บทที่ 65 ประกาศฉุกเฉินจากฐานทัพ

เวลาบ่ายสามโมงครึ่ง

ทุกคนเพิ่งจะบอกลากันที่บ้านของฉีเยว่เพื่อแยกย้ายกลับบ้านใครบ้านมัน

ฉีเยว่เองก็เดินตามเจียงสือและเจียงอวี้กลับมาที่บ้านด้วย โดยให้เหตุผลว่าอยากให้พวกเขาช่วยทำเนื้อแดดเดียวให้

เขาเอาเนื้อใส่ลงในกระบุงแล้วสะพายขึ้นบ่า เดินตามสองพี่น้องกลับบ้านอย่างหน้าตาเฉย

ไม่ใช่แค่ฉีเยว่เท่านั้น แม้แต่ซ่งหมิงและฉีหลี่ก็อยากให้ช่วยทำเนื้อแดดเดียวด้วยเหมือนกัน เพียงแต่ทั้งสองขอตัวกลับบ้านไปเอาเนื้อ แอปเปิล และสาลี่ก่อน

ถ้าพูดถึงแอปเปิลและสาลี่แล้ว ก็ต้องขอชมจริงๆ

พวกมันเป็นผลไม้ที่ทนทานมาก

ไม่ว่าจะอยู่ในโลกยุคเสื่อมหรือโลกยุคปัจจุบัน ก็สามารถเก็บไว้ที่อุณหภูมิปกติได้นานถึงหนึ่งเดือน

10 นาทีต่อมา...

ฉีเยว่ตามเจียงสือและเจียงอวี้มาถึงบ้านของพวกเขา

พอเข้าบ้านมา เจียงสือก็หันไปชี้นิ้วที่กระบุงบนหลังของฉีเยว่ แล้วเงยหน้าบอกเขาว่า "คุณเอาเนื้อออกมาเถอะค่ะ"

"ส่งให้พี่ชายฉันจัดการได้เลย

อ้อ เนื้อนี่ถ้าทำเป็นเนื้อแดดเดียว กว่าจะเสร็จก็น่าจะประมาณสามทุ่มของคืนนี้ คุณจะรออยู่ที่นี่ไหม?

หรือจะรอให้เสร็จก่อนแล้วพรุ่งนี้ค่อยมารับ?"

ฉีเยว่มองดูเจียงสือที่กำลังพูดกับเขาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนแล้วเผลอใจลอยไปชั่วขณะ

สายตาของเขาเคลื่อนไหวตามริมฝีปากที่ขยับขึ้นลงของเธอ และเริ่มวาดรูปทรงริมฝีปากของเธอในใจโดยไม่รู้ตัว

เขามองอยู่นานโดยไม่ได้พูดอะไรออกมาสักคำ

เจียงสือเห็นฉีเยว่จ้องหน้าเธอนิ่งแต่ไม่ยอมพูดจา จึงยกมือขึ้นโบกไปมาตรงหน้าเขา "ฟังอยู่หรือเปล่าคะ?"

ฉีเยว่ได้สติ รีบหลบสายตาอย่างเคอะเขินแล้วตอบรับทันที "ฟังอยู่ครับ"

"ผมรออยู่ที่นี่จะรบกวนพวกคุณไหม? ผมอยากเห็นขั้นตอนการทำเนื้อแดดเดียวด้วยน่ะ อยากลองเรียนรู้ไว้ คุณจะรังเกียจไหม?"

เจียงสือโบกมือปัด "เรื่องแค่นี้เอง ง่ายจะตายค่ะ อยากเรียนก็เรียนสิ

งั้นคุณจะลองลงมือทำเลยไหมล่ะ?

เดี๋ยวฉันให้พี่ชายสอนให้"

ฉีเยว่มองเจียงสืออย่างอึ้งๆ "เขาน่ะเหรอจะทำเป็น?

ผมกลัวเขาทำออกมาไม่อร่อยเท่าที่คุณทำน่ะ ผมขอเรียนกับคุณแทนได้ไหม?"

เจียงอวี้ได้ยินประโยคนี้เข้าก็รู้สึกไม่พอใจขึ้นมาทันที "พี่เยว่ พูดแบบนี้ไม่ถูกนะ ถึงยังไงไอ้เนื้อแดดเดียวชิ้นเล็กๆ ที่พวกพี่กินกันวันนี้ ก็คือน้องสาวผมบอกวิธีแล้วผมเป็นคนลงมือทำเองกับมือนะ"

พูดจบเขาก็ยืนเท้าสะเอว รอให้คนอื่นมาชมเชยความเก่งกาจของตน

ฉีเยว่ปรายตามองเจียงอวี้อย่างระอา "นายนี่ไม่รู้จักตัวเองเลยนะ แค่ย่างเนื้อธรรมดายังทำออกมาได้ห่วยแตกขนาดนั้น อาหารที่มีขั้นตอนซับซ้อนหลายระดับอย่างเนื้อแดดเดียวนี่นายจะทำเป็นเหรอ?

ผมขอสงสัยไว้ก่อนละกัน เพราะงั้นผมอยากให้เจียวเจียวเป็นคนสอน"

เจียงอวี้ได้ยินฉีเยว่เรียกเจียงสือว่า "เจียวเจียว" ก็ไม่ได้รู้สึกติดใจอะไร เพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ได้ยินจนเริ่มจะชินหูไปแล้ว

แต่เจียงสือนี่สิ...

เจียวเจียว?

เมื่อก่อนยังเรียกน้องเจียงสืออยู่เลยไม่ใช่เหรอ?

ทำไมจู่ๆ ถึงมาเรียกชื่อเล่นกันล่ะ?

เดี๋ยวนะ แบบนี้มันถูกเหรอ?

คนเพิ่งรู้จักกันไม่นานมาเรียกชื่อเล่นเธอเนี่ยนะ

เจียงสือถามอย่างไม่อยากจะเชื่อหู " 'เจียวเจียว' ที่คุณเรียกเมื่อกี้ คงไม่ได้หมายถึงฉันใช่ไหมคะ?"

"ใช่ครับ เรียกตามพี่ชายน่ะ"

ฉีเยว่ส่งสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความอ่อนโยนจ้องมองเจียงสือเขม็ง

ถ้าไม่รู้ว่าดวงตาของฉีเยว่เป็นทรงตาหงส์ที่มองหมายังดูเหมือนตกหลุมรักขนาดนี้ เธอคงสงสัยไปแล้วว่าเขาแอบชอบเธอ

แต่เมื่อเห็นเขาท่าทางเปิดเผยสง่าผ่าเผย เจียงสือก็ไม่ได้ติดใจสงสัยอะไร จะเรียกตามพี่ชายก็เรียกไปเถอะ

ไม่เป็นไร แค่ชื่อเรียกขานอย่างหนึ่ง

ยังไงเขากับพี่ชายเธอก็เรียกกันเป็นพี่น้อง น้องสาวของเพื่อนก็คงเปรียบเสมือนน้องสาวของพวกเขาเองล่ะมั้ง

เจียงสือเลิกฟุ้งซ่านแล้วเปลี่ยนประเด็นทันที "เนื้อแดดเดียวพี่ชายฉันทำเป็นจริงๆ ค่ะ แถมทำออกมาอร่อยด้วยนะ

ไอ้เนื้อที่พวกคุณกินกันก่อนหน้านี้ ก็คือฉันบอกแล้วพี่ชายเป็นคนทำจริงๆ"

เจียงอวี้เชิดหน้าใส่ฉีเยว่อย่างภาคภูมิใจ เห็นไหมล่ะ ฉันทำเป็น น้องสาวฉันยังชมเลย

ฉีเยว่กว่าจะหาโอกาสเข้าใกล้เจียงสือได้ยากลำบากขนาดนี้ เขาไม่มีทางยอมเสียเวลาไปกับเจียงอวี้แน่ๆ ต่อให้เจียงอวี้จะทำเนื้อแดดเดียวเก่งและอร่อยแค่ไหน เขาก็ยังยืนยันจะให้เจียงสือสอนอยู่ดี

ที่ไหนมีเจียงสือ เขาก็อยากจะอยู่ใกล้ๆ เธอที่นั่นแหละ

"ผมไม่ค่อยเชื่อมือพี่ชายคุณหรอก ผมเชื่อคุณ คุณบอกมาเดี๋ยวผมทำตาม"

เจียงอวี้ถึงกับพูดไม่ออก พี่เยว่จะมาตัดสินเขาจากฝีมือย่างเนื้อห่วยๆ ครั้งเดียวแล้วเหมาเข่งว่าเขาทำอย่างอื่นไม่อร่อยไม่ได้นะ!

เจียงอวี้ขี้เกียจจะเถียงด้วย จึงหันไปหยิบพริกกินคนออกจากกระบุงมาล้างให้สะอาดแล้ววางผึ่งให้แห้งบนกระด้ง

สายตา "มองหมายังลึกซึ้ง" ของฉีเยว่จ้องมองเจียงสือนิ่งเพื่อรอให้เธอตอบตกลง

สายตาของฉีเยว่มีพลังทำลายล้างสูงเกินไปจนเจียงสือเริ่มจะรับมือไม่ไหว

เธอจึงต้องยอมแพ้ "งั้นคุณไปล้างเนื้อให้สะอาดก่อนนะคะ แล้วผึ่งให้สะเด็ดน้ำ จากนั้นค่อยหั่นเนื้อให้เป็นเส้นขนาดเท่าหัวแม่มือ"

พูดจบ เจียงสือก็รีบวิ่งไปที่กะละมังเพื่อช่วยพี่ชายล้างพริกกินคนต่อ

พอล้างพริกเสร็จ เธอก็ใช้ให้เจียงอวี้ใช้พลังทองช่วยคว้านเอาเมล็ดพริกข้างในออกมาให้หมด

พริกกินคนที่ไร้เมล็ดถูกหั่นเป็นท่อนๆ แล้วนำไปใส่ในเครื่องอบแห้ง

ส่วนเมล็ดที่คว้านออกมาถูกแผ่ลงบนกระด้งเพื่อตากแดดให้แห้ง

เมล็ดส่วนหนึ่งถูกแยกใส่ถ้วยเล็กๆ ไว้เพื่อนำไปบดเป็นชิ้นเล็กๆ ต่อไป

ระหว่างที่รอพริกอบแห้ง ฉีเยว่ก็หั่นเนื้อทั้ง 20 จิน (10 กิโลกรัม) เสร็จเรียบร้อยแล้ว

เมื่อเห็นเจียงสือและเจียงอวี้กำลังช่วยกันบดพริกแห้ง ฉีเยว่ก็ตะโกนเรียกเสียงดัง "เจียวเจียว ผมหั่นเนื้อเสร็จหมดแล้วนะ คุณมาช่วยสอนผมหน่อยสิว่าขั้นตอนต่อไปต้องทำยังไง"

เจียงสือยุ่งอยู่กับการทำผงพริก จึงตอบกลับไปโดยไม่หันมามอง "คุณเอาเครื่องปรุงที่คุณชอบใส่ลงไปในเนื้อตามสัดส่วนที่ฉันเคยบอกเลยค่ะ แล้วก็ใช้มือคลุกเคล้านวดๆ ประมาณ 10 นาทีเพื่อให้รสชาติซึมเข้าเนื้อ จากนั้นก็หมักทิ้งไว้สามชั่วโมงนะคะ"

"คุณมาช่วยไกด์ผมหน่อยสิ ผมกลัวใส่เครื่องปรุงผิดสัดส่วนแล้วเนื้อแดดเดียวจะออกมาไม่อร่อยน่ะ"

เจียงสือ: "กำลังไปค่ะ รอเดี๋ยวหนึ่ง"

เมื่อเห็นเจียงสือขานรับ ฉีเยว่ก็ยกยิ้มมุมปาก ยืนรอเธออยู่ที่เดิมเงียบๆ

เจียงสือใช้ไม้ขัดเงาบดพริกแห้งบนกระด้งจนละเอียดดีแล้ว ก็ล้างมือให้สะอาดแล้วเดินไปหาฉีเยว่

"คุณชอบกินรสชาติแบบไหนคะ รสต้นตำรับหรือว่ารสเผ็ดจัดจ้าน?"

ฉีเยว่มองหน้าเจียงสือ "ผมอยากทำทั้งสองรสเลย คุณไม่ต้องลงมือหรอก แค่บอกวิธีให้ผมทำก็พอ"

"ถ้าอย่างนั้น คุณแบ่งเนื้อออกเป็นสองส่วนนะคะ..."

ขณะที่เจียงสือกำลังสอนฉีเยว่หมักเนื้อแดดเดียว ซ่งหมิงกับฉีหลี่ก็มาถึงพอดี

พวกเขานำเนื้อมาอีก 20 จิน พร้อมกับสาลี่และแอปเปิลอีกเจ็ดแปดสิบจิน (ประมาณ 35-40 กิโลกรัม)

ซ่งหมิงและฉีหลี่หั่นเนื้อและหมักเนื้อตามคำแนะนำของเจียงสือแบบเดียวกับฉีเยว่เป๊ะ

จากนั้นก็ทำตามวิธีที่เจียงสือบอกเพื่อแปรรูปผลไม้

แอปเปิลและสาลี่ทั้งหมดถูกนำไปทำเป็นผลไม้อบแห้ง

ในขณะที่ทุกคนกำลังช่วยกันบรรจุผลไม้อบแห้งลงในถุงซิปล็อก นาฬิกาข้อมือของทุกคนก็ได้รับข้อความแจ้งเตือนฉุกเฉินจากทางฐานทัพ

[ประกาศเตือนภัยจากรัฐบาล ฐานทัพ 105]

ขอแจ้งให้ทราบว่า เนื่องจากอิทธิพลของกระแสอากาศจากน่านน้ำรังสีสูง ในวันที่ 8 เวลา 16.00 น. ถึงวันที่ 9 เวลา 09.00 น. จะมีฝนตกหนักถึงหนักมากในรัศมี 200 กิโลเมตรรอบฐานทัพ

บางพื้นที่อาจมีฝนถล่มรุนแรง น้ำฝนนี้ประกอบด้วยรังสีเข้มข้นซึ่งเป็นอันตรายต่อร่างกายมนุษย์อย่างมหาศาล

ขอให้ชาวเมืองทุกคนพักอาศัยอยู่แต่ในอาคารห้ามออกไปข้างนอก สำหรับผู้ที่อยู่นอกเคหสถาน ขอให้รีบกลับเข้าที่พักโดยด่วน

หากไม่สามารถกลับได้ทันท่วงที โปรดหาที่กำบังที่ปลอดภัย (ประกาศโดยศูนย์บัญชาการฐานทัพ วันที่ 8 พฤษภาคม)

เมื่อเห็นข้อความ เจียงสือก็รีบบอกฉีเยว่ ซ่งหมิง และฉีหลี่ทันที "ฝนจะตกหนักแล้ว พวกคุณรีบกลับบ้านก่อนดีไหมคะ?

พวกเนื้อแดดเดียวพวกนี้ พรุ่งนี้ค่อยมารับก็ได้ หรือเดี๋ยวฉันให้พี่ชายเอาไปส่งให้..."

ซ่าาาา—

เจียงสือยังพูดไม่ทันจบ เสียงฝนห่าใหญ่ก็ดังสนั่นมาจากนอกบ้าน

(จบตอน)