บทที่ 25 สัตว์อสูรหนอนโลหิตที่คลุ้มคลั่งกระหายเลือด

บทที่ 25 สัตว์อสูรหนอนโลหิตที่คลุ้มคลั่งกระหายเลือด

หอเซียวเหยาสูงตระหง่านห้าจั้ง ตั้งตระหง่านอยู่ในเมืองสือโถว

ทิวทัศน์บนชั้นห้านั้นยอดเยี่ยมเป็นเอกลักษณ์ สามารถมองเห็นทั่วทั้งเมืองได้รอบทิศ

ในยามปกติเวลาว่างเปล่าไม่มีอันใดทำ สิ่งที่ฉินอู๋เหวยชอบทำมากที่สุดก็คือ การให้หนานกงเหมี่ยวชงชามาหนึ่งป้าน นั่งจิบอย่างละเมียดละไมริมหน้าต่าง ทอดสายตามองลงไปยังทั่วทั้งเมือง ช่างมีสุนทรียภาพไปอีกแบบ

"นายท่าน รายได้ในบัญชีช่วงหลายวันนี้ดูไม่ค่อยดีนัก ช่วงนี้มีเพียงสามสิบกว่าก้อนหินวิญญาณขั้นต่ำเท่านั้นเจ้าค่ะ"

หนานกงเหมี่ยวขมวดคิ้วเรียวสวย ใบหน้าจิ้มลิ้มฉายแววความกังวลจางๆ

เมื่อไม่นานมานี้ ธุรกิจของหอเซียวเหยารุ่งเรืองมาก แต่ละวันมีรายได้เข้าบัญชีอย่างน้อยห้าสิบก้อนหินวิญญาณขั้นต่ำ

ช่วงนี้ก็ไม่รู้ว่าเป็นอะไรไป ลูกค้าเริ่มน้อยลงเรื่อยๆ

"นายท่าน พวกสาวๆ ยังได้ยินข่าวลือซุบซิบมาบ้าง ไม่รู้ว่าเป็นความจริงหรือไม่"

เมื่อพูดถึงตอนท้าย หนานกงเหมี่ยวก็กัดริมฝีปากแดงระเรื่อ ความกังวลยิ่งทวีคูณ

ตอนนี้หลายคนกำลังพูดกันว่า สัตว์อสูรหนอนโลหิตในส่วนลึกของทะเลทรายเริ่มคลุ้มคลั่งกระหายเลือดมากขึ้น และมีแนวโน้มว่าจะลุกลามออกมายังรอบนอก

หากเป็นไปตามแนวโน้มนี้ ไม่แน่ว่าสักวันหนึ่ง เมืองสือโถวอาจจะต้องเผชิญกับการถูกสัตว์อสูรหนอนโลหิตปิดล้อมโจมตี

"ข้าเองก็ได้ยินมาบ้าง"

เมื่อได้ยินดังนั้น มุมปากของฉินอู๋เหวยก็ยกขึ้นเล็กน้อย

การเปิดหอนางโลมยังมีข้อดีอีกอย่างหนึ่ง นั่นก็คือหูตากว้างไกล

หากตั้งใจ ก็สามารถรวบรวมข้อมูลข่าวสารที่มีค่าได้มากมาย

อย่างที่หนานกงเหมี่ยวกังวล หากกองทัพสัตว์อสูรหนอนโลหิตบุกมาประชิดกำแพงเมืองจริงๆ มันคงจะอันตรายมากทีเดียว

อย่ามองเพียงว่าเมืองสือโถวนั้นมีขนาดใหญ่และกำแพงเมืองก็สูงตระหง่าน แต่แท้จริงแล้วมันคือเมืองที่ไร้การป้องกัน แม้แต่ค่ายกลเวทป้องกันก็ยังไม่มีสักค่าย

และอีกอย่างหนึ่งก็คือ ผู้คนในเมืองสือโถวส่วนใหญ่เป็นผู้ฝึกตนอิสระที่มาขุดทอง พวกเขาไม่ได้มีความรู้สึกผูกพันใดๆ กับเมืองสือโถวเลย การหวังพึ่งคนพวกนี้ให้สู้ถวายหัวเพื่อปกป้องเมืองสือโถว ช่างไร้เดียงสาเกินไปนัก

มีประโยคหนึ่งที่ฉินอู๋เหวยไม่ได้เอ่ยออกไป นั่นก็คือหากมีวันนั้นจริงๆ เขาที่เป็นเจ้าเมืองคนนี้แหละ จะหนีไวกว่าใครเพื่อน...

"จ้าวซือชงกลับมาแล้ว?!"

เมื่อสังเกตเห็นความวุ่นวายเล็กน้อยที่ประตูเมือง ฉินอู๋เหวยก็เพ่งมองไป และเห็นร่างที่คุ้นตาเดินออกมาจากฝูงชน

ว่ากันตามตรงแล้ว นับตั้งแต่ล้มเหลวในการยึดครองหอเซียวเหยา จ้าวซือชงก็นำพากลุ่มคนกลุ่มหนึ่งออกจากเมืองสือโถว มุ่งหน้าเข้าสู่ส่วนลึกของทะเลทราย

การเดินทางครั้งนี้ใช้เวลากว่าสามเดือน พวกเขาอยู่ในส่วนลึกของทะเลทรายเป็นเวลานาน และเพิ่งจะกลับมาเอาป่านนี้

อีกประการหนึ่ง ดูเหมือนว่าจ้าวซือชงจะอยู่ในสภาพที่สะบักสะบอมอย่างยิ่ง

"พี่ใหญ่จ้าว นี่มันเกิดอะไรขึ้น?"

"แล้วบรรดาสหายของท่านเล่า? หม่าลิ่วกับคนอื่นๆ ไม่ได้ไปกับท่านด้วยหรือ?"

"พี่ใหญ่จ้าว ท่านบาดเจ็บหรือนี่?"

กลุ่มคนในเมืองสือโถวแห่กรูเข้าไปล้อมรอบ ดูเหมือนห่วงใย ทว่าแท้จริงแล้วพวกเขาต้องการหยั่งเชิงข่าวคราวจากส่วนลึกของทะเลทราย

ตอนนี้ในเมืองมีข่าวลือแพร่สะพัดไปทั่ว พูดกันไปต่างๆ นานา ทำให้ผู้คนหวาดผวา

ผู้ฝึกตนอิสระหลายคนที่จัดตั้งกลุ่มเตรียมตัวมุ่งหน้าเข้าสู่ส่วนลึกของทะเลทรายเพื่อล่าสัตว์อสูรหนอนโลหิต ต่างก็เกิดความลังเล ไม่กล้าลงมือสุ่มสี่สุ่มห้า

และก็ยังมีพวกตาขาวบางคน ถึงกับตัดสินใจเดินทางจากไป ล้มเลิกความตั้งใจขุดทองเสียด้วยซ้ำ

"อย่าพูดถึงเลย ตายเรียบ!"

"สิบคนในกลุ่ม มีเพียงข้าคนเดียวที่โชคดีรอดชีวิตกลับมาได้"

"พวกสัตว์อสูรหนอนโลหิตบัดซบพวกนั้นไม่รู้ไปโดนอะไรกระตุ้นเข้า พอเห็นคนก็กระโจนเข้ากัดอย่างบ้าคลั่ง ไม่กลัวตาย ฆ่าอย่างไรก็ฆ่าไม่หมด เผลอเพียงนิดเดียวก็จะถูกพวกมันรุมล้อม"

"ก่อนที่จะรู้แน่ชัดว่ามันเกิดเรื่องบ้าอันใดขึ้น บิดาผู้นี้จะไม่เหยียบไปที่สถานที่ผีสิงนั่นอีกเป็นอันขาด!"

จ้าวซือชงสบถด่าอย่างหยาบคาย เงยหน้าขึ้นมองหอเซียวเหยาที่ตั้งอยู่ใจกลางเมือง จากนั้นก็ก้มหน้าลงอย่างรวดเร็ว ในดวงตาฉายประกายความเคียดแค้นที่วาบขึ้นมาเพียงชั่ววูบ

การออกล่าในครั้งนี้ เรียกได้ว่าเป็นการขุดทองที่ควรจะได้กำไรมหาศาล

อาศัยประสบการณ์อันยาวนานที่สั่งสมมา บวกกับความแข็งแกร่งของคนในกลุ่มที่ไม่เลวเลย พวกเขาเคยขุดทรายทองได้เป็นจำนวนมาก

แต่แล้วไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอันใดขึ้น พวกเขากลับหลงทางในส่วนลึกของทะเลทราย และถูกโจมตีอย่างบ้าคลั่งจากสัตว์อสูรหนอนโลหิตจำนวนนับไม่ถ้วน

ช่วงเวลาอันยาวนานหลังจากนั้น อย่าว่าแต่ขุดทองเลย พวกเขาต้องเหน็ดเหนื่อยกับการรับมือวงล้อมของกองทัพสัตว์อสูรหนอนโลหิต จนกลายเป็นฝ่ายที่ถูกล่าเสียเอง

จนกระทั่งสุดท้าย มีเพียงเขาผู้เดียวที่อาศัยระดับพลังขั้นสูงสุด พุ่งฝ่าเส้นทางสายเลือดหนีตายกลับมาได้

นี่ก็เพราะเขาดึงหม่าลิ่วและคนอื่นๆ มาเป็นโล่เนื้อและเหยื่อล่อ แน่นอนว่าเรื่องสกปรกที่ทำลงไปในที่ลับเช่นนี้ ย่อมไม่มีทางปริปากพูดออกไป

หลังจากหนีรอดจากความตาย จ้าวซือชงก็วางแผนว่าจะพักฟื้นสักสองสามวัน จากนั้นก็จะออกจากเมืองสือโถว และแน่นอนว่าจะไม่หวนกลับมาอีกในระยะเวลาอันสั้น

"จ้าวซือชงกล่าวไว้เช่นนั้นหรือ?"

ฉินอู๋เหวยจงใจไปหาเฒ่าเว่ย เพื่อสอบถามสถานการณ์ที่แน่ชัด

เมื่อครู่อยู่บนชั้นบน เขาเห็นเพียงว่าจ้าวซือชงมีสภาพที่ทุลักทุเลมาก แต่ไม่ได้รู้เลยว่าเกิดอันใดขึ้น

"เจ้าเมือง ตอนนี้เมืองสือโถวผู้คนกำลังอกสั่นขวัญแขวน คลื่นใต้น้ำกำลังก่อตัว ท่านต้องเตรียมการแต่เนิ่นๆ แล้ว"

"และอีกเรื่องหนึ่งก็คือ จ้าวซือชงผู้นั้นเป็นพวกแค้นต้องชำระ ช่วงหลายวันนี้ท่านควรจะระมัดระวังตัวเอาไว้สักหน่อยก็ดี"

เฒ่าเว่ยส่ายหน้าและถอนหายใจ

ไม่ใช่แค่กลุ่มของจ้าวซือชงเท่านั้น กองกำลังอื่นๆ ก็พ่ายแพ้ย่อยยับกลับมาเช่นกัน มีผู้คนล้มตายไปไม่น้อย

ไม่มีใครรู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้นในส่วนลึกของทะเลทราย แต่มีสัญญาณหนึ่งที่ชัดเจนยิ่งขึ้นเรื่อยๆ นั่นคือสัตว์อสูรหนอนโลหิตเริ่มบ้าคลั่งและกระหายเลือดอย่างหนัก ทั้งยังมีแนวโน้มว่าจะแพร่กระจายจนกลายเป็นภัยพิบัติ

"ข้าเข้าใจแล้ว!"

ฉินอู๋เหวยพยักหน้ารับ เห็นด้วยอย่างยิ่ง

ดังคำกล่าวที่ว่า วิญญูชนไม่ยืนใต้กำแพงร้าว

หากสถานการณ์ยังคงเลวร้ายลงเรื่อยๆ เขาก็เตรียมตัวเผ่นหนีแล้ว

อย่างไรเสีย ช่วงหลายวันที่ผ่านมาเขาก็หาหินวิญญาณมาได้มากพอแล้ว เต็มที่ก็แค่ทิ้งหอเซียวเหยานี่ไป

ตราบใดที่ยังพาพวกสาวๆ ไปด้วย บวกกับเงินที่มีเต็มกระเป๋า ไปหาสถานที่ที่เหมาะสมเพื่อสร้างหอเซียวเหยาขึ้นมาใหม่ก็ย่อมได้

ส่วนการทิ้งเมืองสือโถวจะทำให้ถูกตระกูลลงโทษหรือไม่นั้น ไม่ได้อยู่ในความคิดของฉินอู๋เหวยเลยสักนิด

หากฉินเย่าจู่ตาเฒ่านั่นกล้ามาหาเรื่อง เขาก็จะให้ร่างแยกฉินอู๋ซวงไปเพิ่มความกดดันให้ รีดไถทรัพยากรการฝึกตนมาให้เข็ด ดูซิว่าถึงตอนนั้นใครจะทุกข์ใจกันแน่

หลังจากคำนวณไตร่ตรองเสร็จสิ้น ฉินอู๋เหวยก็เดินขึ้นไปชั้นบนอย่างแช่มช้อย และกำชับให้หนานกงเหมี่ยวเตรียมตัวเตรียมใจไว้ล่วงหน้า

ส่วนพวกสาวๆ ในหอนั้น จะยังไม่แจ้งให้ทราบในตอนนี้ เพื่อหลีกเลี่ยงความตื่นตระหนกโดยไม่จำเป็น

แม้สถานการณ์จะมีแนวโน้มเลวร้ายลง ทว่าเมืองสือโถวก็อยู่ห่างจากส่วนลึกของทะเลทรายมาก ในระยะเวลาสั้นๆ นี้ยังไม่ต้องกังวลมากนัก

แต่สิ่งที่ควรเฝ้าระวังอย่างลับๆ ก็คือประโยคสุดท้ายของเฒ่าเว่ยต่างหาก

จ้าวซือชงถูกเขาแสร้งเป็นหมูกินเสือจนเสียรู้ ด้วยความอับอายขายขี้หน้าจึงได้นำกองกำลังมุ่งเข้าสู่ส่วนลึกของทะเลทราย ผลสุดท้ายก็คือสูญเสียอย่างหนัก มีเพียงเขาคนเดียวที่หนีกลับมาอย่างหัวซุกหัวซุน

หากจ้าวซือชงโยนความผิดทั้งหมดนี้มาให้เขา มันคงจะยุ่งยากไม่น้อย

จริงอยู่ ที่อาศัยบารมีของสำนักว่านเฉา ไม่มีใครกล้าตีตั๋วหมายตาหอเซียวเหยาอย่างโจ่งแจ้ง

ทว่าในที่ลับ หากมีผู้คิดจะเล่นงานเขา ก็ต้องระวังตัวไว้บ้าง

แต่เมื่อนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ ฉินอู๋เหวยก็ยิ้มออกมา

เพราะหลังจากที่ได้กินข้าววิญญาณขั้นสูงสุดที่เขามอบให้ ร่างแยกฉินอู๋ซวงทางฝั่งนั้นก็สามารถทะลวงขีดจำกัดจนเลื่อนขั้นเป็นขั้นรวบรวมลมปราณระดับเก้าได้สำเร็จ และเริ่มเตรียมพร้อมที่จะทะลวงด่านสร้างรากฐานแล้ว

หากพูดถึงระดับการฝึกฝน ฉินอู๋ซวงได้ก้าวข้ามจ้าวซือชงที่อยู่ในขั้นรวบรวมลมปราณระดับแปดไปแล้ว

ไม่ต้องเอ่ยถึงว่าฉินอู๋เหวยยังมีรากวิญญาณสวรรค์ธาตุอัสนี และยังได้ฝึกฝน เคล็ดวิชาอัสนีสวรรค์ ที่มีอานุภาพทำลายล้างรุนแรงในสำนักว่านเฉาอีกด้วย

จ้าวซือชงผู้เป็นเพียงผู้ฝึกตนอิสระกระจอกๆ จะเอาอะไรมาเทียบได้เล่า?!

......