ตอนที่ 50 สัญญาหนี้ และการชดเชย

ตอนที่ 50 สัญญาหนี้ และการชดเชย

เมื่อมีของจำนวนมากรอแลกเปลี่ยน กระบวนการจึงกินเวลาไม่น้อย ต้องรอสักพักจึงจะเสร็จ และได้จำนวนเงินสุดท้ายที่ 21 เหรียญทอง 56 เหรียญเงิน และ 50 เหรียญทองแดง

เมื่อเห็นเงินจำนวนนี้ ฉู่เจียงเยว่ก็กะพริบตา คราวนี้ซ่งเฉิงจุนขาดทุนครั้งใหญ่จริงๆ

หากหักออกไป 20 เหรียญทองก็จะเหลือเพียง 1 เหรียญทอง 56 เหรียญเงิน และ 50 เหรียญทองแดงเท่านั้น

นั่นทำให้เมื่อนับรวมกับที่ซ่งเฉิงจุนมอบ 5 เหรียญทองให้เธอก่อนหน้านี้ เขาก็สูญเสียไปถึง 4 เหรียญทองในพริบตา

เมื่อคิดได้เช่นนี้ ฉู่เจียงเยว่ไม่มีกล้าที่หยิบเศษเงินทอนออกมา

เธอมองไปที่ซ่งเฉิงจุนด้วยความเห็นอกเห็นใจ

คราวนี้ เขาเป็นเหยื่อจริงๆ!

“...” ซ่งเฉิงจุน

"กดปุ่มเลยสิ ส่วนเงินที่เหลือขอฉันได้ไหม?”

จู้หลานหลานยังคงไม่พอใจในตัวซ่งเฉิงจุนที่ไม่ส่งเธอกลับบ้าน เมื่อเธอเห็นว่ายังมีเงินเหลืออยู่ เธอจึงพูดขึ้น

ฉู่เจียงเยว่ได้หักเงิน 20 เหรียญทองไปแล้ว เมื่อได้ยินจู้หลานหลานก้าวออกมาเพื่อขอเงินที่เหลือ เธอก็เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

ในฐานะผู้ใหญ่ ซ่งเฉิงจุนจึงไม่อยากจะต่อล้อต่อเถียงกับนักเรียนเหล่านี้ที่ยังเป็นวัยรุ่นอยู่มากนัก

แต่พฤติกรรมของจู้หลานหลาน ทำให้เขารู้สึกแย่มากจริงๆ

ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เขาก็ไม่ยอมทนอีกต่อไป

“ก่อนหน้านี้ผมได้จ่ายไปก่อนแล้ว 5 เหรียญทองเพื่อเปิดช่องทางการแลกเปลี่ยนชั่วคราว เมื่อหักลบกับเงิน 1 เหรียญทอง 56 เหรียญเงิน และ 50 ทองแดงที่ได้คืนมา”

“ยังเหลืออีก 3 เหรียญทอง 44 เหรียญเงิน และ 50 เหรียญทองแดง เงินที่ขาดไปพวกคุณต้องหาทางคืนมาให้ผม จะจ่ายเป็นแก่นศริสตัลก็ได้ผมไม่เกี่ยง”

สำหรับเงิน 3 เหรียญทอง พวกเขาอาจต้องฆ่าซอมบี้มากกว่า 300 ตัว นั่นแทบจะเป็นไปไม่ได้เลยในตอนนี้

นั่นทำให้คนที่เหลือมองจู้หลานหลานด้วยสายตาขุ่นเคือง และสงสัยว่าเธอมีสมองบ้างหรือเปล่า!

ในตอนแรกพวกเขาไม่ต้องจ่ายอะไรเพิ่ม แต่ตอนนี้เมื่อเธอพูดขึ้น พวกเขาก็แบกภาระหนี้มากกว่า 3 เหรียญทอง

นอกจากผู้ปลุกพลังในกลุ่มที่ไม่ต้องกังวลมากนัก คนธรรมดาที่เหลือต่างกลัวซอมบี้ ไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่จะให้ไปฆ่ามันเพื่อเอาแก่นศริสตัลกลับมา

ยิ่งไปกว่านั้น ซอมบี้ระดับศูนย์ไม่มีแก่นศริสตัล หากคุณต้องการแก่นศริสตัลก็ต้องไปฆ่าซอมบี้ระดับหนึ่งขึ้นไปเท่านั้น

“คุณเต็มใจช่วยเราเอง และเราไม่ได้บังคับคุณเสียหน่อยจะผลักภาระในส่วนนี้มาให้เราได้ยังไง!”

แม้จู้หลานหลานจะตระหนักได้ว่าพูดอะไรบางอย่างผิดไป แต่เธอไม่ต้องการที่จะยอมรับ ดังนั้นเธอจึงต้องยืนกรานในความคิดของตนต่อ

เมื่อได้ยิน ใบหน้าของซ่งเฉิงจุนบิดเบี้ยวอย่างยิ่ง และเขาเริ่มเสียใจว่าที่เข้าไปยุ่งกับเรื่องของคนอื่นๆ

เขาควรจะให้ปล่อยให้คนกลุ่มนี้นำแก่นคริสตัลหรือของมีค่าต่างๆ ไปแลกกับฉู่เจียงเยว่กันเอาเอง

หากเงินไปพอ ก็ให้ไปฆ่าซอมบี้เพื่อเติมเต็มส่วนที่ขาด

แต่ตอนนี้เมื่อเรื่องนี้มาถึงขนาดนี้แล้ว เขาจะเสียเปรียบอีกไม่ได้ และต้องทำให้พวกเขาชดเชยเงินส่วนที่เหลือมา

เขาเป็นข้าราชการก็จริง แต่ก็ไม่ควรถูกเอารัดเอาเปรียบ

"พวกคุณไปหารือ และจัดการกันเองล่ะกัน ไม่ว่ายังไง เงินจำนวนนี้ก็ไม่ใช่น้อยๆ!"

หลู่ฮวนก็คาดไม่ถึงเหมือนกันว่าสิ่งต่างๆ จะพัฒนามาถึงจุดนี้ในตอนท้าย

ตลอดเวลาที่ผ่านมา เขารู้ว่าความคิดของนักเรียนที่ชื่อจู้หลานหลานนั้นแตกต่างจากคนอื่นๆ แต่เขาก็คิดไม่ถึงเหมือนกันว่าเธอจะโง่ถึงขนาดนี้

“เราจะชดเชยเงินส่วนที่ขาดไปให้คุณอย่างแน่นอน แต่ขอเวลาเราหน่อยได้ไหม”

ท้ายที่สุดแล้ว พวกเขาเพิ่งได้รับการช่วยเหลือ และพวกเขาเพิ่งมอบแก่นศริสตัล และของมีค่าอื่นๆ ออกไปจนหมดแล้ว หากพวกเขาถูกขอให้ชดเชยส่วนที่เหลือ นั่นก็ไม่อาจทำได้ในตอนนี้จริงๆ

“พวกคุณสามารถลงนามในสัญญาฉบับนี้ได้ ฉันจะเป็นคนกลางให้”

ฉู่เจียงเยว่โบกมือ และหน้าจอเสมือนจริงก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าซ่งเฉิงจุน รวมถึงครูและนักเรียนคนอื่นๆ

คราวนี้ เธอได้เงินก้อนใหญ่ จึงควรแสดงน้ำใจสักเล็กน้อย

ครูและนักเรียนต่างตกใจกับหน้าจอเสมือนจริงที่จู่ๆ ปรากฏขึ้น และสายตาของพวกเขาที่มองไปที่ฉู่เจียงเยว่ก็ต่างออกไปจากเดิม

มีคนที่สามารถทำสิ่งแปลกๆ เช่นนี้ได้ด้วยเหรอ?

รอยยิ้มของเธอช่างแสนหวาน แต่ก็ทำให้ผู้คนไม่กล้าต่อต้านโดยไม่รู้ตัว

เมื่อเห็นการกระทำของฉู่เจียงเยว่ ซ่งเฉิงจุนก็ยิ้ม ยกมือขึ้น และเซ็นชื่อลงไป จากนั้นเงยหน้าขึ้นมองไปที่หลู่ฮวน

“ตาพวกคุณแล้ว”

เมื่อเห็น หลู่ฮวนรู้ว่าซ่งเฉิงจุนต้องการให้เขากระตุ้นให้ครูและนักเรียนทุกคนลงนามในสัญญาฉบับนี้

เมื่อคิดถึงยอดเงินที่ต้องจ่าย เขาก็ปวดใจไม่น้อย หลังถอนหายใจ เขาก็เซ็นชื่อลงไป

“จู้หลานหลาน เธอต้องเซ็นชื่อด้วย”

คนอื่นๆ อีกนับร้อยจะลงนามหรือไม่ ไว้ทีหลังได้ แต่จู้หลานหลานที่เป็นต้นเหตุไม่อาจผละตัวเองจากเรื่องนี้ได้

เดิมที จู้หลานหลานไม่ต้องการเซ็น แต่มีคนเฝ้าดูอยู่มากมาย เธอจึงต้องทำตาม

หลายคนที่ออกมาฆ่าซอมบี้กับหลู่ฮวนก็เซ็นชื่ออย่างว่าง่าย

ในบรรดาคนที่เหลือ บางคนลังเล บางคนเห็นด้วย และบางคนก็ต่อต้าน

แต่ตอนนี้เป็นภาระที่ทุกคนต้องแบกร่วมกัน ถ้าไม่เซ็นก็ไม่อาจขึ้นรถตามไปด้วยได้

ทันทีที่พวกเขาลงนามจนครบทุกคน หน้าจอเสมือนจริงก็หายไป

“เอาล่ะ ในเมื่อไม่มีอะไรแล้ว รีบไปเลือกรถแล้วหาที่นั่งเถอะ เรากำลังจะออกเดินทางกันแล้ว”

เพื่ออำนวยความสะดวกในการสื่อสาร ฉู่เจียงเยว่จึงลงจากรถ แต่เมื่อทุกอย่างเรียบร้อยเขาก็กลับไปที่นั่งคนขับ

ตอนแรก หลายคนไม่สามารถขึ้นรถได้เนื่องจากบรรทุกเกินพิกัด แต่เมื่อเรื่องนี้ได้รับการแก้ไขแล้ว พวกเขาก็แยกย้ายกันไป

ไม่นาน ก็มีหลายคนอัดแน่นอยู่ในรถออฟโรดสีเงินของฉู่เจียงเยว่

อย่างไรก็ตาม เนื่องจากความสามารถต่างๆ ที่ฉู่เจียงเยว่แสดงออกมา เด็กสาวหลายคนที่นั่งอยู่ในรถจึงบีบตัวเอาหากัน และไม่กล้าเข้าใกล้เธอ

[ ระบบนำทางของโรงแรมเจียงหลินพร้อมให้บริการแล้ว โปรดยืนยันจุดหมายปลายทางของคุณ]

ฉู่เจียงเยว่เลือกโรงแรมเจียงหลินโดยตรง

[ โรงแรมเจียงหลิน กำหนดจุดหมายปลายทางเรียบร้อย กำลังวางแผนเส้นทาง… ]

ขณะนี้รถมีคนมากมาย แม้ว่าฉู่เจียงเยว่จะมั่นใจมากเกี่ยวกับทักษะการขับรถของตน แต่เธอก็ยังรู้สึกว่าการปล่อยให้เป็นหน้าที่ของระบบนำทางจะปลอดภัย และน่าเชื่อถือมากกว่า

คนอื่นๆ ในรถจึงเห็นว่าฉู่เจียงเยว่ปล่อยมือออกจากพวงมาลัย แต่รถยังคงขับเคลื่อนไปข้างหน้าด้วยตัวเอง

หลังจากนั้นไม่นาน ฉู่เจียงเยว่ก็กินผลไม้ที่หั่นแล้วระหว่างรอ

เธอได้เตรียมสิ่งนี้ไว้ก่อนจะออกมาแล้วเก็บไว้ในมิติส่วนตัวของระบบ

“เอ่อ…พี่แน่ใจหรือว่าเราไม่เกิดอุบัติเหตุระหว่างทาง”

เธอกลัวมาก!

“ไม่ต้องกังวล เราจะปลอดภัยอย่างแน่นอน”

ฉู่เจียงเยว่ตอบอย่างไม่ใส่ใจ ด้วยความช่วยเหลือจากระบบนำทาง เธอก็ไม่ต้องเหนื่อยกับการขับรถเอง วันนี้เธอได้ใช้พลังงานไปมากแล้วในการฆ่าซอมบี้ ถ้าไม่ใช่เพราะมีคนอื่นอยู่ด้วย เธอก็อยากจะงีบหลับสักพัก

เมื่อได้ยินสิ่งที่ฉู่เจียงเยว่พูด แม้ว่าคนอื่นๆ จะยังกลัวอยู่ แต่พวกเขาไม่สามารถพูดอะไรได้อีก

โชคดีที่โรงเรียนของพวกเขาอยู่ไม่ไกลจากโรงแรมเจียงหลินมากนัก หลังจากนั้นประมาณครึ่งชั่วโมง พวกเขาก็กลับมาถึงโรงแรมเจียงหลิน

[ ถึงที่หมายแล้ว การนำทางสิ้นสุดลง เชิญทุกท่านลงจากรถได้ ขอให้มีความสุขกับบริการของเรา! ]

“ถึงแล้ว ลงไปกันเถอะ”

หลังจากพูดจบ ฉู่เจียงเยว่ก็เปิดประตูรถ และลงมาก่อนคนอื่นๆ

คนอื่นๆ ก็ลงจากรถตามคำสั่งของเธอเช่นกัน

ปกติแล้วเราคันนี้น่าจะบรรทุกได้ประมาณเจ็ดคน แต่เมื่อนับรวมคนที่ก้าวลงมามีมาถึงสิบสามหรือสิบสี่คนเลยทีเดียว

สิ่งนี้ทำให้แขกคนอื่นๆ โรงแรมเจียงหลินต่างประหลาดใจไม่น้อย

“พวกเธอไม่มีอะไรติดตัวเลย และยังเป็นหนี้อยู่ ฉันจึงขอแนะนำให้ไปหาของมีค่าใกล้ ๆ หรือฆ่าซอมบี้สองสามตัวก่อนที่จะเข้าไป”

หากไม่มีเงิน มันก็เป็นไปไม่ได้เลยที่จะอยู่ในโรงแรมเจียงหลิน

นี่คือจุดอ่อนของโรงแรมเจียงหลิน และยังถือเป็นข้อได้เปรียบของโรงแรมเจียงหลินในเวลาเดียวกัน

“ขอบคุณพี่สาวที่เตือน”

เด็กสาวหลายคนรู้สึกขอบคุณฉู่เจียงเยว่ที่เตือนพวกเธอเกี่ยวกับเรื่องนี้