บทที่ 1 ชั้นจะไปเตะบอลที่สเปน

บทที่ 1 ชั้นจะไปเตะบอลที่สเปน

“อยากเตะบอลเรอะ? ห้าแสน!”

มุมปากของชายคนนั้นบิดเบี้ยว ปอยผมบนหน้าผากสะบัดขึ้นตามแรงอารมณ์

ซูเหว่ยกั๋ว สะดุ้งโหยง... เงินห้าแสนไม่ใช่จำนวนน้อย ๆ

แม้ร้านอาหารเล็ก ๆ ของเขาจะไปได้สวย แต่หลังจากหักค่าใช้จ่ายประจำวันและค่าฝึกซ้อมฟุตบอลของลูกชาย...ซูเหว่ย...พวกเขาก็แทบไม่มีเงินเหลือเก็บเมื่อถึงสิ้นปี

เงินห้าแสน... นั่นมันเงินเก็บทั้งชีวิตของครอบครัว!

ซูเหว่ยกั๋วขมวดคิ้วแน่น เขาได้ยินมานานแล้วว่าวงการฟุตบอลในประเทศนั้นสกปรก

ตอนนี้เขาได้เห็นกับตาตัวเอง... ไอ้พวกนี้มันฉ้อฉลกันหน้าด้าน ๆ!

หากเป็นสมัยหนุ่ม ๆ ซูเหว่ยกั๋วคงซัดหน้าไอ้หมอนี่จนตาเขียวปั๊ดไปแล้ว

แต่เพื่ออนาคตของลูกชาย ซูเหว่ยกั๋วทำได้เพียงกล้ำกลืนฝืนทน

“โค้ชหลี่... พอลดหย่อนหน่อยได้ไหมครับ?” ซูเหว่ยกั๋วเอ่ยถามอย่างยากลำบาก

โค้ชหลี่หรี่ตามองซูเหว่ยกั๋ว ก่อนจะเป่าลมใส่ผมหน้าม้าอย่างไม่สบอารมณ์

“เหล่าซู พูดตรง ๆ นะ... ไอ้ห้าแสนเนี่ย ก็เพราะเห็นว่าลูกชายคุณมีแวว ทางสโมสรถึงอยากจะเน้นปั้นเป็นพิเศษ”

พูดจบเขาก็ชี้มือไปยังสนาม ที่ซึ่งกลุ่มนักเตะเยาวชนกำลังทดสอบฝีเท้า

“ดูนั่น... มีหลายครอบครัวอยากจะยัดเงินสนับสนุนสโมสรเป็นล้าน ชั้นยังไม่ตอบตกลงเลย ปีนี้ไชน่าลีกวันกำลังจะเปิดฤดูกาล ถ้าอยากขึ้นชุดใหญ่ เงินสนับสนุนก้อนนี้ลดไม่ได้แม้แต่แดงเดียว”

โค้ชหลี่พูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง ราวกับว่าเขาหวังดีต่อซูเหว่ยจากใจจริง

“ถุย!”

ซูเหว่ยกั๋วสบถในใจ

“รู้อยู่เต็มอกว่าลูกชายชั้นมีพรสวรรค์ แต่ก็ยังหน้าเลือด! ไอ้พวกสวะ... ช้าเร็วพวกแกก็ต้องไปนอนในคุก!”

แม้จะก่นด่าในใจ แต่ภายนอกซูเหว่ยกั๋วไม่กล้าแสดงอารมณ์แม้แต่น้อย

เขาหันไปมองสนามฟุตบอลไกลออกไป... ร่างสูงโปร่งของเด็กหนุ่มกำลังวิ่งอยู่บนผืนหญ้า

นั่นคือลูกชายของซูเหว่ยกั๋ว...ซูเหว่ย

เด็กหนุ่มวัยสิบแปดปี เจ้าของส่วนสูง 185 เซนติเมตร เขาเริ่มเล่นฟุตบอลตั้งแต่อายุห้าขวบ และผลการฝึกซ้อมก็ยอดเยี่ยมมาโดยตลอด

โค้ชทุกคนที่เคยสอนต่างพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า ซูเหว่ยคือเพชรเม็ดงาม... เขาขาดเพียงเวทีที่ใหญ่พอจะแสดงพรสวรรค์เท่านั้น!

เมื่อคิดได้ดังนั้น ซูเหว่ยกั๋วก็กัดฟันกรอด เตรียมจะพยักหน้ายอมจ่ายเงินค่าสปอนเซอร์ห้าแสน

ทันใดนั้น โค้ชหลี่ก็กรีดร้องลั่น สองมือกุมใบหน้าด้วยความเจ็บปวด

ลูกฟุตบอลร่วงจากหน้าโค้ชหลี่ลงสู่แทบเท้าซูเหว่ยกั๋ว... บนลูกหนังเปื้อนคราบเลือดจาง ๆ

“ใครวะ! ใครเตะบอลมา!?”

โค้ชหลี่กุมจมูก ลูกเตะนั้นรุนแรงจนเลือดกำเดาพุ่งทะลัก

ซูเหว่ยที่เมื่อครู่ยังซ้อมอยู่ในสนาม เหยาะย่างเข้ามาที่เส้นข้างพร้อมรอยยิ้มกึ่งบึ้งตึง

“อา... โค้ชหลี่ ขอโทษทีครับ เท้ามันลั่น!”

โค้ชหลี่กำลังจะระเบิดโทสะ แต่ซูเหว่ยกลับดึงพ่อของเขาเดินเลี่ยงออกมา รักษาระยะห่างจากโค้ชหลี่ทันที

“พ่อ มาทำอะไรที่นี่?”

“ก็เพื่อเรื่องฟุตบอลของแกนั่นแหละ!”

“ผมตัดสินใจแล้ว... ผมจะไปเตะบอลเมืองนอก!”

“อะไรนะ? แกจะไปเตะบอลเมืองนอก?”

ซูเหว่ยกั๋วตกตะลึงจนตาเบิกโพลง

“แกไม่ได้ตัวร้อนใช่ไหม? ไปเตะบอลเมืองนอก... แกจะไปประเทศไหน?”

“สเปน... ผมจะไปเล่นในลาลิกา!” ซูเหว่ยตอบด้วยความมั่นใจ

ลูกตาของซูเหว่ยกั๋วแทบถลนออกมา ในความทรงจำของเขา ครั้งล่าสุดที่ช็อกขนาดนี้คือเมื่อไม่กี่วันก่อน... ตอนที่เจ้าภาพบราซิลถูกเยอรมนีถล่มเละ 1–7

แมตช์นั้นทำซูเหว่ยกั๋วเสียเงินไปพันหยวน เขาจำได้แม่น

“แน่ใจนะว่าไม่ได้แค่นึกสนุก?” ซูเหว่ยกั๋วยังลังเล

ซูเหว่ยตอบกลับด้วยแววตามุ่งมั่น

“ไม่ได้นึกสนุกครับ ผมคิดมานานแล้ว เตะบอลในประเทศมันน่าเบื่อ... ผมอยากออกไปเจอโลกกว้าง”

“เสี่ยวซู... เรื่องนี้เรื่องใหญ่ กลับไปคุยกับแม่ที่บ้านก่อนเถอะ” ซูเหว่ยกั๋วลากซูเหว่ยออกจากสนาม

...

ตกเย็น หลังมื้ออาหาร ซูเหว่ยกลับเข้าห้องพักผ่อนแต่หัวค่ำ

ซูเหว่ยกั๋วและภรรยา...เว่ย เฟิงหัว...นั่งเผชิญหน้ากันที่โต๊ะกินข้าว

กับข้าวบนโต๊ะเหลือเกินครึ่ง แต่ทั้งคู่หยุดกินและตกอยู่ในภวังค์ความคิด

จู่ ๆ ซูเหว่ยกั๋วก็เอ่ยขึ้น

“คุณ... ลูกบอกอยากไปเตะบอลที่สเปน คุณคิดว่าไง?”

“ทำไมจู่ ๆ ถึงจะไปเมืองนอก ทั้งที่ทุกอย่างก็กำลังไปได้สวย?” เว่ย เฟิงหัวถามด้วยความงุนงง

ซูเหว่ยกั๋วจึงเล่าเหตุการณ์ตอนไปคัดตัวเมื่อกลางวันให้ฟัง

เมื่อฟังจบ เว่ย เฟิงหัวก็ขมวดคิ้ว ตวาดด้วยความโกรธ

“มันจะเกินไปแล้วนะ!”

“ใช่ไหมล่ะ? ผมว่าแทนที่จะเอาเงินห้าแสนไปประเคนให้พวกมัน สู้ส่งลูกไปลองเสี่ยงเมืองนอกยังดีกว่า”

“แล้วต้องใช้เงินเท่าไหร่?”

“ผมถามเอเย่นต์มาแล้ว เขาบอกว่าห้าพันก็จบเรื่อง ไม่ใช่แค่ทำวีซ่าให้ แต่ยังช่วยติดต่อทีมเพื่อขอคัดตัวได้ด้วย”

“ห้าพัน? ก็ยังเยอะอยู่... แต่ก็น้อยกว่าห้าแสนโข”

ซูเหว่ยกั๋วพยักหน้า

“ใช่... เขาบอกว่าภายในหนึ่งเดือน สามารถจัดหาทีมให้ทดสอบฝีเท้าได้สามถึงห้าสโมสร”

“งั้นก็คุ้ม ถ้าไม่สำเร็จก็ถือว่าไปเที่ยวเปิดหูเปิดตา” เว่ย เฟิงหัวตัดสินใจเด็ดขาด

“พูดอะไรว่า ‘ไม่สำเร็จ’? ลูกชายของซูเหว่ยกั๋วคนนี้ต้องสำเร็จแน่นอน” ซูเหว่ยกั๋วสวนกลับอย่างไม่ยอมความ

“จ้า ๆ พ่อคนเก่ง กรรมพันธุ์ตระกูลซูดีเลิศประเสริฐศรี”

“ฮ่าฮ่า!” ซูเหว่ยกั๋วหัวเราะร่าเมื่อได้ยินภรรยาประชด

ในขณะเดียวกัน ซูเหว่ยนอนเอกเขนกอยู่บนเตียงในห้อง นิ้วไถหน้าจอ เสียวหมี่ 3 เล่นอย่างสบายใจ

เขาไม่ได้ยินบทสนทนาของพ่อแม่ในห้องนั่งเล่นชัดเจนนัก

แต่เขารู้ดีว่าพ่อแม่คงตกลงตามความคิดของเขาที่จะไปเตะบอลเมืองนอก

เพราะในวินาทีนั้น... เสียงแจ้งเตือนที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นในหู

“ติ๊ง!”

“ยินดีด้วย โฮสต์ทำภารกิจหลัก ‘ระบบปั้นราชาลูกหนัง’ สำเร็จ: การทดสอบฝีเท้าต่างแดน”

“รางวัล: อัปเกรดค่าสถานะพื้นฐานหนึ่งอย่างเป็นเลเวลตัน (สุ่ม)”

“กำลังสุ่มจับคู่...”

ริมฝีปากของซูเหว่ยโค้งขึ้น ไร้ซึ่งร่องรอยความประหลาดใจบนใบหน้า

การเกิดใหม่ไม่หลอกลวงเขาจริง ๆ ... ระบบราชาลูกหนังช่างทรงพลัง!

จะว่าไปแล้ว ซูเหว่ยไม่ใช่คนของยุคนี้ เขาเพิ่งกลับมาเกิดใหม่ในช่วงเวลานี้ได้กว่าหนึ่งสัปดาห์แล้ว

ในชีวิตก่อน เขาเป็นแฟนบอลเดนตาย แล้วจู่ ๆ ก็ได้ย้อนเวลากลับมาปี 2014 กลายเป็นนักเตะอาชีพเสียอย่างนั้น

ซูเหว่ยต้องใช้เวลาหลายวันกว่าจะทำใจยอมรับเรื่องตลกร้ายที่โชคชะตาเล่นงานเขาได้

และเมื่อเกิดใหม่... ระบบโกงก็เป็นของคู่กัน

ภารกิจแรกเพื่อเปิดใช้งานระบบคือ การไปทดสอบฝีเท้ากับทีมต่างแดน

“ผลการสุ่ม: ความเร็ว!”

“ความเร็วของโฮสต์ถูกเพิ่มขึ้นเป็น: 100”

“ความเร็วคือหนึ่งในปัจจัยสำคัญบนสังเวียนหญ้า... คาร์ลอส, เบล ผู้เล่นเหล่านี้ล้วนขึ้นชื่อเรื่องความเร็ว แต่บัดนี้ โฮสต์ครอบครองสปีดที่เหนือล้ำยิ่งกว่าพวกเขา”

เสียงแจ้งเตือนของระบบยังไม่ทันจบ ซูเหว่ยก็กระเด้งตัวจากเตียงด้วยความตื่นเต้น

ความเร็วร้อยเต็ม... นี่มันติดปีกบินชัด ๆ!

ซูเหว่ยพลิกตัวลงจากเตียง พุ่งออกจากห้องผ่านห้องนั่งเล่นไปที่ประตู ก้มลงสวมรองเท้าอย่างลุกลี้ลุกลน

ซูเหว่ยกั๋วและเว่ย เฟิงหัวเบิกตากว้าง มองลูกชายด้วยความงุนงงจากโต๊ะกินข้าว

ซูเหว่ยกั๋วถามขึ้น

“ซูเหว่ย ดึกป่านนี้แล้วจะไปไหน? พ่อกับแม่ตกลงให้แกไปเตะบอลที่สเปนแล้วนะ”

ซูเหว่ยสวมรองเท้าเสร็จ ยืดตัวขึ้นแล้วฉีกยิ้มกว้างให้พ่อแม่

“รับทราบครับ! ...ผมขอออกไปวิ่งสักสองสามรอบ!”

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═