บทที่ 7 - เชี่ยเอ๊ย โคตรบ้างาน!

บทที่ 7 - เชี่ยเอ๊ย โคตรบ้างาน!

เลน่าหายหัวไปไหนวะ?!

ความเย็นยะเยือกแล่นปราดขึ้นสมองลินน์!

ตอนนี้เขากับเลน่าลงเรือลำเดียวกันแล้ว ถ้าขืนยัยนี่ทำอะไรวู่วามจนถูกจับได้ แล้วโดนพวกมารทรมานรีดไถ่ ดีไม่ดีอาจจะซัดทอดมาถึงเขาก็ได้

ลินน์ติดนิสัยมองโลกในแง่ร้ายที่สุดไว้ก่อนเสมอ

ชั่วขณะหนึ่ง เขาถึงกับรู้สึกว่าพวกที่กำลังจะมาจับตัวเขาคงอยู่ระหว่างทางแล้ว!

จะหนีตอนนี้เลยดีไหม? ถึงหนีไม่พ้น ก็ยังดีกว่านั่งรอความตาย!

ทว่าวินาทีต่อมา เงาดำที่ปีนหน้าต่างเข้ามาก็พิสูจน์ให้เห็นว่า ลินน์แค่ตีตนไปก่อนไข้

"เลน่า?!" ลินน์ปาดเหงื่อเย็นเยียบ รีบเดินไปปิดหน้าต่างให้สนิท แล้วกดเสียงต่ำคาดคั้น "เธอหายไปไหนมา?!"

เลน่าปัดฝุ่นตามตัว "สะกดรอยตามนายกับไอ้ก็อบลินเวรนั่นไป แถวๆ ถ้ำที่พวกนายเข้าไปนั่นแหละ"

"สะกดรอยตาม? เธอจะตามฉันไปทำไม?"

"กลัวนายจะเอาฉันไปขายน่ะสิ" เลน่าพูดตรงไปตรงมา "ดูหน้านายตอนประจบสอพลอสิ สันดานคนทรยศชัดๆ ฉันวางใจไม่ลงจริงๆ เลยตามออกไป ถ้าเมื่อกี้นายนายเอาเรื่องของฉันไปบอกไอ้ก็อบลินนั่นล่ะก็ ฉันคงลงมือฆ่านายไปแล้ว"

ลินน์ "..."

"ประจบสอพลอบ้าอะไร? ฉันเล่นละครเว้ย ถ้าไม่แสดงความจงรักภักดี แล้วจะเอาความไว้ใจจากพวกมารมาได้ยังไง?"

การที่ทั้งสองคนต่างระแวงว่าจะโดนอีกฝ่ายหักหลัง ก็ถือเป็นเรื่องที่พอเข้าใจได้

"ยังไงก็ถือว่าเป็นหุ้นส่วนกันแล้ว ฉันว่าพวกเราควรจะเชื่อใจกันให้มากกว่านี้นะ" ลินน์เสนอ

เลน่านิ่งเงียบไม่ตอบ

ลินน์ยังพอรู้จักเลน่าอยู่บ้าง แต่เลน่าไม่รู้อะไรเกี่ยวกับลินน์เลยสักนิด

"อยากสร้างความเชื่อใจพื้นฐานใช่ไหม? งั้นก็บอกมาสิ ว่าอัลเจอร์พานายไปที่ถ้ำนั่นทำไม?"

เรื่องนี้ไม่มีอะไรต้องปิดบัง ลินน์บอกเลน่าว่าในถ้ำมีเชลยหนุ่มฉกรรจ์ถูกขังอยู่ และต่อไปคนพวกนี้ก็คือลูกน้องของเขา

"หึหึ" เลน่าแค่นเสียงหัวเราะเย็นชา "เผ่ามารเห็นความสำคัญของนายไม่เบานี่"

"เห็นความสำคัญก็ยิ่งดีไม่ใช่รึไง? สถานะและตำแหน่งของฉันในดันเจี้ยนยิ่งมั่นคง มันก็ยิ่งเป็นผลดีกับแผนการของเธอไม่ใช่เหรอ? ยังไงซะตัวฉันก็อยู่ในรังมาร แต่ใจฉันอยู่ฝั่งมนุษย์"

ลินน์เมินคำพูดประชดประชันของเลน่า แล้วถามต่อ

"เล่าแผนลอบสังหารของเธอมาสิ อย่างน้อยก็ให้ฉันรู้คร่าวๆ จะได้คิดหาทางช่วยถูก"

เลน่าลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยอมเปิดปาก

"ความแข็งแกร่งของฉันห่างชั้นกับการ์ลอนอยู่มาก ดังนั้น ต้องแฝงตัวเข้าไปใกล้ๆ แล้วลอบโจมตีทีเผลอเท่านั้น ถึงจะทำสำเร็จได้"

"งั้นก็หมดหวังแล้ว การ์ลอนมีองครักษ์ส่วนตัวคอยติดตามตั้ง 10 คน"

"นายรู้ได้ยังไง?"

"ลูกพี่เจค เอ้ย อัลเจอร์เป็นคนบอก การ์ลอนมักจะเลือกหัวหน้าที่ไว้ใจได้ 10 คนจากทั้งหมด 108 คน มาตั้งเป็นหน่วยองครักษ์คอยรับใช้ข้างกาย"

"อ้าว? แบบนี้ก็เข้าทางเลยสิ ถ้านายได้เป็นหนึ่งในองครักษ์ 10 คนนั้น ฉันก็มีโอกาสไม่ใช่รึไง?"

"เอ่อ เรื่องนี้—" ลินน์ถึงกับชะงัก

กระบวนการคิดของเลน่านี่มันตรงไปตรงมาแถมยังดิบเถื่อนจริงๆ

"ฉันเพิ่งเข้าแก๊งมาได้ไม่ถึงสองวัน แถมยังเป็นมนุษย์อีก ฉันจะเอาปัญญาที่ไหนไปเป็นองครักษ์ของการ์ลอนได้? ขนาดอัลเจอร์ยังเคยได้รับเลือกแค่ครั้งเดียวเอง สำหรับพวกมารแล้ว การได้เป็นองครักษ์ของการ์ลอนถือเป็นเกียรติยศสูงสุด การแข่งขันดุเดือดจะตายชัก"

ไม่ใช่ว่าลินน์ไม่อยากร่วมมือ เขาแค่เอาปัญหาความเป็นจริงมากางให้ดู

ถ้าทางนี้ไปไม่รอด ก็ต้องลองหาทางอื่น...

เขายังพูดไม่ทันขาดคำ เลน่าก็โพล่งขึ้นมาด้วยความดิบเถื่อนอีกครั้ง

"งั้นก็เพิ่มศักยภาพการแข่งขันสิ เอาความไว้ใจจากการ์ลอนมาให้ได้"

"เธอไม่ได้เป็นคนทำก็พูดง่ายสิ" ลินน์เบ้ปาก "อยากให้เบื้องบนสนใจ มันก็ต้องสร้างผลงานให้เห็น"

"งั้นก็สร้างผลงานสิ!" เลน่าพูดจาชวนอึ้งอีกแล้ว

"หา?! ยังไงวะ?" ลินน์ถามด้วยความตกใจ

'เจ้าแม่จอมวางแผน' อย่างเลน่าคิดแผนออกสองข้อ

"ข้อแรก ทำงานในความรับผิดชอบของตัวเองให้ทะลุเป้า นายรับผิดชอบเรื่องผลิตและพัฒนาธนูใช่ไหม? งั้นก็ทุ่มสุดตัว ผลิตธนูออกมาให้เยอะที่สุด ข้อสอง แย่งงานพิเศษอื่นๆ มาทำด้วย เสนอหน้าให้บ่อยเข้าไว้ ปั่นผลงานให้กระจายไปเลย!"

ลินน์ถึงกับอ้าปากค้าง

"เชี่ยเอ๊ย โคตรบ้างาน!"

ยัยเลน่านี่ ถ้าเกิดบนดาวโลก รับรองว่าต้องเป็นพวกมนุษย์บ้างานตัวท็อปแหงๆ!

จะว่าไป ตอนอยู่ในศาสนจักร ยัยนี่ก็เป็นพวกบ้างานแบบนี้รึเปล่าวะ?

ไม่งั้นสตรีศักดิ์สิทธิ์หน้าใหม่อย่างเธอ ที่พลังก็ไม่ได้แกร่งอะไรมากมาย จะกล้าบุกมาลอบสังหารหนึ่งในสี่จตุรเทพแห่งเผ่ามารได้ยังไง?

หรือว่าเธอคิดจะวัดใจ เทหมดหน้าตักเพื่อแลกกับรางวัลใหญ่วะ?!

กะจะใช้การลอบสังหารครั้งนี้เป็นใบเบิกทางปูทางไปสู่การเลื่อนขั้นขึ้นเงินเดือนในศาสนจักรล่ะสิ?

ลินน์คิดเตลิดเปิดเปิงไปเรื่อย

ยังไงซะในโลกนี้ก็ไม่มีใครเกิดมาเป็นคนบ้างานโดยไม่มีเหตุผลหรอก คนที่มีเป้าหมายชัดเจนเท่านั้นถึงจะยอมเป็นคนบ้างาน

เลน่าไม่เข้าใจว่า 'บ้างาน' คือบ้าอะไร เธอเอียงคอถามด้วยความสงสัย "นายพูดเรื่องอะไรเนี่ย???"

"ฉันหมายความว่า..." ลินน์ขี้เกียจอธิบายคำศัพท์เฉพาะ เขาแค่อยากให้เลน่ารู้ว่าการปั่นผลงานมันไม่ง่ายอย่างที่คิด

"ไม่ว่าจะทำงานหลักให้ทะลุเป้า หรือแย่งงานคนอื่นมาทำเพื่อปั่นผลงาน มันพูดง่ายแต่ทำยากนะ"

"ยากตรงไหน?" เลน่าขยับริมฝีปาก ปฏิเสธคำพูดของลินน์อย่างง่ายดาย "นายก็เก่งไม่ใช่เหรอ? ฉันเองก็ไม่ได้อ่อนแอ พวกเราสองคนยอดฝีมือแท็กทีมกัน จะไปกลัวสู้พวกมอนสเตอร์ไม่ได้ได้ยังไง?"

ลินน์ "..."

ไอ้ความทะเยอทะยานบ้าเลือดนี่มันคืออะไรกันวะ?!

หลังจากแอบด่าในใจ ลินน์ก็ลองคิดตามดู ถ้ามีสตรีศักดิ์สิทธิ์อย่างเลน่าคอยช่วย มันก็อาจจะมีโอกาสปั่นผลงานขึ้นมาได้จริงๆ!

"ดูเหมือนว่า... จะพอเป็นไปได้แฮะ?"

"เป็นไปได้แน่นอน" เลน่าพูดอย่างมั่นใจ

"ถ้าจะเอาแบบนั้นจริงๆ... ก็ลองดูได้ แต่ฉันมีคำถามนึง ต้องถามเธอให้รู้เรื่องก่อน"

"คำถามอะไร?"

"ด้วยพลังของเธอตอนนี้ การลอบสังหารการ์ลอนมีความเสี่ยงสูงมาก แต่เธอกลับเดินหน้าไม่ถอย ทำไมเธอถึงอยากก้าวหน้าขนาดนี้? ศาสนจักรรับปากอะไรเธอไว้รึไง?"

"บอกนายไปก็ไม่เสียหายหรอก" เลน่าตอบ "เพื่อนรักที่สุดของฉันตายด้วยน้ำมือของไอ้สารเลวการ์ลอน ฉันสาบานว่าจะต้องฆ่ามันให้ได้!"

"ที่แท้ก็มาล้างแค้น?" สีหน้าลินน์เปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม "นี่เธอแอบลงมือเองงั้นเหรอ? ศาสนจักรไม่รู้เรื่องใช่ไหม? ถ้าเป็นแบบนั้น... ข้างนอกนั่นก็ไม่มีกำลังเสริมเลยสิ?!"

"สมองไวดีนี่" เลน่ายิ้มบางๆ "เดาถูกเผงเลย ถ้าลอบสังหารพลาด ก็ตายในดันเจี้ยนนี้แหละ แต่ถ้าสำเร็จ พอกลับไปศาสนจักรฉันก็คงโดนลงโทษอยู่ดี ดีไม่ดีอาจจะโดนปลดจากตำแหน่งสตรีศักดิ์สิทธิ์ด้วยซ้ำ แต่มันก็ไม่สำคัญหรอก ถ้าไม่สำเร็จก็แค่ตาย"

[ติ๊ง! 'อัครทูตสวรรค์' กดไลก์ให้กับคำพูดของเลน่า พระองค์หวังว่าคุณจะเอาเยี่ยงอย่างเลน่าบ้าง]

[ติ๊ง! 'รักแท้ไร้พ่าย' กดไลก์ให้กับคำพูดของเลน่า พระองค์หวังว่าคุณจะเรียนรู้จากเมียของคุณบ้าง]

เอาเยี่ยงอย่างบ้าบออะไร! ฉันขอเอาตัวรอดดีกว่า!

พอคิดว่าเลน่าฉายเดี่ยวมาคนเดียว ลินน์ก็รู้สึกว่าสถานการณ์เริ่มตึงเครียดขึ้นมาทันที

ต้องหาทางหนีทีไล่เตรียมไว้ซะแล้ว...

"ฉันเปิดอกคุยขนาดนี้แล้ว นายควรจะสารภาพเรื่องของนายบ้างได้รึยัง?" เลน่าจ้องตาลินน์ "อย่างเช่น นายเป็นใครกันแน่? แฝงตัวเข้ามาเพื่อเป้าหมายอะไร?"

ลินน์เปิดอกคุยไม่ได้ เขาจึงเลี่ยงที่จะตอบ "วางใจเถอะ ฉันไว้ใจได้มากกว่าที่เธอคิดเยอะ"

"หวังว่าจะเป็นอย่างนั้นนะ" เลน่าไม่ซักไซ้ต่อ แต่แอบประเมินในใจ

จนถึงตอนนี้ ถึงไอ้หมอนี่ที่ชื่อลินน์จะดูลึกลับ แต่มันก็ยังอยู่ฝั่งมนุษย์ พอจะหลอกใช้ได้อยู่

เลน่าตั้งใจว่าจะร่วมมือกับลินน์ไปพร้อมๆ กับระวังตัวไว้ ถ้าลินน์มีท่าทีแปลกไป ค่อยแตกหักแล้วลงมือฆ่าทิ้งก็ยังไม่สาย

สองคนที่ต่างฝ่ายต่างมีความคิดซ่อนเร้น ตกลงแผนการกันได้คร่าวๆ ลินน์หาวหวอด "งั้นเอาตามแผนนี้ไปก่อนก็แล้วกัน นอนเถอะ"

เขาทิ้งตัวลงนอนบนเตียง

"นายนอนบนเตียง แล้วฉันจะนอนไหน?" เลน่าไม่สบอารมณ์

"ก็นอนบนเตียงไง"

"หา?! นายนี่มัน—"

"อย่าเพิ่งรีบเรียกดาบออกมาสิคุณหนู" ลินน์อธิบาย "ช่วยจำใส่สมองไว้ด้วยว่า ตอนนี้เราเป็น 'ผัวเมีย' กัน อย่าให้พวกมารจับสังเกตได้สิ"

เลน่า "..."

ลินน์ขยับเว้นที่ให้ เลน่าต้องเข้าไปนอนด้านใน

"เธอไม่ถอดเกราะเหรอ? นอนทั้งชุดเกราะเบาเนี่ยนะ? ไม่รำคาญแย่รึไง?"

"ถามโง่ๆ! ถ้านายกล้าฉวยโอกาสตอนฉันหลับ แอบ..." เลน่าหน้าแดงขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ "ขอเตือนไว้ก่อน ทำตัวให้มันดีๆ ถ้ากล้าแตะต้องตัวฉันแม้แต่นิดเดียว ฉันจะสับมือนายทิ้งซะ!"

ลินน์ "..."

"จิ๊ ใครจะไปสน"

ทั้งสองคนต่างล้มตัวลงนอน

ดึกสงัดเงียบเชียบ

"นี่ อย่าม้วนผ้าห่มไปฝั่งตัวเองหมดสิฟะ" ลินน์บ่น "เธอเป็นสตรีศักดิ์สิทธิ์แห่งเปลวเพลิงไม่ใช่รึไง?"

"แล้วไงล่ะ? ที่นี่ไม่มีเตาผิงให้ฉันจุดไฟสักหน่อย"

"ฉันก็หนาวเป็นนะเว้ย เธอเอาผ้าห่มไปหมด แล้วฉันจะห่มอะไร?"

"ก็ทนเอาสิ ยังไงก็ไม่หนาวตายหรอก"

ลินน์ "..."

เขาขยับหดตัวเข้าไปด้านใน ทันใดนั้นก็รู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างแข็งๆ มาทิ่มที่แผ่นหลัง

ความรู้สึกเหมือน... มีดสั้น?

เสียงเย็นชาของเลน่าดังขึ้น

"อย่าล้ำเส้น"

ลินน์ "..."

คืนนี้คงต้องทนๆ ไปก่อน พรุ่งนี้ค่อยหาผ้าห่มผืนใหญ่กว่านี้มาเปลี่ยน

"เธอก็อย่าล้ำเส้นล่ะ"

"หา?! นายคิดบ้าอะไรอยู่? ฉันเนี่ยนะจะล้ำเส้น?!"

"หึหึ ใครจะไปรู้ล่ะ?"

หลังจากขีดเส้นแบ่งเขตกันเสร็จ ก็ไม่มีใครพูดอะไรออกมาอีก

อาจเป็นเพราะความเหนื่อยล้าจากการตกเป็นเชลยและต้องเดินทางไกล เลน่าจึงหลับไปก่อน

[ติ๊ง! 'รักแท้ไร้พ่าย' หวังว่าคุณจะพุ่งเข้าไปรุกใส่เลย พระองค์ยินดีจะโดเนทให้ 1,000 แต้ม!]

[ติ๊ง! 'บันเทิงยันตาย' ขอเห็นด้วย!]

ต่อให้ให้หมื่นแต้ม ลินน์ก็ไม่กล้าหรอก

แน่นอนว่าถ้าให้สักล้านแต้ม... ลินน์อาจจะยอมเอาชีวิตเข้าแลก

ก็ถ้ามีตั้งล้านแต้ม จะต้องไปกลัวอะไรกับเลน่าอีกล่ะ?

ก่อนจะหลับ ลินน์จัดการจัดสรรแต้ม 1,300 แต้มที่มีอยู่ ลงไปที่ค่าสถานะและสกิล

อยากจะรอดชีวิตออกไป การเพิ่มความแข็งแกร่งให้ตัวเองต่างหากคือของจริง!

[จบแล้ว]