บทที่ 11 ตายแล้ว?

“ดี ดี ดี!”

ในยามที่เห็นหนทางรอดชีวิต แววตาของหยินเป้าก็ฉายประกายเย็นยะเยียบพาดผ่าน

เขาคิดไม่ถึงเลยว่าเจ้าเด็กนี่จะหลอกง่ายถึงเพียงนี้ ต่อไปขอแค่รอจังหวะที่มันเผลอ...

ฉึก!

มือที่หยินเช่อยื่นออกมากลับกลายเป็นหนามกระดูก แทงทะลุกะโหลกศีรษะของหยินเป้าโดยตรง!

หยินเป้าเบิกตากว้าง พลังวิญญาณที่แอบสะสมไว้ในฝ่ามือมลายหายไป เขาล้มลงกับพื้นอย่างไม่ยินยอมพร้อมใจ

หยินเช่อใช้เท้าเหยียบซ้ำลงบนศพจนแหลกเหลว พร้อมกับถ่มน้ำลายลงพื้นอย่างแรง

“อาห้าบ้าบออะไรกัน เห็นฉันเป็นคนเขลาหรือไง?”

เขาเช็ดเลือดที่ติดเท้าออก ก่อนจะเข้าไปค้นหาบันทึกการทดลองหลายเล่มจากในบ้านไม้ที่พังทลาย

ในนั้นมีทั้งเนื้อหาการทดลองสร้างหุ่นเชิดมนุษย์ของตระกูลหยิน และบันทึกการซื้อขายหุ่นเชิดเหล่านั้น

หยินเช่อมองดูบันทึกการซื้อขายที่แน่นขนัด ใบหน้าของเขาก็ยิ่งเคร่งขรึมมากขึ้นเรื่อยๆ

ตระกูลหยินเพื่อที่จะหาเงิน ถึงขั้นแอบขายหุ่นเชิดมนุษย์ที่สร้างสำเร็จแล้วให้กับพวกนอกรีตจาก ‘ลัทธิเงามืด’ เชียวหรือ?

พวกลัทธิเงามืดล้วนเป็นพวกป่าเถื่อนกระหายเลือด เป็นพวกวิกลจริตที่จ้องจะทำลายระเบียบสังคม

การกระทำของตระกูลหยินเช่นนี้ไม่ต่างอะไรกับการส่งเสริมคนชั่วให้ทำลายโลก!

หยินเช่อรวบรวมหลักฐานทั้งหมดแล้วเก็บเข้าสู่พื้นที่ของระบบ

สิ่งเหล่านี้ ในอนาคตจะเป็นอาวุธชั้นยอดในการตัดสินโทษของตระกูลหยิน

ณ ศาลบรรพชนตระกูลหยิน

ยามดึกสงัด แสงเทียนสั่นไหวไปตามแรงลม

ในส่วนลึกของศาลบรรพชน มีศิลาหยกสีดำสนิทสูงกว่าสามจั้งตั้งตระหง่านอยู่

บนแผ่นศิลาประดับด้วยผลึกสีเลือดขนาดเล็กเท่าเม็ดข้าวสารนับพันชิ้น

ซึ่งแต่ละชิ้นจะเชื่อมโยงกับตราประทับเลือดบริสุทธิ์ของสมาชิกสายตรงหรือสมาชิกหลักของตระกูลหยินแต่ละคน

นี่คือศิลาวิญญาณตระกูล

แกรก!

ผลึกสีเลือดชิ้นหนึ่งตรงกึ่งกลางศิลาที่เคยเปล่งแสงอ่อนๆ กลับแตกร้าวออกมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

รอยร้าวขยายตัวอย่างรวดเร็ว เพียงพริบตาเดียวมันก็แตกสลายกลายเป็นผงสีแดงเข้มร่วงหล่นลงมา

องครักษ์สองคนที่เฝ้าอยู่หน้าศาลบรรพชนเบิกตากว้าง ต่างหันมามองหน้ากันด้วยความตกตะลึง

การที่ผลึกบนศิลาวิญญาณแตกสลาย หมายถึงสมาชิกตระกูลคนนั้นได้... สิ้นชีพลงแล้ว!

ทว่าสิ่งที่ทำให้พวกเขาขนลุกยิ่งกว่าก็ได้บังเกิดขึ้น

ผงผลึกที่แตกละเอียดเหล่านั้นไม่ได้สลายไปหมดสิ้น แต่มันกลับขยับเขยื้อนและรวมตัวกันบนผิวศิลาอย่างประหลาด

ราวกับมีมือที่มองไม่เห็นคอยควบคุม จนค่อยๆ กลายเป็นตัวอักษรสีเลือดห้าตัวที่ดูสยดสยอง:

ผู้ฆ่าข้าคือ หยินเช่อ

“เร็ว! รีบไปรายงานท่านผู้นำตระกูล!”

คฤหาสน์หลักของตระกูลหยินสว่างไสวไปด้วยแสงไฟ

หยินเทียนเจิ้งยืนหน้าศิลาวิญญาณด้วยใบหน้ามืดมน

เขามองจ้องตัวอักษรสีเลือดที่กำลังซึมลึกเข้าไปในแผ่นศิลา ราวกับมันถูกเขียนด้วยเลือดที่เปี่ยมไปด้วยความอาฆาตแค้นที่สุด

ด้านหลังของเขา ซูหวั่นเอามือกุมปาก ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

“หยินเป้า... ตายแล้วงั้นเหรอ?”

เสียงของซูหวั่นสั่นเครือด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

“เขาเพิ่งจะทะลวงระดับบรรพชนยุทธ์มานะ! หยินเช่อจะไปฆ่าเขาได้ยังไง?”

“ไม่มีทางที่มันจะเป็นคนฆ่าแน่”

เสียงของหยินเทียนเจิ้งแหบพร่า ทุกคำพูดคล้ายลอดออกมาจากซอกฟัน

“คาดว่าเจ้าน้องห้าคงจะไปเจอสัตว์อสูรระดับ 4 ข้างนอกรอยพับมิติจนบาดเจ็บ แล้วถูกไอ้เด็กนั่นลอบกัดเอา! หรือไม่ก็...”

แววตาของหยินเทียนเจิ้งดูอำมหิตจนน่ากลัว

“ไอ้เด็กเหลือขอนั่นอาจจะไปเจอวาสนาอะไรบางอย่างในรอยแยกโกลาหลเข้าก็ได้”

“แล้วตอนนี้จะทำยังไงดี? พิษในตัวหงเอ๋อร์ก็เริ่มกำเริบหนักขึ้นเรื่อยๆ...”

สีหน้าของซูหวั่นเปลี่ยนไปเปลี่ยนมา

“อีกอย่าง... น้องห้าก็ตายแล้ว ถ้าเกิดจุดลับในรอยพับมิติถูกค้นพบเข้า...”

เมื่อนึกถึงความเป็นไปได้นั้น หยินเทียนเจิ้งก็นั่งไม่ติดที่

“ต้องจับตัวหยินเช่อกลับมาให้ได้”

“ส่งคำสั่งของฉันออกไป ให้ผู้อาวุโสรับเชิญ ‘หัตถ์โลหิต’ ลี่ถู นำหน่วยกวาดล้าง ‘เฮยเฟิง’ ออกเดินทางทันที มุ่งหน้าเข้าสู่รอยแยกโกลาหล”

“ผู้อาวุโสลี่งั้นเหรอ?”

สีหน้าของซูหวั่นดูผ่อนคลายลงบ้าง

“เขาอยู่ในระดับบรรพชนยุทธ์ขั้นปลาย พละกำลังเป็นรองแค่ท่านผู้เฒ่าเท่านั้น ถ้าเขาออกโรงเอง คงไม่มีอะไรผิดพลาดแน่นอน”

รอยแยกโกลาหล บึงพิษร้ายแรง

หลังจากคลื่นก๊าซพิษจางหายไป หยินเช่อก็ฉีกมิติแล้วก้าวออกมาจากรอยพับมิติ

เมื่อกลับมาสู่บึงพิษร้ายแรงอีกครั้ง หยินเช่อกลับขมวดคิ้วเล็กน้อย สัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง

เพราะในบึงมีซากศพของจระเข้กระดูกเน่าอยู่เต็มไปหมด และในอากาศยังมีร่องรอยของพลังวิญญาณที่ยังไม่สลายตัวไป

เขาเก็บงำกลิ่นอายทั้งหมดในทันที ลดการคงอยู่ของตัวเองให้เหลือน้อยที่สุด

พร้อมกับแชร์ความสามารถในการรับรู้สภาพแวดล้อมของมังกรบึงและแมงป่องบึงพิษ

ฟองอากาศที่ผุดพรายในบึง เปรียบเสมือนลมหายใจของหยินเช่อ

ไม่นานนัก เขาก็สัมผัสได้ถึงเงาร่างหลายสายที่ซ่อนตัวอยู่ในบึง

ระดับบรรพชนยุทธ์ขั้นปลายหนึ่งคน มหาปรมาจารย์ยุทธ์หกคน ดูท่าครั้งนี้หยินเทียนเจิ้งจะยอมทุ่มสุดตัวจริงๆ

[ประกาศภารกิจใหม่: หลบหนีจากการไล่ล่าให้สำเร็จ]

[รางวัลภารกิจ: ความคืบหน้าในการซ่อมแซมแก่นยุทธ์ +10%, ปลดล็อกฟังก์ชันจำลองการต่อสู้]

สีหน้าของหยินเช่อดูจริงจังขึ้นไม่น้อย

เท่าที่เขารู้ ตระกูลหยินมีผู้อาวุโสรับเชิญเพียงคนเดียวที่อยู่ในระดับบรรพชนยุทธ์ขั้นปลาย

คนผู้นี้มีนิสัยประหลาด ชอบไปไหนมาไหนคนเดียว แต่เคล็ดวิชาที่ฝึกฝนนั้นร้ายกาจมาก

แข็งแกร่งกว่านักรบในระดับเดียวกัน และเคยสังหารสัตว์อสูรระดับ 4 มาแล้วนับไม่ถ้วน

หยินเช่อเริ่มไม่มั่นใจว่าสัตว์อสูรในมือของเขาจะสู้คนคนนี้ได้หรือไม่

ตอนนี้เขามีสัตว์อสูรระดับ 4 เพียงตัวเดียว หากสู้ไม่ได้ คนที่ต้องตายก็คือเขาเอง

ไม่ได้การ ครั้งนี้จะวู่วามไม่ได้ ต้องค่อยๆ วางแผน

หยินเช่อเพิ่งจะคิดแผนการออก ก็สัมผัสได้ทันทีว่าคนที่ซ่อนอยู่ในบึงเริ่มเคลื่อนไหวแล้ว

เขาใจหายวาบ รีบโกยอ้าวหนีไปทันที

ครึ่งชั่วยามต่อมา ณ หุบเขาเสียงสะท้อน

ลี่ถูยืนเอามือไขว้หลังอยู่บนยอดเสาหินที่สูงชัน

เขามีรูปร่างสูงใหญ่ ใบหน้าเย็นชาแข็งกร้าวราวกับหินผา

ดวงตาคู่หนึ่งเปล่งประกายสีแดงจางๆ รอบกายมีกลิ่นอายคาวเลือดจางๆ วนเวียนอยู่

ด้านหลังของเขา สมาชิกหน่วยเฮยเฟิงหกคนในชุดปฏิบัติการรัดรูปสีดำแผ่กลิ่นอายดุดันกระจายตัวกันเฝ้าระวัง

หนึ่งในนั้นกำลังใช้ใช้วิชาลับสะกดรอยของตระกูลหยินอยู่

ครู่ต่อมา สมาชิกคนนั้นก็แสดงสีหน้าลำบากใจ

“ผู้อาวุโสลี่ ภูมิประเทศของหุบเขาเสียงสะท้อนนั้นพิเศษมาก สัตว์อสูรสายคลื่นเสียงจะรบกวนวิชาลับ ทำให้ไม่สามารถระบุตำแหน่งที่แน่นอนได้ครับ”

ดวงตาสีเลือดของลี่ถูกวาดมองไปยังหุบเขาเบื้องล่างที่เต็มไปด้วยหินรูปร่างประหลาดและช่องทางที่ซับซ้อน

เขากล่าวด้วยเสียงแหบพร่าว่า “แบ่งกลุ่มละสองคนแยกกันค้นหา ถ้าเจอเป้าหมาย ให้ส่งสัญญาณทันที”

“รับทราบ!”

สมาชิกทั้งหกคนรีบแบ่งกลุ่มออกเป็นสามกลุ่ม แล้วพุ่งหายเข้าไปในทางแยกต่างๆ ของหุบเขาประดุจภูตพราย

พวกเขาทั้งหมดคือยอดฝีมือที่ตระกูลหยินฟูมฟักมาอย่างลับๆ ทุกคนอยู่ในระดับมหาปรมาจารย์ยุทธ์

ถนัดการโจมตีประสานและการสะกดรอย อีกทั้งอาวุธพลังวิญญาณและเกราะที่สวมใส่ล้วนเป็นของชั้นยอด

เมื่อมีผู้อาวุโสระดับบรรพชนยุทธ์ขั้นปลายอย่างลี่ถูคอยคุมเชิงอยู่ ในสายตาของพวกเขา การจับกุมสุนัขจนตรอกที่แก่นยุทธ์แตกสลายจึงเป็นเพียงเรื่องง่ายๆ

สิ่งที่ยุ่งยากมีเพียงภูมิประเทศที่ซับซ้อนนี้เท่านั้น

กลุ่มแรกมีสมาชิกสองคน รหัส ‘อิ่งริ่น’ และ ‘เฮยชื่อ’ เดินตามกันอย่างระมัดระวังไปตามรอยแยกหินที่แคบชัน

“สนามพลังงานในที่บ้าๆ นี่ปั่นป่วนจริงๆ พลังวิญญาณติดขัดไปหมด วิชาลับก็ใช้ไม่ได้ ระวังมันลอบโจมตีด้วยล่ะ” อิ่งริ่นขมวดคิ้วเตือนด้วยเสียงต่ำ

“ทำใจร่มๆ น่า ก็แค่ไอ้ขยะที่แก่นยุทธ์แตกคนหนึ่ง จะไปสร้างเรื่องอะไรได้” เฮยชื่อแค่นยิ้มอย่างไม่ใส่ใจ

“แกว๊ก——!!”

เสียงร้องแหลมคมดังขึ้นในหุบเขาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย!

แรงสั่นพ้องที่ทรงพลังอย่างประหลาดซัดสาดไปทั่วทุกช่องทางในพริบตา!

“การโจมตีด้วยคลื่นเสียง! ป้องกันเร็ว!”

อิ่งริ่นตะโกนก้อง ทั้งคู่รีบกระตุ้นพลังวิญญาณคุ้มกายและเอามืออุดหู

ทว่าในวินาทีต่อมา บนผนังหินที่เปียกชื้นทั้งสองด้าน กลับมีเสียงฝีเท้าจำนวนมากดังถี่ขึ้น!

ของเหลวกัดกร่อนจากจระเข้กระดูกเน่าและเหล็กในของแมงป่องบึงพิษ พุ่งเข้าปกคลุมพื้นที่ที่ทั้งสองคนอยู่ทันที!

“บัดซบ! ฝูงสัตว์อสูร!”

พลังวิญญาณคุ้มกายเริ่มหม่นแสงลงอย่างรวดเร็วภายใต้การกัดกร่อนของพิษหลายชนิด

ที่น่ากลัวยิ่งกว่าคือ คลื่นเสียงประหลาดนั่นรบกวนการไหลเวียนของพลังวิญญาณและการตัดสินใจจากประสาทสัมผัสของพวกเขาอย่างรุนแรง

ไม่นานนัก เงาดำร่างหนึ่งก็พุ่งลงมาจากเงามืดเหนือศีรษะประดุจสายฟ้า!

นั่นคือหยินเช่อ!

ทั่วทั้งร่างของเขาปกคลุมไปด้วยแสงสีเทาดำจางๆ ของหิน

เล็บมือทั้งสองข้างมีเงาหนามกระดูกสีน้ำเงินเข้มยื่นออกมา ดูราวกับงูพิษที่จ้องจะคร่าชีวิต

ฉึก! ฉึก!

หนามกระดูกแทงทะลุพลังวิญญาณคุ้มกายอย่างแม่นยำ พิษเน่าเสียขุมนรกระเบิดออกทันที

หนึ่งในนั้นเบิกตากว้าง ไม่ทันแม้แต่จะส่งเสียงร้องโหยหวน ชีวิตก็เหี่ยวเฉาลงอย่างรวดเร็ว

หยินเช่อบิดคอไปมาพลางมองไปยังคนที่เหลือรอดด้วยรอยยิ้ม

“ถ้าไม่อยากตาย ก็จงตอบคำถามของฉันมาตามตรง”

(จบบท)