บทที่ 4 - ลดขั้นเป็นขอทาน

บทที่ 4 - ลดขั้นเป็นขอทาน

"เจ้าไม่กลัวตายจริงๆ หรือ"

แววตาของหยวนอู่ตี้ปรากฏความหวั่นไหวขึ้นมาบ้าง

"ลูกไม่มีเหตุผลอันใดที่ต้องกลัวตายพ่ะย่ะค่ะ"

โจวหลิงเฟิงส่ายหน้าตอบกลับด้วยความสงบนิ่งอย่างถึงที่สุด

เมื่อเห็นท่าทีอันสง่าผ่าเผยของอดีตรัชทายาท ขุนนางผู้ใหญ่หลายคนต่างก็รู้สึกละอายใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

ความเจริญรุ่งเรืองของราชวงศ์ต้าโจวในช่วงหลายปีที่ผ่านมานี้ ล้วนแลกมาด้วยหยาดเลือดและชีวิตของบุคคลเยี่ยงเถี่ยเสวียนอย่างแท้จริง

"เจิ้นจะให้โอกาสเจ้าอีกสักครั้ง! หากเจ้าสามารถเกลี้ยกล่อมให้เถี่ยเสวียนยอมมอบอำนาจทางการทหารและลาออกจากราชการได้ เจิ้นก็จะมีรางวัลประทานให้"

"พาสตรีใดก็ตามที่เจ้าพึงใจไปด้วย จากนั้นก็รับตำแหน่งอ๋องแล้วไปครองดินแดนศักดินาเสีย!"

ภายในใจของหยวนอู่ตี้อดไม่ได้ที่จะใจอ่อนลง จู่ๆ ก็ยอมเปิดปากประทานพร

พระองค์ทรงคิดว่าด้วยนิสัยของโจวหลิงเฟิง ย่อมต้องรีบคุกเข่าขอบพระทัยในทันที จากนั้นก็พาโฉมงามอันดับหนึ่งแห่งต้าโจวอย่างฉางหนิงซวงจากไปอย่างเบิกบานใจเพื่อเสพสุข

"ลูกทำไม่ได้พ่ะย่ะค่ะ!"

โจวหลิงเฟิงปฏิเสธกลับไปโดยไม่เสียเวลาคิดเลยแม้แต่น้อย!

ล้อเล่นหรืออย่างไร หากปราศจากกองทัพทักษิณสามแสนนายของเถี่ยเสวียน กระดูกของเขาคงแหลกละเอียดเป็นเถ้าธุลีไปนานแล้ว

ต่อให้พี่สะใภ้จะงดงามปานใด ก็ต้องมีชีวิตรอดไปเชยชมเสียก่อน!

"เจ้าต้องคิดให้ดีๆ นะ เจิ้นไม่ได้กำลังล้อเล่นกับเจ้า!"

หยวนอู่ตี้จ้องมองเขาด้วยสายตาเย็นเยียบในทันที

"หากเสด็จพ่อไม่ได้ทรงล้อเล่น แล้วเหตุใดจึงทรงคิดว่าลูกจะสามารถเกลี้ยกล่อมให้จอมทัพพิทักษ์แผ่นดินยอมมอบอำนาจทางการทหารได้เล่าพ่ะย่ะค่ะ"

โจวหลิงเฟิงสัมผัสได้ถึงแรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวที่แผ่ซ่านมาจากร่างของหยวนอู่ตี้ ทว่าภายในใจกลับไม่มีความหวาดหวั่นแม้แต่น้อย!

บุคคลผู้ทรงอำนาจสูงสุดที่ครองราชย์มาถึงสามสิบแปดปีเยี่ยงหยวนอู่ตี้ หากมองในแง่หนึ่งก็ไม่ต่างอันใดกับเทพเจ้าที่แทบจะไร้ซึ่งความเป็นมนุษย์

สิ่งที่พระองค์ทรงชั่งน้ำหนักอยู่ภายในพระทัย ล้วนมีเพียงเรื่องของผลประโยชน์ทั้งสิ้น!

และยามนี้เขากล้าเดิมพันเลยว่า หยวนอู่ตี้ไม่มีทางกล้าสังหารเถี่ยเสวียน!

เพราะนั่นจะทำให้ต้าโจวต้องบอบช้ำอย่างหนัก และทำให้ราษฎรหมดศรัทธา!

ส่วนเถี่ยเสวียนเองก็ไม่กล้าก่อสงครามกลางเมืองครั้งใหญ่เช่นกัน เพราะนั่นหมายความว่าตระกูลเถี่ยจะต้องจารึกชื่อในประวัติศาสตร์ว่าเป็นกบฏที่ทำให้ราษฎรต้องตกระกำลำบาก

"ดีมาก! นานมากแล้วที่ไม่มีผู้ใดกล้าเอ่ยอ้างกับเจิ้นเช่นนี้! เจ้าเจ็ด เจ้าคิดว่าเจิ้นไม่กล้าสังหารเจ้าจริงๆ งั้นหรือ"

จิตสังหารพลันปะทุขึ้นรอบกายของหยวนอู่ตี้

"เจิ้นจะถามเจ้าเป็นครั้งสุดท้าย เจ้าเต็มใจจะไปเกลี้ยกล่อมเถี่ยเสวียนให้ยอมจำนนหรือไม่!"

หยวนอู่ตี้ทรงคาดไม่ถึงเลยว่า อดีตรัชทายาทที่แสนจะไม่ได้เรื่องผู้นี้ จะมีส่วนที่คล้ายคลึงกับพระองค์ในอดีตมากที่สุด

"ลูกไม่ได้กลัวตาย และไม่ได้ไม่เต็มใจ ทว่ามันเป็นเรื่องที่ลูกไม่อาจทำได้จริงๆ พ่ะย่ะค่ะ!"

โจวหลิงเฟิงส่ายหน้า

"ประเสริฐ! เช่นนั้นเจิ้นก็จะขอดูหน่อยว่ากระดูกของเจ้าจะแข็งสักเพียงใด!"

หยวนอู่ตี้แค่นพระสรวลเสียงเย็น

"ถ่ายทอดราชโองการ! องค์ชายเจ็ดโจวหลิงเฟิงไม่เห็นหัวบิดาและฮ่องเต้ สมรู้ร่วมคิดกับกบฏ สั่งสอนไม่จำ ตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไปให้ลดขั้นเป็นสามัญชน ขับไล่ออกจากราชวงศ์ มีราชโองการให้โจวหลิงเฟิงยังชีพด้วยการขอทานในเมืองเซิ่งจิง ห้ามผู้ใดให้ที่พักพิงเด็ดขาด!"

สิ้นพระราชกระแสรับสั่งของหยวนอู่ตี้ แม้แต่ขุนนางใหญ่หลายคนก็ยังเผยสีหน้าเวทนาออกมา

นี่คือถึงอดีตรัชทายาทแห่งต้าโจวผู้มีฐานะสูงส่งเชียวนะ!

ยามนี้ร่างกายพิการซ้ำยังต้องยังชีพด้วยการขอทาน ภายใต้ความตกต่ำอันเลวร้ายถึงเพียงนี้ จิตใจของโจวหลิงเฟิงย่อมต้องแตกสลาย ดีไม่ดีอาจถึงขั้นทำร้ายตนเองเลยก็เป็นได้

ดูท่าฝ่าบาทจะทรงกริ้วอย่างแท้จริง ครานี้ทรงคิดจะสังหารคนแล้ว

"ช้าก่อน..."

องค์หญิงใหญ่เจาหยางคล้ายจะเปิดปากขอความเมตตาแทน

ทว่ากลับถูกหยวนอู่ตี้ตวัดสายตาเย็นเยียบมองปราดเดียว นางจึงต้องหุบปากเงียบไปในทันที

"ขอบพระทัยเสด็จพ่อที่ทรงเมตตาพ่ะย่ะค่ะ!"

โจวหลิงเฟิงแค่นยิ้มในใจ ดูท่าหยวนอู่ตี้คิดจะหยามเกียรติเขา เพื่อกระตุ้นให้เถี่ยเสวียนตัดสินใจอย่างไร้เหตุผลสินะ!

สมกับที่เป็นกลอุบายของจักรพรรดิ แม้แต่บุตรชายในไส้ก็ยังสละมาเป็นหมากกระดานนี้ได้ โดยไม่สนหน้าตาของราชวงศ์เลยแม้แต่น้อย

"เด็กๆ พาตัวมันออกไป!"

"จงทรมานมันให้ดี"

สิ้นคำสั่งของหยวนอู่ตี้ องครักษ์เกราะเหล็กผู้หนึ่งก็ก้าวเข้ามา กระชากตัวโจวหลิงเฟิงลงจากรถเข็นอย่างหยาบคาย

เสียงดังตุบ โจวหลิงเฟิงล้มกระแทกพื้นอย่างทุลักทุเล

องครักษ์เกราะเหล็กลากตัวเขาออกไปนอกประตูโดยไม่ปรานีปราศรัย

"องค์ชาย!"

หงจิ่วหมิงที่เฝ้ารออยู่ด้านนอกเห็นร่างขององค์ชายถูกลากถูลู่ถูกังราวกับสุนัขที่ตายแล้ว ภายในดวงตาก็ปรากฏรอยเลือดสีแดงฉานขึ้นมา คิดจะพุ่งเข้าไปลงมือ!

ทว่าจังหวะนั้นเองเขากลับเห็นโจวหลิงเฟิงส่ายหน้าให้เขาช้าๆ ด้วยแววตาที่สงบนิ่งอย่างหาที่เปรียบไม่ได้

อาศัยจังหวะที่ไม่มีผู้ใดสังเกต ร่างของหงจิ่วหมิงก็เร้นกายหายไปจากวังหลวงอย่างรวดเร็ว

เพียงชั่วครู่ต่อมา เขาก็พาโม่หลีเก็บสัมภาระและเร้นกายหลบหนีออกจากวังหลวงไปอย่างเงียบเชียบ!

การที่ได้ใช้ชีวิตอยู่ในวังหลวงที่กลืนกินคนโดยไม่คายกระดูกมานานหลายปี ย่อมทำให้หงจิ่วหมิงมีกองกำลังเป็นของตนเองเช่นกัน

"ฝ่าบาท ทรงทำเช่นนี้จะเกินไปหน่อยหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ!"

ยามนี้อัครเสนาบดีซ้ายฉางเหยียนเอ่ยขึ้น

และเขาก็คือบิดาของฉางหนิงซวงนั่นเอง!

การปฏิเสธของโจวหลิงเฟิงทำให้เขาโล่งใจไปเปราะหนึ่ง เขาย่อมไม่อยากสูญเสียบุตรสาวของตนเองไป

"ไอ้ลูกทรพีผู้นี้เปลี่ยนไปมาก เจิ้นกำลังคิดอยู่ว่าตลอดหลายปีมานี้ เถี่ยเสวียนได้พร่ำสอนสิ่งใดให้มันไปบ้าง!"

"หรือว่ามันคิดจะก่อกบฏกันแน่"

หยวนอู่ตี้ตรัสเสียงเรียบ

"สิ่งที่กระหม่อมกังวลที่สุดในยามนี้ ก็คือพวกทูเจวี๋ยจะฉวยโอกาสที่เถี่ยเสวียนกับโหวผู้พิชิตกำลังประจันหน้ากัน ยกทัพกลับมารุกรานอีกครั้งพ่ะย่ะค่ะ!"

ฉางเหยียนกล่าวต่อไป

สิ่งที่พวกเขายังไม่อาจคาดเดาได้ในยามนี้คือเจตนาที่แท้จริงของเถี่ยเสวียน ท้ายที่สุดแล้วกองทัพทักษิณระดับหัวกะทิสามแสนนายที่ไม่อาจควบคุมได้นี้ ก็เปรียบเสมือนก้างขวางคอของหยวนอู่ตี้ ไม่มีทางที่พระองค์จะทรงวางพระทัยได้เลย

"เจิ้นได้ยินมาว่าช่วงนี้มีหลายสำนักที่ไม่ค่อยจะสงบเสงี่ยมเท่าใดนัก เรื่องนี้คงต้องรบกวนให้ราชครูเป็นผู้จัดการแล้ว! ผู้ใดสมควรเตือนก็จงเตือน ผู้ใดสมควรประหารก็จงประหารเสีย!"

หยวนอู่ตี้หันไปตรัสกับองค์หญิงใหญ่เจาหยาง

"รับทราบเพคะ!"

เจาหยางหรูเยวี่ยพยักหน้ารับคำ

นางดูผิวเผินคล้ายสตรีที่เต็มไปด้วยจริตมารยาเย้ายวนใจ ทว่าแท้จริงแล้วกลับเป็นผู้กุมบังเหียนสำนักตรวจสอบซึ่งเป็นหน่วยงานที่อันตรายที่สุดของต้าโจว ภายในนั้นรวบรวมยอดฝีมือวิถียุทธ์และสายลับฝีมือดีเอาไว้มากมาย

เรื่องราวลับๆ ล่อๆ มากมายที่หยวนอู่ตี้ทรงต้องการให้จัดการ ล้วนผ่านมือของเจาหยางหรูเยวี่ยทั้งสิ้น!

หนึ่งชั่วยามต่อมา รถม้าบรรทุกนักโทษคันหนึ่งก็ค่อยๆ แล่นมาถึง

โจวหลิงเฟิงถูกถอดเสื้อท่อนบนออก บนคอแขวนป้าย 'ขอทานตามราชโองการ' เริ่มถูกแห่ประจานไปตามท้องถนน

สถานที่ที่เขาผ่านไปล้วนคลาคล่ำไปด้วยผู้คน ซึ่งส่วนใหญ่ก็เป็นเพียงชาวบ้านธรรมดา!

ทว่าท่ามกลางฝูงชนก็มีคนบางกลุ่มที่ถูกจัดเตรียมเอาไว้ พวกเขาพากันปาไข่เน่าและผักชีช้ำนับไม่ถ้วนใส่รถนักโทษ

เนื้อตัวของโจวหลิงเฟิงเลอะเทอะเปรอะเปื้อน เขาหลับตาลง ดูคล้ายกับอ่อนแรงอย่างถึงที่สุด

หลังจากการแห่ประจานสิ้นสุดลง เขาก็ถูกนำตัวไปทิ้งไว้ในย่านสลัมของเมืองเซิ่งจิง สถานที่แห่งนี้หลายจุดเต็มไปด้วยดินโคลนเฉอะแฉะ สกปรกโสมม และมีกลิ่นเหม็นเน่าฉุนกึก

ไม่นานนักเขาก็ขยับตัวไปนั่งพิงกำแพงด้วยสีหน้าราบเรียบ!

แม้สภาพแวดล้อมจะเลวร้าย ทว่าสำหรับเขามันกลับไม่นับเป็นอันใดเลย

สิ่งที่เขาต้องขบคิดในยามนี้ก็คือ หากเถี่ยเสวียนรู้เรื่องที่เขาถูกลดขั้นเป็นขอทานแล้ว อีกฝ่ายจะทำเช่นไรต่อไป

และก้าวต่อไปของตนเองควรจะทำเช่นไร ถึงจะสามารถออกจากเมืองหลวงและได้รับดินแดนศักดินาด้วยผลลัพธ์ที่ดีที่สุด

ในเมื่อทะลุมิติมายังโลกใบนี้แล้ว โจวหลิงเฟิงย่อมไม่ยอมอยู่อย่างเงียบเหงา เขาก็อยากจะลองต่อสู้แย่งชิงดูสักตั้งเช่นกัน

มิเช่นนั้นด้วยความสามารถที่เขามีในยามนี้ การจะหนีออกจากเมืองหลวงไปใช้ชีวิตอย่างอิสระเสรีทั่วหล้าย่อมไม่ใช่เรื่องยากเย็นอันใด!

แน่นอนว่าข้อแม้ก็คือต้องไม่มีสายตาของสำนักตรวจสอบขององค์หญิงเจาหยางคอยจับจ้องอยู่ มิฉะนั้นเรื่องราวคงวุ่นวายไม่น้อย

ดังนั้นสิ่งที่โจวหลิงเฟิงต้องทำในยามนี้ มีเพียงการรอคอยเท่านั้น!

รอคอยผลลัพธ์ของการประลองหมากระหว่างหยวนอู่ตี้และเถี่ยเสวียน

ณ ห่างจากเมืองเซิ่งจิงออกไปนับร้อยลี้ ขบวนม้ากลุ่มหนึ่งกำลังควบตะบึงไปเบื้องหน้า!

ผู้นำหน้าสุดสวมชุดสีเขียวคราม ใบหน้าหล่อเหลาดูคล้ายบัณฑิตผู้คงแก่เรียน

จู่ๆ นกพิราบสื่อสารตัวหนึ่งก็บินโฉบลงมาจากฟากฟ้า เกาะลงบนมือของอัศวินผู้หนึ่ง

"ท่านแม่ทัพ องค์ชายถูกลดขั้นเป็นขอทาน ซ้ำยังถูกแห่ประจานไปทั่วเมืองแล้วขอรับ!"

"ยามนี้ร่างกายขององค์ชายก็พิการอยู่แล้ว หากต้องเผชิญกับความอัปยศเช่นนี้อีก เกรงว่าอาจจะคิดสั้นได้!"

อัศวินผู้นั้นรีบควบม้าเข้าไปใกล้ชายชุดเขียวแล้วส่งมอบข่าวกรองให้

"ในตัวเขามีสายเลือดของตระกูลเถี่ยของข้าไหลเวียนอยู่ ไม่มีทางเปราะบางถึงเพียงนั้นแน่! อีกอย่าง การที่เขาสามารถอดทนต่อความอัปยศจากฉางหนิงซวงมาได้ถึงสามปี ย่อมแสดงให้เห็นว่าภายในใจของเขามีแผนการซ่อนอยู่!"

เถี่ยเสวียนกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"ไปเถอะ ตามข้าเข้าเมืองเซิ่งจิง!"

เถี่ยเสวียนกระตุ้นม้า สัตว์พาหนะใต้ร่างก็ควบทะยานตะบึงฝ่าฝุ่นควันไปในทันที

"องค์ชายเจ็ดสงบนิ่งมาโดยตลอด เพียงแค่นั่งพิงกำแพงอยู่เช่นนั้นหรือ"

ภายในสำนักตรวจสอบ เจาหยางหรูเยวี่ยอ่านรายงานลับจบก็เอ่ยถามด้วยความสนใจยิ่ง

"พ่ะย่ะค่ะ! อย่างมากเขาก็แค่ดื่มน้ำแกงบูดไปไม่กี่คำ และไม่มีผู้ใดกล้าเข้าใกล้เขาเลยพ่ะย่ะค่ะ!"

สายลับที่คุกเข่าอยู่เบื้องล่างรายงาน

"น่าสนใจยิ่ง! รู้จักยืดหยุ่นโอนอ่อน ถูกจองจำมาสามปีกลับหล่อหลอมจิตใจได้ถึงเพียงนี้ ดูท่าทุกคนจะประเมินเขาต่ำไปเสียแล้ว!"

"น่าเสียดายที่เขาเป็นบุตรชายของสตรีผู้นั้น การที่เปิ่นกงไม่ซ้ำเติมก็ถือว่าดีมากแล้ว!"

เจาหยางหรูเยวี่ยในชุดผ้าโปร่งบางเบา เผยรอยยิ้มลึกลับบนใบหน้า

"จริงสิ พระชายาห้าก็เคยไปที่นั่น แต่แค่มองดูอยู่ห่างๆ แล้วก็จากไปพ่ะย่ะค่ะ"

สายลับนึกบางสิ่งขึ้นมาได้

"ฉางหนิงซวงหรือ หยางบริสุทธิ์แห่งตระกูลเถี่ยกลับต้องตกเป็นของนางคนแรกเสียนี่..."

"สตรีผู้นี้ยังไม่รู้ตัวเสียด้วยซ้ำว่าตนเองได้รับผลประโยชน์อันยิ่งใหญ่ปานใด!"

เจาหยางหรูเยวี่ยขมวดคิ้วมุ่น

"เคล็ดวิชาไท่ซ่างละทิ้งอารมณ์ของเปิ่นกงยังขาดความสมบูรณ์อยู่อีกนิด ชีวิตของเขายังต้องเก็บรักษาเอาไว้"

เคล็ดวิชาโบราณที่นางฝึกฝนอยู่นี้ จำเป็นต้องใช้การผสานสายเลือดพิเศษของตระกูลเถี่ย

และในปัจจุบัน ผู้ที่ครอบครองสายเลือดสายตรงของตระกูลเถี่ยก็เหลือเพียงสองคนเท่านั้น

คนหนึ่งคือเถี่ยเสวียน ส่วนอีกคนก็คือโจวหลิงเฟิง!

"เรื่องนี้สำนักตรวจสอบไม่ต้องเข้าไปแทรกแซง ไม่ว่าจะเกิดเรื่องอันใดขึ้น ล้วนไม่เกี่ยวกับพวกเรา! เข้าใจหรือไม่!"

นางสั่งการทิ้งท้าย ก่อนที่ร่างของนางจะไปปรากฏตัวยังจวนขององค์ชายใหญ่ในชั่วพริบตา

...

"คาดไม่ถึงเลยว่าอดีตรัชทายาทผู้สูงส่งจะตกต่ำกลายเป็นขอทาน! ที่แท้ตำแหน่งรัชทายาทหรือองค์ชายอันใดนั่นล้วนเป็นเพียงภาพลวงตา มีเพียงการได้นั่งบนบัลลังก์สูงสุดเท่านั้น ถึงจะสามารถกำหนดชะตาชีวิตของตนเองได้!"

ภายในจวนองค์ชายใหญ่ เดิมทีกำลังมีงานเลี้ยงรื่นเริงดื่มด่ำกับเสียงดนตรีและการร่ายรำ

จนกระทั่งร่างที่สวมผ้าคลุมหน้าปรากฏตัวขึ้น แววตาขององค์ชายใหญ่พลันเลื่อนลอย เขารีบผลักโฉมงามข้างกายออกไป แล้วตวาดไล่ทุกคนให้ออกไปจากห้อง

"ราชครู ท่านมาที่นี่ได้อย่างไร"

องค์ชายใหญ่จ้องมองตาไม่กะพริบ น้ำเสียงสั่นพร่า

"ข้าอยากให้ท่านช่วยทำเรื่องบางอย่างให้ข้า"

เจาหยางหรูเยวี่ยเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา

"ท่านสั่งมาได้เลย!"

องค์ชายใหญ่พยักหน้ารับรัวๆ

"ข้ารู้ว่าในบรรดาองค์ชายทั้งหมด มีเพียงท่านเท่านั้นที่มีแขกประจำจวนเป็นยอดฝีมือขั้นสอง!"

"ท่านจงให้เขาลอบคุ้มครองเจ้าเจ็ด เรื่องเล็กน้อยทั่วไปไม่ต้องไปใส่ใจ ทว่าหากมีผู้ใดคิดจะสังหารเขา ท่านต้องรักษาชีวิตของเขาไว้ให้ได้! ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยสิ่งใดก็ตาม!"

เจาหยางหรูเยวี่ยเอ่ยสั่งการด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

"แต่เสด็จพ่อทรงเกลียดชังเรื่องนี้ที่สุด..."

องค์ชายใหญ่ร้อนรนจนเหงื่อแตกพลั่ก

เรื่องราวของโจวหลิงเฟิงเขาย่อมรู้ดี

แท้จริงแล้วในวัยเยาว์ เขาเป็นเพียงบุตรที่เกิดจากนางกำนัล ถูกพวกขันทีและนางกำนัลกลั่นแกล้งทรมานจนกินไม่อิ่มท้องเสียด้วยซ้ำ

เขาจดจำได้เสมอว่าโจวหลิงเฟิงมักจะแอบนำอาหารมาให้เขาทุกค่ำคืน แม้จะเป็นเพียงหมั่นโถวสองลูกกับน่องไก่อีกชิ้น แต่มันก็เป็นอาหารที่เลิศรสที่สุดในชีวิตที่เขาเคยได้ลิ้มลอง

ทว่าเขาก็เกรงกลัวความกริ้วโกรธของหยวนอู่ตี้เช่นกัน!

"ความจริงแล้ว ขอเพียงท่านเต็มใจ ข้ายินดีทำทุกอย่างเพื่อท่าน"

เมื่อเห็นอีกฝ่ายเงียบไป องค์ชายใหญ่ก็ตัดสินใจอย่างเด็ดขาดในทันที

"องค์ชาย ท่านต้องรู้ด้วยนะว่าฝ่าบาทก็ทรงหมายตาร่างกายของข้าอยู่เช่นกัน"

เจาหยางหรูเยวี่ยแย้มยิ้มบางๆ

"ใช่สิ เสด็จพ่อก็โปรดปรานท่าน!"

องค์ชายใหญ่สะดุ้งตื่นจากภวังค์ เพิ่งรู้ตัวว่าใบหน้าของตนแทบจะแนบชิดติดกับร่างของอีกฝ่ายอยู่แล้ว!

"องค์ชาย ท่านอยากเห็นหรือไม่ว่าข้ามีหน้าตาเป็นเช่นไร"

"หากจัดการเรื่องนี้สำเร็จ ท่านสามารถมาหาข้าที่ตำหนักหยางซินได้!"

เจาหยางหรูเยวี่ยยกมุมปากขึ้น นิ้วเรียวค่อยๆ เลิกผ้าคลุมหน้าขึ้นช้าๆ

เพียงชั่วพริบตานั้น บรรยากาศรอบกายพลันหยุดนิ่ง

ภายใต้ผ้าคลุมหน้านั้นคือใบหน้าที่งดงามจนแทบจะลืมหายใจ

องค์ชายใหญ่ลอบกลืนน้ำลายอึกใหญ่ ในหัวจดจำได้เพียงว่าไฝแดงบนใบหน้าของนางนั้นช่างเย้ายวนกระชากวิญญาณได้ถึงเพียงใด

[จบแล้ว]