บทที่ 37 ทู่ทู่เดินทางกลับ

บทที่ 37 ทู่ทู่เดินทางกลับ

ตอนที่ทั้งคู่ผลักประตูหมุนกระจกของโรงแรมคังเต๋อไหลเข้ามา มือถือในกระเป๋ากางเกงของจ้าวเกาก็สั่นครืด เขานึกว่าเป็นคำขอเพิ่มเพื่อนในวีแชทของหลิ่วซี จึงแค่นหัวเราะและไม่สนใจ

วินาทีต่อมา เสียงของระบบก็ดังก้องขึ้นในหัว

[เหตุการณ์พิเศษเสร็จสิ้น ตรวจพบความคืบหน้าของภารกิจ 85%]

[หมวดหมู่รางวัลย่อยได้รับการยืนยันแล้ว —— รางวัลเงินสด]

[ให้รางวัลเงินทุนไม่จำกัดจำนวนแก่โฮสต์ 4,250,000 หยวน หักเงินภารกิจที่แจกจ่ายไปแล้ว 1,200,000 หยวน ยอดเงิน 3,050,000 หยวน โอนเข้าบัญชีแล้ว โปรดตรวจสอบ]

จ้าวเกาชะงักฝีเท้า แววตาเต็มไปด้วยความปีติยินดีอย่างบ้าคลั่ง!

ปฏิกิริยาแรกของเขาไม่ใช่การดีใจที่ได้พลิกชีวิตกลายเป็นเศรษฐี แต่เป็นการดีใจที่หนี้สินกว่าสามแสนของเขาจะได้ปลดเปลื้องสักที!

ถ้าไม่ติดว่าตอนนี้เพิ่งเดินเข้ามาในล็อบบี้โรงแรม เขาคงควักมือถือออกมานั่งกดโอนเงินใช้หนี้ตรงนี้เลยแน่ๆ

ด้านทู่ทู่กำลังเขย่งเท้าทูนกล่องของขวัญ Valentino ไว้บนหัวอย่างมั่นคง เดินกระโดดโลดเต้นไปข้างหน้าอย่างร่าเริงในล็อบบี้โรงแรมที่กว้างขวางและสว่างไสว

จากการอยู่ด้วยกันสั้นๆ เพียงสองวัน เด็กสาวที่ฉลาดและช่างสังเกตอย่างเธอก็พบว่าจ้าวเกาดูเหมือนจะแพ้ทางสาวน้อยวัยใสพลังล้นเหลือแบบนี้ ด้วยเหตุนี้ เธอจึงกำหนดจุดยืนของตัวเองได้ชัดเจนยิ่งขึ้น

ก็เธอนี่แหละสาวน้อยวัยใสตัวจริงเสียงจริง ตรงสเปกเป๊ะๆ

คิดถึงตรงนี้ ทู่ทู่ก็แอบขำในใจ ฝีเท้าของเธอยิ่งก้าวอย่างเริงร่ามากขึ้น

เดินไปได้ไม่กี่ก้าว จังหวะที่หันขวับกลับมา เธอก็เห็นจ้าวเกายืนนิ่งไม่ขยับอยู่ตรงประตู ท่าทางดูตื่นเต้นผิดปกติ

เธอเอามือแตะคางอย่างสงสัย เดินย้อนกลับไปหาเขาด้วยฝีเท้าเบาหวิว กำลังจะอ้าปากถาม จู่ๆ จ้าวเกาก็คว้ามือเธอไว้ แล้ววิ่งพุ่งตรงดิ่งไปที่ลิฟต์อย่างรวดเร็ว

ว้าย! หื่นจังเลย! เถื่อนมากแม่! แต่ชอบอ่ะ!

ทู่ทู่รู้สึกหัวใจเต้นรัว ขาอ่อนเปลี้ย ถูกจ้าวเกากึ่งลากกึ่งจูงเข้าไปในห้องพัก

เมื่อประตูห้องค่อยๆ ปิดลง ไฟเซนเซอร์ในห้องสวีทสุดหรูก็สว่างขึ้นทีละดวง ทู่ทู่เขย่งเท้ากดสวิตช์ปิดม่านด้วยท่าทางราวกับนักเต้นบัลเลต์

"พี่คะ รับหนูด้วยน้า"

เธอหรี่ตาลง ยืนอยู่ริมหน้าต่าง มุมปากประดับด้วยรอยยิ้มซุกซน อ้าแขนกว้างแล้วทิ้งตัวล้มหงายหลังลงไป

"ปึก" เสียงดังสนั่น เธอนอนแผ่หลาอยู่บนพรมหนานุ่ม

เชด! คนหายไปไหน!

ทู่ทู่ล้มกระแทกจนมึนตึ้บ เอามือคลำก้นปอยๆ แล้วปีนลุกขึ้นมาจากพื้นด้วยความหงุดหงิด

นี่มันไม่เหมือนสคริปต์ที่คิดไว้เลยนี่หว่า!

ในห้องน้ำข้างๆ มีเสียงจ้าวเกาดังลอดออกมา คล้ายๆ จะตื่นเต้นนิดๆ "เธอเล่นไปก่อนเลยนะ ฉันท้องเสียอ่ะ"

เธอหน้าดำทะมึน ลุกขึ้นไปนั่งกระแทกตัวลงบนโซฟาอย่างงอนๆ

ส่วนจ้าวเกาที่อยู่ในห้องน้ำ ตอนนี้ไม่มีกะจิตกะใจจะคิดเรื่องอื่นแล้ว เขากำลังไล่เปิดแอปพลิเคชันต่างๆ ทีละแอป เพื่อกดชำระหนี้

โฉ่วถวน, ฮวาปา, เจี้ยปา, อิ๋นเถียว, เฮยเถียว, พาพาไต้, กระเป๋าเงินเสี่ยวตู้, บัตรเครดิตต่างๆ

ผ่านไปพักใหญ่ เขาก็พ่นลมหายใจออกมายาวๆ รูสึกเบาสบายไปทั้งตัวจนแทบจะลอยได้

วินาทีนี้ เขาเหมือนได้เกิดใหม่ เป็นความรู้สึกที่รุนแรงยิ่งกว่าตอนที่เพิ่งได้รับระบบเสียอีก...

เขายืนเงียบๆ อยู่หน้ากระจกอีกพักหนึ่ง ล้างหน้าล้างตา แล้วเดินออกมาพร้อมรอยยิ้มเต็มหน้า

พอเพิ่งก้าวออกจากห้องน้ำ ห้องที่สว่างไสวเมื่อครู่ก็มืดสนิทลง ภาพสุดท้ายที่จ้าวเกาเห็นก่อนที่ทุกอย่างจะดับวูบลง คือประกายเพชรระยิบระยับที่ร่วงหล่นลงมาตอนที่เด็กสาวแกะยางมัดผมออก

.....

จ้าวเกาลืมตาขึ้นช้าๆ มองโคมไฟระย้าคริสตัลบนเพดานอย่างเหม่อลอย

เมื่อกี้ตื่นเต้นจัด พอเสร็จกิจก็เผลอหลับไปเลย...

ต้องฟิตร่างกายด่วนแล้ว!

เขาถอนหายใจ ลุกขึ้นเดินไปนอนทิ้งตัวลงบนเตียงอีกฝั่ง หยิบมือถือขึ้นมาตอบแชทคู่รักมหาภัยอย่างเหล่าลิ่วและสาวๆ คนอื่นจนเสร็จ กว่าจะรู้ตัวก็ปาเข้าไปสองทุ่มแล้ว

เขาชำเลืองมองเด็กสาวที่ตื่นตั้งนานแล้วแต่แกล้งหลับ แถมยังแอบเหล่ตามองเขาผ่านช่องห่ม แล้วจัดการฟาดก้นไปสองทีเน้นๆ

เจอแบบนี้เข้าไป ทู่ทู่ก็แกล้งหลับต่อไม่ได้แล้ว เธอลุกขึ้นไปเก็บกระเป๋าด้วยท่าทางน้อยเนื้อต่ำใจ แอบด่าผู้ชายเฮงซวยนี่ในใจ กินอิ่มปุ๊บก็ไล่แม่ครัวปั๊บเลยนะ

ครึ่งชั่วโมงต่อมา ทั้งคู่ก็ลงมาทำเรื่องเช่าห้องระยะยาวที่เคาน์เตอร์ต้อนรับของโรงแรม เดิมทีตกลงกันไว้ว่าทู่ทู่จะเป็นคนจ่าย แต่พอมองยอดเงินคงเหลือในบัญชี สลับกับบิลค่าที่พัก 82,000 หยวน สุดท้ายเธอก็งัดลูกอ้อนขอให้จ้าวเกาเป็นคนจ่ายให้อยู่ดี

ระหว่างนั่งรถรับส่งของโรงแรมไปสนามบิน ทั้งคู่นั่งเงียบกันมาตลอดทาง

จ้าวเกากำลังคิดคำนวณอยู่ในใจว่าจะเอาเงินหลายล้านนี้ไปสร้างธุรกิจแรกของตัวเองยังไงดี

ส่วนทู่ทู่นั้นแค่รู้สึกกังวลล้วนๆ เพราะเธอรู้ดีว่า ไม่ว่าตอนนี้ทั้งคู่จะหวานชื่นกันแค่ไหน แต่ทันทีที่เธอกลับไป สถานะก็จะเปลี่ยนกลับไปเป็นแค่พี่ใหญ่กับสตรีมเมอร์เหมือนเดิม และทุกอย่างที่เธอได้รับในตอนนี้ ก็อาจจะถูกแทนที่ด้วย น้องแมว หรือ น้องหมา คนไหนเมื่อไหร่ก็ได้...

ใต้แสงไฟนีออนของเคาน์เตอร์เช็กอิน เด็กสาวกำลังเขย่งเท้า ใช้รองเท้าผ้าใบเตะกระเป๋าเดินทางหมุนไปมา

ตอนที่กล่องของขวัญ Valentino ถูกสายพานโหลดกระเป๋ากลืนเข้าไป ทู่ทู่ก็คว้าคอเสื้อจ้าวเกา ดึงให้เขาโน้มตัวลงมา แล้วกัดเข้าที่คอของเขาอย่างแรงจนเป็นรอยฟันรูปจันทร์เสี้ยว

"ประทับตราไว้ก่อน! ให้พวกผู้หญิงคนอื่นๆ ที่ตามมาทีหลังได้รู้ซะบ้างว่าใครมาก่อนมาหลัง!"

"พี่กวงโถวเฉียงคนนี้ จะกลับมาอีกแน่นอน!"

พูดจบ เธอก็เดินถอยหลังพลางโบกมือลา แล้วหายเข้าไปในทางเดินผู้โดยสารท่ามกลางเสียงเร่งของพนักงานภาคพื้นดิน

จ้าวเกายืนอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ของสนามบิน เฝ้ามองดูไฟสัญญาณของเครื่องบินที่พุ่งทะยานทะลุหมู่เมฆด้วยความเงียบงัน

จนกระทั่งมือถือสั่นครืด เป็นข้อความเสียงของซูซูที่แฝงความน้อยใจดังขึ้น

"ทู่ทู่กลับคืนนี้ใช่ไหมคะ? พรุ่งนี้หนูจะไปหา!"

เพิ่งจะส่งผู้หญิงคนแรกที่มีความสัมพันธ์ลึกซึ้งด้วยกลับไปหมาดๆ จ้าวเกากำลังครุ่นคิดถึงความหมายของชีวิตอย่างลึกซึ้ง พอได้ยินคำพูดนี้ก็หลุดขำก๊ากทันที "เอาจริงดิ? อย่าเพิ่งมาเลย ช่วงสองสามวันนี้ฉันยุ่งจริงๆ"

หมดก๊อกแล้วโว้ยยย ไม่เหลือสักหยดแล้ว!

"ไม่สน! ไม่ไปก็ได้! แต่พี่ให้อะไรทู่ทู่บ้าง หนูต้องได้เหมือนกัน! ทั้งตั๋ว ทั้งของขวัญ เอามาให้หมด!"

จ้าวเกาพูดไม่ออก จะมาหวังเกาะกินฟรีๆ น่ะฝันไปเถอะ!

เขาคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วตอบกลับไป "เอาอย่างนี้นะ รออีกสองสามวันค่อยมา ช่วงสองสามวันนี้ฉันจะเปิดบริษัท คงต้องวุ่นๆ เรื่องเดินเอกสาร เธอรอฟังข่าวจากฉันก็แล้วกัน"

ซูซูลังเลเล็กน้อย ฟังดูเหมือนมีธุระต้องจัดการจริงๆ เลยจำยอมตอบกลับไปว่า "ตกลง"