บทที่ 32 การมาเยือนของ โมโมอิ ซัทสึกิ

บทที่ 32 การมาเยือนของ โมโมอิ ซัทสึกิ

[ปัง!]

[ในเกมรับ คุณบล็อกลูกชู้ตได้อย่างป่าเถื่อน ประสาทสัมผัสราวกับสัตว์ร้ายทำให้คุณรู้สึกเหมือนปลาได้น้ำเมื่ออยู่บนสนามยิ่งกว่าเดิม]

[คุณไม่ได้กระโดดสูงขึ้นหรือเร็วขึ้น แต่สัญชาตญาณของคุณถูกยกระดับจนถึงขีดสุด ทำให้การเคลื่อนไหวของคุณปราดเปรียวมากยิ่งขึ้น]

[แต่ในขณะเดียวกัน สไตล์การเล่นของคุณก็ดิบเถื่อนขึ้นด้วย บาสเกตบอลที่เน้นแต่ผลลัพธ์แบบสุดขั้วของคุณดูดุดันอย่างผิดหูผิดตา]

[คุณไม่ได้คิดว่านี่เป็นเรื่องแย่ คุณรู้สึกว่านิสัยของคุณกับ 'สัญชาตญาณสัตว์ป่า' นี้มันเข้ากันได้ดีเยี่ยมราวกับกิ่งทองใบหยก]

[คุณโชว์ลีลาเลี้ยงเดี่ยวทะลวงสนาม ไปดังก์ทำแต้ม]

[แฟนๆ ในสนามถึงกับตะลึงตาค้าง มองดูคุณเลี้ยงผ่านผู้เล่น 3 คนรวด บุกตะลุยเดี่ยวเข้าไปในถ้ำเสือ และปิดฉากด้วยการดังก์แสกหน้าเซ็นเตอร์ฝ่ายตรงข้ามอย่างไร้ความปรานี]

["สไตล์การเล่นไม่ได้เปลี่ยนไป ยังคงเป็นบาสเกตบอลที่เน้นผลลัพธ์แบบสุดขั้วเหมือนเดิม แต่ความกระหายในการบุกเพิ่มขึ้นจากเมื่อวานกว่าเท่าตัวเลย" ซัทสึกิจดบันทึกอย่างรวดเร็ว]

[เธอดูออกว่าความเร็ว พละกำลัง และพรสวรรค์ทางร่างกายอื่นๆ ของคุณไม่ได้พัฒนาขึ้นเลย แต่ภายใต้พรพรสวรรค์สัญชาตญาณสัตว์ป่า การเคลื่อนไหวของคุณกลับเร็วกว่าเกมเมื่อวานอย่างน้อย 50%!]

[การบัฟที่มหาศาลขนาดนี้ มันเหนือกว่าเพื่อนสมัยเด็กของเธออย่าง 'อาโอมิเนะ ไดกิ' ไปแล้ว]

[อารมณ์ของเธอเริ่มตื่นตัวมากขึ้น เธอรู้สึกว่าคู่ควรของอาโอมิเนะ ไดกิ ได้ปรากฏตัวขึ้นแล้ว อัจฉริยะอีกคนที่แข็งแกร่งพอๆ กัน แต่มีสไตล์การเล่นบาสเกตบอลที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง]

"แค่นี้ยังไม่พอหรอก"

ยูโตะในโลกความเป็นจริงยังคงมีสติสัมปชัญญะครบถ้วน

สัญชาตญาณสัตว์ป่าระดับไทแรนโนซอรัสเหนือกว่าเสือดำของอาโอมิเนะจริงๆ

การบัฟเพิ่มขึ้นถึง 50% ก็เกินกว่าที่เขาคาดหวังไว้ด้วยซ้ำ

อย่างไรก็ตาม...

ในด้านอื่นๆ เขายังห่างชั้นจากอาโอมิเนะอยู่อีกระยะหนึ่ง

ช่องว่างของฐานพลังมันต่างกันเกินไป ต่อให้บัฟจะเหนือกว่า แต่เมื่อนำมาคำนวณเป็นผลลัพธ์สุดท้ายแล้ว พัฒนาการที่ทั้งสองคนได้รับก็ไม่ได้ต่างกันมากนัก

แน่นอนว่า...

ถึงกระนั้น ยูโตะก็พอจะสรุปจากปฏิกิริยาของโมโมอิ ซัทสึกิได้ว่า ตอนนี้เขาก้าวเข้าใกล้อาโอมิเนะไปอีกก้าวหนึ่งแล้ว

การจำลองดำเนินต่อไป...

[ความกระหายในการทำแต้มของคุณถูกปลดปล่อยออกมาอย่างสมบูรณ์]

[คุณกลายเป็นฝันร้ายของผู้เล่นฝั่งตรงข้ามที่ต้องมาประกบคุณ]

[ในควอเตอร์แรก คุณกระหน่ำชู้ตไปอย่างบ้าคลั่ง 14 ครั้ง ลงไป 9 ครั้ง กวาดแต้มสูงสุดในเกมไปถึง 20 คะแนน]

[สภาพจิตใจของคู่แข่งเริ่มเปลี่ยนไป เขาค่อนข้างหวาดกลัวที่จะต้องเผชิญหน้ากับคุณ]

[แต่คุณไม่ได้หยุดแค่นั้น ในควอเตอร์ที่สอง ฝ่ายตรงข้ามเพิ่มความเข้มงวดในการป้องกันคุณมากขึ้น]

[คุณใช้กำลังฝ่าเข้าไปดื้อๆ ในฐานะผู้ที่ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของห่วงโซ่อาหาร คุณไม่ได้เห็นหัวคู่แข่งเลยสักนิด]

["สามคนงั้นเหรอ? ช่องโหว่เพียบ!" คุณตะโกนลั่น ทักษะบาสเกตบอลพื้นฐานที่สุดถูกคุณนำมาใช้ด้วยวิธีที่ป่าเถื่อนที่สุด]

[คุณเลี้ยงผ่านสองคนรวด กระแทกกระเด็นไปหนึ่ง แล้วยังทำฟิงเกอร์โรล (วางบอลด้วยปลายนิ้ว) ข้ามหัวเซ็นเตอร์ที่เข้ามาซ้อนช่วยป้องกันกลางอากาศได้สำเร็จอีกครั้ง]

[ความแข็งแกร่งของคุณทะลวงลึกเข้าไปในจิตใจของพวกเขา ภาพของคุณประทับฝังลึกอยู่ในหัวของพวกเขาทุกคน]

[คุณสัมผัสได้ว่าความเข้มข้นในการป้องกันของคู่แข่งลดลง โค้ชของพวกเขาตะโกนด่าทออย่างหัวเสียอยู่ข้างสนาม แต่ขวัญกำลังใจของผู้เล่นในสนามกลับยิ่งตกต่ำลงเรื่อยๆ]

[ครึ่งแรกคุณระเบิดฟอร์มทำไปถึง 34 แต้ม คุณทำลายกำแพงป้องกันทางจิตใจของพวกเขาจนแหลกละเอียด]

["ทั้งๆ ที่มีฝีมือระดับนี้ แล้วทำไมถึงต้องมาโผล่ในที่บ้านนอกแบบนี้ด้วยล่ะ?"]

[คุณได้ยินเสียงบ่นของคู่แข่งตอนที่เดินออกจากสนาม]

["รีบๆ ย้ายไปอยู่ทีมในเมืองใหญ่ซะสิ การที่ได้มารังแกพวกเราในที่แบบนี้มันทำให้แกภูมิใจนักหรือไง? ไอ้สัตว์ประหลาดเอ๊ย!" เขาพูดขึ้นอีกครั้ง น้ำเสียงแฝงไปด้วยความเกลียดชังอย่างไม่ยินยอม]

[คุณหยุดเดิน กวาดสายตามองพวกเขาทีละคน คุณมองเห็นความแค้นและความหวาดกลัวในแววตาของพวกเขา]

[โมโมอิ ซัทสึกิ สังเกตเห็นฉากนี้ และหัวใจของเธอก็ถูกกระตุกอย่างแรง]

[ฉากที่คล้ายคลึงกันแบบนี้ เธอเพิ่งเคยเห็นมาเมื่อไม่นานมานี้เอง]

[แต่ท้ายที่สุดแล้ว คุณก็ไม่ใช่อาโอมิเนะ ไดกิ คุณไม่มีความเห็นใจให้กับพวกไก่อ่อนเหล่านี้หรอก]

["อย่าคิดนะว่าฉันจะปรานีแค่เพราะพวกแกทำหน้าตาน่าสงสารแบบนั้น วันนี้ฉันจะไม่ปล่อยไอ้อ่อนหน้าไหนไปทั้งนั้น" คุณมองคู่แข่งด้วยสายตาเหยียดหยาม]

[ฝ่ายตรงข้ามรู้สึกเหมือนศักดิ์ศรีของเขาถูกคุณเหยียบย่ำจนย่อยยับ]

[ครึ่งหลังเริ่มขึ้น การเคลื่อนไหวของพวกเขาเริ่มป่าเถื่อนขึ้น มีการเข้าปะทะร่างกายของคุณด้วยท่าทางหยาบคาย]

[นี่คือการจงใจเล่นคนอย่างมุ่งร้าย คุณไม่ยอมอยู่เฉยรอความตายหรอก คุณสั่งสอนพวกหนอนแมลงผู้น่าสมเพชกลุ่มนี้ไปพร้อมๆ กับการทำแต้ม]

[คุณเข้าใจความรู้สึกแบบนี้ดีเหลือเกิน ความรู้สึกไร้พลังเมื่อต้องเจอกับพรสวรรค์ที่แข็งแกร่งเกินไปของคู่แข่ง]

[ดังนั้น คุณจึงไม่ยั้งมือแม้แต่น้อย ราวกับกำลังสั่งสอนตัวคุณเองในอดีต จากนั้นก็คว้าโอกาสที่ได้มาอย่างยากลำบากนี้ไว้อย่างเหนียวแน่น]

[จบการแข่งขัน]

[คุณกวาดแต้มสูงสุดในเกมไป 60 แต้ม คุณทำลายสถิติทำแต้มสูงสุดต่อหนึ่งเกมของการแข่งระดับจังหวัดโทจิงิ แฟนๆ ทั้งสนามถึงกับช็อก]

[สภาพจิตใจของคู่แข่งพังทลายลงอย่างสมบูรณ์]

[ใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง เอาแต่ก้มหน้า แม้แต่ความกล้าที่จะมองดูป้ายคะแนนก็ยังไม่มี]

[คุณสวมเสื้อแจ็คเก็ต สะพายกระเป๋า และเดินกลับ แต่สุดท้ายคุณก็อดไม่ได้ที่จะหยุดเดิน]

[คุณพูดกับฝ่ายตรงข้ามว่า "นับตั้งแต่วินาทีที่พวกแกเลือกที่จะยอมแพ้ พวกแกก็ถูกกำหนดให้เป็นได้แค่ไอ้อ่อนไปตลอดชีวิตแล้วล่ะ"]

[คำพูดจากใจจริงของคุณ ทำให้คู่แข่งเงยหน้าขึ้นมาในที่สุด]

[หัวใจของโมโมอิ ซัทสึกิที่แขวนต่องแต่งอยู่ก็รู้สึกผ่อนคลายลงทันที]

[จู่ๆ เธอก็รู้สึกว่า ถ้าจะมีใครสักคนที่สามารถปลุกเพื่อนสมัยเด็กของเธอให้ตื่นขึ้นมาได้ คนๆ นั้นก็ต้องเป็นคุณอย่างแน่นอน]

[ระหว่างทางกลับ ทุกคนในทีมเงียบกริบ]

[วันนี้ทำให้พวกเขารู้สึกแปลกหน้ากับคุณ]

[ถึงแม้คุณคนก่อนจะแข็งแกร่งอยู่แล้ว แต่คุณในวันนี้กลับแข็งแกร่งจนเกินกว่าขอบเขตที่พวกเขาจะทำความเข้าใจได้]

[คุณไม่สบอารมณ์กับสายตาที่มองมาเหมือนเห็น "สัตว์ประหลาด" ของพวกเขา คุณจึงเลือกที่จะลงจากรถไฟในสถานีถัดไปทันที แล้วสั่งให้ทั้งทีมวิ่งกลับไปที่โอคุโคโซเมะด้วยกัน]

[เพื่อนร่วมทีมเหมือนโดนฟ้าผ่า แต่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับสายตาของคุณที่ราวกับจะบอกว่า "ไม่อนุญาตให้ปฏิเสธ" พวกเขาก็ทำได้แค่โอดครวญและวิ่งกลับโอคุโคโซเมะไป]

[วันต่อมา หนังสือพิมพ์ มอร์นิ่ง โอคุโคโซเมะ ได้รายงานข่าวเกี่ยวกับการ "ทำกิจกรรมร่วมกัน" ของพวกคุณ พวกเขาถ่ายภาพพวกคุณตอนกำลังวิ่งกลับโอคุโคโซเมะ และเขียนเชียร์ให้พวกคุณก้าวต่อไปข้างหน้า]

[พฤติกรรมของคุณได้รับการยอมรับจากผู้คนในจังหวัดโทจิงิ แฟนๆ เชื่อมั่นว่าคุณจะสามารถสั่งสอนพวกคนในเมืองใหญ่ให้รู้จักความพ่ายแพ้ได้อย่างแน่นอน]

[จังหวัดโทจิงิเริ่มภาคภูมิใจในตัวคุณ พวกคุณกลายเป็นทีมที่ได้รับความนิยมมากที่สุดในจังหวัดโทจิงิไปแล้ว]

"ทำแบบนี้แล้วแม่งดันได้ผลเนี่ยนะ?!"

ยูโตะในโลกความเป็นจริงถึงกับชาไปทั้งตัว

เขาแค่เพิ่มความเข้มข้นในการฝึกประจำวันให้กับเพื่อนร่วมทีมเท่านั้น ไม่ได้คิดอะไรลึกซึ้งขนาดนั้นเลยจริงๆ

การจำลองดำเนินต่อไป...

[วันต่อมา คุณตกอยู่ในความเงียบเมื่อมองดูรายงานข่าวในหน้าหนังสือพิมพ์ มอร์นิ่ง โอคุโคโซเมะ]

[และในเวลาเดียวกันนี้เอง สถาบันโฮมิก็ได้ต้อนรับแขกคนหนึ่ง]

[โมโมอิ ซัทสึกิ เดินทางจากโตเกียวมาที่สถาบันโฮมิ]

[คุณพบเธอในถิ่นประจำของพวกตัวเอก... บน "ดาดฟ้า"]

[เธอมองไปรอบๆ ด้วยความอยากรู้อยากเห็น ชะเง้อมองซ้ายทีขวาทีราวกับมาเที่ยวพักผ่อน แต่คุณรู้ดีว่าเธอคือสายลับ]

[เธอเดินมาที่ดาดฟ้าและพบกับคุณ เธอทักทายคุณว่า "อรุณสวัสดิ์จ้ะ ยูโตะคุง!"]

["ยอดสายลับแห่งเทย์โคอุตส่าห์ถ่อมาหาฉันถึงโอคุโคโซเมะ ฉันควรจะดีใจหรือว่าไล่เธอตะเพิดกลับไปดีล่ะ?" คุณไม่ได้พูดจาสุภาพด้วยเลย]

["เอ๊ะ?" โมโมอิ ซัทสึกิ ดูเหมือนจะไม่คาดคิดว่าคุณจะแสดงท่าทีแบบนี้ใส่ ก็แหงล่ะ เธอออกจะน่ารักและสวยซะขนาดนี้ แถมหุ่นก็ยังดีสุดๆ ไปเลยด้วย]