ตอนที่ 86 ฉันต้องการเอาชนะไคโด

“เป็นไปได้ยังไง!”

เมื่อเห็นว่าหลี่ฟานยกมือขึ้นและป้องกันอัสนีแปดทิศของตัวเองเอาไว้ได้ง่ายๆ ดวงตาของยามาโตะก็เบิกกว้างขึ้นมา

“เธอนี่… ดูเหมือนจะยังเด็กเกินไปนะ” หลี่ฟานส่ายหัว เขาพลิกมือไปคว้ากระบองของยามาโตะ แล้วปัดมันออกไปด้วยแรงเพียงเล็กน้อย

“ถ้าเธอมีฝีมือเพียงแค่ระดับนี้ล่ะก็ มันก็ไม่สามารถทำให้ฉันขยับได้แม้แต่ก้าวเดียวหรอกนะ”

“ฉัน… ฉันไม่เชื่อหรอก!” ยามาโตะก็กัดฟันและโจมตีไปที่หลี่ฟานอีกครั้ง

ผ่านไปครึ่งชั่วโมง ยามาโตะก็ล้มนอนลงไปกับพื้นด้วยมือทั้งสองข้างที่กางออก ตอนนี้ ใบหน้าและร่างกายของเธอกำลังเต็มไปด้วยเหงื่อ

ตรงข้ามกับเธอ หลี่ฟานยังคงยืนนิ่งโดยไม่ขยับแม้แต่ก้าวเดียว

“เป็นไปได้ยังไง ทำไมถึงมีช่องว่างที่ใหญ่แบบนี้กันล่ะ!” ยามาโตะมองไปที่หลี่ฟาน ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความไม่เชื่อ

“แม้ว่าเธอจะไม่อยากเชื่อ แต่มันก็คือความจริง” หลี่ฟานยิ้ม เขาเดินไปหายามาโตะและยื่นมือให้เธอ

"และนี่ก็ไม่ใช่เหตุผล ที่ทำให้อาจารย์แบบฉันมีอยู่งั้นหรอ?"

“อย่ากังวลไปเลยยามาโตะ ฉันจะฝึกให้เธอเป็นนักรบที่สามารถเอาชนะไคโดได้แน่นอน”

“ในเวลานั้น เธอจะสามารถเอาชนะไคโด เริ่มต้นวาโนะคุนิใหม่ และออกไปผจญภัยในทะเลได้”

“หลี่ฟาน…” ยามาโตะเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าที่ยิ้มแย้มของหลี่ฟาน

ภายใต้แสงแดดจ้า ยามาโตะรู้สึกว่าใบหน้าที่ยิ้มแย้มของหลี่ฟานดูเปล่งประกายมาก

"อาจารย์หลี่ฟาน!” ทันใดนั้น ยามาโตะก็โยนกระบองของเธอทิ้งไป

เธอกระโดดขึ้นจากพื้นด้วยมือทั้งสองข้างแล้วโยนตัวเองเข้าไปที่ร่างของหลี่ฟาน โดยที่มือของเธอกำลังโอบรอบเอวของหลี่ฟานเอาไว้อย่างแน่นหนา

“อาจารย์หลี่ฟาน คุณจะต้องสอนให้ฉันแข็งแกร่งขึ้น!”

“ฮ่าๆๆ ในที่สุดเธอก็เต็มใจที่จะเรียกฉันว่าอาจารย์แล้วสินะ” หลี่ฟานยกมือขึ้นลูบหัวของยามาโตะเบาๆ

“มาเถอะ มันยังไม่สายเกินไป เรามาเริ่มฝึกกันเลย”

“แต่ก็นะ ฉันไม่ได้หวังว่าเธอจะสามารถ [ ปล่อย ] ฮาคิเกราะออกมาได้ และพื้นที่ที่ฮาคิสังเกตของเธอสามารถครอบคลุมได้ก็มากกว่า 1 กิโลเมตรอีกด้วย”

“ส่วนฮาคิราชันย์ก็ยังไม่ตื่น”

“ฉันตัดสินใจแล้ว ในขณะที่เธอฝึก [ ประตูด่านทั้ง 8 ] การฝึกฝนฮาคิก็จะถูกนับรวมเข้าไปด้วย”

หลี่ฟานจำได้ว่า ยามาโตะควรจะปลุกฮาคิราชันย์ให้ตื่นขึ้นได้ในอีกสองปีต่อมา ดังนั้นหลี่ฟานจึงคิดที่จะสอนเธอตั้งแต่เนิ่นๆ

หากอยู่ภายใต้การฝึกฝนของเขา และยามาโตะก็ไม่แม้แต่จะเชี่ยวชาญในสิ่งที่เขาสอนเธอได้ หลี่ฟานก็คงจะมีข้อสงสัยเกี่ยวกับชีวิตของตัวเองแล้วล่ะ

“นี่… ฉันมีฮาคิราชันย์ด้วยงั้นหรอ?” ยามาโตะถามด้วยความแปลกใจ

“ทำไม เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเธอมีความสามารถนี้อยู่” หลี่ฟานเหลือบมองไปที่ยามาโตะอย่างขบขัน

“ลืมไปเถอะ ในช่วงสองปีนี้ ฉันจะสอนทุกอย่างให้กับเธอเอง”

“ถ้าเธอสามารถทำตามข้อกำหนดของฉันได้ ในช่วงการฝึกสองปีนี้ ฉันจะมอบผลอุโอะ อุโอะ สายพันธุ์มายา โมเดล มังกรฟ้า ให้กับเธอเป็นไง?”

หลังจากที่ได้ยินคำพูดและเห็นผลปีศาจสีฟ้าที่ปรากฏขึ้นในมือของหลี่ฟาน ยามาโตะก็แทบจะตะโกนออกมาอย่างตื่นเต้น

“ไม่ต้องห่วง ฉันจะตั้งใจฝึกฝนให้หนักอย่างแน่นอนอาจารย์หลี่ฟาน!”

“ก็ดี งั้นอย่างแรกก็เริ่มจากการวิ่งสักสิบชั่วโมงเป็นไง เริ่มได้!”

ด้วยเหตุนี้ หลี่ฟานและยามาโตะจึงเริ่มต้นการฝึกฝนขึ้นอย่างเป็นทางการ!

‘ผลอุโอะ อุโอะ (ปลา) สายพันธุ์มายา โมเดล มังกรฟ้า’ หลี่ฟานวางแผนที่จะมอบมันให้กับยามาโตะตั้งแต่ต้นอยู่แล้ว

เพราะหลังจากที่ยามาโตะเปิด [ ประตูด่านทั้ง 8 ] ประตูที่ 8 ‘ชิมง’ ออกมา มันจะก็นำภาระที่หนักหนามาสู่ร่างกายของเธอ และหากเธอไม่มีร่างกายและการฟื้นฟูที่แข็งแกร่งมากๆ เธอก็อาจจะตายได้

แม้ว่าร่างกายของผู้คนในโลกโจรสลัดโดยทั่วไป จะแข็งแกร่งมากกว่าร่างกายของผู้คนบนโลกนินจา แต่การใช้ [ ประตูด่านทั้ง 8 ] ของหลี่ฟาน มันก็ยังจะเผาผลาญพลังชีวิตของผู้ใช้อยู่ดี

ในเรื่องนี้ แม้แต่ร่างกายที่แข็งแกร่งก็ยังไม่สามารถมีบทบาทที่สำคัญได้

เว้นแต่จะสามารถได้รับพลังจากผลโซออน สายพันธุ์มายาที่ตื่นแล้ว เมื่อประตูแห่งความตายได้ถูกเปิดออก สิ่งที่รอผู้ใช้อยู่นั้นก็ย่อมเป็นความตาย

แต่หากผู้ใช้เป็นผู้ที่มีพลังผลโซออน สายพันธุ์มายาที่ตื่นแล้ว บางทีหลังจากที่เปิดประตูแห่งความตายแล้ว พวกเขาอาจจะสูญเสียพลังไปชั่วขณะก็ได้

หลี่ฟานไม่ต้องการให้ยามาโตะตายเพราะวิชา [ ประตูด่านทั้ง 8 ] ดังนั้น ในตอนแรกที่หลี่ฟานตัดสินใจที่จะสอนวิชากระบวนท่านี้ให้กับเธอ เขาก็ตั้งใจที่จะมอบผลปีศาจนี้ให้กับเธอเอาไว้แล้ว

…

เวลาได้ไหลผ่านไปอย่างรวดเร็ว จนกระทั่ง สองปีต่อมา

บนชายฝั่ง หลี่ฟานและยามาโตะกำลังยืนตรงข้ามกัน

ไม่กี่นาทีต่อมา ยามาโตะก็เริ่มเคลื่อนไหว

“ประตูด่านทั้ง 8 ประตูที่ 7 เคียวมง เปิด!”

“พยัคย์กลางทิวา!”

ดวงตาของยามาโตะเปล่งประกายด้วยแสงสีแดง เธอบีบบรรยากาศรอบๆ เอาไว้ในมือของเธอ และจากนั้นจึงต่อยออกไปที่หลี่ฟาน

*โฮก!

อากาศที่ส่งออกไปจากหมัดของยามาโตะกลายร่างเป็นเสือขาว และกระแทกเข้ากับร่างกายของหลี่ฟานโดยตรง

*ตู้ม!!!

ไม่กี่วินาทีต่อมา เมื่อทุกอย่างสงบลง พื้นที่รอบๆตัวของหลี่ฟานก็สั่นสะเทือนและแตกออกด้วยพลังหมัดของยามาโตะ

“นี่… สองปีผ่านไปแล้ว แต่ฉันก็ยังไม่มีวิธีไหนที่สามารถทำให้อาจารย์หลี่ฟานขยับได้เลย?'

ยามาโตะถอนหายใจและอดทนต่อความเจ็บปวดในร่างกายของเธอ หลังจากการเปิดใช้งานประตูด่านทั้ง 8 ประตูที่ 7 เคียวมง

“ถึงเธอจะพูดแบบนั้น แต่ความแข็งแกร่งของเธอก็เพิ่มขึ้นเพียงพอแล้วจริงๆ” หลี่ฟานเดินไปหายามาโตะและตบไหล่เธอ

“ฮาคิเกราะของเธอมาถึงระดับสูงสุดของการปลดปล่อยภายนอกแล้ว และความครอบคลุมฮาคิสังเกตก็ยังเพิ่มขึ้นหลายเท่า ส่วนฮาคิราชันย์เธอก็สามารถควบคุมมันได้อย่างดี”

“ด้วยการเพิ่มพลังของประตูด่านทั้ง 8 เข้าไป เธอก็ผ่านการประเมินของฉันแล้ว ไม่สิ เธอใช้เวลาเพียงสองปีเท่านั้นในการมาถึงระดับนี้ได้ ฉันขอให้คะแนนที่สมบูรณ์แบบกับเธอ”

“ในช่วงเวลาสองผีที่ผ่านมา มันเป็นงานหนักของเธอ และนี่ก็คือสิ่งที่ฉันสัญญาไว้กับเธอเมื่อตอนนั้น”

หลี่ฟานหยิบผลปีศาจสีฟ้าออกมาจากคลังของเขา และมอบมันให้กับยามาโตะ

ยามาโตะไม่ได้ปฏิเสธ เธอรีบกินผลปีศาจในมือของเธอเข้าไปทันที

“ยังไงก็ตามยามาโตะ แม้ว่าเธอจะได้เรียนรู้ [ ประตูด่านทั้ง 8 ] ไปแล้ว แต่เธอก็ไม่สามารถเปิดประตูที่แปดได้ จนกว่าผลปีศาจนี้จะตื่นขึ้น”

“ไม่อย่างงั้น เธอจะตายจริงๆ”

ในตอนที่พูดประโยคนี้ ใบหน้าของหลี่ฟานก็ดูจริงจังมาก

แม้ว่าในระหว่างการฝึกซ้อม หลี่ฟานจะได้บอกยามาโตะเกี่ยวกับข้อดีและข้อเสียของ [ ประตูด่านทั้ง 8 ] ให้เธอฟังไปแล้วก็ตาม

แต่ในขณะที่พวกเขากำลังจะออกจากห้องฝึกฝนแห่งกาลเวลา หลี่ฟานก็ยังคงต้องการเตือนเรื่องนี้ให้ยามาโตะฟังอีกครั้ง

“ไม่ต้องกังวลอาจารย์หลี่ฟาน ฉันยังต้องการออกทะเลเพื่อไปผจญภัยในอนาคต และฉันจะไม่มีทางตายไปก่อนเด็ดขาด!”

ยามาโตะยิ้มกว้างและวางมือบนไว้บนไหล่ของหลี่ฟาน

“นอกจากนี้ ฉันยังต้องการเห็นอาจารย์เกษียณตัวเองอยู่นะ เพราะอย่างนั้นฉันจะไม่ตายก่อนคุณเด็ดขาด”

หลังจากได้ยินคำพูดของยามาโตะ มุมปากของหลี่ฟานก็กระตุกอย่างแรง

“ไม่ต้องกังวล ตามสถานการณ์ในตอนนี้ของฉัน หากเธอแก่ตัวลงในอนาคต ฉันก็อาจจะยังเด็กอยู่ก็ได้”

“พวกเรากำลังจะออกไปเร็วๆนี้ เธอควรรีบไปเปลี่ยนชุดของเธอได้แล้ว”

“นี่คือเสื้อผ้าชุดก่อนของเธอ รับไป”

หลี่ฟานยื่นเสื้อผ้าของยามาโตะที่เขาเก็บไว้ก่อนหน้านี้ให้กับเธอ

ยามาโตะไม่สนใจคำพูดของหลี่ฟาน เธอเปลี่ยนเสื้อผ้าของเธอต่อหน้าเขาโดยตรง

ในช่วงสองปีที่ผ่านมา ในระหว่างการฝึกต่อสู้กับหลี่ฟาน ชุดหนังรัดรูปสีเขียวของยามาโตะก็ได้รับความเสียหาย และขาดลุ่ยมาเป็นเวลานานแล้ว

ดังนั้น ยามาโตะจึงไม่สนใจว่าจะถูกหลี่ฟานเห็นร่างกายของเธอ

เกี่ยวกับเหตการณ์ตรงหน้านี้ หลี่ฟานก็อดคิดถึงวันที่เขาพานามิและวีวี่ มาฝึกฝนภายในห้องนี้ขึ้นมา

ในบรรดาศิษย์ทั้งสามคนที่หลี่ฟานพามาฝึกฝนในห้องนี้ วีวี่เป็นเพียงคนเดียวที่ระมัดระวังตัวกับเขามากที่สุด

หลังจากที่เปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จแล้ว ยามาโตะก็พยายามลองใช้พลังของผลปีศาจของเธอ ประมาณสิบนาทีต่อมา ยามาโตะก็กลับมายืนอยู่ต่อหน้าหลี่ฟานอีกครั้ง

“ไปกันเถอะอาจารย์หลี่ฟาน ฉันแทบรอไม่ไหวแล้วที่จะเจอกับผู้ชายคนนั้นไคโด ฉันอยากเห็นการแสดงออกของเขาจริงๆ เมื่อเขาได้เห็นฉันใช้พลังผลปีศาจแบบเดียวกับเขา” ยามาโตะหัวเราะเสียงดัง

“ฉันแนะนำให้เธอมองหาเขาหลังจากที่ฝึกพลังผลปีศาจไปแล้วซักพักดีกว่านะ” หลี่ฟานส่ายหัว

“หลังจากนี้ ฉันจะช่วยเธอพัฒนาพลังของผลปีศาจเอง และฉันก็หวังว่าเธอจะสามารถปลุกพลังของผลปีศาจให้ตื่นได้เร็วขึ้น”

หลังจากพูดจบ หลี่ฟานก็ยกมือขึ้นไปแตะที่ไหล่ของยามาโตะ และในวินาทีถัดมา พวกเขาทั้งสองคนก็กลับมาที่โรงฝึกแห่งที่สี่ของหลี่ฟาน

"เอ๊ะ?! คุณหลี่ฟาน ยามาโตะ ทำไมพวกคุณกลับออกมาเร็วจัง”

ภายในโรงฝึก ซาดี้ที่กำลังจะเริ่มเดินเล่นรอบๆโรงฝึก ก็กระพริบตาด้วยความประหลาดใจ

“เดี๋ยวนะยามาโตะ ทำไมเธอถึงเปลี่ยนไปมากขนาดนี้กันล่ะ!”

…