ตอนที่ 95 ห้องศักดิ์สิทธิ์

“คุณมองพอรึยัง อาจารย์หลี่ฟาน?”

ไม่กี่วินาทีต่อมา โรบินก็ยื่นมือไปข้างหน้าและมองไปที่หลี่ฟานด้วยรอยยิ้ม

ดูเหมือนว่าโรบินจะยังใจกว้างเหมือนเคย แต่ถ้าสังเกตดูดีๆก็จะพบว่าแก้มเธอมีสีแดงไปหน่อย

“กลายเป็นว่าสิ่งนี้จะเกิดขึ้นเมื่อคาถาไม้ถูกปลุกให้ตื่น” หลี่ฟานยักไหล่

“อย่ามองฉันแบบนี้ ฉันเองก็ไม่ได้คาดหวังว่าสิ่งนี้จะเกิดขึ้นกับเธอเหมือนกัน”

หลังจากพูดจบ หลี่ฟานหยิบชุดนินจาหญิงตามมาตรฐาน และแจ็กเก็ตสีเขียวออกมาจากคลังสมบัติ

โรบินก็ไม่ได้พูดอะไรที่คลุมเครือออกมา เธอรีบหยิบเสื้อผ้ามาไปจากมือของหลี่ฟาน และสวมมันโดยที่ยืนหันหลังให้กับเขา

เกี่ยวกับการบอกให้หลี่ฟานหลับตาและหันหลังกลับไป โรบินก็รู้สึกว่ามันไม่จำเป็นสำหรับหลี่ฟาน ที่ได้เห็นร่างกายของเธอไปแล้ว

ผ่านไปครู่หนึ่ง โรบินที่เปลี่ยนชุดเสร็จแล้ว ก็หันหน้ามาหาหลี่ฟานในชุดของนินจาหญิง

"อาจารย์หลี่ฟาน เราจะเริ่มการฝึกกันเมื่อไหร่งั้นหรอ?” หลังจากหายใจเข้าลึกๆและขจัดความเขินอายออกไป โรบินก็ถามหลี่ฟานขึ้นมาทันที

“เริ่มตอนนี้เลย” เมื่อพูดถึงเรื่องการฝึกฝน หลี่ฟานก็เริ่มจริงจังขึ้นมาในทันที

“แม้ว่าเธอจะได้รับพลังของคาถาไม้มาแล้วก็ตาม แต่ก่อนที่เธอจะได้เริ่มต้นการฝึกฝน ฉันจะเล่าความรู้ที่เกี่ยวข้องกับจักระและวิชานินจาให้เธอฟังก่อน”

“สำหรับคาถาไม้ มันคือพลังขีดจำกัดสายเลือด ที่เกิดจากการรวมตัวกันของจักระที่มีคุณสมบัติธาตุดิน และจักระที่มีคุณสมบัติธาตุน้ำ”

“ในตามทฤษฎีแล้ว เธอจะสามารถฝึกฝนวิชานินจาคาถาดิน และคาถาน้ำได้ด้วย”

“ดังนั้น ในตอนที่เธอกำลังฝึกฝนเกี่ยวกับคาถาไม้ ฉันก็จะสอนวิชานินจาคาถาดิน และคาถาน้ำให้กับเธอไปด้วย”

“แน่นอนว่า เธอไม่สามารถล่ะเลยพลังผลปีศาจของเธอไปได้ ฉันจะแนะนำวิธีการพัฒนาพลังผลปีศาจของเธอในระหว่างการฝึกฝน”

“และหลังจากที่เธอเชี่ยวชาญคาถาไม้อย่างเต็มที่แล้ว ฉันก็จะพิจารณาเรื่องการฝึก ”โหมดเซียน“ ให้กับเธอ”

หลังจากได้ยินคำพูดของหลี่ฟาน โรบินก็เอียงหัวไปด้านข้างและถามด้วยความสงสัย

“โหมดเซียน?  มันคืออะไรงั้นหรอ?”

“สิ่งที่เรียกว่า”โหมดเซียน“ก็คือ การใช้พลังงานธรรมชาติของโลกร่วมกับจักระของตัวเอง เพื่อสร้างจักระเซียนขึ้นมาและใช้มันแสดงวิชานินจาต่างๆออกมา” หลี่ฟานให้คำตอบแบบง่ายๆ

“ในโหมดเซียน เธอจะสามารถใช้งานพลังของคาถาไม้ ได้แข็งแกร่งขึ้นเป็นเท่าตัว”

“แม้ว่ารายการทองคำจะบอกว่า [ คาถาไม้ : ม่านบุปผาพฤกษาจุติ ] เป็นคาถาไม้ที่แข็งแกร่งที่สุด แต่มันก็เป็นเพียงคาถาไม้แบบธรรมดาเท่านั้น”

“ในสภาวะของโหมดเซียน ทุกสิ่งทุกอย่างจะเปลี่ยนไป”

“ถ้าเธอสามารถใช้คาถาไม้ ในสภาวะของโหมดเซียนได้อย่างชำนาญล่ะก็ ฉันก็คิดว่ามันจะเป็นเรื่องที่ยากมากๆสำหรับรัฐบาลโลก ในการที่จะหยุดเธอไม่ให้ค้นหาข้อความทางประวัติศาสตร์”

หลี่ฟานยิ้มให้โรบิน หลังจากนั้นเขาก็หันหน้ากลับมา และเดินออกไปที่ทะเล

ทันใดนั้น ใบหน้าของหลี่ฟานก็เต็มไปด้วยลวดลายสีแดงที่ลึกลับ ก่อนที่เขาจะยกมือทั้งสองข้างขึ้นมาประสานอิน

“วิชาเซียน คาถาไม้ : พันฝ่ามือที่แท้จริง! (เซ็นจูพันกร)”

*เปรี๊ย!!!!

ในสายตาที่น่าสะพรึงกลัวของโรบิน โลกทั้งใบเริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง

พื้นดินที่อยู่รอบๆตัวของเธอเริ่มแตกออกเป็นเสี่ยงๆ และเทวรูปไม้ขนาดใหญ่ที่มีแขนนับไม่ถ้วนก็ปรากฏตัวขึ้นมาจากพื้นดิน

เมื่อมองดูจากระยะไกล ร่างกายของเทวรูปไม้ ก็มีขนาดที่เทียบเท่าได้กับภูเขาขนาดใหญ่หนึ่งลูก

“นี่เหรอ… วิชาเซียน!?” ดวงตาของโรบินเบิกกว้าง เธอมองไปที่หลี่ฟานอย่างเหลือเชื่อ

"มันยังไม่จบหรอกนะ" หลี่ฟานยิ้มและมือของเขาก็ทำการประสานอินใหม่อีกครั้ง

เทวรูปไม้ที่อยู่ด้านหลังหลี่ฟานได้เริ่มการเคลื่อนไหว มือนับพันที่อยู่ข้างหลังเทวรูปไม้กำลังกำหมัดขึ้น และโจมตีไปยังทะเลเบื้องหน้าในทันที

*ตู้มมมมมมมม!!!!

ทุกหมัดของเทวรูปไม้ทำให้ท้องทะเลแตกออกจากกัน และการโจมตีในครั้งนี้ก็กินเวลายะเวลาหลายนาที เนื่องจากการต่อยพร้อมกันนับพันครั้งของหมัดที่อยู่ด้านหลังเทวรูปไม้

หลังจากที่การโจมตีจบลง สิ่งที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าของโรบินก็คือ หลุมลึกขนาดใหญ่ที่มีขนาดเทียบเท่ากับทะเลสาบแห่งหนึ่งที่กำลังปรากฏอยู่กลางทะเล พร้อมกับมีกระแสน้ำวนมากมายที่พัดพาอยู่รอบๆหลุมนี้

โรบินอ้าปากค้าง เธอไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้เลย

หลี่ฟานทำการยกเลิกการใช้งานคาถานี้ และเดินกลับไปหาโรบินที่ยังไม่หายตกตะลึง

“นี่ คิดอะไรของเธออยู่ ตื่นได้แล้ว” หลี่ฟานที่เดินกับมา เขาจับมือของโรบินและพาเธอเดินไปบนน้ำทะเล

"เอ่อ…! ขอโทษด้วยอาจารย์หลี่ฟาน ฉันแค่ตกใจมากเกินไป” โรบินยิ้มให้หลี่ฟานอย่างไม่เต็มใจ

แม้ว่ารายการทองคำจะเคยฉายภาพการโจมตีที่มีพลังทำลายล้างแบบนี้ ของเนตรวงแหวนออกมาก่อน แต่มันก็เป็นเพียงสิ่งที่เธอได้เห็นจากการฉายภาพเท่านั้น

และมันก็เทียบไม่ได้เลย กับการที่ได้มาเห็นการโจมตีแบบนี้ต่อหน้าต่อตาของตัวเอง

โรบินรู้สึกว่า ถ้าเธอสามารถใช้งานคาถานี้ได้อย่างเชี่ยวชาญล่ะก็ แม้แต่พลเรือเอกของกองทัพเรือก็อาจจะไม่สามารถต้านทานได้

“ไม่ต้องตกใจไปหรอก ฉันขอให้เธอตั้งใจฝึกฝนก็แล้วกัน”

“แม้ว่าการฝึกฝนโหมดเซียน จะไม่สามารถฝึกให้สำเร็จได้ในชั่วข้ามคืน”

“แต่เธอก็สามารถใช้สิ่งนี้ เป็นเป้าหมายของเธอได้” หลี่ฟานกล่าวด้วยรอยยิ้ม

“ฉันจะสามารถใช้มันได้จริงๆอย่างนั้นหรอ…” โรบินลังเล

ในเวลานี้ เธอเชื่อแล้วจริงๆว่า หลี่ฟานมีความสามารถในการมอบพลังที่สามารถ จัดการกับพลเรือเอกของกองทัพเรือให้กับเธอได้

และในเวลาเดียวกัน เธอก็รู้สึกตัวอีกครั้งว่า มันเป็นทางเลือกที่เหมาะสมสำหรับเธอจริงๆ ที่ได้ทำการเสี่ยงภัยมาขอเป็นลูกศิษย์ของหลี่ฟานที่โรงฝึกแห่งนี้

เดิมทีมันก็คงจะเป็นเพียงแค่ความพยายาม แต่มันก็อาจจะกลายเป็นความพยายามที่ล้มเหลวได้ หากมันไม่สำเร็จ

แต่ผลที่ได้คือ หลี่ฟานยอมรับเธอเป็นลูกศิษย์จริงๆ และโรบินก็รู้สึกดีใจมากสำหรับการตัดสินใจมาที่โรงฝึกแห่งนี้

“เธอกำลังพูดถึงเรื่องอะไรกัน เธอจะต้องมีความมั่นใจในการเรียนรู้อยู่เสมอสิ” หลี่ฟานยิ้ม

“ก่อนอื่นก็… กำหนดเป้าหมายเล็กๆ เกี่ยวกับการเรียนรู้คาถาไม้ก่อนก็ได้”

“เอาล่ะ อาจารย์หลี่ฟาน ฉันพร้อมแล้ว” โรบินพยักหน้าอย่างหนักแน่น

“พร้อมจริงๆงั้นเหรอ? งั้นชั้นจะปล่อยมือแล้วนะ” หลี่ฟานยิ้ม

"ปล่อยเถอะ?" โรบินมองดูตัวเองอย่างแปลกๆ

เพราะตอนนี้เธอพึ่งจะรู้สึกตัวว่า มือของเธอถูกมือของหลี่ฟานจับเอาไว้อยู่ และที่พื้นด้านล่างของเธอก็เป็นน้ำทะเล

“อย่างแรกเลย เพื่อทำให้จักระที่ตื่นขึ้นของเธอนั้นเสถียนและมีความมั่นคงมากขึ้น”

“เพราะฉะนั้น… เริ่มต้นด้วยการฝึกเดินบนน้ำด้วยจักระให้ได้ก่อนแล้วกัน”

หลังจากพูดจบ หลี่ฟานก็ปล่อยมือของเขาออกจากมือของโรบินทันที

“เอ๊ะ! เดี๋ยวก่อนอาจารย์หลี่ฟาน ฉันเป็นผู้ใช้พลังของผล…!”

*จ๋อม!

…

สองปีต่อมา บนชายหาดในห้องฝึกฝนแห่งการเวลา

“คาถาไม้ลับ : ม่านพฤกษาก่อเกิด!”

ด้วยเสียงพึมพำอันแผ่วเบา แผ่นดินก็เริ่มสั่นสะเทือนขึ้นมาอย่างรุนแรง

ในพื้นที่ทรายอันว่างเปล่าที่แต่เดิมเป็นชายหาด รากไม้และต้นไม้ที่หนาทึบก็ได้ปรากฏขึ้นมาจากพื้นทันที

ภายในเวลาไม่กี่วินาที ป่าสูงทึบที่มีรัศมีหลายกิโลเมตรก็ได้ปรากฏขึ้นต่อหน้าของหลี่ฟาน

“ใช่แล้ว มันเยี่ยมมากที่เธอสามารถบรรลุระดับนี้ได้ โรบิน!”

หลี่ฟานปรบมือพร้อมกับกระโดดลงมาจากต้นไม้ เขาเดินไปหาโรบินที่ยืนอยู่บนพื้น และเธอก็เป็นผู้ที่ใช้คาถานี้ออกมานั่นเอง

หลังจากผ่านไปสองปี โรบินในเวลานี้เป็นผู้ใหญ่มากขึ้นและสีผิวของเธอก็ขาวขึ้นอย่างน่าแปลกใจ

“ในครั้งนี้เธอใช้จักระออกมาเพียงเล็กน้อยเท่านั้น เธอพัฒนาขึ้นมากจริงๆ โรบิน”

“ขอบคุณสำหรับคำชมของคุณ อาจารย์หลี่ฟาน น่าเสียดายที่ฉันไม่สามารถเรียนรู้ [ คาถาไม้ : ม่านบุปผาพฤกษาจุติ ] ได้” โรบินส่ายหัวและพูดออกมาด้วยความเสียใจ

“ในเวลาเพียงสองปี มันก็ยอดเยี่ยมแล้วที่เธอสามารถใช้ [ คาถาไม้ลับ : ม่านพฤกษาก่อเกิด ] ได้โดยไม่ต้องสูญเสียจักระมากมาย และถึงแม้ว่าเธอจะไม่สามารถใช้ [ คาถาไม้ : ม่านบุปผาพฤกษาจุติ ] ได้ก็ตาม”

“แต่เมื่อรวมกับ [ คาถาไม้ : มังกรไม้ ] ที่มีความสามารถในการดูดซับพลังของผลปีศาจและฮาคิได้ ถึงแม้ว่าเธอจะต้องเผชิญหน้ากับผู้ที่มีพลังผลปีศาจสายโลเกียอย่างพลเรือเอก แต่เธอก็ยังมีพลังที่สามารถต่อสู้กับพวกเขาได้”

หลังจากที่ได้ยินคำพูดของหลี่ฟาน โรบินก็พยักหน้าและทำการประสานอินขึ้นอีกครั้ง ทำให้ต้นไม้และป่าโดยรอบเริ่มเหี่ยวเฉาลงอย่างรวดเร็ว และในพริบตาต่อมาทิวทัศน์โดยรอบก็กลับสู่สภาพเดิม

“มันถึงเวลาที่พวกเราจะต้องออกไปจากที่นี่แล้วใช่ไหม อาจารย์หลี่ฟาน?” โรบินเดินไปอยู่ด้านข้องของหลี่ฟาน และถามขึ้น

“อืม เวลาสองปีผ่านไปเร็วมาก” หลี่ฟานพยักหน้า

“ไปกันเถอะ ถึงเวลากลับแล้ว”

ทันทีที่เสียงของเขาหายไป ร่างของหลี่ฟานและโรบินก็กลับไปยังโรงฝึกแห่งที่สามทันที

“ฉันคิดว่ามันเป็นเรื่องที่อัศจรรย์จริงๆ” เมื่อมองไปยังฉากที่อยู่รอบๆ โรบินก็ส่ายหัวพร้อมกับถอนหายใจ

ทุกสิ่งทุกอย่างมันยังเหมือนเดิม และแม้แต่โรงฝึกแห่งนี้ก็ยังเหมือนเดิมทุกประการ

แต่ใครจะไปคาดคิดล่ะว่า เธอจะได้ออกจากสถานที่แห่งนี้ไปถึงสองปีแล้ว

“ถ้าอย่างนั้นอาจารย์หลี่ฟาน ฉันขอตัวออกไปก่อนนะ”

“อืม!” หลี่ฟานพยักหน้า และโรบินก็ก้าวท้าวออกไปจากโรงฝึกทันที

และโดยไม่ต้องสงสัย ร่างของวาโปลก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าของโรบิน

“ตั้งแต่อาจารย์หลี่ฟานบอกว่าเขาไม่ต้องการให้พระราชาของประเทศนี้เป็นคนแบบนาย ฉันก็คงทำได้แค่ขับไล่นายออกจากประเทศนี้เท่านั้น”

โรบินกระซิบกับตัวเอง และเดินไปหาวาโปลด้วยรอยยิ้มบาง

…

— ติ้ง! เนื่องจากนิโค โรบินได้ทำการขับไล่วาโปลออกไป และปลดปล่อยหมอทุกคนที่ถูกวาโปลคุมขังเอาไว้ เธอจึงได้รับความเคารพนับถือจากผู้คนในอาณาจักรดรัม และได้รับการยกย่องให้เป็นราชินีแห่งอาณาจักรแห่งนี้ —

— ได้รับการยืนยันแล้วว่านิโค โรบินได้รับอาณาจักรดรัมมาอย่างชอบธรรม —

— ในอาณาจักรดรัม โฮสต์สามารถเคลื่อนไหวได้อย่างอิสระ —

— แจ้งเตือน : โรงฝึกแห่งใหม่ได้รับการสุ่มวางไว้บนสถานที่ใดที่หนึ่งบนโลกแล้ว กรุณาตรวจสอบด้วยตัวเอง —

— ขอแสดงความยินดีกับลูกศิษย์ทั้งสามคนของโฮสต์ที่ได้รับดินแดนของตัวเอง ทำการมอบรางวัล ‘ฟังก์ชั่นการส่งตัว’ และ รางวัล ‘ห้องศักดิ์สิทธิ์’ —

— ฟังก์ชั่นการส่งตัว : โฮสต์สามารถนำคนที่อยู่ในโรงฝึก ‘ไปและกลับ’ จากโรงฝึกได้อย่างอิสระ —

— ห้องศักดิ์สิทธิ์ : เมื่อลูกศิษย์ไปถึงคอขวดในการพัฒนาทักษะบางอย่าง การเข้าสู่ ‘ห้องศักดิ์สิทธิ์’ เพื่อทำการฝึกฝน จะสามารถเพิ่มโอกาสในการทะลุทะลวงคอขวดได้ —

— ลูกศิษย์หนึ่งคนสามารถใช้ ‘ห้องศักดิ์สิทธิ์’ ได้เพียงครั้งเดียวเท่านั้น และระบบแนะนำให้ลูกศิษย์ของโฮสต์เข้าไปในห้องนี้หลังจากที่ถึงสภาวะคอขวดแล้วเท่านั้น —

— ระยะเวลาในการใช้งานห้องศักดิ์สิทธิ์คือ 1 เดือน! —

หลังจากที่ได้ฟังการแจ้งเตือนที่ดังขึ้นมามากมายจากระบบ หลี่ฟานก็ต้องใช้เวลาครู่หนึ่งในการทำความเข้าใจ

'เพิ่มโอกาสในการทะลุทะลวงคอขวด' หลี่ฟานก็ยกมือขึ้นและลูบคาง'

‘ห้องศักดิ์สิทธิ์ นามิน่าจะเข้าไปในห้องนี้ได้’

‘ตอนนี้เธอคงจะฝึกฝนวิชาดาบ [ โรคุโด โกริน คุริคาระ เท็นโซ : หกพิภพ ห้าวงแหวน คุริคาระจุติ ] มาใกล้จะถึงคอขวดแล้ว’

‘ห้องฝึกฝนศักดิ์สิทธิ์นี้ น่าจะทำให้เธอเข้าใจการใช้วิชาดาบนี้ได้เร็วขึ้น’

*ตึก! *ตึก! *ตึก!

ในขณะนั้น เสียงก้าวเท้าของใครบางคนก็ดังเข้ามาในหูของหลี่ฟาน

“คุณกำลังคิดอะไรอยู่งั้นหรอ อาจารย์หลี่ฟาน” โรบินกำลังเดินเข้ามาหาหลี่ฟาน ด้วยท่าทางที่งามสง่า

"ยินดีต้อนรับกลับ" หลี่ฟานหันไปพูดกับเธอด้วยรอยยิ้ม

“ดูเหมือนว่าเธอจะได้รับการยกย่องให้เป็นราชินีจากผู้คนในประเทศนี้ ตอนนี้เธอสามารถบอกฉันหน่อยได้ไหมว่า เธอรู้สึกยังไงบ้างที่ได้กลายเป็นราชินี”

“มันเป็นเรื่องที่พวกเขาตัดสินใจกันเอง โดยไม่ได้รับอนุญาตจากฉัน” โรบินส่ายหัวและนั่งลงข้างๆหลี่ฟาน

“สิ่งที่พวกเขาต้องการคือ ความสัมพันธ์ระหว่างฉันกับคุณ”

“ดังนั้น ฉันจึงเป็นเพียงแค่ราชินีในนามเท่านั้น”

“เกี่ยวกับเรื่องการเมืองของประเทศนี้ พวกเขาก็คงจะจัดการกันเอง”

หลี่ฟานพยักหน้าอย่างเข้าใจ

หลังจากรู้ว่าโรงฝึกของหลี่ฟานตั้งอยู่ในอาณาจักรดรัมแห่งนี้ และพวกเขาก็คงจะไม่สามารถที่จะทำอะไรกับมันได้ ดังนั้นพวกเขาก็ควรที่จะตัดสินใจที่จะเลือกทำแบบนี้

“ตอนนี้เวลาก็ผ่านไปเกือบหนึ่งชั่วโมงแล้ว”

“ฉันไม่รู้ว่าคุณจะได้รับรางวัลอะไรในฐานะนักดาบที่แข็งแกร่งที่สุด อาจารย์”

โรบินเงยหน้าขึ้น เธอเหลือบมองไปยังรายการทองคำบนท้องฟ้า และถามหลี่ฟานด้วยรอยยิ้มที่อยู่บนใบหน้าของเธอ

“ใครจะไปรู้ แต่บางที… มันก็ควรจะเป็นรางวัลแย่” หลี่ฟานยักไหล่

หลังจากสิ้นเสียงของเขา รายการทองคำที่เงียบหายไปนานนับชั่วโมง ก็ส่องสว่างแสงสีทองวาบขึ้นมาทันที

ในชั่วขณะนี้ ทุกคนทั่วโลกก็เก็บสิ่งของที่อยู่ในมือของเขา และตั้งเป้าหมายไปที่รายการทองคำทันที

และหลังจากที่แสงสีทองหายไป บัลลังก์หรูหราสีเงินทั้งสิบที่ก็ปรากฏขึ้นมาในรายการทองคำบนทองฟ้า!

และตรงกลางของบัลลังก์ที่หรูหราทั้งสิบนั้น ก็มีบัลลังก์สีทองตั้งอยู่!

ในขณะนี้ นอกจากบัลลังก์สีทองที่ตั้งอยู่ตรงกลาง บัลลังก์สีเงินทั้งสิบที่วางเรียงกันเป็นวงกลมก็ได้มีตัวเลขตั้งแต่ 1-10 ปรากฏขึ้นมาเรียงกันอยู่ด้านบนของบัลลังก์

สำหรับบัลลังก์สีทองตรงกลางมันไม่มีตัวเลขปรากฏขึ้น แต่มันกลับสลักคำว่า “ศักดิ์สิทธิ์” เอาไว้ตรงข้ามแทน

“มันเริ่มขึ้นแล้ว อันดับนักดาบ!” โรบินหัวเราะเบาๆ

…