TXV – 73 ลูกค้าปริศนา !

TXV – 73 ลูกค้าปริศนา !

          แม้ว่าตอนนี้เซี่ยเหล่ยจะรู้ที่อยู่และรายละเอียดต่างๆเกี่ยวกับครอบครัวของหล่าวฉี่แล้ว แต่เขาก็ยังคิดหาวิธีจัดการกับหล่าวฉี่ไม่ออก เซี่ยเหล่ยไม่สามารถบุกเข้าบ้านไปเพื่อทำร้ายหล่าวฉี่ หรือไปลักพาตัวลูกชายของเขาได้ นั่นเพราะเขาไม่ได้เป็นคนชั่วและจะไม่มีทางทำเรื่องแบบนั้นแน่ เซี่ยเหล่ยยังคงคิดถึงการลักลอบเข้าไปในบ้านของหล่าวฉี่และขโมยหลักฐานที่ยืนยันว่าเขาทำความผิด แต่ฉิงเสวียงบอกว่าเขาไม่เคยทำเรื่องเลวร้ายด้วยตัวเองเลย ดังนั้นแล้วโอกาสที่เขาจะขโมยหลักฐานมาได้มันจะมีมากสักแค่ไหนกันเชียว ?

 

          อย่างไรก็ตามนี่มันไม่ได้เลวร้ายไปเสียหมด เขาได้กลายมาเป็นเพื่อนกับฉิงเสวียง นี่เป็นการเริ่มต้นที่ดีที่จะทำให้เขาสามารถไปจัดการกับหล่าวฉี่ได้ เขานั่งอยู่ในห้องส่วนต่ออีกครู่หนึ่ง จากนั้นจึงจ่ายเงินและออกจากร้านน้ำชาซูชาน ขับรถกลับไปยังอาชาสายฟ้าเวิกค์ช็อป

 

          ขณะที่ลงจากรถ เซี่ยเหล่ยเห็นคนแปลกหน้าสองคนกำลังคุยกับหม่าเสี่ยวอันอยู่ในเวิกค์ช็อป เซี่ยเหล่ยลองสังเกตคนทั้งคู่ พวกเขาสวมชุดสูทและถือกระเป๋าเอกสารดูท่าทางมีมารยาทพอสมควร เขาสงสัยและกำลังคิดว่า ‘พวกนั้นเป็นใคร? เขามาที่เวิกค์ช็อปนี้ทำไม?’

 

          หม่าเสี่ยวอันเห็นเซี่ยเหล่ยจึงทักทายเขา “เหล่ย…หัวหน้าเหล่ย มีใครบางคนต้องการคุยเรื่องธุรกิจกับนาย” จากนั้นเขาจึงหันไปทางผู้ชายสองคนนั้น “นี่คือหัวหน้าของพวกเรา เซี่ยเหล่ย พวกคุณต้องคุยกับเขา ฮ่าๆ ผมไม่ใช่คนที่ตัดสินใจแทนได้หรอกครับ”

 

          สองคนนี้คงเป็นลูกค้ารายใหม่ที่เขาไม่รู้จัก เซี่ยเหล่ยกล่าวต้อนรับเขา หลังจากเลิกทำงานกับสือจิงชิว ธุรกิจของอาชาสายฟ้าเวิกค์ช็อปก็ซบเซาลงเรื่อยๆ มีเพียงแค่รายได้เล็กๆน้อยๆที่ยังสามารถพยุงเวิกค์ช็อปนี้ไว้ได้ ดังนั้นการมีลูกค้ารายใหม่เข้ามาจึงเป็นเรื่องที่ดี

 

          เมื่อทั้งสองคนได้ยินว่าเซี่ยเหล่ยเป็นเจ้าของที่นี่ จึงยิ้มให้และทักทายเขาอย่างเป็นมิตร

 

          “สวัสดีครับผมชื่อ จู้งเหว่ย และนี่คือเพื่อนร่วมงานของผม เจียงซิน” ชายที่ชื่อ จู้งเหว่ย ยิ้มและพูดต่อ “พวกเราเป็นตัวแทนกลุ่มอุตสาหกรรมประเทศจีนจากชิงตู่”

 

          เซี่ยเหล่ยไม่เคยเห็นหน้าทั้งเจียงซินและจู้งเหว่ย เขาไม่เคยรู้จักสองคนนี้มาก่อนและไม่เคยได้ยินใครพูดถึงชื่อทั้งคู่ด้วย และนี่ยังเป็นครั้งแรกที่เขาได้ยินเรื่องกลุ่มอุตสาหกรรมประเทศจีน เขาจึงคิดว่านี่มันค่อนข้างแปลก ‘มันคงไม่แปลกถ้าเป็นบริษัทจากเมืองห่ายจูหรือเมืองอื่นใกล้ๆ การมารับชิ้นส่วนที่สั่งซื้อไว้หรือจะมาสั่งสินค้าล็อตใหม่ แต่ชิงตู่อยู่ไกลออกไปมากๆ ?  เขาไม่เคยติดต่อค้าขายกับกลุ่มอุตสาหกรรมประเทศจีน แล้วพวกเขาทั้งคู่มาหาเขาที่นี่ได้ยังไง?’

 

          เจียงซินเหมือนจะพอเดาได้ว่าเซี่ยเหล่ยกำลังคิดอะไร “คืออย่างนี้ครับคุณเซี่ย พวกเรามาที่นี่เพื่อจะพูดคุยเรื่องบางอย่าง”

 

          ไม่ใช่เพราะธุรกิจหรอ ? เซี่ยเหล่ยรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย แต่เขาก็ไม่ได้แสดงอาการใดๆออกไป “คุณต้องการคุยเรื่องอะไรหรือ?”

 

          เจียงซินเปิดกระเป๋าและหยิบถุงผ้าถุงหนึ่งออกมา จากนั้นเขาจึงเปิดถุงผ้าเผยให้เห็นชิ้นส่วนอุปกรณ์อันหนึ่ง                

 

          เซี่ยเหล่ยนิ่งค้างไปทันทีที่เขาเห็นชิ้นส่วนอันนั้น นี่เป็นอุปกรณ์ที่มีความแม่นยำสูงมาก ที่เขาได้ผลิตมันให้กับกลุ่มบูรพาอุตสาหกรรม และมันทำให้เขามีรายได้หลักล้านเป็นครั้งแรกในชีวิต เขาจำได้ทุกรายละเอียดและทุกๆเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นขณะทำชิ้นส่วนอันนี้ เพราะเขาทำมันทั้งหมดด้วยตัวของเขาเอง

 

          “คุณจำชิ้นส่วนอันนี้ได้ไหม คุณเซี่ย?” เจียงซินถาม

 

          เซี่ยเหล่ยพยักหน้า “แน่นอนว่าผมจำได้ นี่เป็นชิ้นส่วนที่ผมผลิตให้กับกลุ่มบูรพาอุตสาหกรรม แต่ทำไมมันถึงมาอยู่ในมือพวกคุณล่ะ?”

 

          จู้งเหว่ยเป็นคนตอบ “นี่เป็นเหตุผลว่าทำไมเราถึงมาที่นี่ ชุดของชิ้นส่วนที่คุณสร้างเป็นสินค้าที่เราสั่งซื้อกับกลุ่มบูรพาอุตสาหกรรม มันมีความสำคัญมาก คุณเองก็คงรู้ว่าระบบประมวลผลที่มีความแม่นยำสูงในปัจจุบันนี้ มันแทบเป็นไปไม่ได้เลยที่จะมีอยู่ในประเทศของเรา เพราะมีการปิดกั้นเทคโนโลยีจากทางฝั่งยุโรปและอเมริกา แต่อย่างไรก็ตามคุณทำมันสำเร็จ และเรารู้สึกประทับใจมาก”

 

          เซี่ยเหล่ยหัวเราะ “นี่พวกคุณคงไม่ได้มากจากชิงตู่เพื่อจะมาชื่นชมผมหรอกนะ ใช่ไหม ?”

 

          เจียงซินพูด “คุณเป็นคนตลกนะคุณเซี่ย เรามาเพื่อตรวจสอบสิ่งนี้และมาเพื่อสร้างผลประโยชน์บางอย่างให้กับคุณ คุณควรจะรู้นะว่าผมกำลังพูดเกี่ยวกับอะไร !”

 

          “คุณต้องการให้ผมผลิตชิ้นส่วนอันอื่นๆและส่งมันให้กับพวกคุณ?” เซี่ยเหล่ยพูด

 

          “ถูกต้องและผมขอรับรอง ถ้าหากคุณสามารถพิสูจน์ได้ว่าคุณผลิตชิ้นส่วนที่มีความแม่นยำสูงแบบอันนี้ได้ คุณจะมีคำสั่งซื้อเข้ามาอีกมากมายในอนาคต” เจียงซินพูด

 

          เซี่ยเหล่ยรู้สึกตื่นเต้นกับโอกาสในครั้งนี้ แต่เขายังคงเก็บอาการเอาไว้ “ผมขอถามคำถามก่อนที่จะตอบตกลงได้ไหม?”

 

          “ถามมาได้เลยครับ” จู้งเหว่ยพูดอย่างสุภาพ

 

          “ผมผลิตชิ้นส่วนนี้ให้กับกลุ่มบูรพาอุตสาหกรรม แต่พวกเขาก็ไม่เคยพูดเรื่องนี้กับใคร แล้วพวกคุณรู้ได้ยังไงว่าผมเป็นคนผลิตชิ้นส่วนอันนี้?” เซี่ยเหล่ยพูด

 

          จู้งเหว่ยหัวเราะออกมา “มันง่ายมาก ที่เมืองของเราไม่มีทั้งอุปกรณ์และคนที่มีความสามารถด้านนี้ เราคิดมาตลอดว่ากลุ่มบูรพาอุตสาหกรรมจะไม่สามารถสร้างชิ้นส่วนนี้ได้ แต่พวกเขากลับทำได้ และส่งมอบสินค้าให้เราได้ทันเวลา และแน่นอนว่าเราต้องอยากรู้ว่าใครเป็นคนผลิตชิ้นส่วนนี้ หลังจากได้รับชิ้นส่วนมา เราจึงให้หน่วยงานที่เกี่ยวข้องเข้ามาทำการตรวจสอบและมันก็ไม่ยากเพราะทุกคนในกลุ่มบูรพาอุตสาหกรรมรู้เกี่ยวกับเรื่องนี้และจากการตรวจสอบครั้งนั้นมันก็ได้พาเรามาที่นี่”

 

          เซี่ยเหล่ยได้คำตอบสำหรับคำถามของเขาแล้ว คำอธิบายของ จู้งเหว่ย มันดูสมเหตุสมผล ประธานหนิงจากบูรพาอุตสาหกรรมก็เคยพูดไว้ว่าชิ้นส่วนอันนี้มีความสำคัญมาก และมันจะทำเงินให้เขาได้เป็นล้านๆ คนของกลุ่มอุตสาหกรรมประเทศจีนไม่ได้คาดหวังว่าชิ้นส่วนที่สำคัญอันนี้จะสามารถพัฒนาขึ้นมาจนเสร็จได้ ดังนั้นเมื่อกลุ่มบูรพาอุตสาหกรรมสามารถผลิตและส่งสินค้ามาให้ได้ ทำไมพวกเขาจะไม่อยากตรวจสอบถึงต้นตอล่ะ? และตัวแทนจากกลุ่มอุตสาหกรรมประเทศจีนก็ถูกส่งมาที่นี่หลังจากการตรวจสอบเสร็จสิ้นแล้ว

 

          “คุณเซี่ยได้โปรดแสดงให้เราเห็นถึงความสามารถของคุณ” เจียงซินพูด

 

          เซี่ยเหล่ยพยักหน้า “แน่นอน ! แต่ผมไม่มีวัสดุชั้นดีอยู่ที่นี่หรอกนะ ผมคงทำได้แค่ใช้วัสดุธรรมดาๆทั่วไปเท่านั้นล่ะ”

 

          “คุณไม่จำเป็นต้องใช้วัสดุอุปกรณ์ของคุณเอง เราได้จัดเตรียมมาให้คุณเรียบร้อยแล้ว” จู้งเหว่ย เปิดกระเป๋าของเขาและหยิบถุงผ้าออกมาส่งให้เซี่ยเหล่ย

 

          มีชิ้นส่วนของโลหะผสม ชนิดเดียวกับที่เขาใช้ผลิตให้กับบูรพาอุตสาหกรรม เซี่ยเหล่ยนำโลหะผสมเดินไปยังเครื่องกลึง เขาประมวลผลช่องว่างและปรับการตั้งค่าทั้งหมดด้วยตัวเอง และใช้ตาข้างซ้ายซูมเข้าไปเพื่อตัดแผ่นโลหะทีละนิดด้วยความแม่นยำตามที่เขาต้องการ กระบวนการทั้งหมดตั้งแต่เขาเริ่มเปิดเครื่องจนถึงเวลาที่เขาทำทั้งหมดเสร็จสิ้นใช้เวลาประมาณครึ่งชั่วโมง

 

          เซี่ยเหล่ยวางชิ้นส่วนที่เขาเพิ่งทำเสร็จบนมือของ  จู้งเหว่ย “เชิญคุณตรวจสอบได้”

 

          จู้งเหว่ยมองไปยังชิ้นส่วนที่เซี่ยเหล่ยทำและกล่าวชื่นชม “คุณไม่จำเป็นต้องใช้แบบแปลนหรือปัจจัยอื่นๆ และคุณยังสามารถทำมันออกมาได้ในเวลาแค่ครึ่งชั่วโมง นี่มันสุดยอดมาก”

 

          ในทางกลับกันเจียงซินหยิบอุปกรณ์ตรวจสอบบางอย่างออกมาและหยิบชิ้นส่วนไปจาก จู้งเหว่ย เพื่อทำการตรวจสอบ

 

          เครื่องมือของเจียงซินมีความแม่นยำสูงมาก ดูเหมือนว่ามันจะเป็นเครื่องสแกนแบบอินฟราเรด เขาวางเครื่องมือหันเข้าไปหาชิ้นส่วนนั้นและเริ่มสแกน และข้อมูลตัวเลขของชิ้นส่วนนั้นก็ถูกแสดงออกมา เซี่ยเหล่ยไม่เคยเห็นเครื่องมือตรวจสอบแบบนี้เลยแม้แต่ในกลุ่มบูรพาอุตสาหกรรม

 

          เจียงซินได้รับผลการตรวจสอบอย่างรวดเร็วและดูเหมือนเขาจะปกปิดอาการตื่นเต้นไว้ไม่ได้ เขาหัวเราะและพูดว่า “ดูเหมือนว่าเราจะมาหาถูกคนแล้ว คุณเซี่ย คุณเป็นคนที่มหัศจรรย์มาก”

 

          พนักงานของอาชาสายฟ้าเวิกค์ช็อปต่างยิ้มและพวกเขาทั้งหมดค่อนข้างจะตื่นเต้น

 

          “คุณยังคงต้องการชิ้นส่วนแบบนี้อยู่มั้ย?” เซี่ยเหล่ยถาม

 

           จู้งเหว่ยยิ้มและพูด “เราไม่ต้องการชิ้นส่วนแบบนี้ แต่เราต้องการคนแบบคุณ”

 

          เจียงซินวางชิ้นส่วนไว้ในกระเป๋าอย่างระมัดระวัง “คุณเซี่ย คุณสนใจที่จะมาร่วมงานกับเราที่กลุ่มอุตสาหกรรมประเทศจีนมั้ย? คุณสามารถกำหนดเงื่อนไขของคุณเองได้ เราจะพยายามจัดหาให้ถ้ามันไม่เป็นการสิ้นเปลืองจนเกินไป”

 

          ‘คุณสามารถกำหนดเงื่อนไขของคุณเองได้’ จะมีสักกี่บริษัทในโลกกันที่จะให้ข้อเสนอแบบนี้?

 

          ข้อเสนอของเจียงซินเป็นสิ่งที่น่าสนใจมากสำหรับเซี่ยเหล่ย

 

          หม่าเสี่ยวอัน จูเสี่ยวหง และคนอื่นๆ พวกเขาต่างรู้สึกกระวนกระวายและรู้สึกกังวลเกี่ยวกับเรื่องนี้ พวกเขาต่างก็ภูมิใจในตัวของเซี่ยเหล่ย แต่ก็กังวลเกี่ยวกับอนาคตของตัวเองด้วยในเวลาเดียวกัน ถ้าเซี่ยเหล่ยตัดสินใจไปร่วมงานกับกลุ่มอุตสาหกรรมประเทศจีน อาชาสายฟ้าเวิกค์ช็อปก็ต้องปิดตัวลง พวกเขาจะสามารถไปทำอะไรได้นอกจากทำงานที่ไซต์งานก่อสร้าง มันเป็นเรื่องยากมากสำหรับจูเสี่ยวหง ถ้าเซี่ยเหล่ยไม่พาเธอมาทำงานที่นี่ ตอนนี้เธอคงจะเป็นขอทานอยู่ข้างถนนไปแล้ว เขาได้ให้ชีวิตใหม่กับเธอ และเธอหวังว่าชีวิตจะดียิ่งขึ้นกว่านี้ เธอจะทนเห็นเซี่ยเหล่ยจากไปได้ยังไง?

 

          ทุกสายตาจ้องไปที่เซี่ยเหล่ย รอคำตอบของเขาอย่างกังวลใจ

 

          เซี่ยเหล่ยจ้องไปที่ใบหน้าของหม่าเสี่ยวอัน จูเสี่ยวหง และคนอื่นๆ เขาเห็นความกระวนกระวายใจ ความไม่เต็มใจ และความกังวลต่ออนาคตของพวกเขา ทันใดนั้นเซี่ยเหล่ยก็หัวเราะออกมา “ขอบคุณสำหรับข้อเสนอสุดพิเศษของคุณ มันอาจจะดีสำหรับผมที่จะได้ไปทำงานกับคุณ แต่ผมก็ยังชอบที่จะอยู่ที่นี่ ถ้าคุณอยากจะได้ชิ้นส่วนพวกนั้นก็แค่มาสั่งซื้อกับผม นั่นมันก็ไม่ต่างกับการที่ผมไปทำงานที่อุตสาหกรรมประเทศจีนใช่ไหมครับ?”

 

          จูเสี่ยวหงและคนอื่นๆต่างโล่งใจและมีรอยยิ้มเต็มใบหน้า

 

           จู้งเหว่ยและเจียงซินมองไปที่เซี่ยเหล่ยอย่างผิดหวัง อย่างไรก็ตามมันคงจะดีกว่าถ้าเซี่ยเหล่ยไปทำงานกับพวกเขา

 

          “น่าเสียดาย ประตูของกลุ่มอุตสาหกรรมประเทศจีนยินดีเปิดให้คุณเสมอ ไม่ว่าคุณต้องการจะมาเข้าร่วมเมื่อไหร่ เราจะต้อนรับคุณเสมอครับ” จู้งเหว่ย พูด

 

          “ขอบคุณครับ ผมจะเก็บไว้พิจารณา ผมขอถามเพิ่มเติมได้ไหม กลุ่มอุตสาหกรรมประเทศจีนทำงานเกี่ยวกับอะไรบ้าง?”

 

          เจียงซินรู้สึกประหลาดใจ “คุณเซี่ย นี่หมายความว่าคุณยังไม่รู้ว่าพวกเราทำอะไรที่กลุ่มอุตสาหกรรมประเทศจีน?”

 

          เซี่ยเหล่ยพยักหน้า “ขอโทษครับ ผมไม่รู้จริงๆ”

 

          เจียงซินยิ้มและพูด “เรากลุ่มอุตสาหกรรมประเทศจีน เป็นบริษัทที่รัฐบาลเป็นเจ้าของ เราผลิตเครื่องบินรบ รถถัง ขีปนาวุธและอื่นๆ และเราไม่ได้ทำเพื่อหวังผลกำไร แต่เพื่อความแข็งแกร่งของประเทศของเรา”

 

          เซี่ยเหล่ยตกใจ หลังจากได้ฟัง เจียงซินพูดเขาก็เข้าใจทันทีว่าทำไมประธานหนิงถึงได้เน้นย้ำถึงความสำคัญของชิ้นส่วนอันนั้น นอกจากนั้นแล้วเขาก็ยังเข้าใจด้วยว่าทำไมกลุ่มอุตสาหกรรมประเทศจีนจึงได้ตามหาตัวคนที่ผลิตชิ้นส่วนนี้ได้ง่ายนัก

 

          รัฐบาลเป็นเจ้าของอุตสาหกรรมทางการทหาร ในอนาคตใครจะกล้ามีปัญหากับอาชาสายฟ้าเวิกค์ช็อป ถ้าที่นี่ได้รับคำสั่งซื้อจากพวกเขา ?

 

          จู้งเหว่ยหยิบเอกสารออกมาจากกระเป๋าและส่งให้เซี่ยเหล่ย “เราอยากให้คุณเซี่ยเริ่มผลิตชิ้นส่วนให้เราตั้งแต่ตอนนี้ ในเอกสารนี้มีแบบแปลนของชิ้นส่วนที่เราต้องการ และทางเราจะเป็นคนจัดหาวัสดุมาให้ คุณลองอ่านดูก่อน และจากนั้นเราค่อยมาพูดเกี่ยวกับเรื่องสัญญากัน”

 

          เซี่ยเหล่ยเปิดเอกสารอ่านไปเรื่อยๆ

 

          “คุณเซี่ย ผมมีข้อเสนอ” เจียงซิน พูด

 

          “ข้อเสนออะไร?” เซี่ยเหล่ยถามอย่างไม่ได้สนใจมากนัก

 

          “ทางเราหวังว่าคุณเซี่ยจะจดทะเบียนเวิกค์ช็อปนี้เป็นบริษัท โปรดเข้าใจด้วย เราเป็นบริษัทของรัฐบาลและยังเป็นบริษัทขนาดใหญ่ ถ้าคุณมาร่วมงานกับเราและที่นี่ยังเป็นแค่เวิกค์ช็อปเล็กๆ ทางเราเกรงว่านี่จะเป็นอันตรายต่อบริษัทของเราและคงไม่ดีสำหรับคุณด้วยเช่นกัน” เจียงซิน พูด

 

          เซี่ยเหล่ยหัวเราะ “คุณไม่ต้องกังวลเกี่ยวกับเรื่องนี้ ผมดำเนินการเรื่องนี้ไว้ก่อนที่พวกคุณจะมาเสียอีก ผมกำลังจะจดทะเบียนที่นี่เป็นบริษัทในบ่ายวันนี้และกำลังมองหาที่ดินเพื่อสร้างโรงงาน”

 

          ทันใดนั้น จู้งเหว่ย ก็ขยับมาใกล้เขาและพูดข้างหู “คุณเซี่ย ชิ้นส่วนที่เราต้องการคุณต้องเป็นคนผลิต แค่คุณคนเดียวเท่านั้น คุณรู้ใช่ไหมว่าผมหมายความว่ายังไง? ส่วนอื่นๆที่เหลือเราสามารถผลิตเองได้”

 

          เซี่ยเหล่ยหัวเราะ “ไม่มีปัญหา”

 

          จู้งเหว่ยยื่นมือไปหาเซี่ยเหล่ย “ยินดีที่ได้ร่วมงานกันครับ”

 

          เซี่ยเหล่ยจับมือกับจู้งเหว่ย “ยินดีที่ได้ร่วมงานกันครับ”

 

          เจียงซินเองก็ยื่นมืออกมาจับมือเซี่ยเหล่ย “ยินดีที่ได้ร่วมงานกันครับ”

 

          “ยินดีที่ได้ร่วมงานกันครับ” เซี่ยเหล่ยพูด

 

          พนักงานของอาชาสายฟ้าเวิกค์ช็อปได้ออกมาปรบมือยินดีกับความร่วมมือในครั้งนี้…

 

          ติดตามตอนต่อไป.....