บทที่ 66 ฝนตกหนัก

เสียงฝนข้างนอกดังแรงขึ้นเรื่อยๆ แม้จะอยู่แต่ในห้องและมีกำแพงกั้น ก็ยังได้ยินเสียงเม็ดฝนกระทบหลังคาดังเปรี้ยงปร้าง

ทุกคนในห้อง: "..."

ฝนมันจะมาเร็วเคลมเร็วเกินไปหน่อยไหม?

นับจากตอนที่ได้รับแจ้งเตือนจากฐานทัพจนถึงตอนที่ฝนเริ่มตก ใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งนาทีด้วยซ้ำ

พายุลูกนี้มาแรงและเร็วจนตั้งตัวไม่ติด

ด้วยเวลาที่สั้นขนาดนี้ ทั้งสามคนไม่มีทางกลับถึงบ้านของตัวเองได้ทันแน่นอน

พอมองดูฝนที่ตกหนักขนาดนี้ เจียงสือก็อดคิดไม่ได้ว่า ถ้าพวกเขายังมัวแต่เก็บพริกอยู่ในป่าพริกกันอยู่ล่ะก็ สภาพจะเป็นยังไง?

คงไม่พ้นต้องกลายเป็นไก่ลูกแมวที่โดนฝนถล่มจนเละแน่ๆ

และการโดนฝนที่มีรังสีปนเปื้อนแบบนี้ จะทำให้ค่ารังสีในร่างกายพุ่งสูงปรี๊ดจนเป็น "โรครังสี" ได้เลย

โชคดีจริงๆ ที่พวกเขากลับเข้าฐานทัพและถึงบ้านก่อนเวลา

ในขณะที่เจียงสือกำลังคิดฟุ้งซ่าน ฉีหลี่ที่กำลังจ้องมองหน้าต่างสกายไลท์ที่โดนน้ำฝนซัดกระหน่ำก็พูดขึ้นว่า "คุณพระช่วย ฝนตกหนักอะไรขนาดนี้?

ไม่อยากจะคิดเลยว่าถ้าเรายังไม่กลับเข้าฐานทัพ สภาพจะดูไม่จืดขนาดไหน"

"พวกที่ออกไปเก็บของป่าแล้วไม่มีที่กำบัง หรือหาที่หลบฝนไม่ทัน คงต้องเป็นโรครังสีกันระนาวแน่

ไม่รู้ว่าพวกเขาจะมีแต้มพอซื้อยาชำระล้างรังสีในฐานทัพไหม?

ถ้าซื้อไม่ได้ แล้วร่างกายทนรับรังสีไม่ไหว ชีวิตที่เหลือคงเหมือนตายทั้งเป็น"

คำพูดของฉีหลี่ทำให้ทุกคนเงียบกริบ

ในโลกยุคเสื่อม ทุกครั้งที่มีฝนรังสีตกลงมา สุขภาพของชาวเมืองทั้งในและนอกฐานทัพจะแย่ลงไปอีกขั้น

เนื่องจากยารักษาโรคนั้นขาดแคลน ทุกครั้งที่ฝนรังสีตก จะมีคนในฐานทัพที่ซื้อยาไม่ทันเสมอ

คนที่โดนฝนสาดใส่ต้องทนทุกข์ทรมานจากโรครังสีอย่างแสนสาหัสเพราะไม่มียาจะรักษา

คำพูดของฉีหลี่เปรียบเสมือนเสียงเตือนสติสำหรับเจียงสือ

ที่บ้านเธอไม่เพียงแต่ไม่มียาชำระล้างรังสี แม้แต่ยาสามัญประจำบ้านแก้ปวดหัวตัวร้อนทั่วไปก็ไม่มีเลย

ถึงแม้ตอนนี้ที่บ้านจะมีหินพลังงาน แต่ก็มีไม่มากนัก

ถ้าต้องเอาหินพลังงานมาใช้รักษาอาการเจ็บป่วยเล็กๆ น้อยๆ แบบนี้ มันค่อนข้างจะสิ้นเปลืองและไม่คุ้มค่า

หินพวกนี้ควรเก็บไว้ใช้ยามบาดเจ็บสาหัสหรือตอนที่พันธุกรรมใกล้พังทลายมากกว่า

ดังนั้น เธอต้องหาทางเตรียมยาสำรองไว้ที่บ้านบ้างแล้ว

ท้องฟ้าข้างนอกมืดมิดไปหมดแล้ว และฝนก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะหยุดตก

เปรี้ยง!

ครืนนนน!

เสียงสายฟ้าฟาดแหวกความมืดมิดของท้องฟ้าโลกยุคเสื่อม

เสียงฟ้าร้องฟ้าผ่าดังกึกก้องจนน่าขนลุก ทำให้รู้สึกเสียวสันหลังวาบและขนลุกซู่ไปทั้งตัว

เจียงสือเป็นคนที่กลัวเสียงฟ้าร้องมาก

พอได้ยินเสียง "ครืนนนน" เธอก็เผลอเอามูบแขนที่ขึ้นขนลุกเพื่อปลอบประโลมความหวั่นใจข้างใน

เจียงอวี้สัมผัสได้ถึงความกังวลของน้องสาว เขาจึงเอื้อมมือไปตบหลังเธอเบาๆ เหมือนที่เคยทำประจำ พร้อมปลอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "ไม่เป็นไรนะ แค่เสียงฟ้าร้องเอง พี่อยู่นี่

เริ่มหนาวแล้วใช่ไหม ไปผิงไฟข้างเตาเถอะ"

ภายในบ้านเงียบสงัด

ในห้องแคบๆ ตอนนี้มีคนอัดกันอยู่ถึง 5 คน

ฝนตกหนักไม่รู้จะหยุดเมื่อไหร่ แถมพวกเขาก็กลับบ้านไม่ได้ จะทำยังไงดี?

ถ้าจะขอค้างแรมที่นี่ จะนอนตรงไหน?

บ้านก็หลังนิดเดียว พื้นที่สำหรับปูฟูกนอนยังแทบจะไม่มีเลย

สองชั่วโมงต่อมา เสียงฟ้าร้องเริ่มซาลง และฝนก็เบาลงไปมาก

เจียงอวี้หยิบเสื้อกันฝนป้องกันรังสีออกมาสองตัวจากห้องของเขา "ตอนนี้ฝนเบาลงแล้ว พวกนายคิดจะกลับบ้านกันไหม?

ที่บ้านพี่มีเสื้อกันฝนป้องกันรังสีสองตัวนี้กับร่มผ้าอาบน้ำมันกันรังสีอีกคันหนึ่ง ถ้ากันฝนดีๆ กลับถึงบ้านได้ไม่เปียกแน่นอน"

"ถ้าไม่กลับแล้วจะค้างที่นี่ พวกนายอาจจะต้องนั่งแกร่วบนเก้าอี้ไม้ไผ่ไปทั้งคืนนะ

รสชาติการนั่งทั้งคืนมันไม่สนุกหรอก พวกนายก็รู้ว่าบ้านพี่มันแคบ ไม่มีที่เหลือพอให้เอนหลังนอนได้จริงๆ"

ซ่งหมิงและฉีหลี่พูดขึ้นพร้อมกัน: "ตอนนี้ฝนเบาแล้ว พวกเรากลับบ้านดีกว่าครับ เรื่องเนื้อแดดเดียวฝากพี่อวี้จัดการต่อด้วยนะครับ"

"ได้เลย"

เจียงสือหยิบแอปเปิลอบแห้งและสาลี่อบแห้งที่ทำเสร็จแล้วใส่ลงในย่ามของฉีหลี่ "นี่คือผลไม้อบแห้งที่เสร็จแล้ว พวกนายเอากลับบ้านไปก่อนได้เลย ส่วนเนื้อแดดเดียว พรุ่งนี้ค่อยมารับนะ"

ฉีหลี่พยักหน้า "ครับ"

ซ่งหมิงรับเสื้อกันฝนจากมือเจียงอวี้มาช่วยฉีหลี่สวม แล้วตัวเองก็สวมอีกตัว ทั้งคู่ฝ่าฝนปรอยมุ่งหน้ากลับบ้านไป

หลังจากส่งซ่งหมิงและฉีหลี่แล้ว เจียงอวี้ก็หันไปถามฉีเยว่: "พี่เยว่ล่ะครับ? จะกลับเลยไหม?

ถ้าไม่กลับตอนนี้ เดี๋ยวฝนเทลงมาหนักอีกระลอกจะกลับลำบากนะ"

ฉีเยว่วางไม้ที่ใช้ช่วยบดพริกทิ้ง แล้วรับร่มจากมือเจียงอวี้ "กลับครับ ช่วงฝนเบานี่แหละกลับง่ายดี"

พอเดินถึงประตูบ้าน เขาก็หันมาลาเจียงอวี้และเจียงสือ: "ผมไปก่อนนะ มีเรื่องอะไรก็ส่งข้อความมาบอกได้เลย"

"โอเคค่ะ/ครับ"

เมื่อส่งทั้งสามคนกลับไปแล้ว เจียงสือก็ดูเวลา

ทุ่มครึ่งแล้ว

เธอตะโกนบอกเจียงอวี้ "พี่คะ เนื้อที่หมักไว้นำเข้าเครื่องอบแห้งได้แล้วค่ะ"

"มาแล้วจ้า"

คนหนึ่งอบ อีกคนหนึ่งนึ่ง

ทำวนไปวนมาแบบนี้จนถึงสามทุ่ม ในที่สุดเนื้อแดดเดียวทั้งหมดก็ทำเสร็จ

พวกเขาแยกส่วนที่เป็นค่าตอบแทนของตัวเองออกมา แล้วบรรจุเนื้อแดดเดียวใส่ถุงซิปล็อก ถ่ายรูปส่งให้ฉีเยว่และพวกซ่งหมิงดูในกลุ่ม

ส่วนพริกท่อนทั้งหมดก็ถูกบดจนกลายเป็นผงพริกเรียบร้อย

เจียงสือเอาผงพริกมาผสมกับเกลือในสัดส่วน 5 ต่อ 1 คนให้เข้ากันจนกลายเป็นเครื่องปรุงสำหรับย่างที่เรียกว่า "เกลือพริก"

แล้วนำไปบรรจุใส่ขวดโหลแก้ว

เจียงสือบอกเจียงอวี้ว่า "พี่คะ เกลือพริกอันนี้เราแบ่งใส่กระปุกเล็กๆ ไว้ได้นะ

พรุ่งนี้ถ้าพี่ว่าง พี่ช่วยเอาไม้จากกองฟืนมาเหลาทำเป็นกระปุกไม้ขนาดกว้างเท่าสองนิ้วให้หน่อยสิคะ แล้วเราค่อยเอาเกลือพริกใส่ไปฝากขายที่ร้านในเมืองชั้นใน"

เจียงอวี้ขานรับ "ได้เลยจ้ะ"

กว่าจะทำทุกอย่างเสร็จก็ปาเข้าไปสามทุ่ม

เจียงอวี้มองดูเจียงสือที่นั่งพักเงียบๆ บนเก้าอี้ไม้ไผ่ "อยากฝึกมวยไหม? หรือจะมาประลองฝีมือกันสักหน่อย"

พอได้ยินคำว่า "ประลอง" ตาของเจียงสือก็เป็นประกาย

มีคู่ซ้อมฟรีๆ ไม่เอาก็โง่แล้ว

แต่ในการประลองที่ผลัดกันรุกผลัดกันรับ ผลที่ออกมาก็ไม่พลิกโผ เจียงสือโดนเจียงอวี้ไล่ต้อนอยู่ฝ่ายเดียวเหมือนเดิม

ชั่วโมงครึ่งผ่านไป...

เจียงสือเหนื่อยจนหอบแฮก ทรุดตัวนั่งพักบนเก้าอี้ไม้ไผ่อย่างหมดสภาพ "ทำไมฉันยังโดนพี่ถลุงอยู่ฝ่ายเดียวแบบนี้ล่ะเนี่ย"

เหนื่อยจนขี้เกียจแม้แต่จะยืดกล้ามเนื้อ

เจียงอวี้: "..."

ซวยแล้ว ลืมออมมือให้น้องไปหน่อย

เขาแอบเอามือเกาจมูกอย่างรู้สึกผิด "อย่าเพิ่งท้อสิ เธอเก่งขึ้นเยอะแล้วนะ การที่เธอโดนพี่ไล่ต้อนได้ แปลว่าพี่ชายเธอก็เก่งขึ้นเหมือนกัน ฮ่าๆๆ

อีกอย่าง เธอเพิ่งกลับมาฝึกมวยได้ไม่นาน จะให้ชนะพี่ได้ยังไง เป็นไปไม่ได้หรอก

ต้องฝึกอีกเยอะ พี่ชายน่ะไม่ได้ฝึกมาแค่ปีสองปีนะจะบอกให้"

เจียงอวี้ฉุกนึกถึงตอนที่เจียงสือใช้หนังสติ๊กยิงไก่กุ๊กกุ๊กเมื่อตอนกลางวัน จึงเอ่ยถามขึ้นว่า: "เมื่อกลางวันเห็นเธอใช้หนังสติ๊กยิงไก่ได้แม่นมาก ไปฝึกมาจากไหนน่ะ?

อ้อ เอาหนังสติ๊กนั่นมาให้พี่ดูหน่อยสิ พี่ว่าจะทำไว้ใช้ป้องกันตัวบ้างเหมือนกัน

เวลาพลังพิเศษหมด ก็ต้องสู้ระยะประชิดอย่างเดียว

ถ้าเจอตัวที่สูงใหญ่ดุร้ายหรือมีพิษ สู้ระยะประชิดมันเสียเปรียบ สู้ระยะไกลปลอดภัยกว่าเยอะ"

พอได้รับคำชม เจียงสือก็เริ่มยืดอกด้วยความภูมิใจ

เธอรีบวิ่งเข้าห้องไปหยิบหนังสติ๊กที่ทำเองจากตู้เตี้ยมาส่งให้เจียงอวี้ "นี่ไงคะ ฉันทำไว้สองอัน อันนี้ให้พี่ค่ะ"

หลังจากสอนวิธีใช้ให้เจียงอวี้รอบหนึ่ง เขาก็ดีใจยกใหญ่ รีบเอาหนังสติ๊กไปซ้อมยิงให้แม่นทันที

เจียงสือเห็นพี่ชายเล่นสนุกก็เลิกสนใจเขา

แต่พอเธอมองไปที่เสื้อผ้าของเจียงอวี้ ก็เห็นคราบเลือดติดอยู่เป็นจุดๆ

ดูสกปรกมอมแมมจัง เธอเองก็น่าจะเป็นเหมือนกันใช่ไหมเนี่ย?

พอก้มลงมองตัวเอง ก็เป็นอย่างที่คิด เสื้อผ้าเปื้อนทั้งดินทั้งเลือด ดูสกปรกสุดๆ

เวลาคนเรามัวแต่ยุ่งเนี่ย มักจะไม่ทันได้สังเกตสิ่งรอบตัวจริงๆ

ไม่อย่างนั้นเธอคงรู้ตัวตั้งนานแล้วว่าสภาพตัวเองดูไม่ได้ขนาดไหน

ไม่ได้การล่ะ เธอต้องไปต้มน้ำอาบด่วน

ตอนนี้ตัวเธอสกปรกเกินไปแล้ว เห็นแล้วรู้สึกขัดใจชะมัด

(จบตอน)