บทที่ 10 - จักรพรรดิไร้ใจ

บทที่ 10 - จักรพรรดิไร้ใจ

"เกิดอันใดขึ้น เหตุใดกระโจมถึงว่างเปล่าเล่า"

ทหารม้านายหนึ่งบุกทะลวงกระโจมเข้าไปเป็นคนแรก พบว่าภายในนั้นว่างเปล่าไร้ผู้คน!

"ของข้าก็ว่างเปล่า!"

"ทางข้าก็ว่างเปล่าเช่นกัน!"

เหล่าทหารม้าสัมผัสได้ถึงลางร้ายในทันที

"ฟุ่บ ฟุ่บ ฟุ่บ!"

ธนูไฟนับไม่ถ้วนพลันพุ่งทะยานมาจากทั่วทุกสารทิศ ทว่ากลับไม่มีทหารม้านายใดได้รับบาดเจ็บเลย

"ฮ่าๆ ช่างเป็นพวกสวะเสียจริง!"

หัวหน้าทหารม้าหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง ทว่าสีหน้าพลันแปรเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน!

กลิ่นสุราในอากาศยังคงรุนแรงเช่นเดิม นี่ไม่ใช่กลิ่นที่เกิดจากการดื่มกินของมนุษย์อย่างแน่นอน

น่าเสียดายที่เขารู้ตัวสายเกินไปเสียแล้ว บนพื้นหญ้าจากทุกทิศทุกทาง เปลวเพลิงลุกโหมกระหน่ำขึ้นอย่างรุนแรง!

เมื่อม้าศึกเผชิญหน้ากับกองเพลิงอันเกรี้ยวกราด ก็ตื่นตระหนกจนไม่ยอมรับฟังคำสั่งของทหารม้าอีกต่อไป! สัญชาตญาณการเอาชีวิตรอดทำให้พวกมันวิ่งพล่านไปทั่วอย่างสับสนอลหม่าน

"ฮ่าๆ ช่างเป็นพวกโง่เขลาเสียจริง รนหาที่ตายแท้ๆ!"

เสียงหัวเราะเยาะเย้ยดังขึ้นจากทั่วสารทิศ!

จากนั้นม้าศึกที่โชคดีรอดพ้นจากวงล้อมกองเพลิงมาได้ ก็ถูกกับดักเชือกสะดุดม้าเกี่ยวล้มลงทั้งหมด ร่วงกระแทกพื้นจนไม่อาจลุกขึ้นมาได้อีก

ส่วนทหารม้าที่สูญเสียม้าศึกไป ย่อมมีจุดจบที่น่าเวทนาเป็นอย่างยิ่ง! ส่วนใหญ่ล้วนถูกไฟคลอกตายทั้งเป็น

"เก็บม้าศึกเอาไว้ ส่วนคน สังหารให้สิ้น!"

หงจิ่วหมิงเข็นรถเข็นพาโจวหลิงเฟิงออกมาจากเงามืด พลางออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

ทหารม้าเหล่านี้ นับตั้งแต่เริ่มพุ่งทะยานเข้าใส่กระโจม ก็กลายเป็นเป้าหมายที่หม่านอ๋องต้องสังหารให้สิ้นซากแล้ว

การศึกครั้งนี้หยางอู่เฟิงจัดการได้อย่างงดงามหาที่เปรียบไม่ได้ อย่าว่าแต่คนตายเลย แม้แต่ผู้บาดเจ็บไม่กี่คนก็ล้วนเกิดจากความประมาทของตนเองทั้งสิ้น

ใครเล่าจะคาดคิดว่า ในตอนที่ทหารสอดแนมของฝ่ายตรงข้ามเข้ามาลาดตระเวน กองร้อยขุนเขาได้ลอบขุดหลุมหลบภัยที่สามารถจุคนได้นับพันคนไว้ใต้จมูกของพวกมัน ซ้ำยังกระจายอยู่ทั่วทุกทิศอีกด้วย

รอบๆ กระโจมเหล่านั้นถูกราดด้วยสุราฤทธิ์แรงที่จุดติดไฟได้ง่ายไว้ก่อนแล้ว ซึ่งนี่เป็นสิ่งที่ทำให้ผู้อื่นสงสัยได้ยากที่สุด

ส่วนรถม้าที่บรรทุกเสบียงและสิ่งของต่างๆ หยางอู่เฟิงได้สั่งให้เหล่านักรบเดนตายบังคับรถม้ามุ่งหน้าต่อไปโดยไม่หยุดพัก!

ท้ายที่สุดแล้วเหล่านักรบเดนตายเหล่านี้อย่างน้อยก็มีพลังยุทธ์ระดับเจ็ด ต่อให้ไม่ได้หลับไม่ได้นอนหลายวันหลายคืนก็ไม่เป็นไร

"ท่านอ๋อง โชคของพวกเราไม่เลวเลย ยังมีม้าศึกที่สมบูรณ์ดีอยู่อีกสองร้อยสามสิบตัวพ่ะย่ะค่ะ!"

หยางอู่เฟิงเข้ามารายงานด้วยความเบิกบานใจ

นอกจากนี้ชุดเกราะของทหารม้าที่ถูกสังหารก็ถูกถอดออกไปอย่างไม่เกรงใจ องครักษ์กลุ่มนี้นับว่าเป็นพวกทหารเก๋าเกมชั้นยอดอย่างแท้จริง

"การศึกครั้งนี้รบได้ไม่เลว! ประทานรางวัลให้ทุกคนคนละสิบตำลึงเงิน! ส่วนนายกองรับไปห้าสิบตำลึง!"

โจวหลิงเฟิงตวัดมืออย่างใจป้ำ เหล่าทหารมองเขาด้วยสายตาที่เคารพเทิดทูนยิ่งขึ้น

นี่มันเทวดาเดินดินชัดๆ

รบชนะง่ายดายปานนี้ยังมีคนแจกเงินให้ตั้งสิบตำลึงอีก! หม่านอ๋องผู้นี้ ช่างน่าคบหาเสียนี่กระไร

เมื่อข้ามแม่น้ำอวิ๋นเหอไปได้ ทุกคนก็เริ่มเร่งเดินทาง!

ม้าศึกกว่าสองร้อยตัวเป็นตัวช่วยชั้นดี ทหารสองคนต่อม้าหนึ่งตัว สลับกันขี่สลับกันเดิน ความเร็วในการเดินทางจึงเพิ่มขึ้นไม่น้อย

"ท่านอ๋อง ในเมื่อท่านจอมทัพทิ้งทหารม้าไว้ให้ท่านที่หุบเขาขนนกตก แสดงว่าเขามั่นใจเป็นอย่างยิ่งว่าจะต้องมีกองทัพมาดักสังหารท่านที่นั่นเป็นแน่!"

หยางอู่เฟิงกางแผนที่วิเคราะห์

"เมืองที่อยู่ใกล้หุบเขาขนนกตกที่สุดคือเมืองจินเฉิง มีทหารประจำการอยู่หนึ่งหมื่นนาย! แม่ทัพแห่งเมืองจินเฉิงคือฉางอ้าวเฟิงพ่ะย่ะค่ะ!"

ระยะทางห่างจากหุบเขาขนนกตกเพียงยี่สิบลี้ ก่อนที่จะได้สมทบกับทหารม้าแดนเหนือ ย่อมต้องเผชิญกับอันตรายที่ไม่น้อยเลย

"คนของตระกูลฉาง อัครเสนาบดีซ้ายช่างวางหมากได้ลึกล้ำยิ่งนัก ฉางอ้าวเฟิงรอคอยวันนี้อยู่ที่เมืองจินเฉิงมาตลอดสามปีเต็มแล้ว!"

โจวหลิงเฟิงกล่าวอย่างเรียบเฉย

เมื่อพูดถึงตระกูลฉาง พวกเขาทุกคนล้วนเป็นตัวอันตรายทั้งสิ้น

เขาก็พลันนึกถึงโฉมงามอันดับหนึ่งแห่งต้าโจว ฉางหนิงซวง สตรีที่ยอมเอาตัวเข้าแลกเพื่อเป็นหมากกระดานนี้

หากมีโอกาสอีกครั้ง เขาจะต้องย่ำยีนางจนต้องร้องขอชีวิตให้จงได้!

"แม้ฉางอ้าวเฟิงจะเป็นแม่ทัพแห่งเมืองจินเฉิง ทว่าทหารหนึ่งหมื่นนายนั้น เขาคงเคลื่อนย้ายได้เต็มที่ก็แค่ห้าพันนายเท่านั้น! แต่สิ่งที่กระหม่อมกังวลก็คือ จะมียอดมนุษย์ยุทธ์ระดับสามขึ้นไปแฝงตัวอยู่ในหมู่ทหาร เพื่อเตรียมลอบสังหารท่านอ๋องหรือไม่!"

หยางอู่เฟิงขมวดคิ้วครุ่นคิด

"เสี่ยวหงจื่อ หลังจากนี้คงต้องพึ่งให้เจ้าไปติดต่อกับกองทหารม้าแดนเหนือแล้วล่ะ!"

โจวหลิงเฟิงส่งป้ายอาญาสิทธิ์ทหารม้าแดนเหนือให้หงจิ่วหมิง! นี่คือรากฐานสุดท้ายที่ท่านลุงเถี่ยทิ้งไว้ให้เขา

"กงกงหง โปรดรอก่อน!"

หยางอู่เฟิงร้องเรียกหงจิ่วหมิงเอาไว้ ก่อนจะรีบเขียนจดหมายฉบับหนึ่งยื่นให้เขา

"ต้องให้แม่ทัพทหารม้าปฏิบัติตามแผนการนี้อย่างเคร่งครัดนะขอรับ!"

หยางอู่เฟิงกล่าวอย่างหนักแน่น

"เสี่ยวหงจื่อ เจ้าก็รั้งอยู่ที่นั่นเพื่อควบคุมการเคลื่อนไหวของทหารม้าแดนเหนือก็แล้วกัน!"

โจวหลิงเฟิงตรึกตรองดูแล้วกล่าวขึ้น

เขาเกรงว่าแม่ทัพทหารม้าแดนเหนือจะไม่เชื่อฟังหยางอู่เฟิง ทว่าการที่หงจิ่วหมิงอยู่ที่นั่น ย่อมเป็นตัวแทนแห่งเจตจำนงของเขา! อีกอย่าง เสี่ยวหงจื่อลงมือหนักนัก หากไม่เชื่อฟังก็ซ้อมให้หลาบจำไปเลย

"บัดซบ ไอ้สวะโจวหลิงเฟิงจะไปกวาดล้างทหารม้าสามร้อยนายจนสิ้นซากได้อย่างไร! นั่นมันกองทหารระดับหัวกะทิของสำนักดูแลอาชาหลวงเชียวนะ!"

ภายในจวนองค์ชายห้า ข้าวของเครื่องใช้ถูกปาจนแตกกระจายเกลื่อนพื้น โจวเจินกำลังเดือดดาลอย่างคนไร้ความสามารถ

ภรรยาก็ถูกคนอื่นหลับนอน ซ้ำกองกำลังหัวกะทิของตนเองยังถูกกวาดล้างไปจนหมดเกลี้ยง

เหล่าสาวใช้ต่างมีสีหน้าหวาดกลัว หลบซ่อนตัวตัวสั่นงันงกอยู่ด้านข้าง

องค์ชายห้าผู้สูงศักดิ์ผู้นี้ ภายนอกมักจะแสดงออกถึงความเป็นสุภาพบุรุษผู้สง่างามและเป็นกันเอง

ทว่าใครจะรู้ว่าลับหลังเขาจะฉุนเฉียวและบ้าตัณหาถึงเพียงนี้ ซ้ำยังอาจจะลงมือสังหารผู้คน หรือเสพสังวาสให้เห็นตำตาได้ทุกเมื่อ

จนกระทั่งเรียวขายาวสลวยของฉางหนิงซวงก้าวเข้ามาในจวนองค์ชาย สีหน้าของเหล่าสาวใช้ถึงได้ผ่อนคลายลง

หากจะบอกว่าผู้ใดในจวนแห่งนี้ที่สามารถทำให้องค์ชายห้าสงบสติอารมณ์ลงได้ ก็คงมีเพียงพระชายาผู้เย็นชาไร้รอยยิ้มผู้นี้เท่านั้น

"ออกไปให้หมด!"

ฉางหนิงซวงเห็นภาพตรงหน้า ภายในดวงตาหงส์ก็ฉายแววรังเกียจเดียดฉันท์ออกมาอย่างปิดไม่มิด

องค์ชายห้าแห่งต้าโจว ผู้ที่มีโอกาสจะก้าวขึ้นเป็นรัชทายาทมากที่สุด กลับเป็นสวะที่ไม่ได้เรื่องยิ่งกว่าโจวหลิงเฟิงเสียอีก

นี่คือสิ่งที่ตระกูลฉางของนางนึกเสียใจที่สุดในยามนี้

หากมิใช่เพราะโจวเจินยังมีโอกาสก้าวขึ้นสู่บัลลังก์สูงสุด นางก็คงไม่อยากเข้าไปข้องแวะกับเขาเลยแม้แต่น้อย

ทว่าตระกูลฉางและสำนักวังเมฆาใจได้วางเดิมพันลงไปแล้ว ในเกมการเมืองอันยิ่งใหญ่นี้ พวกเขาไม่มีทางถอยอีกต่อไป

นางย่อมรู้ดีว่าสิ่งที่โจวเจินเคียดแค้นมาโดยตลอดคือสิ่งใด

นั่นก็คือครั้งแรกของนาง สตรีที่ตนเองยังไม่เคยแม้แต่จะแตะต้อง กลับถูกผู้อื่นชิงหลับนอนตัดหน้าไปเสียก่อน จิตใจของเขามันบิดเบี้ยวไปนานแล้ว

ยิ่งไปกว่านั้นก่อนหน้านี้โจวหลิงเฟิงยังเคยสั่งหักขาเขาไปข้างหนึ่ง ซ้ำยังรีดไถเงินไปอีกหนึ่งล้านตำลึง

แต่หากดูจากสถานการณ์ในยามนี้ โจวหลิงเฟิงไม่ได้ไร้ความสามารถอย่างที่เห็นภายนอกอย่างแน่นอน

ทว่าหากพูดถึงภัยคุกคามต่อราชบัลลังก์ ในสายตาของฉางหนิงซวงแล้ว โจวหลิงเฟิงยังห่างชั้นจากองค์ชายรองและองค์ชายสี่อีกมากนัก!

เพราะเบื้องหลังขององค์ชายทั้งสองพระองค์นั้น ล้วนมีตระกูลใหญ่และสำนักยุทธ์ชั้นนำคอยสนับสนุน!

นั่นคือสำนักวิถียุทธ์ที่ทรงพลังมากพอจะต่อกรกับสำนักวังเมฆาใจได้ ความแข็งแกร่งย่อมไม่ธรรมดา

"องค์ชายจะทรงกริ้วไปไย! ต่อให้โจวหลิงเฟิงจะรอดพ้นจากการลอบสังหารของสำนักดูแลอาชาหลวงมาได้ ก็ใช่ว่าจะเดินทางไปถึงเมืองหมั่งเฉิงได้อย่างง่ายดาย! อีกอย่าง ต่อให้เขาไปถึงเมืองหมั่งเฉิงได้แล้วจะอย่างไรเล่า ก็เป็นเพียงการถูกจองจำอยู่ในเมืองชายแดนเล็กๆ ไปจนตายเท่านั้น"

ฉางหนิงซวงกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา

"พระชายาตรัสได้ถูกต้อง!"

โจวเจินเมื่อเห็นหน้าฉางหนิงซวง โทสะก็มลายหายไปจนสิ้น ใบหน้าปรากฏรอยยิ้มประจบสอพลอขึ้นมาทันที

หลังจากเอ่ยปลอบโยนส่งๆ ไปสองสามประโยค โจวเจินก็เดินหน้าบานไปหาเหล่าอนุภรรยาเพื่อระบายอารมณ์

"ฉางอ้าวเฟิงนำทหารระดับหัวกะทิห้าพันนายไปดักรอเจ้าอยู่ที่หุบเขาขนนกตกแล้ว! โจวหลิงเฟิง ข้าไม่เชื่อหรอกว่าครั้งนี้เจ้าจะรอดพ้นไปได้!"

"ยังจะเพ้อฝันว่าจะมาแตะต้องข้าเป็นครั้งที่สองอีกงั้นหรือ เช่นนั้นก็ต้องรักษาชีวิตเอาไว้ให้ได้เสียก่อนเถอะ"

นัยน์ตาของฉางหนิงซวงสาดประกายอำมหิตวาบผ่าน

ภายในหัวของนางยังคงจดจำภาพที่ถูกอีกฝ่ายแยกเรียวขาออก แล้วขึ้นคร่อมทาบทับลงมาได้อย่างชัดเจน ความอัปยศอดสูนี้ยากจะลบเลือนไปได้จริงๆ!

ท้ายที่สุดแล้วนางก็คือโฉมงามอันดับหนึ่งผู้เลื่องชื่อ เป็นยอดอัจฉริยะที่หยิ่งผยอง ทว่าโจวหลิงเฟิงกลับเป็นเพียงสวะผู้หนึ่งเท่านั้น

"คาดไม่ถึงเลยว่าเจ้าเจ็ดจะมีลูกไม้แพรวพราวถึงเพียงนี้ ถึงขนาดกวาดล้างทหารม้าสามร้อยนายของสำนักดูแลอาชาหลวงจนราบคาบ ช่างร้ายกาจยิ่งนัก!"

ภายในจวนองค์ชายใหญ่ กลิ่นสุราคลุ้งไปทั่วบริเวณ

องค์ชายใหญ่ประคองป้านสุรารสเลิศขึ้นดื่มอึกใหญ่ราวกับวัวกระหายน้ำ ทว่าแววตาของเขากลับกระจ่างใส ไร้ซึ่งร่องรอยของความมึนเมาแม้แต่น้อย

"องค์ชาย ยังต้องการให้กระหม่อมลงมืออีกหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ!"

เงาดำสายนั้นพลันปรากฏตัวขึ้น

"ไม่จำเป็นแล้ว! ขนาดเถี่ยเสวียนยังกล้าบุกเดี่ยวเข้าเมืองเซิ่งจิงมาท้าพนันกับฝ่าบาท! เพียงเท่านี้ก็มากพอที่จะข่มขวัญเจ้าสองกับเจ้าสี่ได้แล้ว!"

"ส่วนเจ้าห้า ก็เป็นแค่หุ่นเชิดในมือของอัครเสนาบดีซ้ายเท่านั้น! ด้วยนิสัยของอัครเสนาบดีซ้าย สุดท้ายเขาก็คงจะลองพยายามสังหารเจ้าเจ็ดดูสักตั้ง! ทว่าในเมื่อเถี่ยเสวียนได้เตรียมหมากเด็ดเอาไว้แล้ว พวกเราก็ไม่ต้องไปยุ่งให้มากความ!"

องค์ชายใหญ่โบกมืออย่างไม่ใส่ใจ

ความจริงแล้ว ผู้ที่ได้รับการปกป้องจากราชครู ไม่มีทางจะเกิดเรื่องอันตรายขึ้นได้อย่างแน่นอน

ยิ่งไปกว่านั้น น้องชายแสนดีของเขาผู้นี้ เกรงว่าคงไม่ได้เรียบง่ายอย่างที่เห็นภายนอกเป็นแน่!

มิเช่นนั้นเขาจะรอดชีวิตจากหมากกระดานมรณะในอดีต ซ้ำยามนี้ยังได้รับการแต่งตั้งให้เป็นอ๋องและมีดินแดนศักดินาเป็นของตนเองได้อย่างไร

หรือว่าเจาหยางหรูเยวี่ยจะค้นพบสิ่งใดเข้า โจวหลิงเฟิงยังมีโอกาสหวนคืนสู่ตำหนักกลาง และก้าวขึ้นครองใต้หล้าได้อีกงั้นหรือ?

ภายในห้องทรงพระอักษร หยวนอู่ตี้ค่อยๆ วางม้วนเอกสารในพระหัตถ์ลงอย่างสงบนิ่ง นัยน์ตาของพระองค์สาดประกายเย็นเยียบวาบผ่าน

"เรื่องทหารม้าสามร้อยนายของสำนักดูแลอาชาหลวง ให้จบลงเพียงเท่านี้เถิด! เจิ้นก็ไม่อยากจะซักไซ้ไล่เลียงอีกต่อไปแล้ว..."

"หากยามนี้เจ้าเจ็ดมีความสามารถพอที่จะผ่านหุบเขาขนนกตกไปได้อย่างปลอดภัย เจิ้นก็ไม่อยากจะเห็นเรื่องราวทำนองนี้อีก!"

หยวนอู่ตี้ตรัสกับนายกองขันทีอันด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"บ่าวเข้าใจแล้วพ่ะย่ะค่ะ!"

นายกองขันทีอันรีบเร่งฝีเท้าถอยออกไป!

นี่คือความเมตตาครั้งสุดท้ายที่หยวนอู่ตี้มอบให้แก่โจวหลิงเฟิง ขอเพียงเขาสามารถข้ามผ่านหุบเขาขนนกตกไปได้ เขาก็จะได้ใช้ชีวิตบั้นปลายอย่างสงบสุขในฐานะอ๋องชายแดน

ทว่าโจวหลิงเฟิงผู้นั้น ท้ายที่สุดแล้วก็ยังคงเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของพระองค์อยู่ดี!

"น่าสนใจ น่าสนใจยิ่งนัก ต้าโจวปรากฏผู้ที่ทำให้เปิ่นกงรู้สึกสนใจขึ้นมาอีกคนแล้วจริงๆ!"

ภายในสำนักตรวจสอบ องค์หญิงใหญ่เจาหยางแย้มยิ้มบางๆ บนใบหน้างามปรากฏรอยยิ้มประหลาดขึ้น

คาดไม่ถึงเลยว่าลูกเสืออย่างโจวหลิงเฟิงที่ใครๆ ต่างก็คิดว่าหมดสิ้นเขี้ยวเล็บไปแล้ว จะมีช่วงเวลาที่เผยคมเขี้ยวอันดุร้ายออกมาเช่นกัน

ดูท่าทุกคนคงจะประเมินเขากลายเป็นเพียงฝุ่นผงที่ต่ำต้อย ทว่าที่น่าสนใจก็คือ เขากลับปีนป่ายขึ้นฝั่งมาได้อย่างเงียบเชียบเสียแล้ว

[จบแล้ว]