ตอนที่ 22 ความสำคัญของการสื่อสาร

ตอนที่ 22 ความสำคัญของการสื่อสาร

“ตอนนี้ไม่มีแขกคนอื่นๆ อยู่พอดี ฉันจะพาพวกคุณเข้าไปดู หากมีคำถามอะไรก็สามารถถามฉันได้”

คนเหล่านี้เป็นลูกค้าที่มีศักยภาพซึ่งฉู่เจียงเยว่คาดหวังอยู่น้อย เมื่อพวกเขากลับไปที่ฐาน พวกเขาอาจสามารถช่วยเธอหาฐานลูกค้าใหม่ได้ ดังนั้นทัศนคติของฉู่เจียงเยว่จึงค่อนข้างกระตือรือร้น

“ตกลง ขออภัยที่รบกวนด้วย”

“ไม่มีปัญหา ฉันชื่อฉู่เจียงเยว่ เรียกฉันว่าเถ้าแก่ฉู่ก็ได้”

ฉู่เจียงเยว่พาพวกเขาไปที่ตึกหนึ่งของโรงแรมโดยตรง เมื่อเห็นพื้นสะอาด และเป็นระเบียบเรียบร้อยในตึก พวกเขาก็สนใจสถานที่แห่งนี้มากยิ่งขึ้น

"นั่นคืออะไร?"

ทันทีที่ทั้งสามคนเข้าผ่านประตูเข้าไป พวกเขาก็ได้เห็นหน้าจอเสมือนจริงที่เคาน์เตอร์ตรงหน้า

"นี่คือที่ๆ ใช้สำหรับจองห้องพัก และสำหรับแลกเปลี่ยนสกุลเงิน ส่วนนั่นสำหรับซื้ออาหารต่างๆ"

ฉู่เจียงเยว่อธิบายอย่างอดทน

“แลกเปลี่ยนสกุลเงิน? คุณได้กำหนดสกุลเงินเฉพาะที่ใช้ในโรงแรมด้วยหรือ?”

สกุลเงินทั่วไปในฐานผู้ลี้ภัยตอนนี้เปลี่ยนจากเงินหยวนเป็นแต้มแล้ว

วิธีรับแต้มคือ การไปที่สำนักงานของฐานเพื่อรับงาน ทำงานให้เสร็จ และรับแต้มตามภารกิจ หรือรับแต้มจากการขายของบางสิ่งให้กับฐาน

"สกุลเงินเฉพาะโรงแรมเจียงหลินคือ เหรียญทอง เหรียญเงิน และเหรียญทองแดง อัตราแลกเปลี่ยนคือ 1 : 100 : 10,000 สามารถแลกเปลี่ยนกับแก่นคริสตัลของซอมบี้หรือสิ่งของอื่นๆ ได้”

“อย่างไรก็ตาม ยกเว้นอัตราแลกเปลี่ยนคงที่สำหรับแก่นคริสตัล สิ่งของอื่นๆ นั้นมีอัตราแลกเปลี่ยนที่ไม่แน่นอน”

“ทอง เงิน และเครื่องประดับทุกชิ้นล้วนมีคุณภาพ รูปลักษณ์ และความสมบูรณ์ที่แตกต่างกัน”

“การประเมินจะมาจากการครอบคลุมในหลายๆ ด้าน ดังนั้นจำนวนเงินที่ให้ในแต่ละครั้งจึงอาจไม่เท่ากัน”

“แก่นคริสตัลเหรอ? เรามีอยู่”

ในบรรดาทั้งสามคนนั้น ผู้ที่เห็นได้ชัดว่าเป็นผู้นำทีมมีแววตาเปล่งประกายเมื่อเขาได้ยินคำพูดของฉู่เจียงเยว่

แม้ว่าในทีมของเขาจะมีเพียงสามคน แต่พวกเขาทุกคนก็ได้ปลุกพลังวิเศษของตนขึ้นมา และความแข็งแกร่งของพวกเขาก็ติดอันดับอันดับต้นๆ ของทีมผู้ปลุกพลังในฐานผู้ลี้ภัยของเมือง B

“ถ้าอย่างนั้นคุณก็สามารถลองดูแล้ว แค่วางมันไว้ตรงนี้ และปฏิบัติตามขั้นตอน”

ฉู่เจียงเยว่ชี้ไปที่เครื่องแลกเปลี่ยนบนเคาน์เตอร์

พูดตามตรง ถ้าฉู่เจียงเยว่ไม่บอกพวกเขา พวกเขาคงไม่รู้จริงๆ ว่า ‘ถาด’ ที่ดูแปลกตานี้จริงๆ แล้วคือเครื่องแลกเปลี่ยน

พวกเขาทั้งสามมองหน้ากัน จากนั้นคนที่เป็นผู้นำทีมก็หยิบแก่นคริสตัลสองสามอันออกจากกระเป๋าเป้สะพายหลังแล้ววางลงบนถาด

[ ตรวจพบแก่นคริสตัลระดับหนึ่ง x3 สามารถแลกเปลี่ยนเป็นเหรียญทองแดงได้ 300 เหรียญ คุณต้องการแลกเปลี่ยนหรือไม่ ]

ชายคนนั้นคลิก ‘ใช่’ และในวินาทีต่อมา แก่นคริสตัลบนถาดก็หายไป ถูกแทนที่ด้วยการ์ดสีเงินขนาดเท่าบัตรเอทีเอ็ม

“ในการแลกเปลี่ยนครั้งแรกทางโรงแรมจะมอบบัตรประจำตัวให้ คุณสามารถตรวจสอบยอดเงินในบัตรได้ด้วยตัวเอง และสามารถใช้มันเพื่อซื้อสินค้าต่างๆ ในโรงแรมได้ แต่ก็ต้องแน่ใจก่อนว่าในบัตรนั้นมียอดเงินเพียงพอ”

ก่อนที่เขาจะถามคำถามใด ๆ ฉู่เจียงเยว่อธิบายอย่างละเอียด

ดวงตาของอีกสองคนเป็นประกายเมื่อได้ยินสิ่งนี้ ฟังดูสะดวกกว่าขั้นตอนการลงทะเบียนที่ฐานผู้ลี้ภัยมาก

น่าเสียดายที่บัตรใบนี้สามารถใช้ได้เฉพาะในโรงแรมเจียงหลินเท่านั้น

“รายชื่อเพื่อนนี่...”

หลิงเฟิงทำตามคำแนะนำของฉู่เจียงเยว่ และเปิดแผงข้อมูลที่แนบมากับบัตรประจำตัวได้สำเร็จ เมื่อเขาเห็นรายชื่อเพื่อนด้านบน เขาก็รู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย

“อ่า นี่คือที่ๆ คุณสามารถเพิ่มเพื่อนกับคนที่มีบัตรประจำตัวเหมือนกันได้ มันก็คล้ายๆ กับก่อนวันสิ้นโลกนั้นแหละ”

ในสายตาของฉู่เจียงเยว่ รายชื่อเพื่อนนี้ได้รับความนิยมอย่างมากในหมู่แขกของโรงแรม

“คุณหมายถึงตราบใดที่เราเป็นเพื่อนกัน เราก็สามารถส่งข้อความถึงกันได้ทุกที่ทุกเวลา?”

หลิงเฟิงตกใจกับสิ่งที่ได้ยิน เนื่องจากสนามแม่เหล็กของโลกเปลี่ยนไป และผันผวน อุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ต่างๆ จึงเทียบเท่ากับเศษโลหะ

ก่อนหน้านี้ พวกเขาก็ต้องการติดต่อกับญาติ และเพื่อนเก่าที่อยู่คนละที่ แต่โดยพื้นฐานแล้วไม่มีทางใดให้ทำได้เลย

แต่ถ้ารายชื่อเพื่อนของบัตรประจำตัวนี้เป็นอย่างที่ฉู่เจียงเยว่พูดจริงๆ มันคงเป็นเรื่องที่น่าประหลาด และเป็นข่าวดีอย่างยิ่ง

หากผู้นำฐานรู้ข่าว เขาอาจจัดคนจากฐานให้มาเป็นกลุ่มเพื่อทำบัตรประจำตัว!

“แน่นอนว่าจนถึงขณะนี้ ไม่เคยมีครั้งใดที่ข้อความที่ส่งขาดหายระหว่างทาง ไม่เชื่อคุณสามารถลองด้วยตัวเองได้”

สำหรับเรื่องนี้ ฉู่เจียงเยว่ยังคงมีความมั่นใจมาก

“หัวหน้า เรามาลองใช้มันดูกันเถอะ”

หากสิ่งที่ฉู่เจียงเยว่พูดเป็นเรื่องจริง เรื่องนี้ก็สำคัญอย่างยิ่ง

“เถ้าแก่ ถ้าเราตรวจสอบเรื่องนี้แล้วเป็นจริง เราอาจต้องรายงานเรื่องนี้กับทางฐาน ผมไม่รู้ว่าคุณคิดอย่างไร?”

หากทุกคนในฐานพกบัตรประจำตัวติดตัว ภายในขอบเขตของฐาน การสื่อสารของพวกเขาจะหวนคืนมา

ความแตกต่างระหว่างการมีการสื่อสาร และการไม่มีการสื่อสารนั้นใหญ่โตมาก

“สำหรับนักธุรกิจ แน่นอนว่ายิ่งมีลูกค้ามากเท่าไรก็ยิ่งดีเท่านั้น”

ฉู่เจียงเยว่ไม่กลัวว่าเมื่อโรงแรมเป็นที่รู้จักแล้วมันจะนำปัญหามาให้ เธอพอจะมีวิธีรับมือ และหวังว่าพวกเขาจะช่วยโฆษณาให้เธอได้

ห้องพักของโรงแรมยังเหลืออีกไม่น้อย

“เถ้าแก่ คุณเป็นคนชอบธรรมจริงๆ!” หลิงเฟิงชื่นชมในตัวฉู่เจียงเยว่ไม่น้อย

ด้วยสมบัติล้ำค่าเช่นนี้ เธอยินดีจะแบ่งปันให้กับทุกคนอย่างไม่เห็นแก่ตัว แม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่แน่ใจว่าจะทำแบบเธอได้หรือไม่

เมื่อได้ยิน ใบหน้าของฉู่เจียงเยว่เต็มไปด้วยคำถาม ชอบธรรมอะไรกัน? เขาเข้าใจอะไรผิดหรือเปล่า?

อย่างไรก็ตาม หลิงเฟิงไม่เห็นสีหน้าของฉู่เจียงเยว่ เพราะหลังจากที่เขาพูดจบ เขาก็กระตุ้นให้อีกสองคนนำแก่นคริสตัลออกมาเพื่อสมัครบัตรประจำตัว

"หากคุณต้องการเพิ่มเพื่อนก็ไม่ได้ยากเย็นอะไร มีคำแนะนำเขียนอยู่แล้ว พวกคุณน่าจะทำความเข้าใจได้อย่างรวดเร็ว”

ผู้คนในปัจจุบันล้วนเป็นคนหนุ่มสาวในวัยยี่สิบ และพวกเขาค่อนข้างเก่งในการเล่นสมาร์ทโฟน ดังนั้นแม้ฉู่เจียงเยว่จะไม่พูดอะไร พวกเขาก็เรียนรู้ด้วยตัวเองได้ และเพิ่มเพื่อนกันอย่างรวดเร็ว

“เถ้าแก่ เราขอเพิ่มคุณเป็นเพื่อนได้ไหม?”

นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนริเริ่มถามฉู่เจียงเยว่เกี่ยวกับเรื่องนี้

พวกเขาทุกคนล้วนเป็นแขก ดังนั้นแน่นอนว่าฉู่เจียงเยว่ย่อมจะไม่ปฏิเสธ

"ได้"

ฉู่เจียงเยว่ไม่จำเป็นต้องมีบัตรประจำตัว เธอแค่โบกมือ และแผงข้อมูลของเธอก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า

แผงข้อมูลของฉู่เจียงเยว่มีทั้งรายชื่อแขก และรายชื่อเพื่อน

ปัจจุบันรายชื่อเพื่อนนี้มีเพียง 5 คนเท่านั้นคือ เสิ่นจื้อกุย และทีมของเขา

ตอนนี้มีเพิ่มมาอีกสามคนคือ หลิงเฟิง และอีกสองคน

ฉู่เจียงเยว่พบชื่อของทั้งสามคนในเวลาไม่นานจากรายชื่อแขก และคลิกที่ชื่อของพวกเขาเพื่อเพิ่มเป็นเพื่อน

ทั้งสามก็ใช้เวลาไม่นานในการคลิก และตอบตกลง

จากนั้นเพื่อตรวจสอบความถูกต้อง หลิงเฟิงได้ส่งข้อความสั้นๆ ไปยังสมาชิกในทีมของเขาตามลำดับ

ขณะที่เขากดส่ง อีกสองคนก็ได้รับข้อความในทันที

ความเร็วในการส่งพอๆ กับความเร็วในการส่งผ่านข้อมูลทางอินเทอร์เน็ตก่อนวันสิ้นโลกเลย

“ดีจริงๆ!”

หลิงเฟิงมองที่ฉู่เจียงเยว่ด้วยสายตาที่แตกต่างออกไปในเวลานี้ รายชื่อเพื่อนของบัตรประจำตัวนี้ช่วยแก้ปัญหาใหญ่สำหรับพวกเขาได้จริงๆ!

อาจกล่าวได้ว่าในขณะที่การสื่อสารทั่วโลกถูกขัดขวาง เจ้าหน้าที่ๆ เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้พยายามทำงานล่วงเวลาเพื่อที่จะกู้คืนการสื่อสารกลับมาโดยเร็ว ไม่งั้นฐานผู้ลี้ภัยต่างๆ ก็จะเป็นเหมือนแมลงวันไร้หัว

น่าเสียดายที่แม้เวลาจะผ่านไปนานแล้วนับตั้งแต่วันสิ้นโลกเริ่มขึ้น และฐานผู้ลี้ภัยได้ถูกก่อตั้งขึ้นแล้ว แต่การสื่อสารยังกู้คืนกลับไม่ได้ แม้แต่ในโซนเล็กๆ ก็ตาม

คิดไม่ถึงเลยว่าคนที่พวกเขาพบจะสร้างความประหลาดใจครั้งใหญ่ให้กับพวกเขา มันช่วยแก้ปัญหาหนักใจนี้ได้

“เถ้าแก่ ผมต้องกลับไปรายงานที่ฐานเกี่ยวกับเรื่องนี้ก่อน อาจมีใครบางคนเข้ามาตรวจสอบอีกทีหนึ่ง ตอนนั้นเราอาจต้องขอความร่วมมือจากคุณแล้ว”

เรื่องนี้สำคัญมากจนหลิงเฟิงไม่กล้าที่จะเสียเวลา เขาอยากจะรีบกลับไปโดยเร็วที่สุด