บทที่ 8 รายงานตัวที่ลา คอรุนญา ได้เวลากอบโกยเงินยูโร

บทที่ 8 รายงานตัวที่ลา คอรุนญา ได้เวลากอบโกยเงินยูโร

ซูเหว่ยยิ้มกริ่มเมื่อเห็นภารกิจใหม่ที่ระบบเพิ่งปล่อยออกมา

“ไม่ต้องห่วง... ชั้นไม่ได้ถ่อมาถึงสเปนเพื่อมานั่งตบยุงข้างสนามหรอกนะ!”

เอดูอาร์โดไม่รู้หรอกว่าซูเหว่ยกำลังคุยกับระบบอยู่

เขาเห็นซูเหว่ยนั่งเหม่อ จึงถามด้วยความห่วงใย

“เป็นอะไรไป? ถ้าไม่พอใจสัญญา เรายังคุยกันได้นะ”

ซูเหว่ยได้สติกลับมา ยิ้มบาง ๆ ตอบ

“ไม่มีปัญหาครับ... ผมมารายงานตัวได้เมื่อไหร่?”

เอดูอาร์โดยกข้อมือดูนาฬิกา

“วันนี้มันเย็นมากแล้ว... พรุ่งนี้ค่อยมาเถอะ”

ซูเหว่ยกล่าวขอบคุณ แล้วรีบบึ่งออกจากห้องทำงาน

เมื่อมาถึงทางเข้าฐานฝึกซ้อม เขาเห็นสวี ม่านม่านกำลังลงจากแท็กซี่พอดี

ทันทีที่เห็นซูเหว่ย เธอก็ปรี่เข้ามาถามด้วยความตื่นเต้น

“เป็นไงบ้าง? เดปอร์ติโบรับนายไหม?”

ซูเหว่ยกำลังอารมณ์ดี นึกสนุกอยากแกล้ง จึงแสร้งถอนหายใจยาวเหยียด

“เฮ้อ... หมดหวัง สงสัยต้องกลับไปเล่นไชน่าลีกวันที่บ้านเกิดแล้วล่ะมั้ง!”

“ฮะ?” สวี ม่านม่านหน้าสลดลงทันตา ก่อนจะรีบปลอบใจ

“ไม่เป็นไรน่า... ถือว่าเป็นประสบการณ์ ครั้งหน้าต้องสำเร็จแน่!”

เห็นสีหน้าจริงใจของเธอ ซูเหว่ยก็ชักจะแกล้งไม่ลง

“ฮ่าฮ่า... ล้อเล่นน่า ผ่านฉลุย... เซ็นสัญญาเรียบร้อยแล้ว!”

สวี ม่านม่านร้องเสียงหลง

“จริงเหรอ?!”

ซูเหว่ยยืดอก เชิดหน้าอย่างภูมิใจ

“แน่นอนสิ”

สวี ม่านม่านดีใจจนออกนอกหน้า

“สุดยอดไปเลย! แค่ครึ่งวันก็ได้เป็นนักเตะลาลิกาแล้ว... งั้นมื้อเย็นนี้นายต้องเลี้ยง!”

ซูเหว่ยตบหน้าอกตัวเองป้าบ ทำท่าป๋า

“จัดไป... อยากกินอะไรสั่งมาเลย ตอนนี้รายได้เดือนละหลายหมื่นยูโรแล้วนะเว้ย”

สวี ม่านม่านยิ้มกริ่ม

“งั้นไม่เกรงใจละนะ... ขอชุดซีฟู้ดจัดเต็มเลยละกัน!”

ซูเหว่ย: “ลุย!”

...

งานเลี้ยงอาหารทะเลลากยาวไปจนดึกดื่น

สวี ม่านม่านและซูเหว่ยแยกย้ายกันที่หน้าร้านอาหาร

เธอยื่นมือมาหาซูเหว่ย ยิ้มบาง ๆ ให้

“ว่าง ๆ ก็ติดต่อมานะ ถึงงานจะจบแล้ว แต่เราก็ยังเป็นเพื่อนกัน... มีอะไรให้ช่วยก็บอกได้เลย”

ซูเหว่ยพยักหน้า ยื่นมือไปจับเขย่าเบา ๆ ก่อนจะแยกย้ายกันไป

กลับถึงโรงแรมเพียงลำพัง ซูเหว่ยทิ้งตัวลงนอนบนเตียง ตั้งใจจะรีบนอนเพื่อตื่นแต่เช้าไปรายงานตัวที่เดปอร์ติโบ

แต่ความตื่นเต้นที่ได้เข้าสังกัดทีมในฝันยังคุกรุ่น เขานอนพลิกไปพลิกมา ข่มตาไม่ลงสักที

เขาจึงตัดสินใจโทรหาพ่อ... ไม่นานนัก เสียงกุกกักของเครื่องครัวพร้อมเสียงของซูเหว่ยกั๋วก็ดังลอดออกมาจากหูโทรศัพท์

“ฮัลโหล เสี่ยวซู... เงินขาดมือเหรอ? เดี๋ยวพ่อให้แม่โอนไปให้ด่วนเลย สองหมื่นพอใช้ไหม?”

ซูเหว่ยยิ้มแก้มปริ รีบตอบกลับ

“พ่อ... ไม่ต้องโอนเงินมาแล้วนะ ผมผ่านการคัดตัวแล้ว! ตอนนี้เงินเดือนแสนกว่าหยวนแล้วครับ!”

“อะไรนะ?! โอ้... สวรรค์ทรงโปรด ตระกูลซูของเราจะได้ลืมตาอ้าปากแล้ว! เฟิงหัว... หยุดล้างผักเดี๋ยวนี้ มีข่าวดีจะบอก ลูกเราผ่านคัดตัวแล้ว!”

“จริงเหรอคะคุณ? ฮือ ๆ... รีบโทรตามอาสาม คุณป้า แล้วก็พ่อแม่มาเลย วันนี้เราฉลองใหญ่!”

“ปิดร้าน! วันนี้ปิดร้าน ไม่รับลูกค้าแล้ว! ใครกินยังไม่เสร็จก็นั่งต่อไป มื้อนี้ผมเลี้ยงเอง...”

ฟังเสียงโหวกเหวกโวยวายจากปลายสาย ซูเหว่ยจินตนาการเห็นใบหน้าเปื้อนยิ้มของพ่อกับแม่ได้ชัดเจน

การสนทนาลากยาวไปกว่าครึ่งชั่วโมง

ในสาย ซูเหว่ยกั๋วกระตือรือร้นอยากจะบินมาสเปนเพื่อดูซูเหว่ยลงแข่งให้ได้

ซูเหว่ยต้องรีบเบรก

“พ่อ... ใจเย็นก่อน ผมเพิ่งเข้าทีม รอให้ทุกอย่างเข้าที่เข้าทางก่อน เดี๋ยวผมบอก แล้วพ่อกับแม่ค่อยบินมาเที่ยว มาดูบอลพร้อมกัน”

หลังจากวางสาย ซูเหว่ยบิดขี้เกียจอย่างมีความสุข

คืนนี้... คงต้องเป็นคืนฝันดีแน่ ๆ!

...

วันรุ่งขึ้น

ซูเหว่ยผู้คุ้นเคยเส้นทางแล้ว เดินข้ามถนนมุ่งหน้าสู่ฐานฝึกซ้อมของเดปอร์ติโบเพื่อรายงานตัว

ระหว่างกรอกเอกสารและตรวจร่างกาย ซูเหว่ยก็ได้เจอกับคนคุ้นเคย

พี่ยักษ์ผิวดำร่างบึกที่ร่วมคัดตัวเมื่อวานนั่นเอง

ขณะนั่งรอในห้องตรวจ พี่ยักษ์หันมาเห็นซูเหว่ยก็ยิ้มกว้างทันที

เจอกันปุ๊บ เขาก็เข้าสวมกอดซูเหว่ยแบบหมีกอดจนแทบหายใจไม่ออก

พี่ยักษ์ตบหลังซูเหว่ยปุ ๆ พูดอย่างอารมณ์ดี

“เฮ้ยพวก! รู้แล้วว่านายต้องผ่าน สปีดนรกแตกขนาดนั้น ใครจะตามทันวะ!”

ซูเหว่ยดีใจที่ได้เจอคนรู้จักในที่ต่างถิ่น

ระหว่างรอเจ้าหน้าที่เตรียมอุปกรณ์ ทั้งสองก็นั่งคุยสัพเพเหระ

ซูเหว่ยได้รู้ว่าพี่ยักษ์ชื่อชาลมัน มาจากแคเมอรูน อายุมากกว่าซูเหว่ยไม่กี่เดือน และเพิ่งผ่านการคัดตัวรอบนี้มาเหมือนกัน

ชาลมันตะลอนทัวร์ยุโรปมาสามสี่เดือนแล้ว ไปมาทั้งอิตาลี เยอรมนี ฝรั่งเศส

ยกเว้นพรีเมียร์ลีกที่เข้มงวดเรื่องใบอนุญาตทำงานนักเตะต่างชาติ นอกนั้น 4 ลีกใหญ่เขาไปลองของมาเกือบหมด

ตระเวนคัดตัวมาแล้วกว่ายี่สิบทีม... ฟังแล้วซูเหว่ยอดนับถือความใจสู้ของหมอนี่ไม่ได้

เล่าจบ ชาลมันก็ถามกลับ

“แล้วนายล่ะพวก... มาอยู่สเปนกี่เดือนแล้ว?”

ซูเหว่ยตอบตามตรง

“หนึ่งสัปดาห์”

ชาลมันตาโต

“นี่ทีมแรกที่นายมาคัดตัวเหรอ?”

ซูเหว่ยพยักหน้า

ชาลมันยิ่งอึ้งเข้าไปใหญ่ จ้องหน้าซูเหว่ยค้างอยู่เป็นสิบวินาทีก่อนจะหลุดปากออกมา

“เชี่ย... โคตรเจ๋ง คัดทีมแรกก็ติดเลย!”

คุยกันเพลิน ๆ เจ้าหน้าที่ก็เตรียมอุปกรณ์เสร็จ ถึงเวลาตรวจร่างกายอย่างละเอียด

เครื่องมือบางอย่างซูเหว่ยเคยเห็นที่จีน แต่หลายอย่างก็เพิ่งเคยเห็นครั้งแรก

เจ้าหน้าที่เดปอร์ติโบในชุดกาวน์ขาวเจ็ดแปดคนรุมล้อมซูเหว่ยและชาลมันราวกับดารา

ต้องยอมรับว่า ถึงเดปอร์ติโบจะเป็นทีมยากจนในลาลิกา แต่โครงสร้างพื้นฐานก็ยังล้ำหน้ากว่าทีมในประเทศจีนหลายขุม

ใช้เวลาสองสามชั่วโมง ผ่านการตรวจร่างกายเรียบร้อย ซูเหว่ยก็ได้เป็นสมาชิกของเดปอร์ติโบอย่างเป็นทางการ

ตอนนั้นเอง เจ้าหน้าที่ฝ่ายธุรการก็แจ้งข่าวดี

ในฐานะนักเตะทีมชุดใหญ่ เขาจะได้รับห้องพักเดี่ยวในหอพักนักกีฬาของสโมสร... นี่แหละสิ่งที่ซูเหว่ยต้องการพอดี

ได้ยินดังนั้น ซูเหว่ยรีบเช็กเอาต์จากโรงแรม หิ้วกระเป๋าเข้าหอพักทันที

แม้ขนาดห้องจะไม่กว้างเท่าโรงแรม แต่ก็สะอาดสะอ้าน มีหนึ่งห้องนอน หนึ่งห้องนั่งเล่น และห้องน้ำในตัว... ซูเหว่ยพอใจมาก

ชาลมันก็ได้อยู่หอพักเดียวกัน แถมยังอยู่ห้องข้าง ๆ กันอีกต่างหาก

วุ่นวายมาทั้งเช้า ซูเหว่ยพักผ่อนในห้องครู่หนึ่ง หยิบมือถือขึ้นมาดู... เที่ยงแล้ว

เขาเดินออกจากห้อง จ๊ะเอ๋กับชาลมันที่กำลังจะออกไปหาอะไรกินพอดี

สองเกลอจึงเดินกอดคอกันไปที่โรงอาหารนักกีฬา

โรงอาหารของเดปอร์ติโบไม่ใหญ่นัก มีโต๊ะกินข้าววางระเกะระกะอยู่ประมาณสิบตัว

อาหารเป็นแบบบุฟเฟต์ ตักได้ไม่อั้น

แน่นอนว่าไม่มีอาหารจีน

แม้จะเป็นเวลาอาหารเที่ยง แต่โรงอาหารกลับโล่งโจ้ง

ซูเหว่ยตักอาหารมานั่งกินกับชาลมันที่โต๊ะว่าง

ระหว่างเคี้ยวตุ้ย ๆ เขาถามขึ้น

“แปลกแฮะ... ทำไมไม่มีคนมากินข้าวเลยวะ?”

ชาลมันตอบ

“ได้ยินว่าทีมเริ่มซ้อมพรีซีซั่นพรุ่งนี้ สงสัยหลายคนยังไม่กลับมามั้ง!”

คุยกันอยู่ดี ๆ เสียงฝีเท้าก็ดังแว่วมาจากทางเข้าโรงอาหาร

ซูเหว่ยและชาลมันหันไปมองพร้อมกัน เห็นชายหนุ่มผิวเข้มคนหนึ่งเดินทอดน่องเข้ามาด้วยท่าทางสบาย ๆ

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═