บทที่ 1 แม่มดแห่งทุ่งธาราหยก

หลังสงครามผ่านพ้นไป ทุกหนแห่งล้วนเต็มไปด้วยซากปรักหักพังและบาดแผล

ดวงดาวร่ำไห้ สรรพชีวิตคร่ำครวญ อารยธรรมร่วงโรยเสื่อมถอย

เธอล้มลงตรงหน้าหลุมศพของเพื่อนพ้องคนสุดท้าย

ท่ามกลางห้วงอวกาศอันลึกล้ำ ดาวเคราะห์สีน้ำเงินครามที่เคยให้กำเนิดปาฏิหาริย์มากมายบัดนี้กลับกลายเป็นเงียบเหงาและไร้ซึ่งชีวิตชีวา

“เธอเป็นยังไงบ้าง?”

“อารยธรรมก้าวเดินไปในทางที่ผิด ภัยพิบัติครั้งนี้ แม้แต่โลกใบนี้ก็ไม่อาจหลีกหนีพ้น

ขอโทษจริง ๆ ที่ไม่สามารถให้พวกเธอเติบโตมาอย่างปลอดภัยบนผืนแผ่นดินที่เต็มไปด้วยชีวิตชีวาได้

โชคดีที่พลังอันน้อยนิดซึ่งหลงเหลืออยู่ของฉัน ยังพอส่งเด็ก ๆ ที่มีจิตวิญญาณอันแข็งแกร่งอย่างพวกเธอออกไปได้

ไปเถอะ โม่หลาน! จงนำพาแสงสว่างแห่งอารยธรรมของดาวสีน้ำเงิน และคำอวยพรสุดท้ายของฉัน มุ่งหน้าสู่โลกใบใหม่เถอะ!”

“ฉันจะยังกลับมาได้อีกไหม? มีวิธีช่วยคุณหรือเปล่า?”

“สิ่งนี้ขอมอบให้เธอ หากวันใดวันหนึ่งเธอมีพลังพอจะกอบกู้โลกได้ มันจะนำทางให้เธอไปพบกับตัวฉันในอีกเส้นเวลาหนึ่งเอง

แต่จงจำเอาไว้ว่า อย่าฝืนตัวเองเด็ดขาด

ที่ฉันทุ่มเทพลังทั้งหมดของโลกเพื่อส่งพวกเธอจากไป ไม่ใช่เพื่อให้พวกเธอต้องมาเหน็ดเหนื่อยดิ้นรนเพื่อบ้านเกิดเมืองนอน จนต้องทิ้งชีวิตไปอย่างเปล่าประโยชน์

ตราบใดที่อารยธรรมยังไม่ดับสูญ ฉันก็จะไม่ตาย

หลับซะเถอะ เด็กน้อยของฉัน ตื่นขึ้นมาแล้วก็จะได้ต้อนรับชีวิตใหม่!”

…

โม่หลานสะดุ้งตื่นขึ้นจากฝันร้าย

ดวงตาสีม่วงสะท้อนภาพหลังคาเก่าซอมซ่อของห้องใต้หลังคา ราวกับดวงดาวที่ทอประกายเจิดจ้าในห้วงอวกาศอันลึกล้ำ ทั้งดูลึกลับและมีเสน่ห์ดึงดูดใจ

“ฝันแบบนี้อีกแล้วสิเนี่ย!” เธอพึมพำขณะลูบคลำคอเสื้อตรงหน้าอกที่เปียกชุ่มไปด้วยคราบเหงื่อ

ทะลุมิติมาอยู่ในโลกวาเลนได้หลายปีแล้ว ความทรงจำสุดท้ายของชาติก่อนได้กลายมาเป็นฝันร้ายของเธอไปเสียแล้ว

ในยามที่วันสิ้นโลกมาเยือนอย่างแท้จริง มนุษยชาติกลับไม่มีเรือโนอาห์ให้หลบภัยเลยสักนิด

ทว่ากลับเป็นดาวเคราะห์สีน้ำเงินที่ถูกทำร้ายจนยับเยินดวงนั้นต่างหาก ที่ใช้พลังเฮือกสุดท้ายส่งวิญญาณอย่างพวกเธอที่สามารถทนต่อการเดินทางข้ามโลกได้ออกไป

ถึงขั้นไม่ได้ร้องขอให้พวกเธอกอบกู้โลกด้วยซ้ำ เพียงแค่หวังให้พวกเธอนำพาความทรงจำของดวงดาวเดินทางจากไปให้ไกล และทะนุถนอมชีวิตใหม่ที่ได้มาอย่างยากลำบากนี้ไว้ให้ดี

ถ้าเกิดว่าเธอไม่ได้เอ่ยถามไปอีกสักประโยค ดาวเคราะห์สีน้ำเงินก็คงไม่แม้แต่จะบอกวิธีช่วยเหลือตัวเองออกมาหรอก

ชาติก่อนเธอเป็นเพียงเด็กกำพร้า ไร้ญาติขาดมิตร ต้องดิ้นรนเอาชีวิตรอดในดินแดนรกร้างแต่ก็ไม่เป็นผล จึงยอมรับความตายอย่างสงบ เดิมทีก็ไม่ได้มีห่วงอะไรอยู่แล้ว

แต่ภาพดาวเคราะห์ที่ดูไร้ชีวิตชีวาซึ่งได้เห็นเป็นครั้งสุดท้ายนั้น กลับประทับแน่นอยู่ในใจของเธอ ไม่ว่าจะทำอย่างไรก็ไม่อาจลืมเลือนไปได้เลย

มันไม่ควรจะเป็นแบบนี้สิ

เป็นเพราะไฟสงครามของมนุษย์ต่างหากที่ทำร้ายมัน!

“พลังกอบกู้โลก…”

โม่หลานรู้สึกโชคดีและซาบซึ้งใจมากที่โลกวาเลนยอมรับวิญญาณของเธอเอาไว้

ในดาวเคราะห์สีน้ำเงินเมื่อชาติก่อน การที่คนคนหนึ่งอยากจะมีพลังกอบกู้โลกได้นั้นช่างเป็นเรื่องเพ้อฝันเสียเหลือเกิน

ทว่าในโลกวาเลนที่เต็มไปด้วยเวทมนตร์และปาฏิหาริย์แห่งนี้ มันกลับไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้

ที่นี่ พลังอำนาจจะสถิตอยู่ในตัวบุคคล ยอดฝีมือทุกคนที่มีความแข็งแกร่งเหนือกว่าระดับสูงสุด ล้วนสามารถก้าวไปถึงสถานที่ที่เรียกว่า ‘บ่อน้ำนภา’ ได้ทั้งสิ้น

บ่อน้ำนภาเชื่อมต่อกับมิติโลกอื่น ๆ ผู้แข็งแกร่งแห่งวาเลนสามารถเดินทางไปท่องเที่ยวในต่างโลกผ่านทางบ่อน้ำนภานี้ เพื่อแสวงหาการพัฒนาที่ก้าวหน้ามากยิ่งขึ้นได้

แม้ว่าในตอนนี้ โม่หลานจะยังเป็นเพียงแม่มดน้อยที่ทำได้แค่เรียนรู้โลกเวทมนตร์จาก ‘หนังสือชุดแม่มดน้อย’ และยังไม่สามารถครอบครองพลังใด ๆ ได้เลยก็ตาม

แต่เธอก็เชื่อมั่นอย่างแรงกล้าว่า ท้ายที่สุดแล้วจะต้องมีสักวันที่เธอได้รับพลังมากพอจนสามารถไปถึงบ่อน้ำนภา และค้นพบหนทางกลับสู่ดาวเคราะห์สีน้ำเงินได้อย่างแน่นอน

และในวันนี้ วันเกิดอายุครบสิบสามปีของเธอ ก็คือจุดเริ่มต้นที่เธอจะได้ก้าวเข้าสู่โลกแห่งเวทมนตร์

จดหมายแจ้งการรับเข้าเรียนของสถาบันแม่มดจะส่งมาถึงในวันนี้

โม่หลานนึกอิจฉาเวทมนตร์ของคุณแม่ชาน่ามาตั้งนานแล้ว

น่าเสียดายที่แม่มดน้อยอายุต่ำกว่าสิบสามปี หากดึงพลังเวทในสายเลือดมาใช้โดยพลการ ก็มีแต่จะส่งผลเสียต่อรากฐานเปล่า ๆ

ทว่าหลังจากวันนี้ผ่านพ้นไป ทุกสิ่งทุกอย่างก็จะไม่เหมือนเดิมอีก

พอคิดมาถึงตรงนี้ เธอก็เริ่มรู้สึกตั้งตารอขึ้นมาบ้างแล้ว

โม่หลานลุกขึ้นยืน พับผ้าห่มลายดอกไม้ผืนบางให้เรียบร้อย แล้ววางซ้อนไว้ตรงปลายเตียง

ในช่วงกลางฤดูร้อน พระอาทิตย์เพิ่งโผล่พ้นขอบฟ้าได้ไม่นาน ความร่มรื่นเย็นสบายในยามค่ำคืนก็จางหายไป อากาศร้อนอบอ้าวเสียจนแทบทนไม่ไหว

ก้อนน้ำแข็งในถังที่คุณแม่ช่าน่าใช้เวทแช่แข็งเสกเอาไว้ได้ละลายไปตั้งนานแล้ว เหลือเพียงแค่น้ำที่ยังพอมีความเย็นอยู่บ้างเล็กน้อย

ยากที่จะบอกได้ว่าเมื่อครู่นี้เธอสะดุ้งตื่นเพราะฝันร้าย หรือว่าตื่นเพราะความร้อนกันแน่

เมื่อเหงื่อออก ร่างกายก็เหนียวเหนอะหนะ เธอจึงถอดชุดนอนออก ใช้ผ้าขนหนูชุบน้ำเย็นในถังมาเช็ดตัวสักหน่อย

สายลมอันอบอุ่นพัดเข้ามาในห้อง กระทบลงบนผิวกายที่ยังเปียกชื้นเล็กน้อยของเธอ ให้ความรู้สึกเย็นสบาย

มีเพียงแค่แผ่นหลังและลำคอที่มีเรือนผมหยิกฟูฟ่องหลุดลุ่ยตกลงมาปรกอยู่ ราวกับถูกคลุมด้วยผ้าห่มขนแกะสีม่วงนุ่มฟู ซึ่งให้ความรู้สึกร้อนผ่าว

เธอเอามือแตะน้ำเล็กน้อย สางเรือนผมสีม่วงให้เข้าทรงขึ้นมาบ้าง แล้วถักเป็นเปียหลวม ๆ อย่างลวก ๆ

หยิบยางรัดผมสีดำซึ่งวางอยู่บนหัวเตียงมามัดรวบผมเปีย ปล่อยให้ทิ้งตัวลงมาปรกหน้าอกอย่างเป็นธรรมชาติ จากนั้นก็เช็ดบริเวณหน้าอกและแผ่นหลังอีกครั้ง

พลันรู้สึกสดชื่นขึ้นมาในทันที

เปลี่ยนมาสวมกระโปรงเนื้อบางเบา สวมรองเท้าแตะเดินลากเท้าไปที่ริมหน้าต่าง

พอผลักหน้าต่างออก สายลมร้อนชื้นก็พัดปะทะใบหน้า เป็นอีกวันที่อากาศแจ่มใส

ท้องฟ้าเหนือทุ่งธาราหยกยังคงปลอดโปร่งเช่นเคย

ไกลออกไปมีแม่น้ำสายต่าง ๆ ไหลตัดกันไปมา น้ำใสแจ๋วเสียจนมองเห็นก้นแม่น้ำ

ทุ่งหญ้าสีเขียวขจีอันหนานุ่มราวกับพรมสีเขียวผืนงามที่ปูทับอยู่บนผืนน้ำ

ริมแม่น้ำ คุณแม่ชาน่ากำลังสะพายตะกร้าเดินเก็บของขวัญที่นกน้ำแถว ๆ นั้นนำมามอบให้

ข้าวของกองพะเนินอยู่บนพื้นหญ้าริมแม่น้ำ ดูเหมือนว่าผลประกอบการในวันนี้จะไม่เลวเลยทีเดียว

ทันใดนั้น ประกายแสงสีทองก็สว่างวาบขึ้นมาที่ริมขอบฟ้า และเพียงชั่วพริบตาก็มาอยู่ตรงหน้า มันคือนกกระดาษที่มีลวดลายหมึกสีทองวาดอยู่ทั่วตัว

ลวดลายหมึกสีทองนั้น ช่างดูเจิดจ้าเสียยิ่งกว่าแสงแดดในฤดูร้อนเสียอีก

ฉากแบบนี้ โม่หลานเคยเห็นในหนังสือชุดแม่มดน้อยมานับครั้งไม่ถ้วนแล้ว

จดหมายตอบรับเข้าเรียนของสถาบันแม่มดมักจะมาถึงมือของแม่มดน้อยด้วยวิธีนี้เสมอ

โม่หลานยื่นมือออกไป นกกระดาษก็ร่อนลงมาเกาะบนฝ่ามือของเธอ ก่อนจะกลายสภาพเป็นจดหมายฉบับหนึ่ง

ตราประทับรูปหนังสือ ดอกไม้ไฟ และปากกาทองคำบนซองจดหมาย เป็นสัญลักษณ์ตัวแทนของผู้เป็นนายแห่งดินแดนรกร้าง ผู้คอยปกป้องคุ้มครองเหล่าแม่มด——จอมมนตรา

จอมมนตราถือกำเนิดขึ้นจากเหล่าแม่มด แต่กลับแตกต่างจากแม่มดทั่วไป

ไม่เพียงแต่จะครอบครองพลังเวทมนตร์ในระดับที่สูงกว่าพลังเวททั่วไปเท่านั้น แต่ยังมีศักยภาพในการเติบโตได้อย่างไร้ขีดจำกัด พร้อมด้วยพรสวรรค์และความสามารถอันเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวอีกด้วย

จนถึงปัจจุบัน เผ่าพันธุ์แม่มดเพิ่งจะให้กำเนิดจอมมนตราขึ้นมาได้เพียงแค่สามคนเท่านั้น

แต่จอมมนตราทั้งสามคนนี้เอง ที่สามารถต่อกรกับศัตรูจำนวนมากเพียงลำพัง แย่งชิงดินแดนรกร้างมาจากน้ำมือของเผ่าพันธุ์ต่าง ๆ ในโลกวาเลน และสถาปนาสิทธิ์ในการครอบครองดินแดนแห่งนี้ได้สำเร็จ

นับแต่นั้นเป็นต้นมา เหล่าแม่มดที่กระจัดกระจายอยู่ตามสถานที่ต่าง ๆ จึงได้มีดินแดนที่เป็นของเผ่าพันธุ์ตนเองเสียที

ดินแดนรกร้างที่ได้รับการคุ้มครองจากจอมมนตรา ก็ได้ก้าวกระโดดขึ้นมาเป็นเขตหวงห้ามอันดับที่สี่ รองจากหุบเขาสวรรค์ ห้วงลึกอเวจี และเกาะมังกร

“คุณหนูโม่หลาน คุณได้รับอนุญาตให้เข้าเรียนที่สถาบันแม่มดแล้ว พิธีปฐมนิเทศจะจัดขึ้นในอีกสามวันให้หลัง (วันที่สิบสามเดือนหก) เวลาสองทุ่มตรง

เมื่อถึงเวลานั้น ตราประทับของจดหมายแจ้งการรับเข้าเรียนจะทำงานโดยอัตโนมัติ เพื่อพาคุณเดินทางไปยังสถาบันแม่มด ขอให้เตรียมตัวไว้ให้พร้อม

อุปกรณ์การเรียนและของใช้ในชีวิตประจำวันทั้งหมดในระหว่างที่ศึกษาอยู่ ทางสถาบันแม่มดจะเป็นผู้จัดเตรียมไว้ให้

นอกจากนี้ ในตอนที่เดินทางไปสถาบัน กรุณาสวมใส่เสื้อคลุมของทางสถาบันให้เรียบร้อยด้วย

แนบชุดเสื้อคลุมของสถาบันมาพร้อมกับจดหมายฉบับนี้จำนวนหนึ่งชุด

——อาจารย์ใหญ่ อามีช่า”

เมื่ออ่านจดหมายจบ กระดาษจดหมายก็ซึมซาบเข้าไปในฝ่ามือของเธอ กลายเป็นตราประทับรูปซองจดหมาย

โม่หลานลูบคลำตราสัญลักษณ์นั้นเบา ๆ กระดาษจดหมายก็ปรากฏขึ้นมาในมือของเธออีกครั้ง พอเก็บกลับไป มันก็กลายเป็นตราประทับรูปซองจดหมายเหมือนเดิม

ช่างเป็นอะไรที่วิเศษเอามาก ๆ เธออดไม่ได้ที่จะลองเก็บกลับไปแล้วเอาออกมา ทำแบบนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า เล่นสนุกเสียจนไม่ทันสังเกตเห็นเลยว่าคุณแม่ชาน่ากลับมาแล้ว

เมื่อชาน่าเห็นลูกสาวยืนอยู่ตรงหน้าต่างห้องใต้หลังคา เอาแต่จ้องมองฝ่ามือของตัวเองอยู่อย่างนั้น ท่าทางแบบนั้นมองดูอย่างไรก็รู้สึกคุ้นตาเหลือเกิน

ตอนที่เธอได้รับจดหมายแจ้งการรับเข้าเรียนครั้งแรก ก็เป็นแบบนี้เหมือนกันไม่ใช่หรือ?

จึงเอ่ยถามขึ้นว่า “เสี่ยวโม่หลาน! จดหมายเข้าเรียนของลูกมาถึงแล้วเหรอ?”