ตอนที่ 37: นังแพศยาตัวจริง

"ฉันปฏิเสธไม่ได้หรอกนะว่าคนประเทศฉันเก่งเรื่องจินตนาการจริงๆ"

อายูมิกล่าว

"คุยเรื่องนี้ต่อไปก็ไม่มีประโยชน์ ดูเหมือนว่าความร่วมมือครั้งนี้คงจะเกิดขึ้นได้ยากสักหน่อยในเมื่อแอนเดอร์สันไม่ไว้ใจคุณ และฉันก็ไม่อยากหักหลังคุณด้วยการแอบไปร่วมมือกับแอนเดอร์สันแค่สองคน"

เธอเสริม พลางตวัดสายตามองสลับไปมาระหว่างเลโอนาร์โดกับมาร์กาเร็ต

ฝ่ายหลังตอบกลับอย่างใจเย็น

"ไม่ต้องรีบร้อนไปหรอก ฉันมั่นใจว่าเขาก็ไม่ได้รีบที่จะเปิดเกตด่านสุดท้ายเหมือนกันนั่นแหละ เมื่อผลประโยชน์มันหอมหวานกว่า ใครบ้างล่ะจะไม่เปลี่ยนใจ? อีกอย่าง หมอนี่ก็ไม่ใช่พวกอุดมการณ์จ๋าซะหน่อย"

"ฉันคิดว่าคุณต้องแสดงความจริงใจให้แอนเดอร์สันเห็นมากกว่านี้นะ ถ้าอยากให้เขาเปลี่ยนใจ ถ้าคุณไม่แม้แต่จะเอ่ยปากขอโทษเขา ไม่มีทางหรอกที่เขาจะยอมตกลง ต่อให้เป็นคนที่มองโลกตามความเป็นจริงแค่ไหน เขาก็ยังมีศักดิ์ศรีที่ต้องรักษาไว้อยู่ดี"

จู่ๆ อายูมิก็เอ่ยแนะนำมาร์กาเร็ต

ทว่า หญิงสาวเพียงแค่พยักหน้ารับอย่างสงบนิ่ง

"ฉันจะเก็บเอาไปคิดดูแล้วกัน"

เธอเอ่ย

ดูเหมือนความแข็งแกร่งของอายูมิและชื่อเสียงอันทรงเกียรติของตระกูลเธอ จะยิ่งใหญ่เกินกว่าที่มาร์กาเร็ตจะกล้าเมินเฉยได้

"เอาล่ะ งั้นวันนี้พอแค่นี้เถอะ การเดินทางอันยาวนานจากญี่ปุ่นมาอเมริกาทำเอาฉันเหนื่อยล้าไปหมด ฉันอยากจะไปพักผ่อนแล้วล่ะ"

อายูมิกล่าวพลางลุกขึ้นยืน

หลังจากนั้น เธอก็เดินจากไป ทิ้งให้เลโอนาร์โดกับมาร์กาเร็ตอยู่ด้วยกันเพียงลำพัง

"ดูเหมือนเธอจะวางอำนาจเบ่งเก่งแค่ในเมืองนี้สินะ"

เลโอนาร์โดเอ่ยเหน็บแนมทันที

"อายูมิเป็นเพื่อนสมัยเด็กของฉันที่โรงเรียนประถมเจนีวา และครอบครัวของเราก็เป็นพันธมิตรทางธุรกิจที่คอยเกื้อหนุนกันในระดับนานาชาติ ฉันเคารพเธอ..."

มาร์กาเร็ตตอบกลับ

"แต่นายคงไม่ได้กำลังคาดหวังคำขอโทษจากฉันอยู่หรอกใช่ไหม?"

"ไม่ต้องห่วง ฉันไม่ได้ต้องการอะไรแบบนั้น คนอย่างเธอมันไม่มีความจริงใจเลยแม้แต่นิดเดียวอยู่แล้ว"

"มองโลกแคบไปหน่อยนะ ถ้าฉันเลวร้ายขนาดนั้นจริงๆ ฉันคงไม่เอาน้ำอมฤตแห่งชีวิตไปให้หมอผ่าตัดนายหรอก ถ้านายไม่ดึงดันปฏิเสธที่จะส่งมอบคลาสบีสต์เทมเมอร์ให้ฉัน ฉันก็สามารถหาคลาสอื่นมาให้เป็นการชดเชยเพื่อให้นายยังคงเป็นผู้ปลุกพลังต่อไปได้ แถมยังพร้อมสนับสนุนนายด้วยทรัพยากรที่ฉันมี นายต่างหากที่เป็นคนบีบให้ฉันต้องทำแบบนั้น"

"โอ้? งั้นตอนนี้กลายเป็นความผิดฉันว่างั้นสิ?"

"แน่นอนว่าไม่... ฉันอาจจะร้ายกาจ แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าฉันจะไม่มีความดีหลงเหลืออยู่เลย หรือเป็นคนที่เชื่อใจไม่ได้ซะหน่อย"

เธอสะบัดผมสีบลอนด์ของตัวเองเบาๆ แล้วลุกขึ้นยืน ก่อนจะหันไปเรียกพนักงานเสิร์ฟคนหนึ่ง

"ทั้งหมดเท่าไหร่ รวมโต๊ะนั้นด้วยนะ?"

เธอเอ่ย พลางชี้ไปที่โต๊ะของเลโอนาร์โดที่เขาผละมาเมื่อครู่นี้ ซึ่งอาหารยังคงวางอยู่เพราะเขาเพิ่งจะกินไปได้แค่นิดเดียว

พนักงานเสิร์ฟยื่นบิลให้กับมาร์กาเร็ต ซึ่งเธอก็จ่ายเงินทันที

"แวะไปที่อพาร์ตเมนต์ฉันได้เสมอนะถ้าอยากจะคุยกัน ประตูเปิดต้อนรับนายตลอดแหละ ฉันว่ามันไม่ค่อยเข้าท่าสำหรับเราสองคนเท่าไหร่ที่จะมานั่งจ้องเป็นศัตรูกัน ทั้งๆ ที่การร่วมมือกันมันจะสร้างผลประโยชน์ได้มากกว่ามหาศาล"

เธอทิ้งท้ายก่อนจะเดินจากไป พลางจงใจสะบัดผมสีบลอนด์ของเธออีกครั้ง

"นังแพศยาเอ๊ย!"

เลโอนาร์โดสบถอุบอิบ

การจงใจสะบัดผมถึงสองครั้งติดกันมันหมายความว่าไงวะ?

พยายามจะใช้เสน่ห์มารยามาหว่านล้อมเขางั้นเหรอ?

เห็นได้ชัดว่าเธอหลงระเริงคิดว่าความสวยของตัวเองจะสามารถเปลี่ยนความเกลียดชังให้กลายเป็นความรักได้

การให้ความหวังกับผู้ชายแล้วค่อยสูบผลประโยชน์จากเขา นี่แหละคือพฤติกรรมของนังแพศยาตัวจริง พวกหล่อนสามารถสถาปนาตัวเองเป็นนางพญาได้โดยที่ไม่ต้องลงมือให้แปดเปื้อนเลยสักนิด

เลโอนาร์โดปฏิเสธไม่ได้หรอกว่าเธอสามารถปลุกปั่นตัณหาในตัวเขาได้ แต่จิตใจของเขายังคงเยือกเย็น

เขาเดินกลับไปที่โต๊ะเพื่อจัดการมื้อค่ำของตัวเองต่อ พร้อมกับสั่งอาหารห่อกลับบ้านไปให้เอลลี่ด้วย

ถึงแม้ตอนนี้เขาจะกลายเป็นเพื่อนบ้านกับผู้หญิงคนนั้นไปแล้ว แต่เขาก็ตัดสินใจที่จะอาศัยอยู่ในอพาร์ตเมนต์นั้นต่อไป เพื่อที่จะได้จับตาดูเธออย่างใกล้ชิด

อายูมิอาจจะมีสัญชาตญาณเฉียบคมจนสามารถรับรู้ถึงตัวเขาได้แม้จะอยู่ในโหมดล่องหน แต่มาร์กาเร็ตไม่มีความสามารถแบบนั้นแน่นอน

หลังทานอาหารเย็นเสร็จ เลโอนาร์โดก็ยังไม่กลับบ้านทันที เขาเดินทอดน่องสำรวจห้างสรรพสินค้าอยู่พักใหญ่

ที่นี่มีแม้กระทั่งร้านค้าเวทมนตร์ ซึ่งเป็นร้านที่คอยรับซื้อและขายไอเทมจากโลกสัตว์อสูร

พวกเขารับซื้อทุกอย่าง และมีของขายสารพัดสิ่ง

ท้ายที่สุด เลโอนาร์โดก็กวาดซื้อไอเทมมาหลายชิ้น โดยเฉพาะพวกยารักษาอาการบาดเจ็บ

มันผลาญเงินเขาไปไม่น้อยเลยทีเดียว เพราะของพวกนั้นไม่มีชิ้นไหนที่ราคาถูกเลยสักชิ้น

เขาถึงขนาดแวะเล่นตู้เกมบางตู้ในห้างเพื่อความบันเทิงด้วยซ้ำ

กว่าห้างจะปิดก็ปาเข้าไป 5 ทุ่มแล้ว เขาถึงได้ฤกษ์กลับอพาร์ตเมนต์และเอาอาหารที่ซื้อมาไปให้เอลลี่

หลังจากกินจนอิ่มแปล้ เอลลี่ก็รบเร้าอยากจะกลับไปที่โลกสัตว์อสูร

ในเมื่อดูเหมือนว่าเกตด่านสุดท้ายจะไม่ได้จำกัดเลเวลที่ต่ำกว่า 31 เลโอนาร์โดก็ไม่ได้ขัดข้องอะไรที่จะปล่อยให้เอลลี่ไปฟาร์มเลเวลต่อ

เขาถึงกับบอกให้เธอไปปาร์ตี้เก็บเลเวลพร้อมกับเลียมด้วย

เวลาเที่ยงคืนตรง เลโอนาร์โดอยู่ตามลำพังภายในห้องอพาร์ตเมนต์

เขายืนอยู่ตรงหน้ากำแพงหนาทึบที่ขวางกั้นระหว่างอพาร์ตเมนต์ของเขากับห้องข้างๆ

แววตาของเขาแปรเปลี่ยนเป็นคมกริบ

บางที... เขาอาจจะหาจุดอ่อนของผู้หญิงคนนั้นเจอก็ได้

เมื่อสกิลโหมดล่องหนถูกเปิดใช้งาน เขาก็เทเลพอร์ตหายตัวไปในทันที