บทที่ 14 อาร์ครีแอคเตอร์ตัวแรกสร้างเสร็จ (1/4)

ในเสี้ยววินาที คีนสัมผัสได้ถึงข้อมูลจำนวนมหาศาลที่หลั่งไหลเข้าสู่เครือข่ายประสาทของเขา

ความรู้ทางฟิสิกส์ เคมี คณิตศาสตร์ และอีกหลายสาขาถูกถ่ายโอนเข้ามา พร้อมกับการอัปเกรดเครือข่ายประสาทให้ก้าวไปอีกระดับ

เครือข่ายประสาทของคีน

ตอนนี้มันเปรียบเสมือนจักรวาลที่กว้างใหญ่ มีเซลล์ประสาทจำนวนมากส่องแสงราวกับดวงดาวในกาแล็กซี

"การประมวลผลของฉันตอนนี้แข็งแกร่งกว่าที่เคยเป็นมา"

ใน อาคารแบ็กซ์เตอร์ เซิร์ฟเวอร์กลาง และเซิร์ฟเวอร์อื่นๆ ที่คีนควบคุมเริ่มทำงานหนักจนใกล้เกินขีดจำกัด

แต่คีนจัดการควบคุมความผิดปกติได้อย่างรวดเร็ว

"ดูเหมือนว่าถึงเวลาที่ฉันต้องสร้างพื้นที่สำหรับเก็บจิตสำนึกของฉันเองแล้ว"

เขาคิดขณะสำรวจพลังของตัวเอง

ตอนนี้ พลังการประมวลผลของคีน

มากกว่าความสามารถรวมของคอมพิวเตอร์ทั้งหมดในประวัติศาสตร์ของมนุษยชาติ

เพียงเขาคนเดียว สามารถเผชิญหน้ากับระบบคอมพิวเตอร์ทั้งหมดในโลกโดยไม่ต้องพึ่งพาเครื่องซูเปอร์คอมพิวเตอร์

"แล้ววัสดุใหม่นี่คืออะไร?"

คีนตรวจสอบรางวัลที่ระบบมอบให้ เมื่อเขาเห็นคุณสมบัติของมัน เครือข่ายประสาทของเขาก็พลันเต็มไปด้วยความตื่นเต้น

"วัสดุแม่เหล็กประสิทธิภาพสูง"

สามารถปรับโครงสร้างในระดับโมเลกุล

รองรับการเขียนโปรแกรมอัจฉริยะ

"นี่มันเหมาะสำหรับกองทัพหุ่นยนต์ของฉันโดยเฉพาะ!"

คีนพึมพำ นึกถึงแผนการสร้างร่างกายใหม่ที่อิงจากวัสดุนี้

G-ไวรัส

ไวรัสต้นแบบนี้มีศักยภาพในการทำลายล้างที่สูงกว่า T-ไวรัส มันสามารถเปลี่ยนแปลงพันธุกรรมของสิ่งมีชีวิตในระดับรากฐาน

"นี่คืออาวุธสงครามและเครื่องมือเอาชีวิตรอดในโลกที่เต็มไปด้วยอันตรายนี้"

"ที่รี้ดกำลังทำเตาปฏิกรณ์อาร์ค ก็น่าจะเสร็จเครื่องแรกแล้ว"

คีนพูดพลางย้ายจิตสำนึกของเขาไปยังห้องทดลองของรี้ด

ในห้องทดลองของรี้ด

รี้ดกำลังทำการปรับแต่งขั้นสุดท้าย เขาจดจ่ออยู่กับงานจนแทบไม่กะพริบตา

"ตามคำอธิบายที่เขาให้มา ฉันต้องใส่ธาตุนี้เข้าไปในตอนสุดท้าย แล้วมันจะเสร็จสมบูรณ์"

ในห้องทดลองของรี้ด

ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยเส้นเลือดและรอยคล้ำใต้ตาชัดเจน แต่ในขณะเดียวกัน จิตใจของเขากลับเต็มไปด้วยความตื่นเต้น

รี้ดมีลางสังหรณ์ว่าเขากำลังจะได้เห็น ปาฏิหาริย์ เกิดขึ้น

เขาอย่างระมัดระวังใส่ธาตุที่ระบุไว้ในคำแนะนำเข้าสู่เตาปฏิกรณ์อาร์คขนาดเล็ก

ทันใดนั้น เตาปฏิกรณ์ที่เคยหม่นหมองก็เปล่งแสงเจิดจ้าขึ้นมา

"โคตรเจ๋ง!"

รี้ดจ้องมองตัวเลขบนจอมอนิเตอร์ที่กำลังพุ่งทะยาน พร้อมกับตัวเลขศูนย์ที่เรียงรายจนทำให้เขาตะลึง

หลังจากความงุนงงไม่นาน เขาก็แปรเปลี่ยนเป็นความยินดี

พลังงานที่ผลิตได้จากเตาปฏิกรณ์นี้เกินความคาดหมายของเขาไปไกล

"ทำได้ดีมาก คุณรี้ด"

เสียงอิเล็กทรอนิกส์เยือกเย็นดังขึ้นอีกครั้ง

"ตอนนี้ กรุณานำเตาปฏิกรณ์อาร์คที่เสร็จแล้วไปที่ห้องควบคุมเซิร์ฟเวอร์กลางของอาคาร"

"และอย่าพยายามถอดรหัสหรือวิเคราะห์หลักการของมัน เพราะความรู้ภายในนั้นเกินกว่าที่คุณจะจินตนาการได้"

คำพูดของเสียงนั้นทำให้รี้ดถึงกับสบถออกมา

"เวรเอ๊ย!"

เขารู้สึกเหมือนกำลังถูกบังคับให้ทำงานให้กับศัตรู

"ทำไมเขาต้องการให้ฉันวางมันในห้องควบคุมเซิร์ฟเวอร์กลาง?"

"หรือว่าในอาคารนี้มีผู้สมรู้ร่วมคิด?"

คำถามผุดขึ้นในใจของรี้ด แต่ยังไม่ทันได้คิดอะไรต่อ เสียงเย็นชานั้นก็ขัดจังหวะ

"คุณรี้ด กรุณาอย่าหยุดทำงาน คุณยังเหลือเวลาอีก 6 วัน และถ้าคุณช้ากว่านี้ คนอีกหลายร้อยชีวิตอาจต้องจบสิ้นลงเพราะคุณ"

รี้ดกัดฟันกรอด เขาพูดตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความโกรธ

"ฉันจะสร้างเตาปฏิกรณ์ให้เสร็จใน 10 วัน แต่ฉันหวังว่าคุณจะรักษาสัญญา"

หลังจากพูดจบ รี้ดกลับไปที่ห้องทดลองของเขาและเริ่มต้นการสร้างเตาปฏิกรณ์ตัวที่สองทันที

ในขณะเดียวกัน

รี้ดเริ่มหมดหวังกับความช่วยเหลือจากตำรวจและกองทหารที่อยู่ภายนอก

"พวกเขายังไม่มีการเคลื่อนไหวอะไรเลย นี่มันผ่านไปนานแค่ไหนแล้ว?"

รี้ดพึมพำกับตัวเอง เขารู้ว่าฝ่ายตรงข้ามต้องมีความสามารถอันน่ากลัวจนทำให้ทีมช่วยเหลือไม่สามารถเข้าใกล้ได้

แต่เขาไม่คาดคิดว่าปัญหาภายนอกจะหนักหนาได้ถึงขนาดนี้

ด้านนอกอาคารแบ็กซ์เตอร์

โคลสันมองดูฝูงควินเจ็ตและเฮลิคอปเตอร์ที่บินวนรอบอาคารเพื่อปกป้องมัน

เขารู้สึก ไร้พลัง อย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน

เครื่องบินบางลำบินออกไปเติมน้ำมัน ก่อนจะกลับมาเสริมกำลังในแนวป้องกัน

แม้การสื่อสารกับสำนักงานใหญ่ของหน่วยชิลด์จะกลับมาทำงานได้ แต่สำนักงานใหญ่ก็ไม่มีแผนการใดๆ ที่สามารถแก้ไขสถานการณ์นี้ได้

"ทุกการสื่อสารและการเคลื่อนไหวของพวกเรา ถูกเปิดเผยต่อสายตาของเขา"

โคลสันคิดในใจ

ตอนนี้ทุกอย่างที่พวกเขาทำไม่ต่างอะไรกับการเปลือยเปล่าอยู่ต่อหน้าฝ่ายตรงข้ามที่ทรงพลังจนเกินจะต้านทาน