ตอนที่ 45: ลีไว

ทีแรกเลโอนาร์โดก็รู้สึกสับสนเมื่อได้ยินเรื่องแก๊ส แต่แล้วเขาก็ต้องตกตะลึง

เมื่อเซอร์จิโอปล่อยแก๊สปริมาณมหาศาลออกมาทางรูขุมขนบนผิวหนังจริงๆ และแก๊สนั้นก็ดันร่างของเขาให้ลอยขึ้นไปในอากาศ

ด้วยแรงขับเคลื่อนนั้น ร่างกายอันใหญ่โตของเขา แม้จะมีโรนัลด์ขี่คออยู่ กลับดูเบาหวิวขึ้นมาในพริบตา

"ถึงเซอร์จิโอจะเป็นโรคอ้วน แต่เขาปลุกพลังขึ้นมาพร้อมกับร่างกายพิเศษที่ทำให้เขาสามารถควบคุมและเพิ่มปริมาณแก๊สในร่างกายได้ เมื่อมานาของเขามีมากพอ เขาก็สามารถพึ่งพาแก๊สนั่นในการบินได้"

วิลเลียมอธิบายเมื่อสังเกตเห็นความตกตะลึงของเลโอนาร์โด

"ไปกันเถอะ"

เขาเสริมพลางทะยานขึ้นสู่อากาศอีกครั้งและบินนำไป

ในเวลาเดียวกัน ปีกคู่หนึ่งก็ก่อตัวขึ้นเบื้องหลังลูซี่—มันคือสายลมที่ควบแน่นจนกลายเป็นรูปร่างที่จับต้องได้

เมื่อพวกเขาทั้งหมดลอยขึ้นสู่ท้องฟ้า ผู้คนเบื้องล่างก็ได้แต่แหงนมองด้วยความตื่นตาตื่นใจและอิจฉาตาร้อน

ความสามารถในการบินไม่ได้จำกัดอยู่แค่ในคลาสระดับสูงเสมอไป แต่ก็ไม่มีใครกล้าปฏิเสธมูลค่าของมัน

ทุกคนล้วนปรารถนามันทั้งนั้น

"นี่แหละคือข้อได้เปรียบของเรา..."

วิลเลียมพูดต่อพลางปรายตามองเลโอนาร์โด

"มีคนแค่หยิบมือเดียวเท่านั้นที่บินได้ ดังนั้นคู่แข่งสำหรับเกตลอยฟ้าจึงมีน้อยมาก เกตบานนี้พวกเราเป็นคนค้นพบก่อน เราเลยไม่ต้องไปรับมือกับคนนอก สิ่งที่เราต้องทำก็แค่คว้าชัยชนะมาให้ได้"

เลโอนาร์โดพยักหน้ารับ แม้ว่าเขาจะไม่ได้ปักใจเชื่อซะทีเดียว มันก็ยังมีความเป็นไปได้ที่คนอื่นอาจจะค้นพบเกตนี้แล้วเหมือนกัน

แต่ถึงอย่างนั้น จำนวนคู่แข่งก็คงจะน้อยอยู่ดี

จุดหมายปลายทางของพวกเขาคือหุบเขาทรายที่ถูกปกคลุมด้วยพายุทรายขนาดมหึมา

พวกเขาบินสูงขึ้นไปจนอยู่เหนือพายุลูกนั้น

ไม่มีเมฆสักก้อนให้เห็นอยู่เบื้องบน ซึ่งนั่นก็อธิบายได้ดีว่าทำไมมันถึงได้ร้อนระอุขนาดนี้ ยิ่งบินสูงก็ยิ่งร้อนหนักเข้าไปอีก

เลโอนาร์โดถึงกับเริ่มเหงื่อซึม

พายุทรายเบื้องล่างนั้นใหญ่โตมโหฬาร ทอดยาวกว้างไกลสุดลูกหูลูกตาข้ามทะเลทราย

ทว่าบางส่วนของมันกลับดูปั่นป่วน ราวกับว่ากำลังมีการต่อสู้เกิดขึ้นอยู่ข้างในนั้น

"บัดซบเอ๊ย!"

จู่ๆ วิลเลียมก็สบถขึ้นมาในขณะที่เลโอนาร์โดยังคงมองลงไปข้างล่าง

เลโอนาร์โดเงยหน้าขึ้นมองตามสัญชาตญาณ

และสิ่งที่เห็นก็ทำเอาเขาถึงกับเบิกตากว้าง

เกตบานหนึ่งกำลังลอยอยู่กลางอากาศ

และบนยอดของเกตบานนั้น มีอินทรีอัสนีขนาดมหึมายืนตระหง่านอยู่

เมฆพายุหมุนวนอยู่รอบตัวสิ่งมีชีวิตนั้น ขณะที่สายฟ้าหลากสีแลบปลาบไปทั่วร่าง

แม้แต่สายฟ้าเพียงเส้นเดียวที่แผ่ออกมาจากมันก็ทำให้เลโอนาร์โดสัมผัสได้ถึงอันตรายอย่างล้นหลาม

(สัตว์อสูรคลาส S เลเวล 18!)

นั่นคือข้อความแจ้งเตือนที่เขาได้รับ

แต่อินทรีตัวนั้นไม่ได้กำลังมองมาที่พวกเขา

ความสนใจของมันจดจ่ออยู่กับเรือเหาะลำเล็กยาวไม่ถึงสองเมตรที่กำลังลอยล่องอยู่กลางอากาศ

เลโอนาร์โดอดไม่ได้ที่จะรู้สึกตกตะลึงเมื่อเห็นชายหนุ่มที่ยืนอยู่บนเรือลำนั้น

ผมสีบลอนด์สว่างจ้า

สว่างเสียจนบางครั้งดูแทบจะกลายเป็นสีขาว

ลีไว ฮาร์วีย์

ลูกพี่ลูกน้องของมาร์กาเร็ต

นักเรียนปีสอง อายุน้อยกว่าเลโอนาร์โดหนึ่งปี

ในมือของเขาถือหอกสายฟ้าที่มีพลังงานแลบปลาบออกมาไม่ขาดสาย

แม้จะเป็นถึงสัตว์อสูรคลาส S แต่อินทรีอัสนีก็ดูระแวดระวังตัวอย่างยิ่ง

มันไม่กล้าเป็นฝ่ายโจมตีก่อน

ส่วนกลุ่มของวิลเลียมนั้น เห็นได้ชัดว่าอินทรีไม่ได้สนใจพวกเขาสักนิด

"หมอนี่แข็งแกร่งมาก"

โรนัลด์เอ่ย

"เขาต้องเป็นคลาส S ด้วยแน่ๆ"

เซอร์จิโอเสริม

"เอาไงดี? เราควรไปร่วมมือกับเขาไหม?"

ลูซี่ถาม

ไม่มีใครในกลุ่มกล้าประเมินผู้ปลุกพลังคลาส S ต่ำเกินไป

ในทางเทคนิคแล้ว เลโอนาร์โดก็ถือเป็นระดับเดียวกัน โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อรวมสัตว์อสูรของเขาเข้าไปด้วย

น่าเสียดายที่เลเวลของพวกมันยังต่ำเกินกว่าที่จะทำให้ใครมาจริงจังด้วยได้

วิลเลียมครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยปากกับชายหนุ่มผมบลอนด์

"เพื่อน สนใจมาร่วมมือกันฆ่าอินทรีตัวนี้ไหม? นายลุยเดี่ยวอาจจะตึงมือไปหน่อยนะ โดยเฉพาะในตอนที่นายยังต้องพึ่งพาเรือเหาะแบบนี้น่ะ"

แน่นอนว่าลีไวสังเกตเห็นพวกเขาอยู่ก่อนแล้ว

ดวงตาของเขาวูบไหวเล็กน้อยเมื่อเห็นเลโอนาร์โดอยู่ในกลุ่มนั้นด้วย

"ฉันขอส่วนแบ่งของรางวัลครึ่งหนึ่ง รวมแกนอสูรด้วย ว่าไงล่ะ?"

เขาเอ่ย

สีหน้าของวิลเลียมกับคนอื่นๆ เปลี่ยนเป็นปั้นยากทันที

"เพื่อน แบบนั้นมันไม่โลภไปหน่อยเหรอ?"

เซอร์จิโอถาม

"ถ้าไม่ชอบ งั้นเรามาแข่งกันแทนไหมล่ะ?"

ลีไวตอบกลับพร้อมรอยยิ้มจางๆ

"ใครโชคดีก็ได้ไป"

"และแน่นอน... การที่พวกนายได้มันไปจากที่นี่ ก็ไม่ได้หมายความว่าพวกนายจะรอดเอามันกลับไปได้หรอกนะ"

"แก—!"

ใบหน้าของวิลเลียมมืดครึ้มลงด้วยความโกรธ

"ปีเตอร์สัน"

จู่ๆ เลโอนาร์โดก็พูดแทรกขึ้น

ทั้งกลุ่มหันขวับมามองเขาด้วยความงุนงง

"เขาคือ ลีไว ฮาร์วีย์ จากตระกูลฮาร์วีย์"

เลโอนาร์โดบอกพวกเขา

เขาอยากจะดูว่าพวกนั้นจะมีปฏิกิริยายังไงหลังจากได้ยินชื่อนี้

และก็เป็นไปตามคาด สีหน้าของพวกเขาทุกคนเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

"นายคือ ลีไว ฮาร์วีย์ งั้นเหรอ?"

วิลเลียมโพล่งถามตามสัญชาตญาณ

ลีไวรู้ตัวแล้วว่าเลโอนาร์โดเป็นคนเปิดโปงตัวตนของเขา

เขาเพียงแค่พยักหน้ารับอย่างนิ่งสงบ

หลังจากได้รับการยืนยัน วิลเลียมและคนอื่นๆ ก็มองหน้ากันเลิ่กลั่ก สีหน้าแปรเปลี่ยนเป็นความอับจนหนทาง

เห็นได้ชัดว่าไม่มีใครกล้าไปกระตุกหนวดเสือคนจากตระกูลนั้น

"แอนเดอร์สัน"

วิลเลียมหันมาพูดกับเลโอนาร์โด

เลโอนาร์โดมองเขากลับด้วยความสับสน

"ดูเหมือนว่าเราคงต้องยกเลิกการร่วมมือกันซะแล้วล่ะ"

"ไม่ใช่ว่าฉันอยากให้มันเป็นแบบนี้นะ แต่ต่อให้เราลุยกันต่อ... เราก็คงไม่มีอะไรจะแบ่งให้นายอยู่ดี"

เลโอนาร์โด: "..."

เขาอุตส่าห์คิดว่าการเข้าร่วมทีมนี้จะทำให้เขาได้รับประสบการณ์ที่มีค่าซะอีก

แต่ดูเหมือนว่าทีมที่จับพลัดจับผลูมารวมกันแบบนี้จะพึ่งพาอะไรไม่ได้เลยจริงๆ

"ก็นะ..."

เขาพยักหน้ารับอย่างใจเย็น

"ถ้าวันหน้าพวกเราเจออะไรดีๆ อีก เราจะชวนนายมาร่วมด้วยแน่นอน แล้วจะหาของชดเชยดีๆ ให้นะ"

วิลเลียมบอก

"ได้สิ"

เลโอนาร์โดตอบสั้นๆ ก่อนจะส่งสัญญาณให้เลียมเตรียมตัวจากไป

ในมุมมองของเขา วิลเลียมและคนอื่นๆ ถือว่าเป็นคนดีใช้ได้เลย

พวกเขาแค่ตัดสินใจอย่างมีเหตุผลและเลือกเส้นทางที่ปลอดภัยกว่า

ซึ่งถ้าเลโอนาร์โดตกอยู่ในสถานการณ์เดียวกัน เขาก็คงตัดสินใจแบบนี้เหมือนกัน

เขาจึงไม่ได้รู้สึกขุ่นเคืองหรือเจ็บแค้นอะไร

โดยธรรมชาติแล้ว เขาเริ่มคิดถึงแผนการของตัวเองทันทีที่แยกตัวออกมา

"แอนเดอร์สัน เดี๋ยวก่อน!"

จู่ๆ ลีไวก็ตะโกนเรียกเขา

เลโอนาร์โดชะงักไป รู้สึกงุนงงเล็กน้อย

เขาไม่ได้สนิทสนมอะไรกับลีไวเลย ลีไวอายุน้อยกว่าเขาด้วยซ้ำ

ถ้าไม่ใช่เพราะมาร์กาเร็ต เขาคงไม่รู้ด้วยซ้ำว่าลีไวเป็นใคร

เลโอนาร์โดไม่พูดอะไร ได้แต่จ้องมองกลับไปราวกับตั้งคำถามทางสายตาว่าเรียกเขาทำไม

"ให้ฉันยืมหมาป่าของนายหน่อยสิ"

ลีไวเอ่ย

"แล้วก็อัดบัฟให้มันเต็มแม็กซ์เลยนะ"

"ฉันรับประกันความปลอดภัยของมันให้เอง และฉันจะจ่ายค่าเสียหายให้ถ้าเกิดเรื่องแย่ๆ ขึ้น"

"แล้วหมาป่าของนายก็จะได้ EXP บานตะไทจากการช่วยฉันด้วย"

"นายพูดจริงเหรอ?"

เลโอนาร์โดถามด้วยความประหลาดใจ

"แล้วนายมีอะไรมารับประกันล่ะ?"

เขาถามต่อ

นี่เป็นข้อเสนอที่เขาสามารถตอบตกลงได้อย่างแน่นอน เพราะถึงยังไง เขาก็อยากได้ EXP จากการตายของอินทรีตัวนี้อยู่แล้ว

แต่ถ้าไม่มีอะไรมารับประกัน เขาก็ไม่กล้าเสี่ยงหรอก

นอกจากนี้ ต่อให้อยู่ในสถานการณ์แบบนี้ เขาก็ยังสามารถลงมือทำตามแผนของตัวเองได้อยู่ดีหากจำเป็น