บทที่ 62 ขายไก่กุ๊กกุ๊ก

เจียงสือและฉีหลี่ที่ถูกเรียกไว้หยุดชะงักฝีเท้าแล้วหันกลับมามองทั้งห้าคน

ฉีหลี่นึกถึงผลงานของตัวเองตอนสู้กับไก่ยักษ์กลายพันธุ์เมื่อครู่แล้วก็พูดออกมาอย่างประหม่าว่า "ผม... ผมมีส่วนแบ่งด้วยเหรอครับ? เมื่อกี้ผมไม่ได้ช่วยอะไรได้มากเหมือนพี่สือเลย แถมยังเป็นภาระด้วยซ้ำ"

เจียงสือได้ยินที่ฉีหลี่พูดก็เงียบไป

เธอไม่รู้ว่าฉีหลี่มีสิทธิ์จะได้ส่วนแบ่งแต้มสะสมและหินพลังงานไหม

แต่เธอรู้ว่า เธอ มีสิทธิ์ได้รับส่วนแบ่งในจำนวนหนึ่งแน่นอน

เพราะเธอก็ลงแรงช่วย และเป็นการช่วยที่ได้ผลจริงๆ ด้วย

ส่วนจะแบ่งมากหรือน้อยก็ค่อยว่ากันตามสถานการณ์จริง

ยังไงเธอก็คิดว่าเธอควรได้ส่วนแบ่งทั้งแต้มและหินพลังงาน

ห้าคนที่เดินตามมาข้างหลังไม่ได้พูดอะไรเมื่อได้ยินคำพูดของฉีหลี่

แต่พวกเขากลับจ้องมองมาที่เจียงสือเขม็ง

เจียงสือรู้สึกอึดอัดเล็กน้อยกับสายตาเหล่านั้น แต่เธอก็อยากจะรักษาผลประโยชน์ที่เธอควรจะได้

ดังนั้น เจียงสือจึงรวบรวมความกล้าสบตาตอบทุกคนแล้วพูดอย่างตรงไปตรงมาว่า "ถ้าให้ฉันเลือก ฉันเลือกข้อ 2 ค่ะ ฉันคิดว่าผงพริกที่ฉันให้ไปช่วยได้มากจริงๆ"

พูดจบ เจียงสือก็จ้องตาแป๋วเงียบกริบเพื่อรอดูท่าทีของพวกเขา

โจวติ้งเจิงยกนิ้วหัวแม่มือขวาขึ้นให้พร้อมพูดอย่างเห็นด้วย "ฮ่าๆๆ น้องเจียงสือพูดถูก ผงพริกของเธอนี่แหละคือตัวแปรสำคัญที่ทำให้สถานการณ์พลิกผันเลย

ไก่กุ๊กกุ๊กกับหินพลังงานพวกนี้ต้องมีส่วนของพวกเธอแน่นอน"

ซ่งหมิงรีบสมทบ "ใช่แล้ว ถ้าตะกี้ไม่มีผงพริกของเธอคอยหลอกล่อพวกไก่ พวกเราคงหนีออกมาไม่ได้เร็วขนาดนี้หรอก"

ฉีเยว่ยกยิ้มมุมปาก "เอาล่ะ ข้อ 2 ได้ 4 คะแนน ไม่ว่าฉีหลี่จะเลือกข้อไหน ข้อ 2 ก็ชนะอยู่ดี

งั้นตกลงตามนี้ ขายไก่กุ๊กกุ๊กทิ้ง แล้วแบ่งแต้มสะสมตามผลงาน ส่วนหินพลังงานที่เหลือ กลับไปแล้วค่อยมาแบ่งละเอียดกันอีกที โอเคไหม?"

"ตกลง" ทุกคนขานรับพร้อมกัน

"เหล่าโจว ติดต่อร้านอาหารเล็กๆ ข้างทีมทหารรับจ้างเราเลย ขายให้พวกเขา

ตอนต่อราคาเรียกให้สูงหน่อยนะ

ช่วงนี้เห็นว่าร้านเขาได้รับงานเลี้ยงฉลองวันเกิดครบ 60 ปีของบรรพบุรุษตระกูลหวังในเมืองชั้นในมา ในงานระบุว่าต้องมีเมนูไก่กุ๊กกุ๊กด้วย

แถมใกล้จะถึงเวลาจัดงานแล้ว แต่เขายังหาไก่ไม่ได้เลย

เราเสนอตัวไปแบบนี้ เขาซื้อแน่นอน"

ได้ยินแบบนั้น เจียงสือก็อดไม่ได้ที่จะเหลือบมองฉีเยว่แวบหนึ่ง

ในใจเธอยิ่งมั่นใจว่า คนคนนี้ห้ามตอแยด้วยเด็ดขาด

ไม่อย่างนั้นคงตายแบบไม่รู้ตัวแน่ๆ

"จัดไปครับ เดี๋ยวผมโทรหาเจ้าของร้านเดี๋ยวนี้เลย"

โจวติ้งเจิงใช้นาฬิกาข้อมือวิดีโอคอลหาเจ้าของร้านทันที: "เถ้าแก่หวัง พวกผมล่าไก่กุ๊กกุ๊กมาได้สองสามตัว สนใจไหมครับ ให้ราคาเท่าไหร่?" จากนั้นเขาก็หันหน้าจอนาฬิกาไปทางซากไก่ที่ตายแล้ว

"เอา! ราคาตลาด 10 แต้ม ผมให้พวกคุณ 11 แต้มเป็นไง?" เจ้าของร้านตาโตทันทีเมื่อเห็นไก่

พระเจ้าเท่านั้นที่รู้ว่าเขาพลิกแผ่นดินหาไก่กุ๊กกุ๊กมานานแค่ไหนแต่ก็ไม่เจอ

"ไก่ที่พวกผมล่าได้ตัวใหญ่มหึมาเลยนะครับ

เราไม่ขายยกตัว เราจะขายตามน้ำหนัก คุณจะให้เท่าไหร่ต่อกิโลกรัม?

ลองคิดดูนะว่าจะเอาไหม

บอกก่อนว่าไก่กุ๊กกุ๊กนี่คนต้องการเยอะมากนะ แต่เห็นว่าสนิทกันหรอก แถมคุณก็ให้ราคาเป็นธรรม ผมเลยโทรหาคุณเป็นคนแรก" โจวติ้งเจิงยิ้มมุมปาก คุยกับเจ้าของร้านด้วยท่าทีสบายๆ

เจียงสือได้ยินที่โจวติ้งเจิงพูดก็ตาโต

ทำแบบนี้ก็ได้เหรอ?

หาคนซื้อแค่คนเดียว แต่กล้าต่อรองขนาดนี้ ไม่กลัวเขาเลิกซื้อหรือไง?

เจ้าของร้านอาหารถึงกับคิดหนัก ตั้งแต่บรรพบุรุษตระกูลหวังได้ชิมซุปไก่กุ๊กกุ๊กที่ร้านเขาเมื่อวันก่อน ก็ติดใจจนไม่ลืม

แถมยังนึกเฮี้ยนระบุว่าต้องให้ร้านของเขาเป็นคนทำอาหารเลี้ยงวันเกิดครบ 60 ปีอีก

ซึ่งในงานเลี้ยงต้องมีซุปไก่กุ๊กกุ๊กเป็นเมนูหลักด้วย

ยิ่งใกล้วันงานเขาก็ยิ่งเครียดเพราะหาซื้อไก่ไม่ได้เลย

เพราะเรื่องนี้เขาถึงกับกินไม่ได้นอนไม่หลับ ผมร่วงไปหลายต่อหลายเส้น

เดิมทีเขาไม่อยากรับงานนี้หรอก แต่ร้านเขาเป็นแค่ร้านเล็กๆ ไม่อาจไปล่วงเกินผู้ดีในเมืองชั้นในได้

ตระกูลหวังอาจไม่ใช่ตระกูลใหญ่โตอะไรนัก แต่ถ้าจะบี้ชาวบ้านตาสีตาสาในเมืองชั้นนอกอย่างเขาให้ตายก็ง่ายนิดเดียว

ถ้างานเลี้ยงออกมาไม่ดีจนพวกเขาไม่พอใจ ร้านเขาก็คงต้องปิดตัวลงแน่ๆ

ซึ่งปากท้องของคนทั้งครอบครัวก็ฝากไว้ที่ร้านนี้เพียงร้านเดียว

ถ้าร้านพี่ง พวกเขาก็ต้องออกไปเก็บของป่าหาเลี้ยงชีพ

คนในครอบครัวที่เคยชินกับการอยู่อย่างสบายในฐานทัพจะไปทนลำบากข้างนอกได้อย่างไร

เจ้าของร้านกัดฟันกรอด "ผมเอาหมด! ห้ามพวกคุณเอาไปขายคนอื่นนะ

ผมให้กิโลกรัมละ 12 แต้ม สูงกว่าศูนย์รับแลก 2 แต้ม ตกลงไหม?"

"น้อยไปครับ 20 แต้มไหม?"

ถึงแม้ราคาที่โจวติ้งเจิงตั้งไว้ในใจคือ 15 แต้ม แต่เขาก็ต้องเรียกไปก่อน 20 แต้ม

เพราะหลักการคือ เรียกสูงไว้ก่อนเพื่อจะได้ราคากลางๆ ถ้าเรียกราคาที่ต้องการเลยอาจจะได้ราคาที่ต่ำกว่านั้น หรือถ้าเรียกต่ำก็อาจไม่ได้อะไรเลย

"20 แต้ม?! คุณจะไปปล้นเขาหรือไง?" เสียงของเจ้าของร้านดังลั่นจนแสบแก้วหู

โจวติ้งเจิงรีบยื่นนาฬิกาออกห่างจากหู

จากนั้นเสียงของเจ้าของร้านก็ดังออกมาอีกครั้ง: "ลดหน่อยเถอะ 15 แต้ม แต่บอกไว้ก่อนนะ เครื่องในไก่ผมไม่เอา ห้ามรวมน้ำหนักเข้าไปด้วย"

พอได้ยินราคา 15 แต้ม โจวติ้งเจิงก็หันไปมองฉีเยว่และคนอื่นๆ

ฉีเยว่พยักหน้า

คนอื่นๆ ก็ไม่มีความเห็นต่าง พากันพยักหน้าตกลง

โจวติ้งเจิงยกยิ้มมุมปาก ความภูมิใจบนใบหน้าปิดไม่มิด "ตกลงครับ กิโลกรัมละ 15 แต้ม"

เจ้าของร้านอาหารในใจนั้นเดือดปุดๆ

ถ้าเขาไม่รีบใช้ไก่จริงๆ ล่ะก็ เขาไม่มีทางซื้อในราคาที่แพงกว่าตลาดเท่าตัวแบบนี้แน่

ต้องรู้ว่าปกติราคาตลาดแค่กิโลละ 10 แต้ม แต่นี่ 15 แต้ม เรียกว่าปล้นกันชัดๆ

และคนที่คิดแผนกะซวกไส้เขาแบบนี้ คงหนีไม่พ้นเจ้าคนหน้าเนื้อใจเสืออย่างฉีเยว่ที่อยู่เบื้องหลังแน่ๆ

เจ้าของร้านบ่นอุบอิบในใจ

แล้วก็ได้ยินเสียงยียวนของโจวติ้งเจิงดังขึ้นอีกรอบ: "งั้นตามนี้ ไก่พวกนี้มันตัวใหญ่มาก รบกวนเถ้าแก่ส่งลูกน้องขับรถออกมารับพวกผมหน่อยนะ

พวกผมอยู่ทางทิศตะวันออกของฐานทัพ บนถนนสายหลักที่จะกลับเข้าฐานทัพ เดี๋ยวผมส่งพิกัดให้"

เจ้าของร้านขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน "รออยู่นั่นแหละ!"

ธุรกิจมันทำกันง่ายๆ แบบนี้เลยเหรอ?

ไก่กิโลละ 15 แต้มก็ยังรับได้?

แถมยังเรียกให้เขามารับได้อีก

เจียงสืออ้าปากค้างจนแทบจะยัดไข่ไก่เข้าไปได้ทั้งฟอง

เจียงอวี้เห็นน้องสาวตกใจขนาดนั้นก็ขำ

เขาเช็ดคราบเลือดบนมือแล้วเอื้อมมือไปดันคางเจียงสือขึ้นเพื่อให้เธอหุบปาก "ไม่ต้องตกใจไปหรอกจ้ะ เรื่องปกติ"

พอมองดูคนอื่นๆ ที่ยังมีท่าทีสงบเยือกเย็น ดูท่าทางเรื่องแบบนี้พวกเขาคงทำกันมานักต่อนักแล้ว

เฮ้อ...

คนซื่อสัตย์และใจดีเกินไปคงจะหาแต้มสะสมได้ยากจริงๆ สินะ

ต้องใช้ชีวิตตามนโยบายยึดถือผลประโยชน์ของตัวเองเป็นหลักนี่แหละ ถึงจะอยู่รอดได้อย่างสุขสบาย

แต่แน่นอนว่านโยบายนี้ใช้เฉพาะกับคนนอกเท่านั้น

ไม่นานนัก เจ้าของร้านอาหารก็ขับรถกระบะเล็กๆ สภาพเก่าคร่ำครึโอนเอนไปมาเข้ามาจอด

เขามองเห็นสภาพที่เต็มไปด้วยเลือดของกลุ่มฉีเยว่เข้าก็ถึงกับสะดุ้ง

คำพูดประชดประชันที่เตรียมมาจะแขวะฉีเยว่และพรรคพวกถูกกลืนลงคอไปทันที

เห็นแก่ไก่กุ๊กกุ๊กหรอกนะ เขาจะไม่ถือสาคนพวกนี้

เขารีบลงจากรถมาเปิดท้ายกระบะแล้วตะโกนบอกกลุ่มฉีเยว่ "เอาไก่ทั้งหมดขึ้นมาได้เลย ขอใครสักคนตามผมกลับเข้าเมืองไปชั่งน้ำหนักคำนวณแต้มด้วย"

ทุกคนช่วยกันยกไก่ทั้ง 5 ตัวขึ้นท้ายกระบะ

"เหล่าซ่ง เหล่าโจว พวกนายสองคนตามรถกลับไปนะ มีความคืบหน้ายังไงรายงานในกลุ่มด้วย"

"โอเค พวกเราล่วงหน้าไปก่อนนะ"

กลุ่ม?

พอได้ยินคำว่า "กลุ่ม" เจียงสือก็เกิดอาการผวาขึ้นมาทันที

มันทำให้เธอนึกถึงตอนที่เป็นมนุษย์เงินเดือนทำงานเยี่ยงวัวควาย แล้วถูกถล่มด้วยข้อความแจ้งเตือนจากกลุ่มเป็นร้อยเป็นพันกลุ่มจนหายใจไม่ออก

เป็นภาพจำที่ทำให้รู้สึกอยากจะวิ่งหนีไปให้ไกลจริงๆ

(จบตอน)