บทที่ 2 การบุกเข้าไปในหน่วยสอบสวน

สหรัฐฯ, วอชิงตัน ดี.ซี., สำนักงานใหญ่ของหน่วยสอบสวนกลาง

ในเวลาเดียวกัน สำนักงานนี้ก็เผชิญกับการโจมตีทางไซเบอร์จากผู้ไม่ทราบตัวตน

เริ่มจากศูนย์ข้อมูลเปิดเครื่องอัตโนมัติ ฮาร์ดดิสก์ทั้งหมดทำงานหนักจนเต็มกำลัง และปริมาณการรับส่งข้อมูลในเครือข่ายก็ถึงขีดสุด

"นี่มันเรื่องอะไรกัน?"

เอลเลียต ผู้อำนวยการหน่วยสอบสวนกลางตะโกนด้วยความโกรธในห้องควบคุมกลาง

"ประเทศไหนกันที่มีพลังเครือข่ายแข็งแกร่งถึงขนาดนี้? เป็นจีนหรือว่าประเทศอื่น?"

เอลเลียตกำลังเดือดดาล หน่วยสอบสวนกลางของสหรัฐฯ ซึ่งตั้งแต่ก่อตั้งมาก็ไม่เคยเผชิญกับการโจมตีทางไซเบอร์ที่รุนแรงและถี่เช่นนี้มาก่อน

ระดับการโจมตีที่สูงขนาดนี้ ทำให้อเอลเลียต ซึ่งมีพื้นฐานด้านความปลอดภัยเครือข่าย รู้สึกเย็นวาบไปทั้งตัว

มันเหมือนเกินกว่าที่มนุษย์จะทำได้ ราวกับเป็นฝีมือของ "พระเจ้าแห่งโลกไซเบอร์" ที่สามารถสร้างการโจมตีแบบถล่มทลายเหมือนน้ำป่าที่ไม่สามารถต้านทานได้

ระบบป้องกันความปลอดภัยที่หน่วยสอบสวนกลางลงทุนมหาศาล ถูกโจมตีจนพังทลายเหมือนกระดาษบางๆ

จากนั้นเหมือนหญิงสาวขี้อายที่เปิดเผยความลับทั้งหมดให้กับผู้บุกรุกอย่างไม่มีทางป้องกัน

"ผู้อำนวยการครับ เราตรวจสอบตำแหน่ง IP ของฝ่ายตรงข้ามแล้ว...มันอยู่ที่..."

เจ้าหน้าที่คนหนึ่งพูดเสียงสั่น พลางลังเลว่าจะพูดต่อดีหรือไม่

"พูดมา!"

เอลเลียตตะโกนลั่นด้วยความโกรธ

"ตำแหน่ง IP ของฝ่ายตรงข้าม แสดงว่า...อยู่ที่คอมพิวเตอร์ของท่านเองครับ!"

เจ้าหน้าที่ปิดตาและกัดฟันบอกความจริงที่น่าเศร้ากับเจ้านาย

"เวรเอ๊ย!"

เอลเลียตโกรธจนถึงจุดเดือดสุด เขามองไปที่คอมพิวเตอร์ตรงหน้า ซึ่งเขาใช้งานอยู่ และแน่นอนว่าไม่มีใครแตะต้อง

"ผู้อำนวยการครับ เราพบความผิดปกติในระบบกล้องวงจรปิด!"

เจ้าหน้าที่อีกคนตะโกนขึ้นมา

"ฝ่ายตรงข้ามกำลังเข้าถึงวิดีโอจากกล้องวงจรปิดทั้งหมดของเรา!"

"บ้าเอ๊ย!"

เอลเลียตกวาดของบนโต๊ะลงพื้นเพื่อระบายอารมณ์ เขาไม่รู้ว่าฝ่ายตรงข้ามจะทำอะไรกับวิดีโอเหล่านั้น แต่ในใจเขาเริ่มคิดถึงความเป็นไปได้ที่เลวร้ายที่สุด

"ตัดไฟทั้งหมดในตึกนี้ และตัดการเชื่อมต่อเครือข่ายโดยตรงทันที!"

"เร็วเข้า!"

เอลเลียตตะโกนออกคำสั่งด้วยพลังเฮือกสุดท้าย

เมื่อไฟฟ้าทั้งหมดในอาคารถูกตัด สำนักงานใหญ่ของหน่วยสอบสวนกลางตกอยู่ในความมืด

แต่จอคอมพิวเตอร์ยังคงส่องแสงสีฟ้าจางๆ และเซิร์ฟเวอร์ในห้องเครื่องยังคงทำงานอย่างหนัก

แม้สายเคเบิลเครือข่ายจะถูกตัด แต่การรับส่งข้อมูลก็ไม่ได้ลดลงแม้แต่น้อย

"นี่มันอะไรกัน?"

เอลเลียตมองรอบๆ อย่างสับสน ก่อนจะพูดพึมพำ

ทำไมคอมพิวเตอร์และเซิร์ฟเวอร์ยังทำงานอยู่ ทั้งที่ตัดไฟทั้งตึกแล้ว?

"ไปดึงสายไฟทีละเครื่องออกมา เดี๋ยวนี้!"

เอลเลียตเริ่มเข้าใจว่า ฝ่ายตรงข้ามอาจควบคุมระบบจ่ายไฟของหน่วยงาน และกำลังจ่ายพลังงานให้เซิร์ฟเวอร์และคอมพิวเตอร์โดยตรง

ความคิดนี้ทำให้เขาตัวสั่น เพราะมันเป็นเรื่องที่เหลือเชื่อเกินกว่าจะยอมรับได้

เจ้าหน้าที่รีบวิ่งไปยังห้องเครื่อง และเริ่มดึงสายไฟของเซิร์ฟเวอร์ออกทีละตัว

ขณะนี้ อุณหภูมิในห้องเครื่องสูงขึ้นถึง 40 องศาเซลเซียส เนื่องจากเซิร์ฟเวอร์ทำงานหนักติดต่อกัน

บางตัวถึงขั้นเริ่มมีควันลอยขึ้นมาอย่างน่ากลัว

ขณะที่เจ้าหน้าที่กำลังจับสายไฟเส้นหนึ่ง เตรียมดึงออกจากเซิร์ฟเวอร์ เสียงของเซิร์ฟเวอร์ที่ดังสนั่นก็เงียบลงทันที

เสียงพัดลมที่แหลมแสบหูและเสียงการทำงานของฮาร์ดดิสก์หายไป ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น เซิร์ฟเวอร์กลับคืนสู่สภาพปกติ

พร้อมกันนั้น ปริมาณการรับส่งข้อมูลในเครือข่ายของเซิร์ฟเวอร์ก็ลดฮวบลงทันที จาก 500GB ต่อวินาที เหลือ 0

เมื่อได้ยินรายงานนี้ เอลเลียตทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ด้วยสีหน้าหมดหวัง

เขารู้ว่าทุกอย่างสายเกินไปแล้ว

ฝ่ายตรงข้ามได้ล้วงความลับทุกอย่างของหน่วยสอบสวนกลางไปจนหมด

ทั้งแผนผังของฐานปฏิบัติการ รายชื่อสายลับ ข้อมูลประวัติศาสตร์ลับ และข่าวลือที่ไม่เคยเปิดเผย

ความลับทั้งหมดของหน่วยสอบสวนกลาง ถูกเปิดเผยให้ฝ่ายตรงข้ามได้เห็นโดยไร้ข้อปิดกั้น

"ผู้อำนวยการ!"

เจ้าหน้าที่คนหนึ่งวิ่งเข้ามาหาเอลเลียตด้วยสีหน้าตื่นตระหนก

"พูดมา"

เอลเลียตพูดด้วยน้ำเสียงข่มความโกรธ สายตาแดงก่ำจ้องมองเจ้าหน้าที่

"บัญชีธนาคารของหน่วยสอบสวนกลางเกิดความผิดปกติครับ ยอดเงิน 1 พันล้านดอลลาร์ในบัญชี..."

เจ้าหน้าที่พูดได้แค่นั้นก่อนจะเงียบไป

เอลเลียตเข้าใจทันทีว่าหมายถึงอะไร

"สืบสวนเดี๋ยวนี้! ฉันอยากรู้ว่าใครกันที่กล้าบ้าบิ่นถึงขนาดนี้ กล้าลงมือกับหน่วยสอบสวนกลางของเรา!"

เอลเลียตกำลังอยู่ในภาวะที่โกรธเกรี้ยวถึงขีดสุด เขาเหมือนถังดินปืนที่พร้อมระเบิดทันทีที่มีสะเก็ดไฟ

"กริ๊ง! กริ๊ง!"

โทรศัพท์ของเอลเลียตดังขึ้น ทว่าครั้งนี้เป็นสายที่ผ่านช่องทางเข้ารหัส

"ผู้อำนวยการเอลเลียตครับ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหมขอให้ท่านเข้าร่วมประชุมที่กระทรวงเดี๋ยวนี้"

"รับทราบ"

เอลเลียตวางสาย ก่อนจะลุกขึ้นและเดินออกจากศูนย์ควบคุมทันที

เขามีลางสังหรณ์ว่าการโจมตีทางไซเบอร์ครั้งนี้ ไม่ได้เกิดขึ้นกับหน่วยสอบสวนกลางเพียงหน่วยเดียว

อาจมีหน่วยข่าวกรองอื่นๆ ที่กำลังเผชิญชะตากรรมเดียวกัน

หรืออาจจะ…

เอลเลียตสลัดความคิดที่น่ากลัวออกไป เพราะหากมันเป็นอย่างนั้นจริง…ผลที่ตามมาอาจเลวร้ายเกินจะรับมือได้