ตอนที่ 49 การระดมทุน

ตอนที่ 49 การระดมทุน

“ผู้บัญชาการซ่ง ผมก็คิดเช่นนั้นเหมือนกัน คุณควรลองถามพวกเขาดู”

“ผมคิดว่าเราได้ช่วยพวกเขามากแล้ว หากแค่บริจาคของเล็กๆ น้อยๆ ยังไม่เต็มใจทำ นั่นก็จะเป็นภาระมาไว้กับเรามากเกินไป”

หลิงเฟิงก็พูดเสริมอย่างไม่ค่อยพอใจ เมื่อเห็นซ่งเฉิงจุนกังวลเกี่ยวกับเหรียญทอง แต่ครูและนักเรียนเหล่านั้นไม่ได้พูดเลยอะไรสักคำ แม้แต่คำพูดที่แสดงความห่วงใยสักคำ

คนเหล่านี้ได้เหยียบย่ำเจตนาดีของพวกเขา

“หากมีอะไรที่เราสามารถช่วยได้ เราก็จะพยายามอย่างเต็มที่”

หลู่ฮวนก็ตั้งใจฟังการสนทนาระหว่างซ่งเฉิงจุน และฉู่เจียงเยว่ เขารู้ว่าต้องมีการแลกเปลี่ยนสิ่งของเพื่อหาเงิน แต่เขาไม่รู้ว่ามันต้องทำยังไง

“ปัญหาตอนนี้คือ ด้วยจำนวนรถที่เรามีไม่อาจพาทุกคนไปที่โรงแรมเจียงหลินได้ นั่นทำให้เราต้องจ่าย 5 เหรียญทองเพื่อเปิดช่องทางแลกเปลี่ยนชั่วคราว และแลกเปลี่ยนสิ่งของมีค่าต่างๆ ให้ครบ 20 เหรียญทองเพื่อยกเลิกข้อกำจัด”

“หากคุณต้องใช้เครื่องประดับทองและเงินก็สามารถนำมาแลกเปลี่ยนได้ รวมถึงแก่นศริสตัลที่ได้จากซอมบี้ก็ด้วย”

เมื่อได้ยิน หลู่ฮวนก็นึกถึงตอนที่ซ่งเฉิงจุนและคนอื่นๆ เก็บบางสิ่งจากตัวซอมบี้ นั่นอาจเป็นแก่นศริสตัลที่อีกฝ่ายพูดถึง ตอนนั้น เขาก็ได้สั่งให้นักเรียนที่มาด้วยทำตาม จึงพอมีแก่นศริสตัลอยู่บ้าง

หากพวกเขาเต็มใจที่จะแลกเปลี่ยนแก่นศริสตัล ก็คงจะได้รับเงินไม่น้อย

“เครื่องประดับทองและเงินเหรอ? ผมมีเพียงนาฬิกา และจี้หยกที่แม่เคยมอบให้เท่านั้น”

“ส่วนแก่นศริสตัล แม้ผมจะฆ่าซอมบี้ไปไม่น้อยแต่ก็พบสิ่งนั้นไม่มากนัก”

หลู่ฮวนถอดนาฬิกาข้อมือออก แต่เขาลังเลเล็กน้อยที่จะถอดจี้หยกเป็นสิ่งที่แม่ของเขาได้มอบเอาไว้ให้

“ตอนนี้ไวรัสซอมบี้กำลังแพร่ระบาด เครื่องประดับทองและเงินพวกนี้ก็ไม่มีประโยชน์อะไร อาหารคือสิ่งที่สำคัญที่สุด”

ซ่งเฉิงจุนเตือนด้วยความหวังดี

“ไม่มีปัญหา ผมแค่ลังเลนิดหน่อยก็เท่านั้น”

หลู่ฮวนมอบนาฬิกา จี้หยก และแก่นศริสตัลทั้งหมดที่เขาเก็บได้ในวันนี้ให้กับซ่งเฉิงจุน

ผู้ปลุกพลังหลายคนที่ติดตามเขาออกไปเพื่อฆ่าซอมบี้ก็เอาข้าวของตนออกมาส่งให้เช่นกัน

น่าเสียดายที่ทั้งครูและนักเรียนส่วนใหญ่ไม่ค่อยได้สวมใส่เครื่องประดับ พวกเขาจึงไม่สามารถดึงอะไรออกจากตัวได้นอกจากแก่นคริสตัลที่เก็บมา

“ฉันมีสร้อยข้อมือทองคำ แหวนทองขาว และสร้อยทองอยู่”

ครูสาวที่จัดนักเรียนให้เข้าแถวก็ยืนขึ้น และถอดเครื่องประดับทั้งหมดที่เธอสวมใส่ออก

หลังจากมีคนเริ่ม หลายคนก็เข้ามามอบสิ่งที่พวกเขาสวมอยู่

ซ่งเฉิงจุนไม่สามารถแบกของมากมายด้วยตัวคนเดียวได้ ดังนั้นเสิ่นจื้อกุยจึงขอให้เจียงเหอซึ่งปลุกพลังมิติออกมาช่วยรวบรวมสิ่งของต่างๆ

เนื่องจากพักในโรงแรมเจียงหลิน เจียงเหอจึงได้นำของมากมายติดตัว ทำให้ยังมีที่ว่างสำหรับใส่ของมีค่าที่ครูและนักเรียนมอบมาให้

ฉู่เจียงเยว่นั่งอยู่บนที่นั่งคนขับของรถออฟโรดสีเงินของเธอ รอซ่งเฉิงจุนระดมเงินอย่างเงียบๆ

“เอ่อ...พี่สาว...”

“เถ้าแก่?”

เมื่อได้ยินเสียงเรียก ฉู่เจียงเยว่ก็ลืมตาโดยไม่รู้ตัว และมองไปในทิศทางของต้นเสียง "มีอะไรเหรอ?"

“โรงแรมเจียงหลินที่พวกเขากำลังพูดถึงนั้นเป็นของพี่เหรอ?”

ฉู่เจียงเยว่พยักหน้า "ใช่ ฉันเป็นเจ้าของโรงแรม"

“ตอนนี้มีซอมบี้เพ่นพ่านเต็มไปหมด ทำไมพี่จึงเปิดโรงแรมล่ะ ไม่กลัวเหรอ?”

เด็กๆ มักจะเต็มไปด้วยข้อสงสัย

“ไม่ ซอมบี้เข้าไปในโรงแรมของฉันไม่ได้”

ภายในรัศมีสิบเมตรของโรงแรมเจียงหลิน ซอมบี้จะหลีกเลี่ยงโดยอัตโนมัติ และจะไม่ก้าวเข้าไปในอาณาเขตนี้

"ว้าว! โรงแรมของพี่น่าทึ่งมาก แล้วฐานผู้ลี้ภัยล่ะ ซอมบี้ไม่อาจเข้าใกล้ที่นั่นได้ด้วยเหมือนกันไหม?"

ก่อนหน้านี้ ทุกวันพวกเขาใช้ชีวิตภายใต้ความกลัวในโรงอาหาร กลัวการโจมตีของซอมบี้ หากวันหน้าถูกซอมบี้รายล้อม พวกเขาก็คงไม่อาจหนีรอดไปไหนได้ ดังนั้นการคำถามในเรื่องนี้จึงสำคัญมาก

ฉู่เจียงเยว่เหลือบมองนักเรียนคนนั้น ดวงตาของเธอกลมโต และน่ารัก เธอดูไม่ค่อยทันโลกเท่าไรนัก

“ไม่ ฐานผู้ลี้ภัยไม่เหมือนกับโรงแรมของฉัน หากมีซอมบี้เข้ามาใกล้ พวกเขาก็ต้องต้านทานด้วยกำลัง”

คำพูดของฉู่เจียงเยว่ เหมือนกับเทน้ำเย็นลงบนตัวเด็กสาวตัวเล็กๆ

“แต่นั่นไม่สำคัญ ตราบใดที่เธอมีเงินจ่ายค่าห้องก็จะได้กินอิ่มท้องทุกวัน และสามารถอยู่ในโรงแรมได้นานเท่าที่ต้องการ”

“ตราบใดที่ไม่ทำอะไรที่เป็นอันตรายหรือส่งผลเสียต่อโรงแรม ฉันจะไม่ไล่ใครออกไป”

หลังเทน้ำเย็นใส่เด็กสาวตรงหน้า ฉู่เจียงเยว่ก็พูดปลอบโยนเพื่อซื้อใจ

“พี่พูดจริงเหรอ? แต่เราทุกคนก็เป็นเพียงคนธรรมดา...”

เด็กสาวตัวเล็กๆ รู้สึกเขินอายเล็กน้อย เธออิจฉาอย่างยิ่งเมื่อเห็นคนเหล่านั้นที่สามารถปลุกพลังของตนได้

แม้แต่พี่สาวตรงหน้าก็เป็นคนที่ปลุกพลังได้เช่นกัน

“ซอมบี้ระดับหนึ่งนั้นฆ่าได้ไม่ยากเท่าไหร่ ในโรงแรมของฉัน แค่สองแก่นคริสตัลก็จ่ายพักต่อวันได้แล้ว”

หนึ่งร้อยเหรียญทองแดงเป็นค่าพักห้องเดี่ยว ที่เหลืออีกหนึ่งร้อยเหรียญใช้ซื้อหมั่นโถวหรือซาลาเปาเพื่อเติมเต็มท้องให้อิ่ม บางทีก็อาจมีเงินเหลือด้วยซ้ำ

“ถ้าเธอกลัว...ก็ลองไปหาคนที่เคยสู้กับซอมบี้เพื่อให้พวกเขาช่วยสอน เมื่ออยู่ในสถานการณ์จริงจะได้มีความมั่นใจมากขึ้น”

“สำหรับพลังวิเศษ... ทุกคนมีความเป็นไปได้ที่จะปลุกพลัง ขึ้นอยู่กับว่าจะสามารถคว้าโอกาสนั้นไว้ได้หรือไม่”

บางคนปลุกพลังวิเศษของตนขึ้นมาเมื่อพวกเขาจวนจะเป็นจะตาย และเอาตัวรอดจากสถานการณ์ที่สิ้นหวังได้

บางคนปลุกพลังวิเศษของตนได้เมื่อเผชิญกับสถานการณ์บางอย่างที่ทำให้อารมณ์ผันผวนอย่างรุนแรง

บางคนปลุกพลังของตนขึ้นมาได้โดยไม่มีการเตือนล่วงหน้า นำความแปลกใหม่มาสู่ชีวิต

แน่นอนว่าก็มีคนที่ไม่สามารถปลุกพลังของตนได้ตลอดชีวิต แต่สำหรับเรื่องนี้ก็พูดได้คำเดียวว่า... ทุกคนมีโชคชะตาเป็นของตัวเอง

“พี่พูดจริงเหรอที่บอกว่าเราทุกคนมีโอกาสปลุกพลัง”

ดวงตาของเด็กสาวเต็มไปด้วยความคาดหวัง และเมื่อเธอมองไปที่ฉู่เจียงเยว่ด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความแสงสว่าง และความหวัง

อย่างไรก็ตาม พี่สาวคนนี้... เธอชื่ออะไรนะ?

"ใช่ ทุกคนมีโอกาสเหมือนกัน"

ฉู่เจียงเยว่ไม่ได้ให้คำตอบที่ชัดเจน เพราะเธอก็ไม่ได้เห็นครูและนักเรียนกลุ่มนี้ในชาติก่อน จึงไม่อาจบอกได้ว่าใครบ้างที่สามารถปลุกพลังได้ในอนาคต

ถ้าไม่สามารถปลุกพลังได้แล้วโยนความผิดให้เธอ นั่นคงน่าจะปวดหัวไม่น้อย

"ขอบคุณพี่สาว เราจะพยายามอย่างหนักเพื่อที่จะได้เป็นผู้ปลุกพลังเหมือนคนอื่นๆ!"

ตราบใดที่ยังมีความหวัง พวกเขาก็ยังมีความมุ่งมั่น และสู้ต่อไปในอนาคต

“ดี ฉันจะเป็นกำลังใจให้”

เสียงเชียร์ของฉู่เจียงเยว่ดูเสแสร้งแกล้งทำเล็กน้อย

แต่ก่อนที่เด็กสาวจะได้พูดอะไรต่อ ซ่งเฉิงจุนก็เดินเข้ามาพร้อมกับเจียงเหอ และลูกน้องหลายคนของเขา

“เถ้าแก่ เรารวบรวมของจากทุกคนมาแล้ว”

“จ่าย 5 เหรียญทองก่อนเพื่อเปิดช่องทางแลกเปลี่ยนชั่วคราว”

ฉู่เจียงเยว่โบกมือ และหน้าจอเสมือนจริงก็ปรากฏขึ้นคั่นกลางระหว่างคนทั้งสอง

“รูดบัตรประจำตัวของคุณตรงนั้น”

นี่เป็นการขั้นตอนทำธุรกรรมหลอกๆ และกระบวนการจริงๆ นั้นถูกทำโดยจิ้งจอกน้อย

ซ่งเฉิงจุนทำตามคำแนะนำของเธอ และรูดบัตรประจำตัวในจุดที่ฉู่เจียงเยว่ชี้บนหน้าจอเสมือนจริง

หลังจากนั้นไม่นาน ซ่งเฉิงจุนก็ได้เห็นว่ายอดคงเหลือในบัตรน้อยลงไป 5 เหรียญทอง

อย่าถาม ถามแล้วจะสะเทือนใจเสียเปล่าๆ

“เอาล่ะ กองของทุกอย่างลงที่พื้น ที่เหลือเดี๋ยวฉันจัดการเอง”

ซ่งเฉิงจุนได้ปูแผ่นพลาสติกใสลงบนพื้นก่อน แล้วโยนสิ่งของต่างๆ ที่เขารวบรวมมาลงไป

เจียงเหอก็ได้นำสิ่งของที่เขาเก็บไว้ในมิติส่วนตัวออกมาเช่นกัน สำหรับลูกน้องของซ่งเฉิงจุน พวกเขาก็ทำตามอย่างรวดเร็ว

ตอนแรกไม่รู้ว่ามากแค่ไหน แต่พอมารวมกัน ก็ดูเยอะเหมือนภูเขาลูกเล็กๆ