว่าก็คงไม่สามารถทำลายมันได้

รวมถึงกรงเล็บมังกรเขียว ก็เป็นกรงเล็บที่คมกริบที่สุดเช่นกัน

แม้จะเป็นมังกรเขียวทำลายล้างเลเวล 1 เพียงแค่การตะปบครั้งเดียว ก็สามารถฉีกทะลวงการป้องกันของยอดฝีมือเลเวล 200 ได้

พูดง่ายๆ ก็คือ...

ที่สัตว์เทพแข็งแกร่ง ก็เพราะเผ่าพันธุ์ของพวกมันแข็งแกร่งมาตั้งแต่ต้น

พวกมันเกิดมาพร้อมกับสมบัติล้ำค่าทั่วทั้งตัว ไม่ต้องพึ่งพาอาวุธหรือชุดเกราะใดๆ มาประดับ กรงเล็บของตัวเองคืออาวุธที่แข็งแกร่งที่สุด เกล็ดของตัวเองคือชุดเกราะที่ทรงพลังที่สุด

นอกจากนี้...

ความได้เปรียบของเผ่าพันธุ์ไม่ได้ปรากฏแค่ในสัตว์เทพเท่านั้น

รู้หรือไม่ว่าทำไมเผ่าพันธุ์หรือจักรวรรดิอื่นถึงมองข้ามมนุษย์?

สาเหตุสำคัญก็เพราะมนุษย์อ่อนแอมาตั้งแต่เกิดเมื่อเทียบกับเผ่าพันธุ์อื่น

ลูกมนุษย์เกิดมาอ่อนแอมาก เพียงแค่ตกพื้นเบาๆ ก็อาจถึงแก่ชีวิตได้

แต่ลูกของเผ่าพันธุ์อื่น...

เช่น เผ่าออร์ค เผ่าเลือด เผ่าเอลฟ์ หรือเผ่าปีศาจ ซึ่งเป็นเผ่าพันธุ์ที่แข็งแกร่ง

ลูกของพวกมันเกิดมาก็เดินได้เอง สามารถยกของที่หนักกว่าน้ำหนักตัวสิบเท่าได้

ค่าสถานะสี่มิติพื้นฐานก็สูงกว่าลูกมนุษย์หลายเท่าตัว

สิ่งเหล่านี้คือความได้เปรียบที่มาจากเผ่าพันธุ์ทั้งสิ้น

มันไม่เกี่ยวกับพรสวรรค์ เลเวล หรือความแข็งแกร่งของคุณเลย

นี่คือเหตุผลว่าทำไมเสี่ยวจื่อที่เลเวลเพียง 60 ถึงสามารถกลืนกินยอดฝีมือเลเวล 180 ได้

และเป็นเหตุผลที่เสี่ยวชิงเลเวลเพียง 85 แต่สามารถใช้ร่างกายมหึมาบดขยี้ยอดฝีมือเลเวล 180 ได้เช่นกัน

นี่คือความได้เปรียบของพรสวรรค์เผ่าพันธุ์

ในตอนนี้

สมาชิกนิกายสัจธรรมเทวมารคนอื่นๆ ที่กลายร่างเป็นมารไปแล้ว ต่างตกอยู่ในสภาวะตื่นตระหนกถึงขีดสุด

เดิมทีพวกมันต่างพากันโอหังและลำพองใจ มั่นใจว่าสถานการณ์แบบนี้พวกมันชนะแน่นอน

ทว่าเมื่อพวกมันหันกลับไปมอง...

ท่านสังฆราชทั้งสองหายไปไหนแล้ว!?

ทำไมถึงไม่อยู่แล้ว!?

ไม่รอให้พวกมันได้ตั้งตัว

จางซีที่อยู่ด้านข้างก็แผดเสียงสั่งการทันที: "สมาชิกหน่วยปราบมารทุกคน ทำการตอบโต้! ฆ่าทิ้งให้หมด! ไม่ต้องปรานีเด็ดขาด!"

สิ้นเสียงนั้น...

ตู้ม!!

นากอัคคีผู้นี้ก็ก้าวออกมา พร้อมกับพกพาคลื่นพลังอันน่าหวาดกลัวพุ่งเข้าใส่กลุ่มลัทธิมารที่กลายร่างเหล่านั้นทันที!

(จบแล้ว)