ตอนที่ 7 นักดาบนิรนาม

“เด็กหนุ่มที่ชื่อลูฟี่ ในอนาคตเขาจะต่อสู้กับชิกิงั้นหรอ”

“เป็นไปได้ไหมว่าเขาจะกลายเป็นทหารเรือในอนาคต”

“แถมยังเป็นทหารเรือที่แข็งแกร่งด้วย!”

เหล่าทหารเรือพากันพูดออกมา

เมื่อมองดูรายชื่อทองคำ การ์ปดูประหลาดใจมาก

“การ์ป นายเป็นอะไรไป” เซ็นโกคุเหลือบมองเพื่อนของเขาอย่างแปลกใจ

“เฮ้ เซ็นโกคุ นั่นหลานชายของฉันเอง! ในอนาคตหลานชายของฉันเก่งมากจนสามารถสู้กับชิกิได้ ฮ่าๆๆ” การ์ปลูบจมูกและมองเซ็นโกคุอย่างโอ้อวด

“เฮ้ มันกลายเป็นหลานชายของนายเองงั้นหรอ” เมื่อได้ยินคำพูดของการ์ป เซ็นโกคุก็แสดงความตกใจออกมา

“อืม ดูเหมือนว่าหลานชายของนายจะมีความสามารถที่ดี ตอนนี้เขาน่าจะมีอายุที่เหมาะสมแล้ว พาเขามาที่กองทัพเรือและให้เซเฟอร์ฝึกเขาเป็นการส่วนตัว”

"ฮะ?! หมายความว่าไง นายคิดว่าฉันไม่สามารถฝึกสอนหลานชายของฉันได้งั้นหรอ?” การ์ปมองเซ็นโกคุอย่างไม่พอใจ

“ไม่ ฉันแค่คิดว่านายดูยุ่งมาก ให้เซเฟอร์ช่วยสอนจะดีกว่า เพราะไม่ว่ายังไงก็ตาม ตอนนี้เซเฟอร์เชี่ยวชาญในการฝึกฝนทหารเรือรุ่นใหม่มากที่สุด” เซ็นโกคุพูดพลางมองเซเฟอร์ที่ยืนอยู่ด้านข้างเขา

“ดูเหมือนว่าจะเป็นเมล็ดพันธุ์ที่ดีจริงๆ ถ้านายต้องการการ์ป ฉันสามารถยอมรับเขาได้ในฐานะของเด็กฝึกงาน” เซเฟอร์หันไปมองการ์ป

“เฮ้ ในเมื่อเซเฟอร์พูดแบบนั้น ฉันจะพาเจ้าเด็กนั่นไปหานายทีหลัง” การ์ปพยักหน้า

“ยังไงก็ตาม ลูฟี่ไปเจอตาเหยี่ยวได้ยังไง กิออนช่วยฉันถามหน่อย”

กิออนพยักหน้าและด้วยความคิด ข้อความของเธอก็ปรากฏขึ้นในรายชื่อทองคำ

[โมโมะอุซางิ กิออน: ตาเหยี่ยว ทำไมลูฟี่ถึงอยู่กับนาย ]

[ตาเหยี่ยว มิฮอว์ก: ฉันเจอเขาโดยบังเอิญ ]

[โมโมะอุซางิ กิออน: ในกรณีนี้ นายช่วยพาลูฟี่ไปที่ฐานทัพเรือที่ใกล้ที่สุดหน่อยจะได้ไหม? ]

“ไม่… ไม่ได้นะ นายจะจับลูฟี่ไปไม่ได้!!”

เมื่อเห็นข้อความนี้ อุซปก็กรีดร้องออกมาด้วยความสยดสยอง และแม้แต่สายตาของโซโลที่มองมิฮอว์ก ก็เต็มไปด้วยความตื่นตัว

ไม่ไกลนักดอน ครีกก็เตรียมพร้อมที่จะวิ่งหนีแล้ว

ในความเป็นจริงๆถ้าลูฟี่และโซโลยังไม่โต เขาก็ยังมีความหวังที่พอจะเอาชนะพวกเขาได้

แต่ถึงอย่างนั้นนามิก็ยังเป็นภูเขาที่เขาข้ามไปไม่ได้ ถ้าไม่ใช่เพราะเรือของเขาโดนมิฮอว์กแยกออกเป็นสองส่วน เขาคงรีบขับเรือออกไปแล้ว

แต่กองทัพเรือกลับขอให้มิฮอว์คพาลูฟี่กลับไป ดอน ครีกก็อดไม่ได้ที่จะทำสีหน้าแปลกใจ

ถ้ามิฮอว์คพาลูฟี่และสหายของเขาไปจริงๆ แสดงว่าเขาก็ไม่ต้องต่อสู้กับนามินะ

อย่างไรก็ตาม สิ่งต่างๆจะไม่เป็นไปตามที่ดอน ครีกคิดเอาไว้

[ตาเหยี่ยว มิฮอว์ก: ทำด้วยตัวเองเถอะ นี่ไม่ใช่งานของฉัน ]

มิฮอว์คปฏิเสธกองทัพเรือทันที

เขามีความคาดหวังในตัวของโซโลและลูฟี่มาก และเขาก็ไม่ต้องการให้ลูฟี่และพรรคพวกของเขาตกอยู่ในมือของกองทัพเรือ

แม้ว่าเขาจะไม่รู้ว่าทำไม กองทัพเรือถึงบอกให้เขาพาลูฟี่ไปที่ฐานทัพเรือที่อยู่ใกล้ที่สุดก็ตาม

‘บางทีตัวตนของลูฟี่อาจไม่ธรรมดา’ มิฮอว์คคาดเดา

“ตาเหยี่ยวคนนี้!” การ์ปบีบหมัดของเขา

“ดูเหมือนว่าฉันจะต้องไปที่นั่นด้วยตัวเอง”

การ์ปยังไม่รู้ว่าลูฟี่ได้กลายเป็นโจรสลัดไปแล้ว ถ้าเขารู้เรื่องนี้เขาคงไม่คิดที่จะไปตามหาลูฟี่หรอก

“เห้อ…ปลอดภัยแล้ว” เมื่อเห็นว่าตาเหยี่ยวไม่ได้ตั้งใจจะจับลูฟี่ อุซปก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

— [ อันดับวิชาดาบ ] อันดับที่ 12 [ เท้าราชสีห์ผ่าพันภูผา ] ผู้ใช้ ราชสีห์ทองคำ ชิกิ —

— ท่านี้คล้ายกับท่าคลื่นพิฆาตเพียงเเต่ใช้เท้าทั้งสองข้างที่เป็นดาบ ตวัดออกไปด้านหน้าหลายต่อหลายครั้ง จนทำให้เกิดคลื่นดาบนับสิบๆคลื่นพุ่งเข้าใส่ศัตรู — 

[ราชสีห์ทองคำ ชิกิ: ฮ่าฮ่า ยังเป็นชายชราคนนี้อยู่ แต่ลูฟี่เด็กคนนี้ดูเหมือนจะเก่งมากในอนาคต เพราะเจ้าเด็กนี่สามารถทำให้ฉันคนนี้ใช้ท่านี้ออกมาได้ แต่พอพูดไป ฉันค่อนข้างสงสัยว่าทำไมเรย์ลี่กับคิซารุถึงสู้กันในอนาคต ]

[ราชานรก เรย์ลี่: มันเป็นปัญหาจริงๆ เป็นไปได้ไหมว่ากองทัพเรือมาที่นี่เพื่อที่จะจับฉัน ]

[ผมแดง แชงค์: รองกัปตันเรย์ลี่ คุณต้องการมาที่เรือของผมสักสองสามวันไหม? ]

[ราชานรก เรย์ลี่: ลืมไปเถอะ ฉันยังอายุไม่ถึงเกณฑ์ที่จะต้องได้รับการปกป้องจากเด็กฝึกงาน ถ้ากองทัพเรือมาจริง ๆ ฉันก็จะเอาชนะพวกเขาโดยตรง ]

[ผมแดง แชงค์: ตามที่คาดไว้ รองกัปตันเรย์ลี่! ]

[คิซารุ โบซาริโน่: เฮ้ อย่าพูดอย่างนั้นสิ ฉันเองก็ไม่ได้อยากจะสู้กับคุณหรอกนะเรย์ลี่ ]

[ราชานรก เรย์ลี่: ฮ่าๆๆ ตอนนี้นายอายุมากแล้ว และความแข็งแกร่งของนายก็คงจะลดลงอย่างมาก ถ้านายสู้กับฉันจริงๆ นายก็อาจจะแพ้อย่างน่าสังเวช ]

[อิซโช: สิ่งนี้สามารถใช้คาดเดาในอนาคตได้งั้นหรอ? แล้วอนาคตจะเป็นยังไงกันนะ? ]

[โมโมะอุซางิ กิออน: อันดับต่อไปประกาศแล้ว คุณเป็นใครกันแน่? นักดาบผู้ยิ่งใหญ่ที่สามารถไปถึงระดับนี้ได้ ]

ขณะพูดกิออนอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ ที่จริงแล้วมีนักดาบที่เธอไม่รู้จักและทรงพลังอย่างยิ่งอยู่ในทะเลแห่งนี้ด้วย

รู้ไหม แม้แต่โมโมะอุซางิ กิออน วิชาดาบของเธอก็ได้รับการประกาศการจัดอันดับไปก่อนหน้านี้แล้ว

— [อันดับวิชาดาบ] อันดับ 11 [ ดาบแรงโน้มถ่วง : เสือใหญ่ ] ผู้ใช้ อิซโช —

— รวบรวมแรงโน้มถ่วงไว้ในดาบและฟันออกไป ในขณะเดียวกันก็ปลดปล่อยแรงโน้มถ่วงขนาดมหึมาในแนวนอนสู่คลื่นดาบ ตัด บดขยี้ และทำลายทุกสิ่งทุกอย่างที่อยู่ตรงหน้า! —

[อิซโช : วิชาดาบของฉันปรากฏขึ้นแล้ว ต่อไปมันจะเล่นฉากในอดีตหรืออนาคตกันนะ? ]

ในเวลานี้ บรรดาบุคคลต่างๆในท้องทะเลที่ใช้ดาบต่างแหงนหน้าขึ้นมองไปบนท้องฟ้า

พวกเขาทั้งหมดต่างอยากรู้เกี่ยวกับนักดาบที่นิรนาม ผู้ที่ไม่เป็นที่รู้จักของผู้คน

ในไม่ช้า ภาพของอิซโชก็ได้ปรากฏขึ้นในรายการทองคำ

เขาสวมเสื้อคลุมพลเรือเอกที่สลักคำว่า ‘ความยุติธรรม’ ไว้กลางหลัง

ดวงตาของเขาปิดแน่น และดาบในมือของเขาเรืองแสงด้วยแสงสีม่วง

ผู้ที่ยืนอยู่ตรงข้ามเขาก็คือชายคนหนึ่งที่สวมหมวกทรงสูงสีดำ และถือท่อเหล็กขนาดยาวอยู่ในมือ

บนร่างกายของเขาเต็มไปด้วยเปลวเพลิงสีส้มแดงที่กำลังลุกโชน

…