บทที่ 260 สุสานเกราะเหล็ก หุบเขาเทพยักษ์

บทที่ 260 สุสานเกราะเหล็ก หุบเขาเทพยักษ์

ณ โลกแห่งบททดสอบที่สาม สุสานเกราะเหล็ก ภายในดันเจี้ยนลับหุบเขาเทพยักษ์

ที่นี่คือภูเขาไฟรูปวงแหวนขนาดมหึมา และที่ก้นเหวของมัน มีหุ่นยนต์ยักษ์สูงอย่างน้อยสี่สิบเมตรกำลังยืนนิ่งอยู่

"ตึง!"

หานซั่วกระโดดลงจากหน้าผา สองเท้าของเขาเหยียบลงบนแผ่นเกราะส่วนหัวของหุ่นยนต์พอดิบพอดี ขณะเดียวกันก็พลิกจับดาบยาวกลับด้านให้ปลายดาบชี้ลง ก่อนจะทิ่มแทงเข้าไปในหัวของหุ่นยนต์ยักษ์อย่างแรง

ทว่า ในตอนนี้รูปลักษณ์ของดาบยาวเล่มนี้แตกต่างจากเมื่อก่อนอย่างมาก

ความยาวของใบดาบยาวกว่าเล่มที่เขาเคยใช้ในเมืองซอมบี้เกือบเท่าตัว โดยมีความยาวจากปลายดาบถึงโกร่งดาบถึงหนึ่งเมตรครึ่ง

บนใบดาบมีแสงเรืองสีฟ้าจางๆ ไหลเวียนอยู่ ดูคล้ายเป็นการเคลือบพลังงานบางอย่างที่สามารถเพิ่มประสิทธิภาพในการตัดของคมดาบได้อย่างมหาศาล

【ดาบทำลายทัพ·สะบั้นนาวา—อาวุธพิเศษที่ผสมผสานเทคโนโลยี 'เครื่องขยายคมดาบ' และ 'คมดาบทะลวงเกราะ' เข้าด้วยกัน สร้างความเสียหายเพิ่มเติม 300% แก่หน่วยจักรกล และไม่สนพลังป้องกัน 50% ของหน่วยหุ้มเกราะ】

'คมดาบทะลวงเกราะ' คือไอเทมที่เขาเปิดได้จากแอร์ดรอปในโลกแห่งบททดสอบนี้

หลังจากที่เขาพาโฮชิโนะ ริน และพรรคพวกรวมหกคนมาถึงโลกนี้ พวกเขาก็รีบแย่งชิงตั๋วรถไฟมาได้หกใบ และชิงกล่องแอร์ดรอปมาได้อีกหลายกล่อง

แอร์ดรอปในโลกนี้ไม่ได้มีมากเท่ากับนครจักรกล และแต่ละกล่องก็เปิดได้ไอเทมเพียงชิ้นเดียว แต่คุณภาพของไอเทมทุกชิ้นนั้นสูงมาก

เหมือนกับ 'คมดาบทะลวงเกราะ' ชิ้นนี้ ที่เหมือนกับ 'เครื่องขยายคมดาบ' ล้วนเป็นของล้ำค่าที่สามารถหลอมรวมเข้ากับดาบยาวได้โดยตรงเพื่อเพิ่มพลังของดาบ

และเพราะมีสิ่งนี้ เขาจึงมีความมั่นใจที่จะมายังหุบเขาเทพยักษ์แห่งนี้ เพื่อเผชิญหน้ากับเจ้ามหึมาสูงสี่สิบเมตรตนนี้

ท้ายที่สุดแล้ว แม้บอสของดันเจี้ยนลับจะสามารถแสดงพลังการต่อสู้ได้เพียงแค่ระดับสี่ขั้นสูงสุด แต่แค่ดูจากขนาดตัวของเจ้าสิ่งนี้ ก็ไม่ใช่ระดับที่ไซลาสและอาปู้จะมาเทียบชั้นได้แล้ว

เมื่อเทียบกับไซลาสที่มีประสบการณ์ต่อสู้เป็นศูนย์และอาปู้ที่มีอุปกรณ์เก่าคร่ำคร่า เจ้าหุ่นยนต์ยักษ์ตนนี้เรียกได้ว่าติดอาวุธครบเครื่องตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างแท้จริง

โชคดีที่ดูเหมือนว่ามันจะเปิดระบบค่อนข้างช้า ยังคงอยู่ในสภาวะหลับใหล จึงเป็นโอกาสอันดีที่จะได้ลองฟันสักดาบเพื่อทดสอบอานุภาพของมัน

ในขณะนั้นเอง ร่างของหุ่นยนต์ยักษ์ก็สั่นสะท้านอย่างรุนแรง

เลนส์ออปติคัลสีน้ำเงินที่มืดมิดมาเนิ่นนาน พลันสว่างวาบขึ้นในบัดดล

ลำแสงสีน้ำเงินพวยพุ่งออกมาจากรอยแยกของเลนส์ สาดส่องไปทั่วบริเวณโดยรอบหลายสิบเมตร

แล้วมันก็ขยับ

แขนขวาของมันยกขึ้นจากด้านข้างลำตัว ฝ่ามือโลหะขนาดมหึมากางนิ้วทั้งห้าออก ราวกับกำแพงเคลื่อนที่ ตบมาที่หัวของตัวเอง

หานซั่วชักดาบยาวออกมาในทันทีที่มันยกแขนขึ้น สองเท้าถีบตัวจากหัวของหุ่นยนต์ ร่างกายพุ่งถอยหลังออกไป

ทันทีที่เขาออกจากส่วนหัวของหุ่นยนต์ ฝ่ามือโลหะขนาดยักษ์ก็ตบลงมา

"ตูม—!!!"

ฝ่ามือตบลงบนหัวของหุ่นยนต์ตัวเอง เกิดเสียงโลหะกระทบกันดังกึกก้องจนหูแทบดับ

แต่การตบครั้งนี้ไม่ใช่ประเด็นสำคัญ

ประเด็นสำคัญคือ ในชั่วพริบตาที่ฝ่ามือตบลงบนศีรษะ พลังสั่นสะเทือนที่มองไม่เห็นก็ระเบิดออกมาจากภายในร่างกายของหุ่นยนต์

อากาศบิดเบี้ยวจากการสั่นสะเทือน พื้นดินปรากฏรอยแตกจากการสั่นสะเทือน เศษหินที่ขอบภูเขาไฟรูปวงแหวนสั่นสะเทือนจนร่วงหล่นลงมา

หานซั่วสัมผัสได้ถึงความผิดปกติก่อนที่คลื่นกระแทกจะระเบิดออกมาเพียงเสี้ยววินาที

ร่างกายของเขาบิดตัวกลางอากาศอย่างแรง เท้าซ้ายเหยียบลงไปในอากาศ จากนั้นทั้งร่างก็เคลื่อนไปด้านข้างหลายเมตร

【ฝีเท้าไร้พันธนาการ】 ของ 【วิชาฝีเท้าปรมาจารย์】 ทำให้เขาสามารถเปลี่ยนทิศทางได้ชั่วครู่โดยไม่มีจุดให้ยันตัว

คลื่นกระแทกเฉียดผ่านข้างตัวเขาไป ชายเสื้อโค้ตของเขาถูกคลื่นอากาศพัดจนสะบัดดังพึ่บพั่บ แต่ตัวเขาไม่เป็นอะไร

เขาร่อนลงบนพื้นก้นภูเขาไฟรูปวงแหวน สองเท้าเหยียบพื้นอย่างมั่นคง ดาบยาววางขวางอยู่ตรงหน้า ปลายดาบชี้ไปยังหุ่นยนต์ยักษ์

หุ่นยนต์ยักษ์ค่อยๆ หันศีรษะ เล็งเลนส์ออปติคัลสีน้ำเงินมาที่หานซั่ว

แล้วมันก็เปิดฉากยิง

เครื่องยิงขีปนาวุธสี่เครื่องที่หัวไหล่เปิดออกพร้อมกัน ขีปนาวุธสี่สิบแปดลูกถูกยิงออกมาจากท่อยิง ลากหางเปลวไฟยาวเหยียด วาดเส้นโค้งหนาแน่นในอากาศ ทั้งหมดพุ่งเป้าไปที่หานซั่ว

ปืนใหญ่ยิงเร็วสองกระบอกคู่ที่ด้านหลังก็เริ่มหมุน ปากกระบอกปืนพ่นห่ากระสุนหนาแน่น กระสุนปืนราวกับพายุฝนกระหน่ำลงมา

แผ่นเกราะที่หน้าอกเปิดออก เผยให้เห็นปืนใหญ่หลักที่อยู่ภายใน ลำกล้องมีขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางอย่างน้อยสามเมตร พลังงานสีน้ำเงินกำลังรวมตัวกันที่ปากกระบอกปืน ส่งเสียงดังแหลมสูงขึ้นเรื่อยๆ

ร่างของหานซั่วพลันกลายเป็นสายฟ้าในพริบตา

【พุ่งทะลุมิติ】

ประกายสายฟ้าสีครามระเบิดออกจากขาทั้งสองข้างของเขา พริบตาต่อมาเขาก็หายไปจากจุดเดิม และปรากฏตัวขึ้นอีกครั้งในตำแหน่งที่ห่างออกไปยี่สิบเมตร

ทันทีที่เขาจากไป ขีปนาวุธหลายสิบลูกก็ตกลงบนตำแหน่งที่เขาเคยยืนอยู่

"ตูม ตูม ตูม ตูม ตูม—!!!"

เสียงระเบิดดังสนั่นติดต่อกัน ลูกไฟสีส้มแดงระเบิดขึ้นทีละลูก เปลี่ยนพื้นที่นั้นให้กลายเป็นทะเลเพลิง

พื้นดินถูกระเบิดเป็นหลุมขนาดใหญ่ เศษโลหะและเศษหินกระเด็นไปทั่วทุกทิศทุกทาง

หานซั่วไม่หยุด

ร่างของเขาพุ่งทะยานผ่านทะเลเพลิง ประกายสายฟ้าสีครามลากเส้นแสงบิดเบี้ยวไว้เบื้องหลัง

ห่ากระสุนจากปืนใหญ่ยิงเร็วไล่ตามเขา กระสุนระเบิดข้างเท้าของเขา กระเด็นเป็นประกายไฟ แต่เขาเร็วเกินไป เร็วเสียจนห่ากระสุนไล่ตามไม่ทัน

ขีปนาวุธลูกหนึ่งเลี้ยวโค้งกลางอากาศ พุ่งเข้าหาเขา

หานซั่วเอียงตัว ดาบยาวตวัดขึ้นจากล่างขึ้นบน คมดาบฟันเข้าที่หัวรบของขีปนาวุธอย่างแม่นยำ

"ตูม!"

ขีปนาวุธระเบิดห่างจากเขาไม่ถึงสองเมตร ลูกไฟสีส้มแดงกลืนกินร่างของเขา

แต่ในเปลวเพลิงนั้น สายฟ้าสีครามสายหนึ่งก็พุ่งออกมา

ชายเสื้อโค้ตของหานซั่วไหม้เกรียมไปมุมหนึ่ง บนใบหน้าปรากฏรอยเลือดสายหนึ่งที่ถูกสะเก็ดระเบิดบาด แต่แววตาของเขายังคงสงบนิ่ง ลมหายใจยังคงสม่ำเสมอ

เขาเริ่มเคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูงรอบๆ หุ่นยนต์ยักษ์

ประกายสายฟ้าสีครามวาดวงกลมวงแล้ววงเล่ารอบตัวหุ่นยนต์ จากพื้นดินสู่ท้องฟ้า จากท้องฟ้าสู่พื้นดิน ราวกับแถบแสงที่ถูกดึงให้เป็นวงแหวน

ระบบอาวุธของหุ่นยนต์ยักษ์กำลังติดตามตำแหน่งของเขาอย่างบ้าคลั่ง แต่ความเร็วในการหมุนของป้อมปืนมันช้าเกินไป ความเร็วในการบินของขีปนาวุธก็ช้าเกินไป ระบบควบคุมการยิงของมันตามความเร็วของหานซั่วไม่ทันเลย

ห่ากระสุนจากปืนใหญ่ยิงเร็วตกอยู่ข้างหลังเขา การระเบิดของขีปนาวุธช้ากว่าเขาไปหนึ่งก้าวเสมอ พลังงานของปืนใหญ่หลักรวมตัวกันหลายครั้ง แต่ทุกครั้งที่เพิ่งจะล็อกตำแหน่งของเขาได้ เขาก็เปลี่ยนไปอีกทิศทางหนึ่งแล้ว

มองจากระยะไกล ประกายสายฟ้าสีครามนั้นราวกับหิ่งห้อยที่บินวนรอบสัตว์ยักษ์ และการโจมตีทุกครั้งของสัตว์ยักษ์ก็พลาดเป้า

...

ในขณะเดียวกัน ที่ขอบภูเขาไฟรูปวงแหวน

โฮชิโนะ ริน หมอบอยู่หลังก้อนหินก้อนหนึ่ง ปืนซุ่มยิงวางอยู่ตรงหน้า

ไม่ นั่นไม่ใช่ "ปืนซุ่มยิง" อีกต่อไปแล้ว แต่มันคือ "ปืนใหญ่ซุ่มยิง"

ลำกล้องยาวกว่าสามเมตร ลำกล้องปืนหนาเหมือนท่อปืนใหญ่ ปากกระบอกปืนมีเกลียวลำกล้องหกเส้น ส่องแสงสีน้ำเงินเข้มในแสงสลัว พานท้ายปืนทำจากคาร์บอนไฟเบอร์ แต่ถึงกระนั้น น้ำหนักของปืนทั้งกระบอกก็ยังเกินร้อยกิโลกรัม

【อัคคีสวรรค์·ปืนใหญ่ซุ่มยิงต่อต้านยุทโธปกรณ์ขนาดหนัก—ระยะยิงหวังผลสามพันเมตร บรรจุกระสุนเจาะเกราะระเบิดแรงสูง สามารถสร้างความเสียหายร้ายแรงแก่หน่วยหุ้มเกราะได้】

ปืนกระบอกนี้ เป็นหนึ่งในแอร์ดรอปที่หานซั่วและพวกรวมหกคนชิงมาได้ในโลกนี้

หานซั่วเคยประเมินไว้แล้วว่าปืนใหญ่ซุ่มยิงกระบอกนี้เพียงพอที่จะสร้างความเสียหายอย่างมีประสิทธิภาพต่อบอสของดันเจี้ยนลับในสองโลกก่อนหน้านี้อย่างไซลาสและอาปู้ได้

สมกับเป็นของสุดโหดที่กล่องแอร์ดรอปหนึ่งกล่องจะเปิดได้เพียงชิ้นเดียว

โลแกนนั่งยองๆ อยู่ข้างโฮชิโนะ ริน สามพี่น้องผู้โชคร้ายนั่งยองๆ อยู่ในตำแหน่งที่ไกลออกไป ปืนไรเฟิลจู่โจมสามกระบอกยื่นออกมาจากรอยแยกของก้อนหิน ปากกระบอกปืนชี้ไปยังหุ่นยนต์ยักษ์ที่ก้นภูเขาไฟรูปวงแหวน

ชายเคราดกกลืนน้ำลาย กล้ามเนื้อใต้เครากระตุกเล็กน้อย

"เอ่อ..." เขากดเสียงให้ต่ำ "พวกเราจะยืนดูท่านสู้คนเดียวจริงๆ เหรอครับ?"

[จบตอน]