บทที่ 30 ที่แท้... ต่างประเทศเขาก็มี “พวกขี้อวด” เหมือนกันแฮะ

บทที่ 30 ที่แท้... ต่างประเทศเขาก็มี “พวกขี้อวด” เหมือนกันแฮะ

ร่างอรชรนั้นไม่ใช่ใครที่ไหน... สวีม่านม่านนั่นเอง

เธอถือไมโครโฟนพยายามจะเบียดเสียดเข้ามาสัมภาษณ์ แต่ก็สู้แรงนักข่าวผู้ชายตัวบึกบึนไม่ไหว

สวีม่านม่านพยายามมุดแล้วมุดอีก แต่ก็โดนเบียดกระเด็นออกมาทุกครั้ง

ซูเหว่ยเห็นเข้าพอดี เขาเลยใช้แขนแหวกฝูงชนแล้วตะโกนบอกนักข่าวคนอื่น

“ขอทางหน่อยครับ! ให้สุภาพสตรีด้านหลังได้สัมภาษณ์บ้าง!”

สวีม่านม่านสบโอกาสรีบแทรกตัวขึ้นมาข้างหน้า ยืนยังไม่ทันมั่นคงดี เธอก็ยื่นไมค์จ่อปากซูเหว่ยทันที

“ซูเหว่ยคะ! ฝากอะไรถึงแฟนบอลชาวจีนที่กำลังดูอยู่หน่อยค่ะ!” เธอถามเป็นภาษาจีน

ซูเหว่ยตอบกลับเป็นภาษาจีนอย่างฉะฉาน

“ขอบคุณแฟนบอลชาวไทย... เอ้ย ชาวจีนทุกคนนะครับที่อดหลับอดนอนเชียร์พวกเรา ฝากติดตามลาลีกาและเป็นกำลังใจให้เดปอร์ติโบต่อไปด้วยนะครับ! ผมรักทุกคนครับ!”

สำเนียงจีนเป๊ะเวอร์ของซูเหว่ย ทำเอานักข่าวสเปนยืนงงเป็นไก่ตาแตก ฟังไม่รู้เรื่องสักคำ

บางคนแอบคิดในใจ

‘สงสัยกลับไปต้องไปลงคอร์สเรียนภาษาจีนเพิ่มซะแล้ว!’

อาศัยจังหวะที่ทุกคนกำลังอึ้ง สวีม่านม่านรีบยิงคำถามต่ออีกสองสามข้อ

ไม่นานเวลาให้สัมภาษณ์ก็หมดลง ซูเหว่ยขอตัวกลับเข้าห้องแต่งตัว

บรรยากาศในห้องแต่งตัวตอนนั้น... ยังกับงานวัด!

กัปตันปาโบลถอดเสื้อโชว์กล้าม เดินขาเดียวโขยกเขยกนำขบวนร้องเพลงเชียร์เดปอร์ติโบลั่นห้อง

หมอทีมยืนหน้าซีดอยู่ข้าง ๆ คอยตะโกนเตือน

“กัปตัน! ระวังขาด้วยครับ! เดี๋ยวแผลเปิด!”

ปาโบลหัวเราะร่า

“แจ็ค! สบายมากเว้ย! ชนะแล้วหายเจ็บเป็นปลิดทิ้ง!”

ชัดเจนว่าชัยชนะคือยาแก้ปวดขนานเอก

ปาโบลตอนนี้หลุดโลกไปแล้ว เหมือนย้อนเวลากลับไปฉลองแชมป์สมัยหนุ่ม ๆ

เพื่อนร่วมทีมคนอื่นก็บ้าคลั่งไม่แพ้กัน เหวี่ยงเสื้อหมุนติ้ว ๆ ร้องรำทำเพลงกันสนุกสนาน

ทันทีที่ซูเหว่ยเดินเข้ามา ปาโบลก็ตะโกนเรียก

“ซู! มาโดดด้วยกันเร็ว!”

ซูเหว่ยยิ้มกว้าง ถอดเสื้อโชว์ซิกแพ็ก แล้วกระโดดเข้าไปร่วมวงไพบูลย์กับเพื่อน ๆ ทันที

จังหวะนั้น ลุซ ผู้รักษาประตูจอมซน ไปคว้าขวดแชมเปญมาจากไหนไม่รู้ เขย่าจนฟองฟู่แล้วเปิดจุกป๊อก!

ฉีดใส่เพื่อนฝูงจนเปียกโชกไปทั้งห้อง

...

ขณะที่นักเตะกำลังฉลองกันสุดเหวี่ยง ฆิเมเนซกำลังนั่งยิ้มแก้มปริให้สัมภาษณ์ในห้องแถลงข่าว

เสมอ 1 ชนะ 1 เปิดฤดูกาลได้สวยหรูขนาดนี้ จะไม่ให้อารมณ์ดีได้ไง

นักข่าวถาม

“กุญแจสำคัญของชัยชนะวันนี้คืออะไรครับ?”

ฆิเมเนซตอบเสียงดังฟังชัด

“หัวใจนักสู้ครับ! วันนี้เกมยากมาก ราโยเล่นเกมรับได้เหนียวแน่น กัปตันปาโบลกับซูต้องเจ็บตัว แต่พวกเราก็กัดฟันสู้จนคว้าชัยชนะมาได้!”

อีกคนถามต่อ

“อาการของปาโบลเป็นยังไงบ้างครับ? แล้วนัดหน้าซูจะได้ลงตัวจริงมั้ย?”

ฆิเมเนซยิ้มมุมปาก เริ่มร่ายรำเพลงมวยไทเก็ก

“อีกตั้งสองอาทิตย์กว่าจะเตะนัดหน้า ทีมงานโค้ชเราต้องประเมินสภาพร่างกายและอาการบาดเจ็บของนักเตะก่อนครับ อาจจะเป็นปาโบล ซู หรือแม้แต่โรเย่ก็ได้ เรามีแบ็กขวาเก่ง ๆ ให้เลือกเพียบครับ”

โค้ชทุกคนก็งี้แหละ... เรื่องอะไรจะแบไต๋ให้คู่แข่งรู้ล่วงหน้า

แถมตอนนี้เขาก็ยังไม่รู้เลยว่าปาโบลเจ็บหนักแค่ไหน

“เสมอหนึ่ง ชนะหนึ่ง ผลงานยอดเยี่ยมมาก ปีนี้ตั้งเป้าไปบอลยุโรปเลยมั้ยครับ?”

ฆิเมเนซรีบเบรก

“ไม่หรอกครับ ลาลีกามีแต่ทีมโหด ๆ เรารู้ศักยภาพตัวเองดี เป้าหมายปีนี้ยังเหมือนเดิมครับ... หนีตกชั้น!”

ถ่อมตัวเข้าไว้ ปลอดภัยที่สุด

นอกจากคู่เดปอร์ติโบ ผลคู่อื่นในนัดที่สองก็จบลงหมดแล้ว

บาร์เซโลน่ายังแกร่งทั่วแผ่น บุกไปเชือดบียาร์เรอัล 1–0 เมสซี่แอสซิสต์ให้ซานโดร รามิเรซ ยิงประตูชัยท้ายเกม

บาร์ซ่าชนะรวดสองนัด นำเป็นจ่าฝูง

ส่วนทีมอื่นที่ชนะนัดแรก... นัดนี้พากันสะดุดหัวทิ่ม

ที่ช็อกโลกที่สุดคือ เรอัล มาดริด บุกไปโดน เรอัล โซเซียดาด อัดเละ 4–2!

แข่งสองนัดมี 3 แต้ม ร่วงไปอยู่กลางตาราง หลุดโซนบอลยุโรปหน้าตาเฉย

แน่นอนว่ามีข้ออ้าง... โรนัลโด้ป่วย ไม่ได้เดินทางไปกับทีม

มีคนแพ้ ก็ต้องมีคนชนะ

ทีมใหญ่ที่พลาดท่าเมื่อนัดที่แล้ว กลับมาผงาดกันถ้วนหน้า

แอตเลติโก มาดริด เปิดบ้านเฉือน เออิบาร์ 2–1, เซบีย่า บุกไปทุบ เอสปันญ่อล 2–1

บาเลนเซีย โหดสุด เปิดบ้านยำใหญ่ มาลาก้า 3–0!

จบสัปดาห์ที่ 2 ตารางคะแนนพลิกผันวุ่นวาย

บาร์ซ่านำจ่าฝูงมี 6 แต้มเต็ม

ส่วนกลุ่มรองจ่าฝูง 4 แต้ม มี บาเลนเซีย, แอตฯ มาดริด, เซบีย่า, เดปอร์ติโบ และ เซลต้า

ด้วยลูกได้เสียที่ดีกว่า... เดปอร์ติโบแซงแอตฯ มาดริด และเซบีย่า ขึ้นไปรั้งอันดับ 4 หน้าตาเฉย!

ผลงานระดับมาสเตอร์พีซขนาดนี้ ไม่ใช่แค่แฟนบอลที่ฟิน ฆิเมเนซเองก็ปลื้มปริ่มสุด ๆ

กลับเข้าห้องแต่งตัว เขาประกาศข่าวดีทันที

“ทุกคน! สัปดาห์นี้หยุดยาว 1 อาทิตย์เต็ม! ไปพักผ่อนให้สบายใจเฉิบ!”

เฮ!

เสียงเฮดังลั่นห้อง

ที่หยุดยาวไม่ใช่เพราะใจดีอย่างเดียว แต่เพราะโปรแกรมมันเอื้อ

สัปดาห์แรกของเดือนกันยายน เดปอร์ติโบไม่มีแข่ง บอลถ้วยโกปา เดล เรย์ รอบแรกก็ยังไม่ถึงคิวทีมลาลีกา

แถมสุดสัปดาห์ยังเป็นช่วงฟีฟ่าเดย์ พักเบรกทีมชาติ

เดปอร์ติโบมีเวลาพักหายใจหายคอเต็ม ๆ สองสัปดาห์ก่อนจะกลับมาเตะอีกครั้ง

การปล่อยนักเตะพักยาวจึงเป็นเรื่องปกติของทีมในลาลีกา

แต่สำหรับทีมใหญ่ ๆ ที่มีนักเตะทีมชาติค่อนทีม ช่วงนี้คือนรกแตก ไม่ได้พักแถมต้องบินข้ามโลกไปเตะทีมชาติ

แต่เดปอร์ติโบ... สบายแฮ

นักเตะสเปนในทีม ฝีเท้ายังไม่ถึงขั้นติดทีมชาติชุดใหญ่ (ยกเว้นปาโบลที่เคยติดเมื่อนานมาแล้ว)

นักเตะอาร์เจนตินาก็ยังไม่ดีพอสำหรับทัพฟ้าขาว

ซูเหว่ยเอง แม้จะฟอร์มฮอต แต่ทีมชาติจีนก็ยังไม่เรียกตัว เพราะมีแค่เกมอุ่นเครื่อง

คนเดียวในทีมที่ต้องแบกกระเป๋าไปเข้าแคมป์ทีมชาติคือ... “ไอ้เปียน้อย” คาวาเลยโร่ ที่ถูกทีมชาติโปรตุเกสเรียกตัว

อาจจะเพราะเพิ่งติดธงครั้งแรก หรือไม่ก็นิสัยขี้อวดแก้ไม่หาย

พอขึ้นรถบัสปุ๊บ คาวาเลยโร่ก็เริ่มโม้ปั๊บ

“เฮ้อ... พวกนายนี่น่าอิจฉาจัง ได้หยุดพักผ่อนสบายใจ ส่วนชั้นน่ะเหรอ... ต้องบินกลับไปรับใช้ชาติ เหนื่อยจะแย่!”

น้ำเสียงดัดจริตฟังแล้วคันตีนยิบ ๆ

ทำเอาซูเหว่ยที่นั่งง่วง ๆ อยู่ถึงกับเบ้ปาก

‘ที่แท้... ต่างประเทศเขาก็มีพวกเวอซาย (Versailles - พวกชอบอวดรวยอวดเก่งแบบเนียน ๆ) เหมือนกันแฮะ นึกว่ามีแต่ที่จีน’

ทุกคนในรถกำลังเคลิ้มหลับ แต่ไอ้เปียน้อยยังพล่ามไม่หยุด หันไปบ่นกระปอดกระแปดใส่ลุยซินโญ่เพื่อนซี้เรื่องความลำบากของการเป็นนักเตะทีมชาติ...

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═