ตอนที่ 17 โฮสต์ถึงเวลาทำงานแล้ว!

ตอนที่ 17 โฮสต์ถึงเวลาทำงานแล้ว!

เสิ่นจื้อกุย และคนอื่นๆ ต่างหันไปมองในทิศทางที่เซี่ยซีหลินชี้ไป และพวกเขาก็ได้เห็นการมีอยู่ของตึกหลังนั้นด้วย

“มีถนนเชื่อมระหว่างตึกทั้งสอง หรือเถ้าแก่จะเป็นคนสร้างมัน”

ซูจู้เฉิงสังเกตเห็นรายละเอียดบางอย่างอย่างรวดเร็ว

แน่นอนว่าทันทีที่คำพูดของเขาดังออกมา ทุกคนก็มองมาที่เขาเหมือนกับบอกว่ามันก็ต้องเป็นเช่นนั้นอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ นี่คือโรงแรมของเธอ

เจียงเหอครุ่นคิด และพูดออกมา ด้วยรอยยิ้มบนใบหน้า

“แต่ในระหว่างการสร้างมันก็ควรมีเสียงดัง แต่เมื่อวานเราไม่ได้ยินอะไรเลย เธอแข็งแกร่งเกินไปหรือเปล่า?”

หลินซวี่หยวนรู้สึกว่านี่เป็นเรื่องเหลือเชื่อจริงๆ นับตั้งแต่วินาทีที่เขาได้พบกับฉู่เจียงเยว่ เขาก็เริ่มรู้สึกว่าทุกอย่างเริ่มไม่เป็นไปตามหลักวิทยาศาสตร์

“คงพูดได้แค่ว่าโลกนี้กว้างใหญ่ และเต็มไปด้วยสิ่งมหัศจรรย์”

“แล้วเถ้าแก่ล่ะ? มีการเปลี่ยนแปลงมากมายขนาดนี้ แต่ไม่มีใครมาอธิบายอะไรให้เราฟังเลย?”

เมื่อเซี่ยซีหลินมองย้อนกลับไป และตระหนักว่าสถานที่ๆ พวกเขาอาศัยอยู่ได้เปลี่ยนจากตึกอิฐโคลนสองชั้นเป็นตึกอิฐแดงสูง 10 ชั้นที่มีหลังคาลาดเอียง

เมื่อพิจารณาจากข้อเท็จจริงที่ว่าพวกเขาเพิ่งออกมา และไม่จำเป็นต้องลงบันได ห้องของพวกเขาควรจะยังอยู่ที่ชั้นหนึ่ง

“ดูเหมือนเธอจะไม่ตื่นจนกว่าจะถึง 10 โมง เราควรกินข้าวเช้าก่อนแล้วออกไปหาเสบียงกัน เมื่อกลับมาตอนเที่ยง เดี๋ยวเราก็จะได้พบเธอเอง”

“ผมอิจฉาเธอจริงๆ แม้ในวันสิ้นโลก ชีวิตของเธอก็ยังสบายอย่างยิ่ง”

หลังวันสิ้นโลกมาถึง ไม่มีใครใช้ชีวิตอย่างสบายๆ แบบฉู่เจียงเยว่ที่เป็นอยู่ตอนนี้

“เมื่อเรามีเงินในบัญชีเพียงพอสำหรับการใช้ชีวิตในโรงแรมไปจนตาย เราก็คงจะได้ใช้ชีวิตอย่างสบายๆ แบบนี้เหมือนกัน”

เนื่องจากกลไกการแลกเปลี่ยนของโรงแรมเจียงหลินในช่วงเวลานี้ นอกเหนือจากการค้นหาซอมบี้ระดับหนึ่งเพื่อรับแก่นคริสตัลแล้ว พวกเขายังรวบรวมทอง เงิน เครื่องประดับ ของโบราณ และสิ่งอื่นๆ ที่พวกเขาคิดว่ามีค่า

น่าเสียดายที่หลายสิ่งที่พวกเขาคิดว่ามีคุณค่านั้นไม่ได้มีค่ามากนักสำหรับเครื่องแลกเปลี่ยน

ข้อสรุปสุดท้ายคือ การรวบรวมแก่นคริสตัลจากการฆ่าซอมบี้ และใช้ในการแลกเปลี่ยนดูเหมือนจะคุ้มค่าที่สุด

“เห็นว่ามีผักกาดขาวขายด้วย! หากรู้ว่าจะเป็นเช่นนี้น่าจะเก็บพวกเครื่องปรุงไว้ให้มากกว่านี้ จะได้ซื้อมาสองสามหัวแล้วกลับไปลองทำเป็นอาหารดู”

หลังจากกลับมาที่ล็อบบี้ เดิมทีเซี่ยซีหลินต้องการซื้อซาลาเปาเป็นอาหารเช้าให้ตัวเอง แต่จู่ๆ เขาก็พบว่าโรงแรมมีอาหารใหม่

ผักกาดขาวที่ยังสดใหม่กระตุ้นความอยากอาหารของเขาเพียงแค่มองดู

ทันทีที่เซี่ยซีหลินพูดจบ เสิ่นจื้อกุยก็มองไป และดวงตาของเขาก็สว่างขึ้นเมื่อเห็นว่ามีผักกาดขาวขายอยู่จริงๆ

"ราคาก็ดีมากเช่นกัน"

เดิมทีหลินซวี่หยวนต้องการซื้อไปสักสองสามหัวมาเพื่อปรุงเป็นอาหาร เพราะเขารู้ว่าต้องมีเครื่องปรุงในมิติเก็บของๆ เจียงเหอ

แต่เมื่อดูราคาแล้ว หนึ่งหัวคือ 100 เหรียญทองแดง และสองหัวเท่ากับค่าห้องพักหนึ่งวัน

“ทุกคน ออกไปค้นหาเสบียงกันเถอะก่อนแล้วค่อยกลับมาซื้อสักหัวสองหัวแล้วมากินด้วยกัน”

ตัวเซี่ยซีหลินเองก็ลังเลที่จะซื้อผักกาดขาวจำนวนมากในคราวเดียว แต่เขาก็ยังเต็มใจที่จะจ่ายหากซื้อเพียงหัวสองหัวมาทำอาหารสักมื้อ

เมื่อเห็นเช่นนี้ เสิ่นจื้อกุยสั่งซื้อผักกาดขาว 20 หัว และรูดบัตรของเขาเพื่อชำระเงิน เมื่อเห็นกองผักกาดขาวบนเคาน์เตอร์ เขาก็หันไปมองเจียงเหอ “เก็บบางส่วนไปจะได้รักษาความสดเอาไว้”

เจียงเหอเก็บผักกาดขาวส่วนใหญ่ไปแล้วส่วนที่เหลือให้เซี่ยซีหลิน “เราจะไปทำอาหารที่ห้องของนาย แล้วนายต้องเป็นคนล้างจานทั้งหมดด้วย”

"ตกลง! ไปกันเถอะ!"

เซี่ยซีหลินกอดผักกาดขาวไว้ในอ้อมแขน ตอนนี้เขาแทบจะไม่สามารถระงับรอยยิ้มบนใบหน้าได้

หลังจากที่ทั้งห้าคนเข้าไปในห้องของเซี่ยซีหลิน ประตูห้องของเจียงไห่ และหลิวอี้อี้ก็เปิดออก ทั้งสองมองหน้ากัน จากนั้นปิดประตูพร้อมเสียงดังปัง!

ฉู่เจียงเยว่ที่ต้องตื่นขึ้นมากลางดึก และทำงานล่วงเวลาจนถึงตี 2 หลังจากกลับถึงห้อง เธอก็ผล็อยหลับไป

เมื่อเธอตื่นนอนก็เป็นเวลาเก้าโมงครึ่งแล้ว

อย่างไรก็ตาม เมื่อวานนี้ เธอตัดสินใจเลื่อนเวลางานออกไปอีกสองชั่วโมงในวันนี้ ดังนั้นฉู่เจียงเยว่จึงไม่รีบร้อน

“โฮสต์ โรงแรมได้รับการอัพเกรด และปรับปรุงใหม่ ภารกิจใหม่ก็ออกมาแล้ว ยังมีแขกรอเข้าพักอีกไม่น้อย รีบไปทำงานกันเถอะ!”

เมื่อเห็นว่าฉู่เจียงเยว่แทบไม่ขยับตัว และดูเหมือนจะต้องการหลับต่อ จิ้งจอกน้อยก็พูดอย่างเร่งรีบ

ภารกิจใหม่?

เมื่อฉู่เจียงเยว่เปิดแผงภารกิจ เธอก็ได้เห็นภารกิจที่เพิ่งปล่อยออกมาหลังจากมีการอัพเกรดโรงแรม

[ ภารกิจ : ตึกหนึ่งได้รับการปลดล็อคโดยสมบูรณ์ โปรดต้อนรับแขกให้มาเข้าพักครบ 100 คน ( 8 / 100 ) ]

“นี่มันทำให้ฉันไม่มีเวลาพักผ่อนจริงๆ”

ทันทีที่ตึกหนึ่งถูกปลดล็อค ก็มีภารกิจให้หาคนมาเข้าพักทันที จะไม่ให้เธอได้พักผ่อนเลยหรือยังไง

“โฮสต์ นี่จะโทษฉันไม่ได้ ระบบจะออกภารกิจโดยอิสระตามความคืบหน้าของคุณ ไม่มีการกำจัดเวลาใดๆ เต็มด้วยไปมนุษยธรรม!”

จิ้งจอกน้อยตีตัวออกห่างอย่างรวดเร็ว มันเป็นเพียงคนคอยแนะนำที่ไม่รู้อะไรเลย และไม่รับผิดชอบต่อแผนงาน

ฉู่เจียงเยว่ไม่ได้พูดอะไร เธอแค่พร่ำบ่นเล็กๆ น้อยๆ

“หือ? ทำไมขนของเธอดูเหมือนจริงกว่าเดิมยังไงไม่รู้”

ฉู่เจียงเยว่ไม่รู้ว่าเธอคิดไปเองหรือไม่ แต่เธอมักจะรู้สึกว่าขนของจิ้งจอกน้อยดูสมจริงมากกว่าแต่ก่อน

“โฮสต์คิดถูกแล้ว เมื่อโรงแรมถึงระดับห้า ฉันก็จะมีร่างกายจริงๆ!”

ในเวลานั้น มันก็จะเหมือนสิ่งมีชีวิตจริงๆ สามารถกินอาหารได้ ในเวลาหลายวันมานี้หลังได้ดูฉู่เจียงเยว่กินอาหารอร่อยๆ มันก็อยากลองบ้าง

“เมื่อถึงตอนนั้น เธอจะปรากฏตัวในรูปลักษณ์นี้จริงๆ เหรอ?”

จิ้งจอกเก้าหางมีอยู่ในตำนานเท่านั้น มันเป็นเพียงเรื่องเล่าขาน

“ตอนนี้มันเป็นวันสิ้นโลกแล้ว พลังวิเศษยังมีได้เลย ทำไมจิ้งจอกเก้าหางจะมีไม่ได้”

จิ้งจอกน้อยสะบัดหางทั้งเก้าให้ฉู่เจียงเยว่เห็นด้วยความภาคภูมิใจ

ตอนนี้มีเพียงฉู่เจียงเยว่เท่านั้นที่โชคดีได้เห็นสัตว์ในตำนานเช่นนี้

“เมื่อเธอพูดแบบนั้น มันก็ดูสมเหตุสมผลอยู่”

พลังวิเศษได้ปรากฏขึ้นแล้ว และไม่จำเป็นต้องสนใจหลักวิทยาศาสตร์อีกต่อไป

“โฮสต์ เรารีบลงไปทำงานกันเถอะ มีแขกหลายคนที่กำลังรออยู่!”

ตอนนี้หลายๆ คนกลับมาที่นี่อีกครั้ง และอยากปรึกษาเรื่องที่พัก

หากตาไม่บอดก็สามารถเห็นมีการเปลี่ยนแปลงในโรงแรมเจียงหลิน แน่นอนว่ามีคนฉลาดมากมายที่สามารถจินตนาการได้ว่าต้องมีห้องว่างอยู่

เพียงแต่ว่าฉู่เจียงเยว่ไม่ได้ปรากฏตัว แม้จะรอมานาน จนหลายคนที่อยากลองเสี่ยงโชคก็เริ่มหมดความอดทน

ขณะนี้อุณหภูมิในตอนกลางวันสูงเกินไป และพวกเขาไม่สามารถเสียเวลามากเกินไปเพื่อใช้การรออย่างไร้จุดหมายได้

“รู้แล้ว รู้แล้ว ฉันจะรีบไปแต่งตัว”

ฉู่เจียงเยว่ลุกขึ้นจากเตียง แปรงฟัน และล้างหน้าอย่างรวดเร็ว จากนั้นหยิบชุดเสื้อผ้าแบบสุ่มจากห้องแต่งตัวของมาสวม

เนื่องจากจิ้งจอกน้อยค่อยกระตุ้นฉู่เจียงเยว่ เธอจึงออกจากห้องได้ภายใน 30 นาที และทำอาหารเช้าให้ตัวเอง

กว่าเธอจะทานอาหารเช้าเสร็จ และออกมาจากตึกสองชั้นก็เป็นเวลาเกือบ 11 โมงแล้ว

หลังจากการอัพเกรดเมื่อวานนี้ พื้นที่ของโรงแรมเจียงหลิน ได้รับการขยายกว่าเดิมมาก และเส้นเขตแดนก็ดูได้จากพื้นที่สนามหญ้า

ตราบใดที่อยู่ในสนามหญ้า ก็สามารถเพิกเฉยต่ออิทธิพลของอุณหภูมิภายนอกได้ ทำให้ที่นี่ยังคงมีอุณหภูมิพอเหมาะ และมีสายลมเย็นสบายพัดผ่านไปมา

คนที่มีสายตาเฉียบคมเห็นฉู่เจียงเยว่เดินออกมาจากตึกสองชั้นอย่างรวดเร็ว และกำลังเดินมาที่ล็อบบี้ของโรงแรม

“เถ้าแก่ ในที่สุดคุณก็มาสักที!”

“เถ้าแก่ ฉันสงสัยว่าวันนี้มีห้องพักเหลือไหม ฉันขอจองไว้ก่อนได้หรือเปล่า”

“อรุณสวัสดิ์เถ้าแก่!”