ตอนที่201 ต่างคนต่างมีแผน

เดิมทีเขาสามารถไปขอให้ฉินมู่ช่วยดูให้ได้ แต่พอความดื้อรั้นของซุนจื้อชิงปะทุขึ้นมา เขาก็ไม่อยากพึ่งพาความช่วยเหลือจากฉินมู่อีกต่อไป

เขาเอาแต่คิดวนไปวนมาหมกมุ่นอยู่กับมันและตั้งใจจะค้นคว้าสิ่งนั้นให้เข้าใจด้วยตัวเองให้ได้

ในขณะเดียวกันฉินมู่ก็คอยจับตาดูโยโกตะ โซระอย่างใกล้ชิด หลังจากขโมยเทคโนโลยีไปแล้ว เจ้าหมอนั่นก็กลับนิ่งเฉยใช้ชีวิตไปวันๆอย่างไร้ความกังวล เพราะเป็นคนที่ส่งรายงานทางเทคนิคน้อยที่สุด ฉินมู่ถึงกับเคยคิดหาจังหวะเหมาะ ๆ เพื่อดุด่าเขา แล้วไล่เจ้าคนขี้เกียจคนนี้ออกไป

แต่สุดท้ายฉินมู่ก็ไม่จำเป็นต้องลงมือเอง

ชิบะ เก็นบุเป็นคนไปหาโยโกตะ โซระแทน

"โยโกตะซัง สภาพแบบนี้ของคุณมันไม่ยุติธรรมกับสมาชิกคนอื่น!" ชิบะ เก็นบุพูดด้วยสีหน้าจริงจัง

โยโกตะ โซระทำได้เพียงก้มหัวสีหน้ารู้สึกผิด "ซุมิมาเซ็น!"

ความจริงแล้วเขาจงใจอู้งานรอเพียงให้ทีมไล่เขาออก เพราะขอแค่ถูกไล่ออกเขาก็จะได้เริ่มต้นชีวิตใหม่!

บางทีเขาอาจได้กลายเป็นผู้บริหารระดับกลางในสำนักงานอัยการก็ได้!

พอคิดถึงตรงนี้เขาก็อดตื่นเต้นขึ้นมาเล็กน้อยไม่ได้

"นี่ไม่ใช่เรื่องขอโทษหรือไม่ขอโทษ! คุณกำลังทำให้พวกเราที่ตั้งใจทำงานต้องเสื่อมเสีย!" ชิบะ เก็นบุกล่าวอย่างเคร่งขรึม

ชายหนุ่มคนนี้เข้าร่วมทีมวิจัยที่แอตแลนติสมาได้ครึ่งปีแล้ว เดิมทีเขาเป็นคนเชื่อฟังและขยันขันแข็งมาก

ใครจะไปคิดว่าหลังจากมาถึงแอตแลนติส เขาจะเปลี่ยนไปเป็นแบบนี้?

เรื่องนี้ทำให้ชิบะ เก็นบุหนักใจอย่างยิ่ง

เขาไม่เข้าใจเลยว่า

ชายหนุ่มที่เคยยอดเยี่ยมคนหนึ่ง

เหตุใดถึงกลายเป็นเช่นนี้ได้?

และยิ่งไม่มีทางรู้ว่า

ในหัวของโยโกตะ โซระมีเพียงความคิดเรื่องการหลบหนีเท่านั้น เขาไม่ได้มีความตั้งใจจะทำการวิจัยต่อไปแม้แต่น้อย

งานวิจัยงั้นเหรอ?

ตำแหน่งผู้บริหารในสำนักงานอัยการสูงสุดไม่ดึงดูดใจกว่าหรือไง?

ไม่ว่าชิบะ เก็นบุจะพยายามเกลี้ยกล่อมแค่ไหน โยโกตะ โซระก็ยังไม่หวั่นไหว ตั้งแต่แรกทั้งสองก็ไม่ได้คิดไปในทิศทางเดียวกันอยู่แล้ว ดังนั้นการพูดต่อไปก็ไม่มีประโยชน์อะไร

หลังจากนั้นอาการของโยโกตะ โซระก็ยิ่งหนักขึ้นถึงขั้นไม่ค่อยมาที่ห้องทดลองด้วยซ้ำ ตามแผนแล้วเขาควรจะแฝงตัวอยู่ในแอตแลนติสจนกว่าภารกิจจะสิ้นสุด

แต่สิ่งที่เขาไม่คาดคิดก็คือ ก่อนหน้านี้ตงหวงไท่อี้ได้ดำเนินปฏิบัติการจับกุมขึ้น

ไม่ใช่ว่าสายลับคนอื่นถูกจับได้

แต่เป็นชาวประมงจากประเทศนีออนที่พลัดหลงเข้าไปในเขตทะเลที่ถูกปิดผนึก!

นี่คือสัญญาณที่ชัดเจนที่สุด!

มีใครบางคนกำลังบอกโยโกตะ โซระว่า เบื้องบนไม่อาจรอได้อีกต่อไปแล้ว!

ถ้าเขายังหาทางส่งเทคโนโลยีกลับไปยังนีออนไม่ได้ก็จะมีคนไปรายงานเขาแน่นอน ในฐานะสมาชิกของสำนักงานอัยการโยโกตะ โซระย่อมรู้ดีว่าคนพวกนั้นโหดเหี้ยมแค่ไหนต่อให้เขายังเป็นพวกเดียวกัน พวกนั้นก็ไม่มีทางปล่อยเขาไป

ดังนั้นการอู้งานของโยโกตะ โซระจึงเป็นการเร่งให้ตัวเองได้ออกไปเร็วขึ้นและก็เป็นไปตามนั้น หลังจากความพยายามโน้มน้าวหลายครั้งล้มเหลว ชิบะ เก็นบุก็เป็นฝ่ายแจ้งมันสะเองว่า โยโกตะ โซระไม่เหมาะจะทำงานในแอตแลนติส และทำได้เพียง “เชิญให้ออกไป”

"คุณเฉียน ได้โปรดพิจารณาใหม่เถอะ!" เพื่อให้การแสดงสมจริงขึ้น โยโกตะ โซระถึงกับไปหาชิบะ เก็นบุด้วยตัวเองหวังว่าอีกฝ่ายจะปล่อยเขาไปในครั้งนี้

ใบหน้าของชิบะ เก็นบุเผยแววเสียดาย เขาพูดด้วยน้ำเสียงเต็มไปด้วยความอาลัยว่า

"โยโกตะซัง ฉันรู้ดีถึงความสามารถของคุณ แต่คุณขาดสมาธิเกินไป แบบนี้จะส่งผลต่อการประเมินของท่านฉินมู่ต่อพวกเรา"

"การประเมินแบบนั้นไม่มีอยู่จริง ท่านฉินมู่ไม่เคยพูดแบบนั้น"

"ในใจของทุกคนมีตาชั่งอยู่!" ชิบะ เก็นบุตอบกลับทันควัน

ใบหน้าของโยโกตะ โซระซีดเผือดลง

เขากัดฟันแน่นไม่พูดอะไรอีกราวกับยอมรับชะตากรรมที่ตัวเองถูก “ทอดทิ้ง” ไปแล้ว

"ซุมิมาเซ็น!" หลังจากโค้งตัวอีกครั้ง สีหน้าของโยโกตะ โซระเต็มไปด้วยทั้งความเศร้าและความโกรธ

แต่ในใจของเขากลับแทบจะยิ้มกว้างจนหุบไม่อยู่ ืถ้าไม่ใช่เพราะมาตรการเข้มงวดต่างๆบริเวณชายฝั่งหลังออกจากแอตแลนติส ป่านนี้โยโกตะ โซระคงยิ้มจนแก้มปริไปแล้ว

โชคดีที่เขาได้รับการฝึกฝนมา

การกดความดีใจไว้เป็นเพียงพื้นฐานเท่านั้น

"ท่านฉินมู่ ผมต้องขออภัยจริงๆ ซุมิมาเซ็น!" หลังจากปล่อยโยโกตะ โซระไป ชิบะ เก็นบุก็โค้งตัวเก้าสิบองศาเพื่อขอโทษฉินมู่

ฉินมู่มองภาพนั้นจนรู้สึกเอือมระอา ชิบะ เก็นบุคนนี้ แม้จะมีฝีมือแต่ก็รักเงินไม่น้อย

อย่างไรก็ตามสำหรับฉินมู่แล้ว ความรักเงินไม่ได้ถือว่าเป็นข้อเสียอะไร

"ขออย่าได้เหมารวมว่าทีมของพวกเราไม่เป็นมืออาชีพเพียงเพราะความผิดพลาดของโยโกตะ ในความเป็นจริง พวกเรามีความเป็นมืออาชีพสูงมาก ถึงขั้นสามารถผลิตชิปขนาด 100 พิโคเมตรได้ตามเวลาที่กำหนด"

"อืม เข้าใจแล้ว" สีหน้าของฉินมู่ยังคงเย็นชาไม่ได้ผ่อนคลายลงเลย

หัวใจของชิบะ เก็นบุยังไม่อาจวางลงได้ แต่ตอนนี้ไม่ใช่จังหวะที่จะพูดต่อ

อย่างน้อย…ก็ไม่ใช่ตอนนี้

เขาจำเป็นต้องสร้างผลงานที่ทำให้ฉินมู่พึงพอใจ เขารู้ดีว่าหากอยากเรียกความเชื่อมั่นของฉินมู่กลับคืนมา เขากับทีมต้องแสดงผลงานที่เป็นรูปธรรม

หลังจากคุยกับชิบะ เก็นบุเสร็จ ฉินมู่ก็กลับไปยังสำนักงานของตน

---

สามวันต่อมา

โยโกตะ โซระก็หายไปได้สามวันแล้วเช่นกันและในตอนนี้เขาได้กลับไปยังนีออน

บนเรือบรรทุกเครื่องบิน “ชิงชิว” ของกองเรือ กองเรือตงหวง

พลเรือเอกคงหนานยืนมองเครื่องบินโดยสารที่กำลังบินอยู่บนท้องฟ้า

นั่นคือเครื่องบินที่โยโกตะ โซระโดยสารอยู่

เขาหันไปพูดกับฉินมู่ที่ยืนอยู่ข้างๆว่า

"คุณฉิน ขอเพียงคุณเอ่ยคำเดียว ผมก็พร้อมจะต้านโลกทั้งใบ สั่งให้เครื่องบินลำนั้นหันกลับมาได้"

แม้ว่าเครื่องบินลำนั้นจะเป็นของนีออน แต่การบังคับให้มันวกกลับก็เป็นเรื่องง่ายดาย

ฉินมู่ยิ้มพลางส่ายหน้าเล็กน้อย

"กว่าจะปล่อยไส้ศึกคนนี้ออกไปได้ ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยนะ ท่านพลเรือเอกคง ถ้าเขากลับมา ความพยายามทั้งหมดของผมก็สูญเปล่าน่ะสิ"

"เจ้าหมอนั่นยังใช้วิธีเดิม ซ่อนแฟลชไดรฟ์ไว้ในร่างกาย ถ้าไม่ได้รับการแจ้งเตือนจากคุณล่วงหน้า พวกเราคงจับตัวมันไปนานแล้ว!"

พลเรือเอกคงหนานพูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจเล็กน้อย

เขาไม่เข้าใจเลยว่า ทำไมฉินมู่ถึงยอมปล่อยเทคโนโลยีดัดแปลงมนุษย์ที่ทรงพลังขนาดนี้ออกไป

นี่มันไม่ต่างอะไรกับการช่วยศัตรูไม่ใช่หรือ?

แต่ด้วยสถานะของฉินมู่ในตอนนี้

ผู้บริหารระดับสูงของจีนจึงได้อนุมัติแผนการที่มีชื่อว่า “อากิระ” นี้

ถึงอย่างนั้นคงหนานก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี เขาจึงต้องไปถามเจ้าของแผนตัวจริงให้รู้เรื่อง

ฉินมู่เอ่ยถามขึ้นว่า

"ท่านพลเรือเอกคง เคยดูไลฟ์สตรีมของผมไหม?"

แทนที่จะตอบตรงๆ ฉินมู่กลับโยนคำถามนี้ออกมา

"พูดตามตรง ผมเคยดูและผมก็เชื่อว่าอารยธรรมมนุษย์โบราณมีอยู่จริง"

คงหนานพยักหน้าพร้อมตอบ

ฉินมู่จึงพูดช้าๆราวกับหย่อนหินก้อนหนึ่งลงในผืนน้ำที่นิ่งสงบ

"ถ้าผมสามารถยกระดับร่างกายของประชาชนของเรา ให้ไปถึงระดับของอารยธรรมมนุษย์โบราณได้ล่ะ?"

คำพูดนั้นทำให้คงหนานมองเขาด้วยสายตาแทบไม่เชื่อสิ่งที่ได้ยิน

"จริงหรือ?"

"จริง"

หลังจากนั้นคงหนานก็รายงานเรื่องนี้ขึ้นไปยังเบื้องบน

"ข้อโต้แย้งของอาจารย์ฉินคือ ร่างกายมนุษย์คือสมบัติที่ล้ำค่าที่สุดของพวกเรา การดัดแปลงใดๆล้วนเป็นการทำให้หยกอันล้ำค่านี้แปดเปื้อน"

---

สนามบินโยโกตะ

เครื่องบินโบอิ้ง 747 ที่เดิมทีควรลงจอดที่สนามบินฮาเนดะกลับไปลงที่สนามบินโยโกตะแทน

ที่นี่คือสนามบินของฐานทัพกึ่งปิด ผู้โดยสารทั้งลำต่างตกอยู่ในความตื่นตระหนก

คำอธิบายจากลูกเรือมีเพียงว่า

"เครื่องบินเกิดขัดข้อง เราได้ยื่นขออนุญาตจากกองกำลังประจำการของสหพันธรัฐเทย์เลอร์ และได้รับอนุญาตให้ลงจอดที่นี่ กรุณาผู้โดยสารทุกท่านนั่งรออยู่กับที่"

แต่ไม่มีใครสังเกตเห็นเลยว่าโยโกตะ โซระ ที่อ้างว่าขอไปเข้าห้องน้ำได้หายตัวไปจากเครื่องบิน 747 ลำนั้นเรียบร้อยแล้ว

"ทำได้ดีมาก ดีมากจริงๆ โยโกตะคุง!"

อากาอิ โทโมยะรีบเข้ามากอดโยโกตะ โซระอย่างแรง

"ทั้งหมดเป็นเพราะการสนับสนุนจากสำนักงานอัยการครับ ส่วนศาสตราจารย์ชิบะ เก็นบุ…"

"ไอ้แก่คนนั้น ไม่ต้องพูดถึงเลย! พอแผนของเราสำเร็จ แอตแลนติสก็จะเป็นของพวกเราด้วย!" อากาอิ โทโมยะหัวเราะลั่น

เมื่อโยโกตะ โซระได้ยินเช่นนั้น

ใบหน้าของฉินมู่ก็ผุดขึ้นมาในความคิดของเขา ไม่รู้ทำไมแต่ความเห็นของเขาต่อความคิดอันทะเยอทะยานของอากาอิ โทโมยะมีเพียงประโยคเดียว

“ไม่มีทางสำเร็จแน่นอน!”

แต่เขาพูดออกมาไม่ได้ในตอนนี้

ผู้บังคับบัญชาของเขากำลังอารมณ์ดี แล้วเขาจะไปพูดทำไม? หากพูดพลาดขึ้นมาอาจกระทบต่อเส้นทางอาชีพของเขาเองด้วย ดังนั้นเขาจึงเพียงยิ้มเขินๆพร้อมกับบอกว่าอยากไปเข้าห้องน้ำ

อากาอิ โทโมยะที่รู้ดีว่าแฟลชไดรฟ์ถูกซ่อนไว้ที่ไหนก็เป็นสายลับเก่ามากประสบการณ์

แน่นอนว่าเขาโบกมืออย่างใจกว้าง

"ไปเถอะ"

หลังจากนั้นเขาไม่สนใจทั้งความสกปรกและกลิ่นหยิบแฟลชไดรฟ์ออกมาทันทีพร้อมหัวเราะอย่างสะใจ

"มีสิ่งนี้อยู่ในมือ โลกทั้งใบก็เป็นของฉัน!"

โยโกตะ โซระที่ยืนอยู่ข้างๆก็ยังคงไม่พูดอะไรเพียงแค่ยิ้ม “อย่างเขินอาย” อยู่ด้านข้าง

อย่างไรก็ตามไม่นานเขาก็ได้รับรางวัลตอบแทนถูกเลื่อนตำแหน่งเป็นพนักงานสอบสวน

โยโกตะ โซระไม่จำเป็นต้องซ่อนตัวหรือแสร้งเป็นไส้ศึกอีกต่อไป เขาสามารถใช้ชีวิต “อย่างอิสระ” ใต้แสงแดดได้แล้ว

---

ทางฝั่งฉินมู่เอง ก็ได้รับข่าวอย่างรวดเร็วผ่านระบบข่าวกรองของจีนว่าโยโกตะ โซระได้กลายเป็นเจ้าหน้าที่ของสำนักงานอัยการอย่างเป็นทางการแล้ว

"ฮ่าๆ ปลาเข้าตาข่ายแล้ว ไม่รู้ว่าโครงการอากิระจะเริ่มต้นเต็มรูปแบบได้อีกนานแค่ไหน…"

ฉินมู่พูดพลางยิ้ม

---

ในขณะเดียวกันซุนจื้อชิงที่อยู่บนภูเขาคิลิมันจาโรก็รีบนำข่าวดีอย่างยิ่งมาให้ฉินมู่!

"อาจารย์ฉิน! พวกเราถอดสูตรยาที่เป็นอมตะได้อย่างสมบูรณ์แล้ว!"

ซุนจื้อชิงพูดอย่างตื่นเต้น

"ดีมาก ผมจะให้ยานพาหนะไปรับพวกคุณ รีบไปแอตแลนติสเพื่อทำวิจัยส่วนที่เหลือต่อ!"

ฉินมู่กล่าว

"ยานพาหนะของคุณ? พวกเรากำลังจะขึ้นเครื่องบินกลับพอดี"

ซุนจื้อชิงตอบ

ฉินมู่หัวเราะเบาๆ

"ช่วงนี้ท่าทีของสหพันธรัฐเทย์เลอร์ต่อจีนยิ่งแย่ลง คุณคิดจริงๆหรือว่าพวกเขาจะปล่อยนักวิทยาศาสตร์ที่มีคุณค่าแบบนี้ไป?"

คำถามนั้นทำให้ซุนจื้อชิงเงียบไปทันที แม้เขาจะจมอยู่กับงานวิจัย แต่ก็รู้ดีว่าบางเรื่องไม่อาจมองด้วยสามัญสำนึกได้

เขาจึงรีบแจ้งลูกศิษย์ให้ไปรวมตัวกันที่ทุ่งราบใกล้ๆห่างจากค่ายของพวกเขาเพียงสามกิโลเมตรมีหน่วยเล็กๆหนึ่งทีมเตรียมพร้อมอย่างเต็มที่ พวกเขาเพียงรอให้ซุนจื้อชิงและทีมเดินผ่านพื้นที่นั้นแล้วจะลงมือจับตัวทันทีและแม้จะจับตัวไม่ได้

พวกเขาก็ยังมีแผนสำรอง!

นั่นคือการยิงเครื่องบินโดยสารที่ซุนจื้อชิงและทีมโดยสารอยู่ตกลงมาโดยตรง!

เมื่อถึงตอนนั้นซุนจื้อชิงและทีมก็จะต้องตายทั้งหมดและจีนก็จะไม่มีวันได้ผลลัพธ์จากงานวิจัยของพวกเขา

สำหรับสหพันธรัฐเทย์เลอร์แล้ว

ถ้าฉันไม่ได้—

แกก็อย่าหวังว่าจะได้!